05.07.2025 – Brimingham, Villa Park (wydarzenie)

Obok grupy zagrają Ozzy Osbourne, Metallica, Slayer, Pantera, Gojira, Halestorm, Alice In Chains, Lamb Of God, Antrax oraz Mastodon.

W Villa Park wystąpią również Billy Corgan (The Smashing Pumpkins), David Draiman (Disturbed), Duff McKagan (Guns N’ Roses), Fred Durst (Limp Bizkit), Lzzy Hale (Halestorm), James E Lee, Jonathan Davis (Korn), KK Drowning, Mike Bodin (Faith No More), Papa V Perpetua (Ghost), Rudy Sarzo, Sammy Hagar, Slash (Guns N’ Roses), Sleep Token II (Sleep Token), Tom Morello.

Reżyserem wydarzenia jest Tom Morello. Koncert będzie transmitowany tutaj.

Dochód z wydarzenia zostanie przekazany na rzecz następujących organizacji charytatywnych: Cure Parkinson’s, Birmingham Children’s Hospital i Acorn Children’s Hospice, hospicjum dziecięcego wspieranego przez Aston Villa.

Artykuł Już jutro pożegnalny koncert BLACK SABBATH pochodzi z serwisu KVLT.

Projekt tworzą wokalistka Skynd oraz multiinstrumentalista i producent Father. Swoją autorską odmianę industrialnego rocka określają mianem “true crime music”, gdyż większość ich piosenek opowiada o głośnych morderstwach i tajemniczych śmierciach, o których mówiono w mediach miesiącami, a nawet poświęcano im liczne produkcje dokumentalne. Jednym z fanów SKYND jest Jonathan Davis, wokalista zespołu Korn, który wystąpił nawet gościnnie w piosence i teledysku “Gary Heidnik”.

,,Chcę jak najgłębiej wniknąć w zło do którego ludzie są zdolni, mam na tym punkcie obsesję. Przez tygodnie, a nawet miesiące starałam się wniknąć w umysły najbardziej zdeprawowanych i okrutnych zabójców. Nie ma dla mnie nic bardziej fascynującego niż ludzie, którzy przekroczyli granice człowieczeństwa” – mówi sama artystka.

Jedyne w Polsce koncerty odbędą się:

01.11.2023 – Warszawa, Proxima (wydarzenie)
02.11.2023 – Kraków, Kwadrat (wydarzenie)

Bilety w cenach 89 zł do nabycia na fource.pl, GoOut.pl, eBilet.pl, Eventim.pl, Ticketmaster.pl, Going.pl oraz w sieci salonów Empik.

Artykuł SKYND – sensacja true crime music w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

sobota – 23.06.2018

Piątkowa temperatura, pierwsze emocje i zachwyty pod sceną oraz prawie doba w podróży sprawiły, że sobota rozpoczęła się dla nas grubo po południu. Adrenalina puściła, łóżko w hotelu całkiem skutecznie zregenerowało przed kolejnym dniem triatlonu. Mały rytualny obrządek, czyli 3 x p: przepyszna poranna porcja kawy, pakowanie plecaka i pokrycie obnażonych części ciała filtrami UVA /UVB. Piekło – nadchodzimy!

Spóźniony start, niestety nie z Markiem Tremontim, choć zaznaczyłam jego formację jako pierwszy akt w dzisiejszej rozpisce, nie zdążyliśmy nawet na drugi – fuzję rap metalowego kwartetu, który łączy siły  Cypress Hill i Biohazard  czyli Powerflo… cóż.  Wpadam nieco zawiedziona dopiero na solowe wcielenie KoЯna, czyli projekt  Jonathana Davisa.  Muzyka nieco gładsza, z elementami etnicznymi, głównie dzięki instrumentarium.  JD naprawdę się zmienia, być może pod wpływem przeżyć osobistych, być może większej dojrzałości , ale szczerze mówiąc, brzmi to ciekawie i intrygująco, no i ma świetne logo!

