Interview with Einar Selvik and Ivar Bjørnson in English (PDF)

Witam, na początku chciałabym podziękować, że znaleźliście chwilę na rozmowę z KVLT Magazine. Zacznijmy może przekornie od końca: niedawno zakończyliście swoje pierwsze tournee z prawdziwego zdarzenia jako jeden, wspólny projekt. Co możecie powiedzieć o tej trasie? Jakiego rodzaju feedback dostaliście od publiki? A może był jakiś koncert, na który czekaliście w szczególności?

Ivar: To była naprawdę udana trasa, choć krótka. Sześć koncertów jednak nam wystarczyło. W wielu miejscach wyprzedano wszystkie bilety. Otrzymaliśmy naprawdę, naprawdę wspaniały feedback. Mieliśmy nadzieję, że to pójdzie dobrze, ale… ta trasa przekroczyła nasze wszelkie oczekiwania! Każdy koncert był na swój sposób wyjątkowy. I ponieważ robiliśmy maksymalnie jeden koncert w każdym kraju, było bardzo dużo przyjezdnych, którzy naprawdę czekali na ten moment. Ciężko wybrać jakiś najlepszy gig… ale możemy z całą pewnością powiedzieć, że Kraków był jednym z takich wyjątkowych wieczorów.

Byłam tam i mogę przyznać, że było naprawdę fantastycznie… dziękuję wam za ten wieczór.

Einar: Miło nam. W Norwegii dużo koncertowaliśmy z naszym materiałem, ale postanowiliśmy, że mogłoby być ciekawie przedstawić to też za granicą. Nigdy się nie wie, jak to wszystko wyjdzie… ale jesteśmy bardzo usatysfakcjonowani całym przedsięwzięciem! To był sukces godny powtórki.

Czy to było zaplanowane, że trasa będzie tak krótka, czy coś Wam przeszkodziło w organizacji czegoś większego?

Einar: Nie, to miała być krótka trasa. Trochę tak jak to robię z Wardruną, gdzie koncertujemy przez tydzień czy dwa, i tak jest w porządku. Raczej wolimy robić coś częściej niż dłużej.

Myślę, że wszyscy fani czekają na coś więcej w przyszłości! Cofnijmy się jednak do roku 2014, gdy po raz pierwszy wystąpiliście razem na festiwalu Eidsivablot – dzisiejszym Midgardsblot. Występowała tam Twoja Wardruna, Einar, Twoje Enslaved, Ivar, no i Wy jako Skuggsjá. W ten sposób uczciliście dwusetną rocznicę konstytucji Norwegii. A jak to wyglądało od kulis? To był pomysł rządu norweskiego, abyście stworzyli coś razem, czy to Wy wyszliście z inicjatywą?

Ivar: Tak, w pewien sposób tak było. To gmina Akershus była odpowiedzialna za organizację tego festiwalu w Eidsvoll – tego samego miejsca, w którym w 1814 roku podpisano naszą konstytucję. No i wysłali swego rodzaju zlecenia do różnych ludzi, aby przygotowali wspólne dzieło o tematyce wolności słowa. W ten sposób chcieli ująć temat konstytucji, no i mieliśmy po prostu szczęście – choć w sumie dosyć logiczne, że i do nas się odezwali – że zagadnęli zarówno do Wardruny, jak i Enslaved, ponieważ nasze zespoły mają tę koncepcję. Zajmujemy się tematem historii i różnych innych pokrewnych z nią związanych. No więc gdy nas spytali, od razu się zgodziliśmy na współpracę. To dosyć ciekawe, nie uważasz, że w pewien sposób rząd norweski daje zlecenia artystom, aby skrytykowali po swojemu coś, co stanowi fundament tego rządu…? Dosyć odważna propozycja.

