Włoska legenda demonicznego, heavy metalowego teatru starymi nagraniami wpisała się na stałe w annały ciężkiej muzyki, chociaż dziś nikt już o tym nie chce pamiętać. Nazywani włoskim Mercyful Fate (mimo, że starsi) przesuwali granice heavy metalowego prymitywizmu idąc mocno w okultyzm i serwując diaboliczne misterium grozy. Przez lata poszli w kierunku rocka industrialnego, by dziś grać po prostu mocne, przepełnione atmosferą strachu piosenki.

No właśnie, piosenki. Wiele osób ciągle boi się tego słowa jak diabeł święconej wody, ale bądźmy szczerzy – stylistyka grupy najlepiej sprawdza się właśnie w zwykłych piosenkach o klasycznym układzie. Death SS wcale się z tym nie kryje. Idzie w groteskę, sztampę, makabryczną tandetę i układa muzykę w zwyczajne ramy zwrotka-refren, nie unikając melodii, do których uśmiechnie się każdy, a najszerzej fani wszelkich, głównie pop-rockowych ejtisów. Dziewiąta płyta Włochów rozpoczyna się niczym cmentarne misterium, od organowego wprowadzenia, która zamienia się w melodyjną, walcowatą kołysankę dla niegrzecznych dzieci, które nie chcą spać. Muzycznie najbliżej temu do legendarnego, japońskiego Seikima-II, a im więcej weselszych melodii, tym bardziej demonicznie. Dowodem tego może być chociażby rozbujany na hard rockową modłę utwór tytułowy, czy pachnący Kingiem Diamondem Slaughterhouse. Ale już taki Hellish Knights to nic innego, jak zapomniany, popowy szlagier z 1986 roku z całym dobrodziejstwem inwentarza, oczywiście podany w nowoczesnej, heavy metalowej oprawie. Prawdziwym ciosem jest natomiast Creature Of The Night, który rozpoczyna się jak numer Depeche Mode, by zamienić się w starą piosenkę Kiss, którą na nowo nagrał Ghost. Jest tu wszystko – mroczny teatrzyk, tona patosu, pretensjonalne melodie, solówka od szablonu i niski, przepełniony źle rozumianym gotykiem wokal, a jednak numer niesamowicie niesie i jest jednym z absolutnie najmocniejszych punktów albumu. Madness Of Love mogłoby być piosenką ukradzioną chłopakom z The Mission, ale Włosi nie byliby sobą, gdyby nie przefiltrowali jej przez swoje chore umysły. Witches’ Dance również można określić jako lustro, w którym odbija się cała wielkość Death SS. To Marylin Manson sprowadzony do poziomu kabaretu, ale jest to kabaret absolutnie najwyższej próby.

Mało jest zespołów, które tak mocno tkwiłyby w swojej bańce, ze świadomością, że ta bańka jest cholernie niebezpieczna. Potrafią przedefiniować na swoją stylistykę absolutnie wszystko i tchnąć w oklepane melodie mnóstwo życia. Nie będzie to nowa jakość, ale po prostu produkt opatrzony logiem Death SS – szalonych scenarzystów teatru absurdu, których albo będziemy kochać po kres dni, albo nie dotkniemy kijem przez szmatę.

Artykuł DEATH SS – „Rock’n’roll Armageddon” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Od wad zatem zacznijmy. Głównym grzechem Derdian (i wielu innych podobnych grup) jest produkcja. Wyobraźmy sobie zespół grający pochodną heavy metalu, gatunku, który charakteryzuje się ostrymi riffami, pulsującym basem, perkusyjnym galopem i produkcją uwypuklającą wszystkie „brudy”. W przypadku Derdian wszystkie te elementy zostają tak wygładzone i wyszlifowane, że w efekcie dostajemy muzykę łatwą, lekką i przyjemną dla ucha. Jakby tego było mało, całość jest wspaniale „dosłodzona” przez klawisze. Przecież można grać z „kopem”, nie tracąc przy tym ani grama swej power metalowej tożsamości.

