Metallica w Chorzowie zagrała na Stadionie Śląskim dla około 90 tysięcy fanów w ramach trasy M72 World Tour.

Miliony fanów na całym świecie, setki tysięcy obecnych na każdej trasie, dziesiątki nagranych hitów, kilka formatywnych dla muzyki metalowej albumów i jedyny w swoim rodzaju zespół – Metallica.

Amerykański kwartet postanowił ponownie zawitać do Polski w ramach rozpoczętej w 2023 roku trasy M72 World Tour. Tym razem wybór padł jednak na Stadion Śląski w Chorzowie, co było w moim przypadku czynnikiem przesądzającym o udziale w zapowiedzianym wydarzeniu.

Grupę widziałem ostatnio dobrych kilkanaście lat temu (w 2010 roku na lotnisku Bemowo podczas występu Wielkiej Czwórki w ramach Sonisphere Festival), perspektywa czasowa pozwalała mi więc spojrzeć na formę i dyspozycję zespołu z właściwym dla tak długiej przerwy dystansem. Nawet przez chwilę nie miałem jednak szansy być w swoim spojrzeniu w pełni obiektywny, bo Metallica to jeden z tych składów, które towarzyszą mi w muzycznej podróży niemal od zawsze. Ich płyty poznawałem w różnych momentach swojego życia, poza kolejnością chronologiczną, z różnym nastawieniem i żywionymi oczekiwaniami. Nie da się ukryć, że mam do tego zespołu olbrzymi sentyment, a sposobność ponownego spotkania – tym razem szczęśliwie poza „gościnnymi” progami Stadionu Narodowego – była dla mnie wyborem z kategorii must be.

Biorąc pod uwagę frekwencję i poziom zainteresowania imprezą (wystarczy wspomnieć, że samą sprzedaż oficjalnego merchu, organizowaną w katowickim MCK, można było rozpatrywać w kategoriach imprezy masowej) miałem wszelkie podstawy oczekiwać wyjątkowego i zapadającego w pamięć wydarzenia. Szczęśliwie dopisać miała także pogoda – zostawiając za sobą deszczowy poranek w Toruniu, miałem co do tego lekkie obawy, jednak wraz z przybyciem na miejsce koncertu, zostały one rozwiane wraz z resztkami chmur, mogących w jakikolwiek sposób popsuć fanom wtorkowy wieczór w Chorzowie.

Supporty: Knocked Loose i Gojira

Grający jako otwieracz Knocked Loose był wyborem całkiem nieoczywistym. Wczesna pora, pełne słońce, publika, spośród której znaczną część stanowili ludzie niemający na co dzień do czynienia z nawet umiarkowanie ekstremalną estetyką i punch zaciśniętą pięścią w twarz już na wejściu na stadion. Wyraźnie rozpierany energią kwintet Amerykanów zafundował w Chorzowie trzy kwadranse połamanego, chaotycznego, wypełnionego skondensowaną dawką agresji i brutalności, zmetalizowanego hardcore’a. Koncert obejrzałem ze sporą satysfakcją (cieszył na pewno widok dużej grupy młodych wojowników, dzielnie rozkręcających mosh pit) ostatecznie potraktowałem go jednak raczej jako ciekawostkę i przyzwoity akcent otwierający, niż coś, co na dłużej miałoby związać moją uwagę.

Zupełnie inaczej sprawa miała się z występującą w roli drugiego supportu Gojirą. Nie trzeba szczególnie uważnie śledzić aktualnych trendów, by wiedzieć, że zespół braci Duplantier od dawna przerasta już kluby i hale koncertowe. Mam jednak wrażenie, że boost, jaki dał im występ podczas ceremonii otwarcia francuskich Igrzysk Olimpijskich w 2024 roku, przyspieszył rozwój ich popularności w skali wręcz logarytmicznej. Było to zresztą doskonale widać po reakcjach publiczności, która przywitała Francuzów z całkowicie autentycznym i żarliwym entuzjazmem.

Muzycy wciąż nie mieli jednak łatwego zadania – występowali stosunkowo wcześnie, z okrojoną z oczywistych powodów oprawą wizualną oraz średniej jakości nagłośnieniem, które odczuwalnie odebrało ich muzyce znaną z płyt precyzję i selektywność. Mimo tego – odgrywając swoje najbardziej reprezentatywne numery (z Backbone, Flying Whales, Stranded, L’Enfant Sauvage, czy wspartym głosem niespodziewanego gościa w osobie sopranistki, Mariny Viotti Mea Culpa (Ah! Ça ira!) na czele), wyszli z postawionej przed nimi próby jednoznacznie obronną ręką.

Czuć było w występie Francuzów charakterystyczny puls i drzemiące pod dźwiękową skorupą pokłady energii – rozdygotanej i gotowej w każdej chwili niemal eksplodować. Animusz występu skutecznie udzielił się zgromadzonej pod sceną i na trybunach publice (spośród której niemała część prawdopodobnie dopiero tego dnia miała okazję Gojirę w ogóle poznać), co podkreślało skalę skuteczności, z jaką zespół zaprezentował na scenie Kotła Czarownic swoje atuty.

Powrót Metalliki do Polski – Stadion Śląski

Oprawa i brzmienie koncertu

Widząc przygotowania do kulminacyjnego punktu programu, wyraźnie uwidoczniła się (tradycyjna zresztą dla Metalliki) olbrzymią przepaść, dzieląca oprawę jej występów od poprzedzających ją supportów – myślę tu zarówno o rozmachu produkcji, jak i samym nagłośnieniu. Podobnie rzecz miała się z oczekiwaniami fanów – tuż przed wyjściem zespołu, trybuny Stadionu Śląskiego zainicjowały gigantyczną meksykańską falę, która kilkukrotnie obiegła koronę obiektu. Nie mniejsze wrażenie robił widok oświetlonej promieniami zachodzącego słońca płyty, ośmiu stalowych konstrukcji z owalnymi telebimami, wspomaganej półtysiącem zainstalowanych głośników sceny 360° i rozlanego wokół prawdziwego mrowia ludzi, którzy już od pierwszych nut tradycyjnego The Ecstasy of Gold Ennio Morricone zdawali się wpadać w stan uniesienia.

Nie miałem żadnych konkretnych oczekiwań wobec setlisty, niespecjalnie też śledziłem losy wcześniejszych koncertów trasy w Grecji czy Rumunii. Nietrudno było przewidzieć, że set opierać się będzie na największych szlagierach zespołu, urozmaiconych drobnymi modyfikacjami. Tym razem padło na Of Wolf and Man z Czarnego Albumu, The Memory Remains z Reload oraz The Day That Never Comes z Death Magnetic. Promocja nowej płyty ograniczyła się do Lux Æterna (i bardzo dobrze, akurat w przypadku tego albumu więcej nie trzeba). Resztę czasu antenowego wypełniły doskonale znane klasyki z Nothing Else Matters, The Unforgiven, Enter Sandman, Seek & Destroy i Master of Puppets na sztandarze.

Czy koncert Metalliki spełnił oczekiwania?