Odpuściłam bliżej mi nieznane Pleymo, które z daleka brzmiało dość płasko, w sam raz by bez bólu pogrzebać na stoiskach z oficjalnym merchem, dopóki na scenie nie pojawi się Bullet For My Valentine.  Zdążyłam jedynie przyjrzeć się monstrualnej kolejce – grzecznej, uporządkowanej, ale nie dającej szansy na zakupy w rozsądnym czasie – fosa wzywa! Szybka wizyta namiocie TEMPLE, aby cyknąć wyrazistą Maszę z Arkony, a dziewczyna ma wygar i pełną świadomość swoich możliwości. Zresztą cała Arkona ma się doskonale, konsekwentnie odziani, doskonałe spójne show, no i entuzjastyczna publika.  Swoją drogą pięknie się rozwijają nasi ziomkowie ze Wschodu.

Tymczasem na głównej scenie BFMV, a pod sceną entuzjastycznie skaczący tłum. Kawałki z nowej płyty bardzo się na żywo sprawdzają  – jest świetnie! Patrząc przez teleobiektyw na Matta Tucka, jak wytrzymuje upał w swojej stylowej, skórzanej kurtce, stwierdzam,  że „nieskazitelność” to jego drugie imię.  Paradoksalnie, to „wymuskanie” sceniczne, nie przeszkadza grać metalcore z prawdziwym pazurem. Panowie – Walia może być z Was dumna!

Triatlon zaczyna przyspieszać, emocje rosną, bo oto za moment  jeden z dzisiejszych moich faworytów – Body Count. Ice-T z jego szalonymi kumplami z „Wyliczanki” zaczęli od kopniaka między oczy – „Civil War”! Do kompletu doznań należałoby dorzucić jeszcze Mustaine’a  jak na „BLOODLUST” – to byłby cios!

What side you on when the shit pops off?
Black or white, wrong or right?

Szlag, Megadeath gra jutro, co za porażka! Może byłaby szansa? Kto wie… Na ukojenie poszło ze sceny „Raining Blood”, co nie dziwi, wszak Ice-T fanem Slayera jest.  Po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu, że gitara Erniego C zrywa berety.
Poza szanownym składem Body Count na scenie szalał młodociany hype man, intensywnie odciągając uwagę od starej gwardii. Ice przedstawił go jako Litle Ice’a  i wszystko stało się jasne.  Repertuarowo było wszystko co chciałam: „No Lives Matter”, „Body Count”, „Voodoo”, „Black Hoodie” no i kontrowersyjny „Cop Killer” –  wszystko na żywo, bez masła! Jestem w piekle czy w niebie? Fuck it.

Miałam jakieś 40 minut, aby się ogarnąć przed jeszcze wielką dla mnie niewiadomą – całkiem świeżym projektem Pattona z Lombardo – Dead Cross. Nie dość, że ich występ jest w moim „ulubionym” Valley – namiot w którym nie da się zrobić przyzwoitych zdjęć – to jeszcze zazębia się z kolejnym „moim” zespołem, czyli Limp Bizkit. 
Napięcie i chęć zrobienia jakiegokolwiek zdjęcia sparaliżowały zmysły i przez pierwsze 2 kawałki praktycznie nic nie słyszałam. Obserwowałam wysiłkowe miny Lombardo, jak zwykle schowanego na tyłach sceny i Pattona, który smagał scenę kablem od mikrofonu, chowając się przy każdym wyśpiewywanym wersie za odsłuchami w głębokim skłonie. Gdzieś między drugim a trzecim kawałkiem, Mike soczyście splunął w moim kierunku, niestety za moment poczułam jak celnie to zrobił. Cieszyć się czy wściekać – oto dylemat fana?  Starłam z łokcia gwiazdorską ślinę, ciesząc się w duchu, że nie trafił w obiektyw.

W takich sytuacjach pojawia się pytanie: czy fotografia koncertowa, to bezkrwawe łowy, czy dyscyplina strzelectwa do żywej zwierzyny również w  brutalnej odsłonie? Zostałam chwilkę na koncercie. Oprócz repertuaru supergrupy wyłapałam kilka coverów, m.in. „Dirt” – The Stooges i „Bela Lugosi’s Dead” – Bauhausu w wersjach wybitnie smakowitych. Mike bardzo odżył w tym projekcie. Zrzucił biały garniturek mafiozo i wrócił do luzu scenicznego, jak za dawnych lat w Faith No More. Odziany w szorty i zwykły T-shirt z narzuconą na wierzch, rozchełstaną, kwiecistą koszulą z krótkim rękawem, ukrywającą  wyhodowany brzuch, szalał po scenie z niewymuszoną radochą. Takiego Pattona wręcz kocham  i wszystko wybaczam. 
Na koniec, na „przeprosiny” było „Nazi Punks Fuck Off”, „Raining Blood” no i  „Epic” (!).  Szkoda, że tego nie słyszałam – szykowałam szkło na Freda Dursta.