Pamiętam, że opowiadaliście o tym w Krakowie i aż nie chciało się wierzyć! Tak też się zaczęła Wasza wspólna przygoda, która trwa już pięć lat. Najpierw wydaliście świetny debiutancki album Skuggsjá czyli „lustro” i w poprzednim roku niespodziewanie zaskoczyliście wszystkich kolejnym projektem, Hugsjá, czyli „patrzeć umysłem” lub „przez umysł”. Czym się różnią dla Was te projekty na bardziej osobistej płaszczyźnie? Czym się różni przesłanie obu albumów?

Einar: Oba na różne sposoby dotyczą refleksji oczami historii i tradycji. To podróż przez tradycje, połączenie starego i nowego w taki sposób, że idee z przeszłości są przeniesione w kontekst współczesności. A bardziej osobiście, hmm, podróż zaczęła się od Skuggsjá, który jednak był bardziej zdefiniowanym projektem, nim w ogóle przystąpiliśmy do jego realizacji. To miało być połączenie Enslaved i Wardruny, które – jak się okazało – współgra świetnie na tyle różnych sposobów, że gdy otrzymaliśmy możliwość, aby stworzyć coś nowego razem, chcieliśmy, aby to już było coś innego, przenieśliśmy na kolejne dzieło wszystkie doświadczenia ze Skuggsjá.I gdy dyskutowaliśmy o tym, co chcemy zrobić, odkryliśmy, że chcemy wejść w bardziej akustyczny pejzaż dźwięku. Tak powstała muzyka, której sam jeszcze nigdy nie słyszałem, wyrażenie, którego nigdy w życiu nie słyszałem (śmiech)! Bardzo dużo nas to nauczyło i myślę, że praca nad Hugsjá była inspirująca dla nas obu.

Ivar: No pewnie!

Skąd się wziął pomysł na nazwę Skuggsjá? Czy ma to związek z książką Konungs Skuggsjá z XIII wieku, która opowiada o polityce i moralności?

Einar: Skuggsjá jest staronordyjskim słowem na „lustro“ lub „odbijać“, ma podwójne znaczenie. Uznaliśmy, że to słowo bardzo dobrze pokazuje to, co chcieliśmy stworzyć. A Hugsjá jest słowem związanym z myślą, używaniem umysłu po to, aby widzieć coś więcej,lub także po prostu „pamiętać”. A więc nie, nie jest to związane z Konungs Skuggsjá, choć to też bardzo ciekawa książka.

Rozumiem, w takim razie cofnijmy się jeszcze trochę w czasie.Obaj pochodzicie z tego samego black metalowego podwórka, Ty, Einar, opuściłeś Gorgoroth, a Twoje Enslaved, Ivar, obrało całkiem inny kierunek w muzyce. Czy wciąż czujecie jakiś wpływ z tamtych lat i z tego gatunku? A może było to coś, co Was połączyło?

Ivar: Tak, w nieco przenośnym znaczeniu. Jak dla mnie to było, jak by to ująć… to miało związek z pewną wolnością i niezależnością, którą black metal kiedyś miał, przynajmniej w tych wczesnych latach dziewięćdziesiątych. Ale w pewien sposób już jest to dla mnie koniec tej ery. Muszę przyznać, że dla mnie osobiście black metal jest martwy. A ten, jak mu tam… ten od Lords of Chaos [film o black metalu wyreżyserowany przez Jonasa Åkerlunda], to było dla mnie jak gwóźdź do tej trumny. Dla mnie to już przeszłość, zabrakło tego światła, które niegdyś tam było. Jasne, są zespoły jak np. Taake czy inne, i tego się ludzie trzymają, ale jako ruch black metal jest już wypalony. Nic już nie zostało z tej niezależności czy tej bezkompromisowej krytyki religii i społeczeństwa. A muzycznie patrząc… sposób, w jaki atakuje się muzykę, ech, w tamtych czasach, gdy ktoś wydał płytę, stawała się ona gatunkiem samym w sobie. Jakiś czas temu wyszła płyta Immortal, i to też jest już inny gatunek blacku sam w sobie. To jest w jakimś sensie inspiracja, ale black metal jako gatunek nie jest czymś dla nas bardzo znaczącym na co dzień.