Przechodząc jednak do najważniejszego – emocji i pozytywnych wrażeń, towarzyszących występowi legendarnej Mety. Te w znacznej mierze zagwarantowane zostały doskonałą produkcją oraz naprawdę przyzwoitym brzmieniem wykręconym na Stadionie Śląskim. Oczywiście znajdą się tacy, którzy narzekać będą na brak klinicznego soundu, biorąc jednak poprawkę na skalę wydarzenia i gigantyczną przestrzeń jego realizacji, do nagłośnienia trudno było mieć we wtorek większe zastrzeżenia. Zarówno gitary, jak i gary Larsa (akurat w jego przypadku nie zawsze jest to atutem), a także wokal Papy Heta wyeksponowane były w sposób, który gwarantował możliwość czerpania przyjemności w bardzo komfortowych warunkach.

Na osobną wzmiankę zasługuje sam odbiór występu przez zgromadzoną na stadionie publiczność. Rekordowa jak na polskie warunki frekwencja (organizatorzy podawali liczbę 90 tysięcy osób) zapewniała rezon i impakt wydarzenia w prawdziwie masowej skali. Zarówno płyta, jak i trybuny wyczuwalnie angażowały się w koncert Metalliki, dając grupie dowód niesłabnącej sympatii i przywiązania do jej twórczości.

Nie sposób nie wspomnieć też o nowym pokoleniu fanów, które pojawiło się na Stadionie Śląskim w imponującej liczbie. Na wzrost zainteresowanie muzyką zespołu wpływ mają z pewnością social media i moda (na horyzoncie miga neon z czołówki Stranger Things), dzięki której Metallica zyskała wyraźną popularność wśród przedstawicieli pokolenia Z. Jasne, można debatować, ilu jest wśród nich ludzi „z przypadku”, ilu „influencerów”, pojawiających się na stadionie jedynie po selfie, ilu „niedzielnych fanów”, którym przeszkadza mosh pit i ścisk tłumu – pozostaje jednak pytanie, czy ma to w takich okolicznościach większe znaczenie? Metallica to firma, ich koncerty to wydarzenia masowe, prawo do udziału niezależnie od pobudek i motywacji ma każdy posiadacz właściwie zakupionego QR kodu, zamiast więc zatracać się w walce o wyimaginowane ideały, znacznie lepiej było choć spróbować wyciągnąć z koncertu jak najwięcej dla siebie.

Dokładnie takie nastawienie wydawali się mieć licznie reprezentowani w Chorzowie koncertowi weterani Mety – fani oddani grupie od wielu lat, wyśpiewujący z pamięci komplet tekstów i autentycznie przeżywający wtorkowe wydarzenia sceniczne.

Skoro na powrót o koncercie mowa – nie mogło oczywiście obyć się bez serii tradycyjnych dla zespołu pomyłek, wpadek i niezręcznych momentów. Pomijając już wywrotki Kirka i Larsa, trudno przejść obojętnie obok momentu, który wywołał u mnie największą konsternację (chodzi rzecz jasna o Przegląd polskiej piosenki rozrywkowej, w ramach którego tym razem padło na bogu ducha winne Chcemy być sobą Perfectu). Jestem w stanie zrozumieć chęć przypodobania się polskim fanom, przyjmuję też do wiadomości potrzebę urozmaicenia poszczególnych odsłon trasy, kompletnie nie kupuję jednak widoku Roba i Kirka, którzy (bez znajomości kontekstu i znaczenia wziętej na barki kompozycji) męczą się z łamaną polszczyzną i prostą melodią odgrywaną na pół gwizdka. Historię z utworem Dżemu można było jeszcze uznać za miły akcent. Kolejne razy z kompozycjami Czesława Niemena i Maanam były już gorsze. Sztuczka powtórzona po raz kolejny w Chorzowie przestała być moim zdaniem w najmniejszym już nawet stopniu skuteczna. Podobnie kłopotliwy był moment, w którym zarówno Kirk, jak i Lars dziękowali za przybycie do.. Krakowa, kilkukrotnie powtarzając nazwę miasta podczas pożegnalnych wypowiedzi.

Cóż jednak począć? Mógłbym próbować się gniewać i zapisywać w pamięci negatywne spostrzeżenia, mam jednak do tych gości nieskrywaną (podszytą dodatkowo ogromnym sentymentem) słabość i trudno mi nie wybaczać im tych mniej i tych bardziej odczuwalnych potknięć.

Bo ostatecznie i ponad wszelką wątpliwość – piękny był to koncert. Taki, który przypomniał mi, jak bardzo tęskniłem za tym zespołem i jak wciąż ogromną darzę go sympatią.

Setlista Metallica – Chorzów 2026

• It’s a Long Way to the Top (AC/DC: If You Wanna Rock 'n’ Roll)
• The Ecstasy of Gold (Ennio Morricone)
• Creeping Death
• For Whom the Bell Tolls
• Of Wolf and Man
• The Memory Remains
• Lux Æterna
• The Unforgiven
• Fuel
• Kirk & Rob (Perfect: „Chcemy być sobą”)
• The Day That Never Comes
• Wherever I May Roam
• Nothing Else Matters
• Sad but True
• One
• Seek & Destroy
• Master of Puppets
• Enter Sandman

Artykuł Metallica, Gojira, Knocked Loose – relacja z koncertu, Chorzów (19.05.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Na kilka minut przed 18:00, korytarzem wytyczonym na płycie PGE Narodowego, pod stanowiący objazdową scenę Metalliki wybieg (więcej o nim niżej), przemaszerowali członkowie live bandu Mammoth WVH. Jest to solowy projekt Wolfganga, który na dwóch wydanych dotychczas longplayach odpowiada za wokale i gra na wszystkich instrumentach. Jak młody Van Halen radzi sobie na scenie? Fenomenalnie. Trzydziestotrzyletni multiinstrumentalista ma głos jak dzwon, śpiewanie przychodzi mu z wyczuwalną łatwością, a gitarowe solówki sypią się spod jego palców jak oszalałe. Serwowany z wyraźnie amerykańskim sznytem, nowocześnie brzmiący, firmowy post-grunge, jest niezwykle łatwo przyswajalny. Syn niewątpliwie odziedziczył talent do muzykowania po ojcu, a ja zostałem fanem Mamuta jeszcze przed końcem krótkiego, bo ledwie półgodzinnego setu Wolfa i kolegów.

Setlista
Another Celebration at the End of the World
You’re to Blame
Like a Pastime
I’m Alright
Take a Bow
Don’t Back Down

Następne w kolejce było Architects. Anglicy stali się tak dużą marką na scenie metalowej, że w tym roku będą mieli przyjemność pełnienia obowiązków headlinera na czeskim Brutal Assault. Na PGE Narodowym grupa świetnie poradziła sobie z zadaniem bezpośredniego supportu przed występem Metalliki. Sam Carter udowodnił w Warszawie niedowiarkom, że reprezentuje zespół w pełni zasługujący na zapis największymi literami na plakatach festiwali całego świata. Nieczęsto jest mi dane obserwować wokalistów potrafiących ot tak, jakby od niechcenia, przejść wprost z wysokiej próby czystej partii śpiewanej w niski, mroczny growl. A następnie jak gdyby nigdy nic przejść do podniosłego refrenu. Czapki z głów, takie patenty potrafią wyłącznie nieliczni.