Dobrą stroną DNA są natomiast kompozycje. Wiadomo powszechnie, że główną zaletą tego gatunku są ładne melodie. Tutaj mamy ich pod dostatkiem. Weźmy refren utworu tytułowego, który naprawdę zostaje w pamięci. Szkoda tylko, że w utworze tym gitary są ewidentnie schowane za warstwą klawiszy. Kolejny warty uwagi kawałek, to Hail To The Masters, który zainspirowany jest twórczością ich rodaków z Rhapsody Of Fire. Nie jest to jedyny zespół, na który zapatrzyli się Panowie z Derdian. W Red And White słychać wpływy Edguy (szczególnie w refrenie). Na DNA pojawiają się także pewne smaczki, które dość dalece wychodzą poza obraną estetykę. W utworze Elohim pojawia się partia rodem z… jazzu. Ale to tylko taka ciekawostka.

Plusem płyty na pewno jest wokal Ivana Gianinni’ego. Jest to człowiek, który występował (i ciągle występuje) już w wielu kapelach szeroko pojętego heavy/power metalu (min. Elegacy czy Vision Divine) i wydaje się wręcz stworzony do tego typu stylu.

DNA to nie jest zła płyta, ale raczej przeznaczona tylko dla twardogłowych fanów włoskiego power metalu. Swoją drogą ciekawe, czy takowi na Kvlt zaglądają.

Artykuł DERDIAN – „DNA” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Na początek parę informacji wydawniczych.  Album został wydany przepięknie w 4-panelowym digipaku z papieru o dużej gramaturze, co bezsprzecznie wpłynie na jego trwałość. Co ciekawe front digipaka zdobi zdjęcie obrazu Doctrinae, namalowanego przez gitarzystę formacji – Regena Gravesa. Co do brzmienia, w szczególności przekazuję słowa uznania dla producenta za surowe brzmienie perkusji.

Płyta spowita jest mrocznym nastrojem od samego początku, a intro oraz ambientowe fragmenty można by wykorzystać w niejednym horrorze. Świetnego klimatu dodają klawisze w hammondowym stylu. Nie sposób nie pochwalić wokalnych możliwości Necrothytusa. Chrypliwy i złowieszczy głos to najjaśniejszy punkt tej płyty. Muszę również wspomnieć o dwóch damach (Katrien de Wolf oraz Sandra Silver), które uzupełniły płytę pięknymi wokalizami. Innym atutem są hipnotyczne muzyczne pejzaże, których doświadczymy na tej płycie nie raz. Z tego miejsca muszę odnieść się do utworów Behold The Corpse Reviced oraz Maleficence. Partie klawiszów są niemal identyczne, a partie gitar również nie raz należą do rozbudowanych. Mam wrażenie, że jedną kompozycję przecięto na pół i w ten sposób powstały dwie. Mam nieodparte odczucie, że muzykę zawartą na Blasphema Secta można by skrócić o 1/3, przez co otrzymalibyśmy esencję tego materiału. Dlaczego? Momentami utwory się za bardzo ciągną, a kompozycjom brakuje ciekawych aranży, które przyciągnęłyby słuchacza na dłużej i totalnie zahipnotyzowały podczas odsłuchu.

O dziwo największą frajdę przyniósł mi odsłuch partii instrumentalnych i niemetalowych, jak ta w intro, utworu When Darkness Prevails i ostatnie 80 sekund Ruthless Profaners, chociaż numer zamykający album wypada zdecydowanie najlepiej na tle pozostałych.

Materiał zyskuje przy większym poznaniu, ja tak uczyniłem i odkryłem większe niż na początku pokłady mroku i okultystycznej aury. Nie brakuje tutaj obłąkanych dźwięków w tle, które mogą nas zaprowadzić do krypty podczas spaceru po cmentarzu.

Artykuł ABYSMAL GRIEF – „Blasphema Secta” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.