Einar: Ja myślę tutaj o tej mentalności.Ta idea nie jest czymś nowym, bo była i w punku, i w muzyce popularnej, a nawet w muzyce klasycznej. To, co mi zostało z czasów w black metalu, to że idea, pomysł, który kryje się za muzyką, jest równie ważny co sama muzyka, znaczy… idee i teksty utworów czy poglądy są równie ważne, co muzyka.

A więc czuliście swego rodzaju pragnienie, aby stworzyć coś odmiennego i nowego?

Einar: Dla mnie Gorgoroth to była tylko praca, to była sztuka, ale to nie było nic osobistego. Gdy w pewnym momencie skończyłem z metalem, zerwałem z nim na wiele długich lat. I w rzeczywistości mój umysł i moje serce były gdzieś indziej. Więc tak, dla mnie była ta potrzeba, aby stworzyć coś nowego lub raczej coś, co miałoby dla mnie większe osobiste znaczenie, coś, do czego żywiłbym pasję – i to we mnie rosło i rosło. Dlatego zdecydowałem się zakończyć ten etap i zacząć od nowa, i skoncentrować się na czymś, co naprawdę znaczyłoby dla mnie dużo.

Ivar: W pewien sposób było tak też z Enslaved, ten „głód” był tam w taki czy inny sposób.Ciężko pracujemy nad każdym albumem czy okładką, tak samo jak pracujemy zarówno nad częścią muzyczną, jak i produkcją albumu. A gdy to się kończy, jest to pragnienie, aby zrobić coś nowego. Ciężko jednak oddalić się zupełnie od korzeni, rozumiesz, to trochę jak w tańcu. Czasem mam wrażenie, że to, co wydaliśmy w 2017 roku leży bliżej tego, co wydaliśmy w 1991 niż na przykład w 2015… i na odwrót. Muzyka po prostu przenika we wszystkie strony. To też wyjaśnia, jak udało nam się grać razem tak długo w dosyć stabilnym składzie. To trochę jak taki projekt naukowy: nie do końca wiemy jeszcze, jak wszystko będzie brzmiało, gdy zaczynamy nagrywać nowy album, ale mamy jakiś pomysł. I kładziemy na to duży nacisk, żeby ten nowy projekt sam był swoją siłą napędową, rozwijał się naturalnie, a my jedynie dołączymy do tej podróży.

A właśnie, co do Waszych utworów – i w Wardrunie, i w Enslaved język odgrywa dużą rolę. Ciekawi mnie to jako filologa, ponieważ używacie zarówno staronordyjskiego, jak i nynorsk, a także swojego własnego dialektu z Zachodniej Norwegii. Z tego, co czytałam, w Hugsjá także pracowaliście ze sztabem językoznawców?

Einar: Tak, w ten sposób chcemy sportretować tę kulturę mówioną, tradycję oralną [przekaz mówiony – przyp.red.], która istniała dawno temu, kiedy słowa miały dużo większą moc niż dzisiaj. W języku i w słowach kryje się wielka siła. A to, co my robimy, to zabawa słowem w ten sposób, żewybieramy słowo, które może ma większą moc w staronordyjskim lub po prostu fonetycznie niesie lepsze brzmienie. To w pewien sposób tworzy większy dystans do słów utworu. Uwielbiam nad tym pracować, zarówno dlatego, że to większe wyzwanie dla słuchaczy, i dla samej siły przekazu. Wiesz, jeśli powiesz Norwegowi czy Skandynawowi któreś z tych starych słów, mogą nie zrozumieć jego znaczenia… ale zrozumieją jego siłę i przekaz. Jego esencję zarówno w tym, jak brzmi, ale także i jak się odnosi do współczesnego języka. A więc to właśnie robimy: zabawa językiem. Odzwierciedlamy te czasy i tradycję, gdy słowa i język, a także siła słów czy poezji były bardzo ważne.