Przez cały set Carter wykorzystywał wszechstronność swojego głosu i górował nad jedzącą mu z dłoni publicznością. Nie zabrakło zwięzłej, zgrabnej konferansjerki, wielu okrążeń wzdłuż i wszerz podestu, po to, by nikt nie czuł się pominięty, a także wielokrotnego zachęcania do moshowania. Sam dysponuje bodaj wszystkimi cechami, jakimi powinien operować frontman. Gość jest charyzmatyczny, pewny siebie oraz świadomy mocnych stron swojego show. Na uwagę zasługiwał również jego ubiór, gdyż spod skórzanej ramoneski wystawała biała koszulka piłkarska z polskim godłem. Niemniej występ Architects to nie tylko jego spektakl. Towarzyszący wokaliście zespół egzekwował poszczególne partie utworów z niebywałą precyzją, nie oszczędzając się przy tym w headbangingu. Akustycy rozkręcili heble nieco mocniej niż na Mammoth WVH, pozwalając nisko strojonym riffom Anglików zabrzmieć z odpowiednią mocą. Nie mogę narzekać na odpowiednią separację poszczególnych instrumentów, ale informuję, że skomplikowane technicznie zagrywki Architektów kompletnie nie nadają się na wyjątkowo trudny do nagłośnienia PGE Narodowy. Flagowy riff do Doomsday lepiej “odtwarzałem” we własnej głowie, niż słyszałem na stadionie. Doskonale wypadł za to nowy singiel Curse oraz zagrany na samym końcu ultrabanger Animals. Wszystko dobiegło końca po niespełna godzinie. Według mnie to akurat tyle, by rozgrzać publiczność przed gwiazdą wieczoru, zdążyć odpowiednio zaprezentować swoje dotychczasowe dokonania i pozostawić niedosyt, zachęcający do pełnowymiarowego koncertu zespołu, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja.

Setlista
Seeing Red
Giving Blood
deep fake
Impermanence
a new moral low ground
Black Lungs
Curse
Royal Beggars
Doomsday
Meteor
when we were young
Animals

W ciągu ponad półgodzinnej przerwy, słońce oświetlające PGE Narodowy zeszło nieco niżej, co wyłącznie podkręciło ekscytację związaną z oczekiwaniem na występ słynnych thrashowców z Bay Area. Około 20:40 z głośników popłynęło It’s a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n’ Roll) z repertuaru AC/DC, stanowiące preludium do obowiązkowego intra zwiastującego rychłe nadciągnięcie Metalliki. Mowa oczywiście o Ecstasy of Gold Ennia Morricone ze słynnego spaghetti westernu Dobry, zły i brzydki. Pochodzący z San Francisco zespół przeszedł wytyczonym na płycie korytarzem w towarzystwie gromkiej wrzawy. Obejrzeliśmy krótki materiał wideo zmontowany specjalnie z okazji polskich koncertów, po czym muzycy żywiołowo wtargnęli na scenę. I tak to się zaczęło!

Wystarczyło kilka sekund riffu otwierającego Creeping Death, by dziesiątki tysięcy gardeł głośno przywitały Jamesa, Larsa, Kirka oraz Roberta. Pierwsze wrażenia? Ludzie reagują żywiołowo, a muzycy najwyraźniej bawią się na scenie całkiem nieźle. A brzmienie? Nagłośnienie od samego początku setu Metalliki było selektywne, przy czym dalekie od perfekcji. Z czasem sytuacja uległa poprawie, ale warszawski stadion mimo nieustannych starań najlepszych akustyków, pozostał tego wieczoru obiektem dźwiękowo niewdzięcznym.

Drugi w kolejności był znakomity Harvester of Sorrow, po którym “poprawiono” bezlitosnym Leper Messiah. Trzeba przyznać, że trzy tak mocne numery na sam początek zapewniły świetne rozpoczęcie koncertu. Pora na chwilę oddechu; złapać było go można na rozpoczętym, rzecz jasna, przez Roba Trujillo, monumentalnym King Nothing. Po czterech, jakże kultowych kompozycjach, zagrano tytułowe 72 Seasons z nowego albumu, a następnie usłyszeliśmy If Darkness Had a Son, również wywodzące się z tego samego krążka. Nieprawdą byłoby napisanie, że oba numery wypadły źle, ale dało się odczuć chwilowy opad entuzjazmu zgromadzonych.

Po nich nadszedł czas na obowiązkowy ostatnio punkt programu. Chodzi o dwuosobowe show Kirka Hammetta i Roberta. Panowie na każdy wieczór przygotowują dla publiczności coś ekstra. Zazwyczaj jest to cover lokalnego wykonawcy, jednak w piątek Kirk i Rob zagrali napisaną specjalnie na tę okazję kompozycję zatytułowaną Back in Warsaw, którą ukończyli dosłownie na godzinę przed wyjściem na scenę. Doceniam inicjatywę, ale to, co usłyszałem, było co najwyżej kiepskie. Wyobraźcie sobie generyczne hardrockowe riffy połączone ze skleconym naprędce tekstem z refrenem składającym się wyłącznie ze słowa hey, a wszystko to wygenerowane w jakimś ograniczonym substytucie Chatu GPT. Prywatnie nie cierpię, gdy ktoś wykorzystuje nadużywane słowo krindż, ale uważam, że w tym przypadku trudno o bardziej trafne określenie. Słuchając tworu Hammetta i Trujillo, mój uśmiech pojawiający się na widok wciąż nieco onieśmielonego mikrofonem Roba, szybko przerodził się w grymas. Cóż, po kilku co najwyżej średnich płytach, a także wątpliwej współpracy z Lou Reedem, wybaczę Metallice nawet to nieszczęsne Back in Warsaw. Liczą się przede wszystkim dobre intencje. Niemniej będę mógł się chwalić, że słyszałem prawdopodobnie najgorszy numer w historii amerykańskiej grupy. I to na żywo! Szczęście w nieszczęściu.

Światła po raz pierwszy przygasły na dłużej. Rozpoczęło się przejmujące wykonanie Fade to Black. Zaznaczę, że całe wydarzenie przyszło mi obserwować z trybuny górnej, a konkretniej jej najniższego rzędu, zapewniającego odpowiedni ogląd zarówno na muzyków, jak i przypominające tłoki silnika telebimy, postawione na wysokich, pionowych słupach. W trakcie kultowej ballady wyświetlano na nich animację 3D przedstawiającą cyfrowe twarze zmieniające się w popiół, a następnie odchodzące w zapomnienie. Klimatyczne, wymowne, a także skłaniające do refleksji wizualizacje Metalliki robiły na PGE Narodowym niemałe wrażenie. Tym bardziej że początkowo zaciemniony obiekt sprawnie oświetliło morze świateł latarek smartfonów oraz zapalniczek. Po prawie czterdziestu latach od premiery Ride the Lightning, Fade to Black wciąż potrafi dogłębnie poruszyć. Niniejszym koncert wrócił na właściwe tory.

Następne było Shadows Follow reprezentujące wydaną w zeszłym roku płytę 72 Seasons, zagrane z większą werwą niż wcześniejsze dwa utwory z tego krążka. I dobrze, bo to prawdopodobnie jeden z mocniejszych numerów nagranych przez kwartet na przestrzeni ostatnich lat. Kolejna dłuższa pauza przełamana została ponadczasowym riffem basu do Orion. Moim zdaniem to właśnie ta kompozycja wypadła piątkowego wieczoru najwspanialej. Aż trudno uwierzyć, że tak skomplikowaną, progresywną formę, stworzyło paru ledwie dwudziestokilkulatków.