Limp Bizkit zaznaczyłam w rozpisce na „tłusto” jako  największą atrakcję wieczoru. Nie zawiodłam się.  Mimo że nie wydali nic nowego od 2011 i w efekcie stają się swoistym cover bandem własnej działalności  –  kradną dzień.  Fred Durst nadal z lekkością kontroluje tłum,  prowadzi swoistą grę – zaczepia inteligentnymi podtekstami, prowokując określoną reakcję publiczności.  Atmosfera  pod sceną, jak z końca stulecia, ludzie płyną, śpiewają na całe gardło, praktycznie nie widać świecących ekranów komórek. Zbiorowa mobilizacja wielotysięcznego chóru gardeł podczas „Killing in the Name” nie była jednak tak spektakularna, jak na zeszłorocznym występie Prophets Of Rage. Następnie, popłynęło „Faith” George’a  Michaela – kocham tego wariata Freda  w kwiecistej czapeczce i spodniach do kompletu!  Jest prawdziwym luzakiem, jak za dawnych lat. Limp zbezcześcił jeszcze parę innych wybitnych hiciorów, zrobił to z zawadiackim humorem i niesłabnącą wokalną energią.  Jak zwykle Wes Borland również nie zawiódł w temacie scenicznej stylówki – tym razem ubrany od stóp do głów w czerń, z pomalowanymi na z czarno dłońmi, czarną twarzą i zębami (tak!). Zwieńczeniem czerni – swoistą kropką nad „i” – był czubek głowy i włosy – pokryte białą farbą. Czy powinniśmy oczekiwać czegoś innego? Nie! Oni nigdy nie zawodzą. Najlepiej zamknąć oczy i dać się ponieść, no chyba, że….

It’s just one of those days
Where you don’t want to wake up
Everything is fucked
Everybody sucks…

… albo właśnie przede wszystkim wtedy.

LIMP BIZKIT

1. Purple Rain (Prince song)
2. Hot Dog (preceded by Cowboys From Hellintro jam by Pantera in hommage to Vinnie Paul)
3. Rollin’ (Air Raid Vehicle)
4. Nookie (until second chorus, into..)
5. Full Nelson
6. Thieves (Ministry cover)
7. My Generation
8. Master of Puppets / WastedYears / South Of Heaven / Holy Wars… the Punishment Due / Smells Like T (Covers Medley)
9. Killing in the Name (Rage Against the Machine cover – with Vincent Price)
10. Faith (George Michael cover)
11. My Way
12. Break Stuff
13. Take a Look Around

Czy to intensywność i specyfika Limp Bizkit, czy zadęcie, jakie towarzyszyło już na etapie przygotowań do występu, głównej tzw. gwiazdy – Avenged Sevenfold spotęgowało poczucie miałkości i nijakości usłyszanej muzyki – nie wiem.  Z Limp Bizkit poszybowaliśmy w chmury, zaś A7F ściągnęło mnie brutalnie na ziemię nudnymi solówkami i wędrówką w tę  i z powrotem po wybiegu . Właśnie, nie rozumiem kompletnie intencji scenicznego wybiegu w tym przypadku. Jeśli już, wybieg dla Stevena Tylera to podstawa odpowiedniej ekspozycji dla żywiołowego występu, ale w ich przypadku idea zakrawa nieco o nonsens. Oprawa sceniczna ograniczyła się do kilku salw płomieni i końcowego wybuchu sztucznych ogni – ot, biesiada miejska z okazji dni Szczebrzeszyna. Na dodatek A7F wprowadzili ponadnormatywne ograniczenie dla fotografów w fosie do bodajże 10 ze specjalnej listy, reszta natomiast musiała się zadowolić zdjęciami z poziomu publiczności. Nie żałuję i nadal nie rozumiem, gdzie tkwi fenomen ich niekwestionowanej popularności. Ten występ spuścił ze mnie powietrze, ale publika zdawała się ukontentowana, zwłaszcza spora rzesza dziewcząt pokazujących się zespołowi topless.