Bardzo ciekawe, i spełnia też przecież muzyczną rolę w Waszych utworach. Przejdźmy teraz do wizualnej części. Wiele razy pytano Was o to, jak odnosicie się do tego, że muzyka zarówno Wardruny, jak i Skuggsjá została wykorzystana w serialu Wikingowie. To bardzo popularny serial, ale czy zastanawialiście się może, gdzie indziej by było ciekawie usłyszeć Waszą muzykę? W innym filmie czy w serialu…

Einar: W sumie nie myślałem o tym jakoś szczególnie (śmiech). Dla mnie jest jasne, że różne wyrażenia muzyczne mają też duży wizualny potencjał. W pejzażu dźwiękowym jest także miejsce na audiowizualne projekty. Ale to, gdzie sam bym widział swoją muzykę, to nie wiem.

Ivar: A może jakieś science fiction dałoby radę? Są przecież pewne wspólne konteksty między mitologią i science fiction. Strasznie mi się podoba, kiedy taki serial osadzony w przyszłości wykorzystuje starszą muzykę, historycznie rzecz ujmując. Jest na przykład taki serial… no jest sporo takiego nowego science fiction, w których jest więcej takiej atmosfery. Nie tak jak Kapitan Kirk [z serialu Star Trek], który podróżuje z planety na planetę i obściskuje się z zielonymi babkami. Jest więcej takich rzeczy o ludziach, filozoficznych dzieł przepełnionych ciekawym klimatem. Na przykład widziałem Battlestar Galactica, i kto wie, może Skuggsjá mogłaby tam fajnie pasować.

To by było na pewno ciekawe. Bądź co bądź seriale i filmy na pewno „pomagają” rozpowszechniać folkową muzykę. Zbliżamy się do końca, więc chciałabym wrócić do początku naszej rozmowy (śmiech). Koncert w Krakowie był wyjątkowy i dla mnie, i dla wielu innych, zyskał wiele pozytywnych relacji i owacje na stojąco. Czy dla Was też był to udany wieczór? Czy polscy fani mogą liczyć na to, że wrócicie tu jeszcze jako „jeden projekt”?

Einar: Było to naprawdę wyjątkowe. I choć wiem, że jestem chętnie widzianym gościem w Waszym kraju, to naprawdę podoba mi się taka pełna pasji, ale słuchająca, uważna publiczność. No więc tak, zdecydowanie chciałbym wrócić i zagrać jeszcze nie raz.

Ivar: Oj zdecydowanie, to był udany wieczór i przyjechało bardzo wiele fajnych ludzi, a nawet paru Norwegów, którzy odwiedzili nas po koncercie. Mieliśmy udane afterparty także! Obaj byliśmy w Polsce już sporo razy, to naprawdę „gorące” miejsce dla naszej muzyki. Wiedzieliśmy to od dawien dawna, jeszcze za naszych „metalowych” czasów, ale okazuje się, że Polska jest otwarta na wszelaką muzykę i pomału staje się jednym z najważniejszych europejskich miejsc dla muzyki wszelkiego gatunku. Myślę, że mogę zagwarantować powrót zarówno z naszymi własnymi projektami, jak i ze Skuggsjá czy Hugsjá.

Dobre wieści w takim razie! Dziękuję Wam bardzo za rozmowę, kontynuujcie proszę swoją muzyczną misję, ponieważ to znaczy naprawdę dużo dla mnie i wszystkich fanów w Polsce. Do usłyszenia!

Ivar: Dzięki wielkie!

Einar: Dzięki, na razie!

Artykuł IVAR BJøRNSON & EINAR SELVIK: „muzyka po prostu przenika” pochodzi z serwisu KVLT.