Nie zabrakło również Nothing Else Matters, ale zespół odegrał legendarną balladę jakby od niechcenia, ot, żeby mieć ją już za sobą. Nic dziwnego, wszak to jeden z najbardziej eksploatowanych na żywo utworów Mety. Na jakiś czas melodie odeszły na dalszy plan. Jak nakazuje tradycja, po delikatniejszej, stonowanej piosence, należy uderzyć czymś mocnym. W ten sposób publiczność PGE Narodowego zaczęła niemalże uginać się pod ciężarem ciosanego riffu Sad but True. Z zajmowanego przeze mnie miejsca, usytuowanego centralnie na wprost wybiegu, dobrze widziałem zbiorowy, synchroniczny headbanging fanów. Wtórowali im ochoczo przemierzający podwyższenie muzycy, nieobawiający się podchodzenia do krawędzi. Kluczowe pozostawało także umiejscowienie statywów z mikrofonami, pozwalające Papie Hetowi śpiewać z wielu punktów konstrukcji. Co więcej, w trakcie setu thrash metalowców z Bay Area Lars Ulrich czterokrotnie zmieniał zestaw perkusyjny. Po kilku odegranych kompozycjach Duńczyk wstawał, jego bębny zjeżdżały pod scenę, a kolejna, identyczna perkusja wyłaniała się kilkadziesiąt metrów dalej, na dodatek ustawiona pod innym kątem względem odbiorców. To oczywiście nie pierwszy raz, gdy Metallica nie korzysta ze standardowej sceny, aczkolwiek wciąż łatwo zauważyć (i docenić!), że słynny zespół chce być jak najbliżej swoich miłośników. To nie wszystko: wewnątrz okręgu znajduje się słynny Snake Pit, dodatkowy sektor, pozwalający stanąć z Jamesem, Larsem, Kirkiem i Robertem niemalże twarzą w twarz. Zakładam, że właśnie tam musiało być najgoręcej na szybkim i brutalnym Fight Fire With Fire, w trakcie którego na płycie obiektu powstały liczne circle pity.

Później grupa uraczyła nas jeszcze oprawionym pirotechniką wykonaniem Fuel oraz doskonałym Seek & Destroy, w trakcie którego ze słupów-telebimów spadło kilkanaście wielkich, dmuchanych kul z logiem zespołu i liczbą 72. To bodaj jedyna kierowana w stronę fanów ekstrawagancja, na jaką pozwala sobie obecnie Metallica. Takie podejście pokazuje, że wspaniała muzyka wciąż broni się sama, a niestandardowa, robiąca niemałe wrażenie nowoczesna scena pozostawała oszczędna w formule. Okrąg oświetlono różnorakimi światłami, dopasowującymi barwy do poszczególnych fragmentów utworów, ponadto gdzieniegdzie rozlokowano niewielkie reflektory, dynamicznie reagujące na przemieszczanie się muzyków, ale to tyle. Żadnych stojących, zdobionych konstrukcji, typowych elementów scenografii czy innych ozdobników. Oprócz wożonych windami zestawów perkusyjnych, jedyny wyjątek od powyższej reguły stanowiła niewielka platforma, dzięki której Rob Truijllo wyjechał w pewnym momencie na sam środek Snake Pitu. Zapewne nikogo nie zdziwi, że w trakcie transferu, basista nie przerwał odgrywania swoich partii.

Niestety, wejściówka pozwalająca dostać się do wewnętrznego kręgu sceny Metalliki kosztowała krocie, a już cena standardowego biletu na płytę zniechęciła wielu potencjalnych nabywców. Za taki trzeba było zapłacić… prawie 800 złotych. Nie boję się tego stwierdzenia: to w moim odczuciu gigantyczne pieniądze, nawet biorąc pod uwagę wspaniałe supporty oraz dedykowaną produkcję całego przedsięwzięcia.

Na sam koniec zagrano rewelacyjne Master of Puppets, a następnie nadszedł czas na długie pożegnania z polskimi fanami. Zespół okrążył wybieg kilkukrotnie, rzucając w stronę zgromadzonych kostkami do gitary. Muzycy mieli ich całe mnóstwo, nosząc w dłoniach kubki, z których wyciągali kolejne piórka. Hetfield dziękował warszawskiej rodzinie, Ulrich zaznaczył, że 5 lat nieobecności w Polsce to stanowczo za długo, a uśmiechnięci od ucha do ucha Kirk i Rob grzecznie przypominali, że widzimy się ponownie w niedzielę. Po kilkunastu minutach pożegnań czwórka z San Francisco wyszła tymi samymi drzwiami, którymi weszła na płytę PGE Narodowego. Nie było bisów. Prawdę mówiąc, nie odczułem, by były one potrzebne, ponieważ dwugodzinna setlista w pełni mnie zaspokoiła.

Początkowo miałem mieszane uczucia wobec piątkowego koncertu. Myślałem, że było co najmniej dobrze, ale czegoś zabrakło. Minęło kilka dni, miałem więc czas pozastanawiać się nad tym, co dane było mi przeżyć, po czym zmieniłem zdanie. To był naprawdę świetny koncert. Metallica wciąż przykłada się do występów. Zaznaczę, że w całkiem dobrej formie zaprezentował się także słynący ze swojej niesławnej niedyspozycji Ulrich. W pierwszy piątek lipca 2024 Lars grał na bębnach równo i z odpowiednią mocą. Wprowadzenie konieczności gry z metronomem okazało się słuszne. Co prawda, zdarzały mu się potknięcia, ale pozostali muzycy kwartetu również zaliczali drobne wpadki. Nie były one jednak niczym, co mogłoby wpłynąć na odbiór danej kompozycji. Metallica od wielu lat ma zresztą opinię zespołu niekojarzącego się raczej z chirurgiczną precyzją grania na żywo. Pozostaje ona sprawą drugorzędną w sytuacjach, gdy dostarcza się tak ogromne dawki energii, jakimi obdarowani byli piątego lipca warszawscy fani legend metalu. Było wspaniale i szczerze żałowałem, że nie dysponowałem wejściówką na niedzielny koncert. Jeżeli zespół  następnym razem również będzie grał w Polsce dwukrotnie, wybiorę się na oba występy, a nawet sprzedam nerkę za miejsca w Snake Picie. Mimo że wszyscy czterej muzycy są po sześćdziesiątce, wigoru w nich więcej niż w wielu dwudziestoletnich debiutantach. Nie wiadomo ile lat koncertowania na takim poziomie jeszcze przed nimi. Oby jak najwięcej. Jeżeli grupa pozostanie w takiej formie, jak na trasie M72 World Tour, obejrzenie jej w akcji wciąż będzie szalenie satysfakcjonuje. Trzeba tylko zadbać o odpowiednią zasobność portfela…

Setlista
Creeping Death
Harvester of Sorrow
Leper Messiah
King Nothing
72 Seasons
If Darkness Had a Son
Back in Warsaw (“utwór” wykonywany w duecie przez Kirka Hammetta & Roba Trujillo)
Fade to Black
Shadows Follow
Orion
Nothing Else Matters
Sad but True
Fight Fire With Fire
Fuel
Seek & Destroy
Master of Puppets

Zdjęcia: Łukasz MNTS Miętka. Odnośnik do zrealizowanej przez niego pełnej galerii zdjęć z ww. wydarzenia znajdziecie tutaj.