Skoro już byłam pod dużą sceną , to z rozbiegu poszłam zrobić foty Parkway Drive. No i bum! Tego mi było trzeba na zakończenie. Już pierwsze dźwięki miło rozruszały moją rozleniwioną percepcję. To był zastrzyk z adrenaliny – ratujący życie, przed zapaścią.  Znów poczułam jak krew nabiera właściwego pulsującego rozpędu.  Metaliczne , industrialne dźwięki i fenomenalna oprawa sceniczna to klucz do zapewnienia doskonałej wydajności, nawet mocno osłabionej zmęczeniem fotografki. Nic nie powiem o repertuarze, dopiero będę go chłonąć. Nie wiem jak z popularnością Australijczyków u nas, ale mi wystarczyła sama moc pochodząca ze sceny, ogromna charyzma wokalisty, nieukrywana radość zespołu. Powalająca konsekwencja występu, od scenicznych detali , gry świateł spójnych z muzyką, po doskonale współpracujący ze sobą zespół, dobrze wyglądający i świetnie brzmiący.  Ja to kupuję.

Miałam jeszcze zaznaczony Dimmu Borgir, niestety przegrał z kretesem z Parkway Drive, bo zwyczajnie nie dotarłam do Temple, aby choć rzucić uchem w kierunku sceny.

Wytrzymałam  kondycyjnie  do samego końca, zmęczenie dawało o sobie znać, ale było warto.

pełna galeria zdjęć do obejrzenia tu: Hellfest – dzień 2

Podsumowanie:

obejrzane występy  – 8
wypite piwa – 4
odkrycie – Parkway Drive
rozczarowanie – Avenged Sevenfold
przyjemna niespodzianka – Dead Cross
ilość pokonanych km  – 16,7
karta pamięci  64 GB – zapełniona w 150%

tekst i zdjęcia : Justyna „justisza” Szadkowska

Artykuł Hellfest 2018 – Clisson, Francja (23.06.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

JONATHAN DAVIS

MEMORIAM 

ARKONA 

BULLET FOR MY VALENTINE

BODY COUNT

DEAD CROSS

LIMP BIZKIT

AVENGED SEVENFOLD

PARKWAY DRIVE

FANI  

zdjęcia: Justyna Szadkowska

Artykuł Hellfest – Clisson, Francja (23.06.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Od początku KoRn wyciąga swoje sprawdzone patenty, sygnowane ich specyficznym, momentami przytłaczającym brzmieniem. Album otwiera utwór Insane potężnym riffem, growlem Davisa, jest miejsce na skrecze i łagodniejsze zawodzenie w zwrotkach. Na drugą nóżkę dostajemy prosto w potylicę – wydany na singlu Rotting In Vain to już nie zwiastun na powrót KoRna sprzed dekady, a dowód, że się udało! To wszystko już było, ale z jaką lekkością teraz uwydatnione. Nieskomplikowany riff, bas na myśl przywodzi stare, dobre momenty z utworu Falling Away From Me, refren wpada od razu do głowy i te wspaniałe dziwolągi wrzeszcząco-wokalne Davisa w przejściach, jak w numerach Twist czy Freak On A Leash. Kolejny Black Is The Soul nieco zwalnia tempo, ale za to daje dokładnie to, po co przyszliśmy – przytłaczające brzmienie. The Hating, A Different World z gościnnym udziałem Corey’a Taylora ze Slipknot (genialny numer!), Take Me z miejscem na przebijającą się (ale nie dominującą) elektronikę w tle to znów charakterystyczne „korny”, przemyślane, porządne łojenie, świetnie bujający groove, naładowane emocjonalnie przejścia – uszyte hity. Połowa albumu, a już nie sposób powstrzymać się od oceny. Everything Falls Apart oddziałuje łagodniejszymi zwrotkami i melodyjnym refrenem, a dostajemy charakterystyczne krzyki i schizofreniczne jęki akcentowane przez JD. Tak, to też już było, ale co z tego, skoro wszystko pasuje jak ulał. Die Yet Another Night i When You’re Not There (najsłabszy numer według mnie) operują prostymi, ale solidnymi riffami, które właściwie bardziej zwróciły moją uwagę niż melodie i wachlarz wokalny. Poza tym gdzieś ginie mi tu perkusja, jest zbyt płasko, brakuje mocy od tej strony. Zamykające Next In Line i  Please Come For Me to KoRn w pigułce, już bez cienia zaskoczenia, jak dobrze złożone są kolejne utwory. W wersji deluxe płyty są jeszcze dwa numery: Baby może spokojnie wyjść na kolejnym singlu i z miejsca będzie przebojem, podobnie jak absolutnie nie dający wytchnienia Calling Me Too Soon. To są – najbardziej lakonicznie rzecz ujmując – po prostu dobre piosenki.