Wydarzenie to zgromadziło przede wszystkim fanów grup Enslaved i Wardruna, bo przecież z tymi projektami są przede wszystkim kojarzeni obaj muzycy. Na wstępie należy się kilka słów wyjaśnienia, bowiem nie każdy orientuje się, jakie były początki współpracy Ivara i Einara. Otóż projekt został powołany do życia poniekąd na zamówienie, gdy w 2014 roku w Norwegii obchodzone było dwóchsetlecie państwowej konstytucji. Muzycy obu zespołów połączyli swoje siły, czego skutkiem było stworzenie materiału, jego prezentacja na żywo, a w konsekwencji także rejestracja na płycie. W 2016 roku światło dzienne ujrzał zatem album Skuggsjá – A Piece for Mind & Mirror, a dwa lata później Bjørnson i Selvik, już bez akompaniamentu muzyków Wardruny, nagrali kolejny krążek – Hugsjá. Nasze „ochy i achy” na temat tego dzieła możecie poczytać TUTAJ.

Krakowski przystanek na europejskiej trasie duetu obył się bez supportu. Wieczór w pełni należał do Bjørnsona i Selvika, którzy punktualnie o godzinie 20:00 rozpoczęli swój koncert tytułowym numerem z drugiego krążka. Kompozycja ta w bardzo dobry sposób otwiera album, a na żywo brzmiała jeszcze lepiej i mocniej, co szybko pozwoliło wczuć się w niezwykły klimat, budowany przez ambitne skrzyżowanie ze sobą tradycji i nowoczesności na scenie. Następnie muzycy przeszli do WulthuR, który jest zarazem drugim utworem na albumie Hugsjá. Pierwsze trzy kompozycje dopełnił Fornjot, również pochodzący z tego samego krążka, który składał się z delikatniejszych kompozycji, w przeciwieństwie do Skuggsjá, gdzie można znaleźć o wiele więcej motywów black metalowych. Właśnie tytułowa kompozycja z pierwszego albumu była czwartą propozycją tego wieczoru, poprzedzoną krótkim wstępem na temat genezy zespołu. Einar Selvik podczas koncertów uwielbia bajać, a że wychodzi mu to całkiem zgrabnie, to przyjemnie słucha się jego opowieści i wyjaśnień, podczas których nierzadko przedstawia historie i mity z czasów wikińskich. Osobiście uważam, że jest to istotny element występów, gdyż tylko w ten sposób przed laikiem, który nie zna norweskiego (ba, a tym bardziej staronordyckiego) uchyla się rąbka tajemnicy, którą osnuta jest twórczość lidera Wardruny. Szczególnie dobrze słucha się tych wykładów podczas solowych występów Selvika, jak to miało miejsce chociażby w 2016 roku w Krakowie, podczas aktu poprzedzonego muzyką The Moon and the Nightspirit.

Wracając do krążka Skuggsjá – A Piece for Mind & Mirror, muzycy zaprezentowali jeszcze jedną tylko kompozycję z tej płyty, a mianowicie Kvervandi, które na żywo wypadło znakomicie, o wiele lepiej niż w wersji studyjnej, głównie za sprawą dobrego połączenia perkusji i gitary. Bardzo pozytywne wrażenie wywarło na mnie wykonanie numeru Nattselgar, traktującego o dawnych nocnych żeglarzach. Gra świateł i niezwykły klimat tego utworu spowodowały, że przez chwilę można było wczuć się w rolę jednego z dzielnych skandynawskich odkrywców nowych lądów. Na koncercie nie zabrakło również utworów z repertuaru Wardruny. Mowa tu oczywiście o Fehu i Helvegen, które bez wątpienia należą do najbardziej rozpoznawalnych kompozycji z twórczości grupy. W nieco innej aranżacji, z innymi instrumentami i ciut bardziej nowoczesnym brzmieniem, oba te numery zyskały nowej świeżości, a także bez wątpienia rozbudziły apetyty polskiej publiczności przed jesiennymi koncertami Wardruny. Równie ciekawym zabiegiem był cover Return to Yggdrasil, ukłon w stronę wszystkich zwolenników Enslaved. Niech nikogo nie zmyli anglojęzyczny tytuł, gdyż duet Ivar Bjørnson & Einar Selvik wykonał utwór w specjalnie przetłumaczonej wersji norweskiej.