Artykuł Metallica, Architects, Mammoth WVH – Warszawa (05.07.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Metallica, Architects, Mammoth WVH – Warszawa (05.07.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Daty obu koncertów:
05.07.2024 – Warszawa, PGE Narodowy + supporty: Architects, Mammoth WVH
07.07.2024 – Warszawa, PGE Narodowy + supporty: Five Finger Death Punch, Ice Nine Kills

Odnośnik do oficjalnego, wspólnego wydarzenia na Facebooku znajdziecie tutaj.

Organizatorem występów Metalliki w Warszawie jest Live Nation Polska. 

Bilety można zakupić na ticketmaster.pl oraz na livenation.pl.

Dodatkowo, 06.06 (tj. między dwoma koncertami grupy), odbędą się wydarzenia towarzyszące przyjazdowi kultowej grupy do Warszawy; mowa o Metallica Warsaw Takeover. Spodziewajcie się filmów o karierze zespołu, spotkania autorskiego z Rossem Halfinem, wieloletnim fotografem Metalliki, a także koncertów projektów Rusty Head i The Legacy. Więcej o Metallica Warsaw Takeover dowiecie się tutaj.

Artykuł W lipcu METALLICA zagra w Polsce dwukrotnie pochodzi z serwisu KVLT.

Bastardane tworzą:

Castor Hetfield – perkusista, wokalista
Jake Dallas – basista, wokalista
Ethan Sirotzki – gitarzysta

Tracklista:
01. Above All
02. Praise No Bliss
03. Gaslight
04. Chum
05. Revolt
06. Let the Wasted Die
07. Imposter
08. The Cavalier
09. Ad Infinitum
10. Faint-Hearted Soul

Artykuł Streaming nowej płyty zespołu syna Jamesa Hetfielda pochodzi z serwisu KVLT.

Są jednak w Człowieku z metalu interesujące fragmenty, więc zacznę od pochwał. Pierwsze rozdziały książki są zdecydowanie najlepsze i choćby dla nich warto po publikację sięgnąć. Mark Eglinton zręcznie uchwycił pewną nieokrzesaną specyfikę rockowej sceny z LA, a potem narodziny thrashowej gorączki w Bay Area. Przede wszystkim zaś dzięki cennym wypowiedziom Hugh Tannera – szkolnego kolegi Jamesa i pierwszego partnera w rockowym muzykowaniu – możemy podglądnąć gwiazdę metalu w szalonych, młodzieńczych latach. Pojawia się tutaj rzeczywiście trochę frapujących szczegółów. Dowiecie się chociażby, że chłopaki zamiast uważać na lekcjach angielskiego, rysowali Eddiego, maskotkę Iron Maiden, a w szkolnej księgi pamiątkowej nastoletni James pozostawił taki wpis:

Lubi: heavy metal, narty wodne, chodzenie na koncerty
Nie lubi: disco, punku
Cytat: „Niech żyje rock”
Plany: grać muzykę, być bogatym

Urocze, nieprawdaż? I jak wiele mówi nam o samym bohaterze. Hetfield w tych wspomnieniach jawi się jako zakręcony na punkcie muzyki pasjonat, a jednocześnie to postać tragicznie doświadczona przez przedwczesną i tragiczną śmierć matki (jak wiadomo rodzina należała do specyficznej chrześcijańskiej wspólnoty nieuznającej medycznej interwencji podczas choroby). W tych początkowych momentach narracja Eglintona jest wartka i lekka zarazem, przede wszystkim zaś bezpretensjonalna, doskonale pasująca do dynamiki czasów, w których zapowiedź thrashowej rewolucji czaiła się na progu muzycznych klubów i w garażach, a rozpoczynający przygodę z muzyką długowłosi młodzieńcy nie wiedzieli jeszcze, że przejdą do historii.

Jednak im dalej w las, tym robi się gorzej. James schodzi na dalszy plan, a informacje o nim stają się bardzo oszczędne i niewystarczające dla biografii. Autor snuje nam opowieść o Metallice, ale nieco pobieżnie i czasem bez polotu. Choć należy przyznać, że Eglinton ma przynajmniej dość wyraziste poglądy na artystyczną formę zespołu. Nie boi się łajać swoich idoli, co akurat wypada zapisać mu na plus. Może zbyt ostro potraktował płytę Load (z pewnością nie wybitną, ale jednak nie tak słabą, by załamywać nad nią ręce), jednak ze zrozumieniem przyjmuje zmiany stylistyczne, jakie zespół przechodził, wymuszone na nich niejako przez czas i miejsce, w którym się znaleźli oraz wagę niewątpliwego komercyjnego sukcesu. Trudno też się nie uśmiechnąć, gdy autor pozwala sobie na cięte uwagi. Tak na przykład wyraził się o jednym z utworów z najmniej lubianej i poważanej przez fanów płycie St. Anger: …nigdy wcześniej jego (Ulricha) werbel nie brzmiał jak metalowa klapa śmietnikowa. Autor nie owija w bawełnę, wali wprost, co myśli, czasem może nazbyt surowo i krzywdząco (jak w przypadku wypowiedzi na temat grunge’owego nurtu w muzyce rockowej). Ja akurat cenię, gdy dziennikarz muzyczny nie boi się stanowczo manifestować swoich odczuć, nawet kiedy miewam odmienną opinię.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że Eglinton odbębnił zadanie, pisząc na zamówienie wydawnictwa, które chciało zarobić parę groszy (i pewnie z dobrym skutkiem). Główna postać potraktowana jest zbyt powierzchownie. Przesadzam? Może odrobinę, ale jak przystało na pierwszą i – zgodnie z zapowiedzą na okładce –„szczegółową biografię”, wymagać należy sporo. Rozumiem, że sam Hetfield jest osobą skrytą, nie pozostawiającą za sobą wiele tropów. Zdaje sobie sprawę, że bohater tej książki nie uczestniczył na żadnym etapie w procesie tworzenia publikacji – podobnie jak pozostali członkowie Metalliki – niemniej jednak z wypowiedzi osób znających go prywatnie, współpracowników (nawet tych dalszych) i metalowych muzyków da się przecież odmalować jakiś interesujący i w miarę wierny portret, bez jednoczesnego wchodzenia butami w sprawy bardzo intymne. W Człowieku z metalu spełnia się to jedynie w dostatecznym stopniu. Cytowane wypowiedzi są w przeważającej mierze zdawkowe, mało pogłębione, jakby autor dzwonił do swoich znajomych z metalowego światka i w przeciągu pięciu minut próbował dowiedzieć się od nich czegoś ciekawego. Zdecydowanie lepiej dla porównania wypada książka Żyć znaczy umrzeć Joela McIver’a, gdzie udało się ukazać interesujący obraz śp. Cliffa Burtona – i nawet jeśli złożony z subiektywnych wypowiedzi otaczających go ludzi, to jednak barwniejszy i rzetelniejszy.

Liczba błędów merytorycznych – na szczęście w większości korygowanych w przypisach przez tłumacza, Roberta Filipowskiego oraz redaktora Pawła Brzykcego – też obniża znacząco wartość tej publikacji. A przecież skoro z pomocą redaktorskiego sita udało się wyłapać spore kamulce, to pewnie gro pomniejszych wpadek przesiało się przez nie bez oporu. I jak tu zaufać Eglintonowi, gdy chociażby daty pod zdjęciami we wkładkach są (w dwóch przynajmniej przypadkach) wzięte z księżyca? Chyba, że to błąd redakcji? Rozumiem, że 1988 i 1998 to tylko jedna cyfra różnicy, ale jednak znacząca. Takich błędów jest więcej.

Podobnych wpadek jest niestety zbyt wiele, by je przemilczeć. Co zabawne, czasem nie wynika to chyba z braku wiedzy, a niedbalstwa autora. W pewnym miejscu Eglinton pisze, że piosenka Stone Cold Crazy, którą James z kolegami wykonywali wielokrotnie, to rzecz z repertuaru Mötorhead (sic!), a potem stwierdza już prawidłowo, że to utwór Queen. Jak wytłumaczyć podobne gafy? Owszem, dziennikarz muzyczny ma prawo być człowiekiem roztargnionym, ale przecież amerykański wydawca powinien zatrudnić odpowiedniego redaktora. Dobrze, że chociaż polski tak postąpił. Co jednak z tego, gdy zamiast książki o Jamesie, dostajemy kolejną biografię Metaliki, z biegiem rozdziałów coraz mniej wyrazistą, przywołującą postać Hetfielda nie tak znowu często, i pisaną, jakby autor się spieszył z powodu wyznaczonego deadline’u, a tylko na pierwsze rozdziały starczyło mu energii i polotu.

Historia zespołu i jego frontmana znajduje swoją kontynuację w paru rozdziałach dodanych przez polskiego wydawcę do Człowieka z metalu. Za to też brawa. Paweł Brzykcy, znany dziennikarz muzyczny, osoba nad wyraz kompetentna, prowadzi nam opowieść do czasów współczesnych i zamieszania wokół ostatniej płyty kwartetu, Hardwired… To Self-Destruct. Cóż, ta część wypada lepiej od wcześniejszych, co dobrze świadczy o Pawle, niekoniecznie zaś o Marku. Brzykcy, choć musiał posiłkować się jedynie zastanymi źródłami, próbuje wyłuskać z dostępnych materiałów jak najwięcej ciekawych wypowiedzi Jamesa, a że historia tym razem może zawrzeć w sobie wątki polskich koncertów Metalliki, od razu nabiera rumieńców i atrakcyjności. Ale to już plus tego, gdy o zespole z zagranicy pisze Polak, a nie wina wydania amerykańskiego. Jak pisałem przy okazji innej książkowej recenzji, w idealnym świecie każda muzyczna biografia powinna mieć lokalny, krajowy suplement.

Czy wszelkie mankamenty, dość jednak wyraźne, skutkują tym, że nie warto sięgać po Człowieka z metalu? Ależ mimo wszystko należy przeczytać tę książkę! Trzeba jednak zabierać się za lekturę z pewnymi zastrzeżeniami. Po pierwsze, nie traktujmy tej publikacji jako rzeczywiście szczegółowej biografii Hetfielda, bo to żadna wiwisekcja głównego bohatera, obojętnie czy stawialibyśmy na jego muzyczne dokonania, pasje czy życie prywatne. Dogrzebiemy się co prawda do paru ciekawostek i interesujących wypowiedzi, ale to jednak za mało. Po drugie zaś, jeśli chcemy potraktować tę książkę jako kolejne wydawnictwo o Metallice, to możemy dostać na polskim rynku rzeczy bardziej godne polecenia (wydawnictwo In Rock służy zresztą pomocą).

Ale mimo wad, książka Marka Eglintona ma ważną zaletę: jest „jakaś”. Pełna subiektywnych, ale interesujących osądów, o które można się pospierać. I dlatego też, mimo licznych mankamentów, dla fanów Metalliki jest to pozycja obowiązkowa. Pierwsze rozdziały, opisujące młodość Hetfielda i początki thrashowej sceny też wypadają intrygująco i świeżo. A przyjemny, nieduży format, jak najbardziej zachęca do spakowania książki do plecaka. Przyda się też dodawana przez wydawcę zakładka, na której James i Lady Gaga śpiewają do jednego mikrofonu. Na długą podróż pociągiem w sam raz, a przecież zbliża się sezon wyjazdów, chociażby na metalowe festiwale.

Mark Eglinton, choć niedbały i nie do końca przygotowany, to jednak bywa wyrazisty, gdy chce takim być. Może gdyby miał więcej czasu i możliwość przeprowadzenia dłuższych rozmów? Cóż, możemy gdybać. Nie ma jednak nic gorszego jak letnie, pozbawione temperatury muzyczne biografie, a ta jednak ma swój pazur. O Człowieka z metalu można się przynajmniej pokłócić i sądzę, że w środowisku wiernych fanów zespołu publikacja ta wzbudzi żywe dyskusje. Co nie oznacza, że nie trzeba będzie nam poczekać aż ikoniczna dla metalu postać, jaką niewątpliwie James Hetfield jest, pokusi się o autobiografię albo doczeka się bardziej rzetelnej i bardziej wnikliwej próby podjęcia tematu. Nawiązując do znanej piosenki Metalliki: smutne, ale prawdziwe.

Wydawnictwo In Rock na Facebooku

Artykuł MARK EGLINTON – „Człowiek z metalu. Szczegółowa biografia Jamesa Hetfielda” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Książka Marka Eglintona stanowi pierwszą próbę opowiedzenia losów tego niezwykłego człowieka. Autor specjalnie na potrzeby tej biografii przeprowadził niezliczoną ilość wywiadów z najważniejszymi osobami mającymi wpływ na historię Jamesa Hetfielda, tworząc dzięki temu wielowymiarowy obraz artysty.

Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym można wygrać jedną z trzech ksiażek. Aby wziąć w nim udział należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Człowiek z Metalu dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu oraz odpowiedzieć na pytanie: Dlaczego w/w książka powinna trafić do Ciebie?

Na zgłoszenia czekamy do niedzieli (06.05.2018) do godziny 18:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.

Artykuł Wygraj książkę Człowiek z Metalu – Szczegółowa biografia Jamesa Hetfielda pochodzi z serwisu KVLT.

Co możemy odnaleźć na nowej, 11. już płycie największego metalowego zespołu na świecie? Nieuważny słuchacz mógłby po pierwszym kontakcie z „Hardwired…” stwierdzić, że Metallica wciąż krąży wokół grania nieskomplikowanego thrash metalu, usilnie starając się nawiązać do swoich dokonań z lat 1983-1988. Długie, przeważnie 6-7 minutowe kompozycje, oparte na prostej sekcji rytmicznej (co jest już z resztą znakiem rozpoznawczym gry Larsa Urlicha), melodyjnych riffach, solówkach z nałogowym użyciem efektu wah-wah (z czego, z kolei wizytówkę uczynił Kirk Hammett) i charakterystycznym wokalu Jamesa Hetfielda. Czyli w zasadzie wszystko co w Metallice po 2008 roku znamy.

Jak się jednak okazuje po kilku przesłuchaniach, to tylko pozory.