Podczas występu Bjørnson zmieniał gitary, zaś Selvik w głównej mierze posługiwał się lirą Kravik, rogiem i bębnami. Na uwagę zasługuje też świetny kontakt tego drugiego z publicznością. Nieraz humorystyczne zagrywki ze strony multiinstrumentalisty wywoływały salwę śmiechu i oklasków, co przyczyniało się do jeszcze bardziej pozytywnego odbioru całości. Po zakończeniu stałego setu brawom nie było końca, więc duet wrócił na scenę, tym razem bez akompaniamentu pozostałych członków zespołu, by wykonać Völuspá, najbardziej znaną pieśń Eddy Poetyckiej, traktującą o początkach świata i będącą przepowiednią jego zniszczenia.

Wieczór z muzyką Ivara Bjørnsona i Einara Selvika oraz wspierających ich instrumentalistów był w pełni satysfakcjonujący. Z nadzieją należy spoglądać w przyszłość, bowiem z pewnością Selvik nie postawił jeszcze „kropki nad i”, a jego kompozytorska droga wciąż będzie trwać i przynosić miłośnikom folku wiele interesujących pieśni i nowego materiału. Podziękowania należą się też organizatorom koncertu, który przebiegł bez żadnych zakłóceń, realizacja dźwięku była fenomenalna, a występ był rejestrowany kamerami, zatem spodziewać się możemy jego publikacji w najbliższym czasie. Miód na uszy.

Poniżej możecie obejrzeć galerię zdjęć, autorką jest Wiktoria Wójcik.

Artykuł Ivar Bjørnson & Einar Selvik – Kraków (02.02.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

02.02.2019 – Kraków, Studio (wydarzenie)

Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym można wygrać dwa pojedyncze bilety na koncert. Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Polubienie i publiczne udostępnienie konkursowego postu nie jest niezbędne, ale mile widziane i wykonanie tych czynności może zwiększyć szanse na wygraną.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Ivar Bjørnson & Einar Selvik2019 dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu oraz odpowiedzieć na pytanie: Wymień co najmniej dwa zespoły, w których grają lub grali: Einar Selvik oraz Ivar Bjørnson.

Na zgłoszenia czekamy do niedzieli (27.01.2019) do godziny 18:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.
Biorąc udział w konkursie akceptujesz regulamin strony internetowej www.KVLT.pl.

źródło: Iron Realm Productions
zdjęcie: https://www.facebook.com/IvarBjornsonEinarSelvik/

Artykuł Wygraj bilet na Ivar Bjørnson & Einar Selvik pochodzi z serwisu KVLT.

Bjørnson kojarzony jest przede wszystkim z formacją Enslaved, której jest założycielem. Z kolei Selvik, znany również jako Kvitrafn, dawny bębniarz Gorgoroth, przede wszystkim odpowiedzialny jest za odnoszący sukcesy na arenie międzynarodowej projekt Wardruna. Nie bez powodu przytaczam tu black metalowe formacje, gdyż pośrednio inspiracje tym gatunkiem są również obecne w twórczości duetu. Początkowo projekt miał być jednorazowym występem w celu uświetnienia dwusetnej rocznicy ustanowienia norweskiej konstytucji. Skuggsjá była projektem, w którym występowali muzycy zarówno Wardruny, jak i Enslaved. Nieco inaczej rzecz ma się w przypadku Hugsjá, gdzie zabrakło współpracowników Selvika. Zmieniony skład owocuje inną formą muzyki duetu – w porównaniu do poprzedniej płyty, Hugsjá znacznie silniej osadzona jest w pogańskiej tradycji.