Słuchając nowej Mety przypomina mi się wypowiedź Jasona Newsteda, który w jednym z wywiadów w 2013 roku powiedział „James może nie dotykać gitary miesiącami, ale kiedy weźmie ją w ręce, w sekundę jest w stanie wszystkich rozpierdolić swoimi pomysłami. Ja muszę godzinami ćwiczyć, żeby dojść do momentu, od którego on rozpoczyna grę”. I choć nie szedłbym tak daleko w ocenie umiejętności Hetfielda, coś z tym kompozycyjnym feelengiem jest na rzeczy. Bo chociaż „Hardwired…to Self-Destruct” jest co najmniej o połowę za długa, nie wnosi świeżości w gatunek i nie przywraca Metallice jakiejś niebywałej wielkości, to większość numerów ma coś w sobie, coś co zahacza się w świadomości i pozostawia swój ślad. Czy to pojedyncza melodia z refrenu, riff, zgrabnie zaśpiewana zwrotka, czy przejście między fragmentami kompozycji.

Niech będzie to dynamiczne thrashowe tempo numeru tytułowego, ładnie złamany rytm w Atlas Rise! (co wraz z czadowym refrenem czyni tę kompozycję jedną z lepszych na płycie), cechujący się southernowym wręcz sznytem „Dream no more”, przypominający Unforgiven III balladowy Halo On Fire (kolejny świetny numer), mrugający okiem do Black Sabbath, oparty na doomowym riffie Am I Savage? czy super stadionowy, nośny (choć nie pozbawiony pazura) Spit Out The Bone. Całkiem sporo dobrego materiału.

Na pochwałę zasługuje także brzmienie płyty, co najmniej trzy klasy lepsze niż to przewalone do granic, znane z Death Magnetic. Nowej płyty słucha się w tym kontekście bardzo, bardzo przyjemnie.

Znalazły się na tym wydawnictwie jednak również numery mniej udane – początek drugiego dysku wieje nieco nudą, Manunkind też niespecjalnie mnie przekonuje, sprawiając wrażenie wymęczonego, Murder One bez stresu mógłby natomiast pełnić rolę bonus tracka.

Oceniam oczywiście ten krążek ze świadomością, że zespół odstaje od współczesnych standardów, nagrywa dłużyzny opierając je na (w gruncie rzeczy) prostych pomysłach, jest co najwyżej technicznie poprawny i w zestawieniu z młodszą o dwa pokolenia konkurencją wypada dość blado. Ale, niech mnie cholera, nie potrafię patrzeć na tę kapelę inaczej niż łagodnym okiem, z ogromną taryfą ulgową i wyrozumiałością. Doceniam starania, mimo świadomości, że ten stary wilczur dotkliwie nikogo już raczej nie pogryzie.

Chociaż z drugiej strony, może i nie pogryzie, ale za to zdobędzie szczyty list sprzedażowych w kilkudziesięciu krajach świata, zarobi dziesiątki milionów dolarów, zjeździ świat wyprzedając stadiony, aż w końcu, jako pierwszy band w historii, zagra koncert na księżycu. A o to chyba w tym sporcie chodzi. Niech więc mają – zasłużyli.

Artykuł METALLICA – „Hardwired…To Self-Destruct” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Cześć Rafale. Powiedz proszę na wstępie jak się rozpoczęła Twoja przygoda z fotografią?
Cześć Piotrek. Moja przygoda z fotografią rozpoczęła się bardzo dawno temu. Ledwo to pamiętam. Miałem pewnie ok 14-15 lat. Od ojca dostałem słynny radziecki aparat Zorka i to nim wykonywałem swoje pierwsze fotografie, które następnie pod okiem kuzynki wywoływaliśmy i odbijaliśmy w ciemni. Oczywiście to wszystko było jednym wielkim hobby.

Głównie jesteś znany jako fotograf koncertowy z kategorii hard’n’heavy. W takim razie nie sposób zapytać o to, które zespoły odcisnęły na Tobie piętno fana ciężkiego brzmienia?
Jako że urodzony jestem kilka lat przed stanem wojennym to raczej są to te starsze zespoły. Przygoda z metalem zaczęła się u mnie wraz z pierwsza płytą zespołu Kat 666, którą do naszego rodzinnego domu przytargał mój brat. W tym dniu wszystko się zmieniło…
Oczywiście zaraz poleciały kolejne zespoły Metallica, Bathory, Slayer, King Diamond, Venom, Judas Priest, Megadeth, OverKill, S.O.D. , Testament, Megadeath, Morbid Angel, Sepultura, Obituary, Acid Drinkers, Vader, Magnys, Dragon, Stos, Wilczy Pajak oraz wiele, wiele innych, których nie sposób zliczyć, a wszystkie były wyjątkowo dzikie jak na owe czasy.

Na koncertach i robisz zdjęcia zespołom od tych nieznanych do tych z samego topu. Czy spełniłeś swoje marzenia z przeszłości np. spotykając swojego ulubionego artystę „oko w oko”? No i oczywiście kto nim jest?
Uściślę temat. Nie fotografuję topu bo mi się nie chce, nie mam ciśnienia na te największe zespoły. To są już raczej leciwi muzycy, którzy już dawno temu się spełnili i nie tworzą niczego nowego na scenie. Kilku swoich ulubieńców spotkałem np. Kerry King, Dave Lombardo, Phil Anslemo, Abbath, Satyr, Tom Angelripper, z kilkoma wypiłem parę piw lub innych ostrzejszych trunków – Acid Drinkers 😉 Ogólnie staram się raczej nie latać za muzykami po backstage.

Kogo jeszcze chciałbyś obfotografować, zamienić kilka zdań i wypić piwko jeśli chodzi o muzyków metalowych?
To jest ciężkie pytanie. Chyba z Jamesem Hetfieldem wypiłbym z chęcią kilka butelek i pogadał o czasach Kill Em’All, ale jak wiemy on już nie pije 🙁

Czy umiejętności, których nabrałeś przez te wszystkie lata są powiedzmy apogeum możliwości czy to jest może tak, że fotograf uczy się ciągle nowych rzeczy i jeszcze wiele przed Tobą?
Warsztat jest ważny, ale warsztatu fotograf uczy się całe życie, tym bardziej, że technika idzie bardzo do przodu i ciężko już za tym nadążać. Coś co wydawało się niemożliwe jeszcze 5 lat temu, dziś jest ogólnodostępne.

Załóżmy taką sytuację, że chcę zająć się fotografią i mam budżet 5 tys pln. Czy lepiej zainwestować w lepsze body z powiedzmy „kitowym” obiektywem czy może wypośrodkować tą kwestię i „średnie” body z lepszym niż standardowym „szkłem”?
Hehehe… 5 tys to raczej tylko dla treningu. Nie ma profesjonalnego aparatu w tej cenie, chyba że jakiś używany. Sprzęt jest bardzo ważny szczególnie przy fotografowaniu koncertów metalowych. Dobre body plus dobre obiektywy to spory wydatek. Oprócz tych 5 tys. poszukałbym jeszcze z 10-15 tys. na start aby się zbyt długo nie męczyć. Sam kompletuje mój sprzęt dość długo i zmieniłem już kilka aparatów za każdym razem kupując coś z wyższej półki. Najlepiej mieć talent i bogatych rodziców, bo fotografia pożera mega spore nakłady pieniędzy, nie wspominając o czasie.

Odwieczne pytanie. Nikon czy Canon?
Tego nie wie nikt 😉 Kolorystycznie najbardziej lubię mój emerytowany Fuji Film.

Co prawda fotki „w fosie” można robić przez 3 pierwsze utwory, a zapewne i tak finalnie wychodzi ich dość sporo. Jakbyś procentowo oszacował, ile z nich finalnie nadaje się do publikacji? No i jak długo schodzi Ci obrabianie fotek jednego zespołu?
Wszystko zależy jakie mamy warunki na scenie, nie ma stałej reguły. W klubach panuja inne warunki niż na festivalach plenerowych, w zasadzie każde miejse jest inne. Są koncerty, na których nic nie widać i szkoda wyciągać aparatu. To raczej klimat jak w temacie Yeti – wszyscy mówią że jest, ale nikt go nie widział. Zdażają się lepiej oświetlone koncerty np. w tym roku najlepiej mi się robiło zdjęcia na Metal Mine Festival w Wałbrzychu. Światła były bardzo dobre i nad tymi zdjęciami spedziłem stosunkowo mało czasu. Co do ilości spedzonego czasu nad danym zespołem, to też raczej cięzko określić, warunki przekładają się na czas spedzony nad zdjęciami.

Czy każde zdjęcie wymaga obróbki? Czy udaje się zrobić takowe, którego „nie trzeba ruszać”?
Jeśli robisz zdjęcia nie wiem, do gazety typu Trybuna Ludu to nie trzeba, ale zdjęcie przede wszystkim musi mnie się podobać i dopiero później pokazuje je na swojej stronie. Ogólnie wszystkie zdjęcia wykonuję w formacie RAW, więc i tak muszę każde zdjęcie „dotknąć oprogramowaniem” w mniejszym lub większym stopniu, a to zależy co chcemy pokazać, przekazać oraz jaki mam nastrój.

Podziel się jeśli to nie tajemnica jakimś hardcore’owym wydarzeniem z backstage’u.
Kilka wydarzeń było ciekawych, szczególnie w Czechach 😉 ale takich tematów nie zdradzam.

Dzięki za Twój cenny czas i wywiad.
Dzieki za wywiad i pozdrowienia dla wszystkich fanów metalu oraz redakcji i fanów KVLT

Artykuł RAFAŁ KOTYLAK: „w tym dniu wszystko się zmieniło” pochodzi z serwisu KVLT.

Kariera grupy jest bardzo wdzięcznym tematem dla twórców biografii, gdyż jest wzorcowym przykładem rozwoju od tak zwanego od zera do bohatera. Najlepiej czyta się pozycje, w których widać zdrowe podejście pisarzy do podjętego tematu, bez gloryfikacji, wybielania i peanów na cześć artysty. Kiedy brakuje zdrowego dystansu ciężko uznać książkę za obiektywną, a tym samym wartą uwagi dla przeciętnego zjadacza chleba, który może się danym zespołem bądź artystą solowym interesować, jednocześnie w takiej propozycji wydawniczej powinno być to coś co zaskoczy choć odrobinę fana znającego dokonania swojego ulubieńca na wylot. Sztuka połączenia tych skrajności autorom książek się na szczęście udała, oba tomy są napisane lekkim językiem, a jednocześnie nie brakuje wnikliwości i szczegółowości w osadzeniu wydarzeń w czasie i przestrzeni.

Autorzy przybliżają nam thrash metalową scenę od podszewki, jej największe wzloty i upadki, oraz miejsce Metalliki jakie w niej zajmowała (przynajmniej do wydania przełomowego Czarnego Albumu). Każdy kto choć trochę losami grupy się przez lata interesował zdążył zauważyć, że tworzą ją dość ciężkie we współpracy indywidualności. Z pierwszego tomu możemy się dowiedzieć jakie były podstawy konfliktu między Davem Mustainem (obecnie Megadeth), a resztą zespołu. Jak sobie radzili po stracie Cliffa, w jakich okolicznościach przyjęli do składu Jasona Newsteda i całą masę ciekawostek wynikających z ich bogatych charakterów i słabości. W szczególności słabości Jamesa do wyskoków alkoholowych, które odbijało się echem w tekstach utworów, którym także poświęcono sporo miejsca (tytuły rozdziałów są zresztą polskimi tłumaczeniami tytułów piosenek grupy). Omówione zostają też koncepcje jakie przyświecały poszczególnym albumom, czytelnik dowie się dlaczego miały ostatecznie taki, a nie inny kształt i jak ich sukces zmienił życie muzyków, nastawienie do siebie na wzajem i całego otoczenia. Tom pierwszy kończy się tuż przed wydaniem Czarnego albumu, w podziękowaniach od autorów natomiast dowiadujemy się, że publikacja od samego początku zakładała wydanie dwóch tomów, tak więc nie traktujcie „dwójki” jako krótszego suplementu do „jedynki”, lecz indywidualną historię, w którą spokojnie możecie się wciągnąć jeśli nie będziecie mogli nigdzie go dostać.

Prosto w czerń zaczyna się od unaocznienia nam szaleństwa jakie rozpętało się po wydaniu Czarnego Albumu, z którego pochodzi najbardziej znana na całym świecie kompozycja Mety – Nothing Else Matters. Prawda jest taka, że nie liczyły się wtedy dla zespołu żadne słowa krytyki, że strony „prawdziwków”. Zaczęli zdobywać największe stadiony świata i nie mieli żadnej konkurencji. Sodówka jednak na tyle musiała uderzyć do głowy, że postanowili pójść w jeszcze bardziej przystępnym muzycznie kierunku na Load i Reload. Końcówka lat 90-tych była więc dla grupy okresem wielkiej popularności ale też zagubienia, które odbiło się potem mocno na St. Anger i w dokumencie Some Kind Of Monster. I ten dość ciężki dla zespołu okres zostaje opisany bez popadania w przesadny dramatyzm i pochwalanie każdego kroku ze strony grupy, jest zresztą bardziej „odautorski”, zawiera znacznie więcej rozważań ludzi, którzy kiedyś byli po prostu fanami grupy i z ekscytacją jej słuchali, a po latach stali się renomowanymi dziennikarzami, którzy z równą ekscytacją książki o swoim ukochanym zespole napisali. Niech świadczy o tym rozsądna i wyważona obrona kontrowersyjnego albumu Lulu, który przez „die hard” fanów nie jest traktowany jako album Metalliki.

Jeśli miałbym wskazać jakieś mankamenty to jedyne co przychodzi mi do głowy to zbyt mała ilość zdjęć w obu tomach, które jakże mocno ubarwiłyby sam tekst. W pewnych momentach, aż się o takie fotografie prosiło, ale przecież nie można mieć wszystkiego. Obie książki są ślicznie wydane, zgrabnie przetłumaczone i składają się w fascynującą historię zespołu, które zmieniło oblicze muzyki rockowej i metalowej. Nawet jeśli nie przepadacie za Metą to powinniście po te książki sięgnąć, aby lepiej zrozumieć ich fenomen. Natomiast maniacy grupy łykną bez popity i z dumą postawią na i tak już zapchanych półkach.

Autorem jest Dominik „Stanley” Stankiewicz.

Artykuł METALLICA – „Tom 1: 1981 – 1991” (2014), „Tom 2: 1991 – 2015” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.