Do rzeczy. Na krążku znajduje się jedenaście kompozycji, które razem składają się na nieco ponad godzinę materiału. Jest to podróż przez chłodne i mroczne rejony folku, iście magiczna i niezwykła przygoda. Rozpoczynają ją trąby, które przywodzą na myśl początek płyty Runaljod – Ragnarok z repertuaru Wardruny. Dalej jest bardzo klimatycznie, a mistrzowski kunszt duetu udowadnia, że nordycki folk jest wyjątkowo przyjemny w odbiorze, szczególnie gdy pozbawiony jest przesadnych podniosłych elementów, które często spotyka się w muzyce zespołów łączących muzykę tradycyjną z metalem. Na tym krążku tego drugiego składnika jest zdecydowanie mniej. Współczesne inspiracje przewijają się co prawda raz po raz, mamy tu do czynienia z zestawem perkusyjnym, którego bardziej nowoczesne brzmienie tworzy ciekawy podkład pod tradycyjne instrumenty ludowe. Szczęśliwie jednak na Hugsjá nie usłyszymy przesterowanych gitar, a raczej akustyczne melodie, jak chociażby w pięknym utworze o tytule Ni døtre av Hav. Współistnienie dwóch światów na tym albumie staje się naturalne, jakby koegzystencja elektroniki i tagelharpy była czymś oczywistym. Bębny dodają całości interesującej rytmiki, której nie udałoby się osiągnąć poprzez zastosowanie klasycznych instrumentów perkusyjnych.

W połowie albumu muzycy pozwolili sobie na najbardziej oderwany od muzyki tradycyjnej numer. Nattseglar wyróżnia się ciekawym brzmieniem elektroniki, black metalowym feelingiem, który buduje perkusja, a także wokalami przepuszczonymi przez filtr. Słychać również „współczesną” gitarę elektryczną, aczkolwiek delikatny riff na niej wygrywany nie stanowi dominanty kompozycyjnej tego utworu. Tym niemniej, jest to najbardziej dynamiczny fragment albumu, dość odważny, ale niezwykle udany. Gitara pojawia się również w kolejnym utworze, Nytt Land, lecz znów nie wychodzi na pierwszy plan, a raczej tworzy tło wraz z basem. Muzykom udaje się zachować klasyczne brzmienie utworów, w których forpocztą pozostaje śpiew i tradycyjne instrumenty. Nordvegen w całości opiera się na dynamicznej gitarze akustycznej, która przypomina mi nieco folkowe aranżacje Jimmy’ego Page’a, szczególnie z trzeciej studyjnej płyty Led Zeppelin. Bliżej ku końcowi płyty znaleźć można również bardziej wesołą melodię w postaci Oska, jedynej kompozycji, która pozbawiona jest skomplikowanego tekstu. Cały arsenał instrumentów, które cudownie ze sobą korelują, tworzy wspaniały mikroklimat. Płytę zamyka Um Heilage Fjell, spokojna i majestatyczna kompozycja z wykorzystaniem chóru, która stanowi delikatne zamknięcie tego rozdziału twórczości duetu Ivar Bjørnson & Einar Selvik.

Co mnie urzekło w drugim studyjnym albumie tego projektu to fakt, że w porównaniu do Skuggsjá zabrakło tu mocniejszych inspiracji black metalem (odsyłam chociażby do utworu Makta og vanæra, for all tid). Pierwsza płyta obfitowała też w mroczne narracje i wielogłosowe wokalizy, te z kolei byłyby ciekawym urozmaiceniem na Hugsjá. Ostatecznie jednak powściągliwość w odwołaniach do metalu wypada na korzyść tego krążka. Współpracę Ivara i Einara należy postrzegać jako osobne koncepty muzyczne, zatem jeśli w przyszłości pojawi się trzecia płyta tego duetu, można się spodziewać kolejnych zmian w aranżacjach i składzie projektu. Jedno jest pewne, cokolwiek ta dwójka sygnuje swoimi nazwiskami – musi być udanym pomysłem. Nie inaczej jest i tym razem, gdyż Hugsjá to album, do którego wraca się równie chętnie, co do wspomnianej na początku Wardruny. Jeśli fascynują Was folkowe rytmy ze Skandynawii, koniecznie musicie dać szansę temu albumowi. Jak dla mnie, ta płyta to strzał w dziesiątkę.

Artykuł IVAR BJØRNSON & EINAR SELVIK – „Hugsjá” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.