Ale czy nie za dużo tu cukru? To pierwszy album KoRna od lat, który nie chce wyjść z głośników. Nie odkryjecie tu żadnego nowego lądu, schematy są ciągle te same. Na przestrzeni lat KoRn dał nam tyle dobrych numerów, co zupełnie niegodnych uwagi, więc podejście możecie mieć sceptyczne. Za to czego nie można odmówić grupie KoRn to zawsze dopieszczona produkcja. Na każdej płycie ten aspekt był zawsze pielęgnowany i nigdy pomijany, nie wchodząc już w rozważania o lepszych/gorszych kompozycyjnie momentach w twórczości. Tak też jest z najnowszym dziełem. Bez owijania w bawełnę całość to solidna dawka ciężaru, i tym samym wielkie brawa dla producenta Nicka Raskulinecza. Z dziesiątek grup mieszających funk i hip-hop z metalem KoRn przetrwali nu-metalową śmierć i niejako śmiem twierdzić, że w tym gatunku się odrodzili. W tym roku KoRn obchodzi 22. rocznicę działalności od wydania debiutu i nie zanosi się na nu-metalową emeryturę. Z sukcesem niniejszego krążka media już rozpływają się i zwiastują ponowne zainteresowanie tym odgrzanym kotletem, rozpisując się o crossoverowych następcach zapomnianego nurtu, np. Islander, Hundreth czy Issues. Z podium nie schodzi przecież Slipknot, Deftones wciąż nagrywa i wyprzedaje koncerty, reaktywowało się Coal Chamber. Zainteresowanie chwilowe czy na dłuższą metę – zweryfikuje czas. Na pewno echa znudzenia nie tak dawnym olśnieniem djentu w muzyce metalowej czy chociażby przemielonym metalcorem czuć coraz częściej. Kto by się spodziewał.

Słowo o oprawie. Przed premierą dostaliśmy 4 single, czyli 3 dopracowane klipy fabularyzowane – Insane, Rotting In Vain, Take Me oraz animowany A Different World, ochrzczony już mianem „tool-owego”. Natomiast szata graficzna krążka szybko nasuwa jednoznaczne wizualne skojarzenia: znów smutne dzieci, brudne maskotki, lalki bez oczu. Okładka albumu (zupełnie mi obojętna, na pewno jej nie zapamiętam) również w pewien sposób koresponduje z poprzednikami, głównie z wydawnictwami „Korn” (1994) i „Follow the Leader” (1998). Żeby za bardzo nie wnikać w interpretację, sam Munky wyjaśnił zamysł, przekazując informację od twórcy grafiki Rona Englisha: „Chłopiec wyciąga maskotkę ze stosu porzuconych zabawek na skraju drogi. Zmierza w gąszcz wesołego miasteczka. Właściwym tematem jest odrodzenie, chłopiec odzyskujący siły po traumie z dzieciństwa tworzy nową historię, pokonuje demony, które go niszczyły. Reanimuje maskotkę, jakby była nim samym i cokolwiek, czego się bał, będzie pochłonięte i odrzucone dzięki tej maskotce” (źródło: instagram munky_korn). Może to trochę pretensjonalne, ale można uznać, że „odrodzenie” będzie najlepszym słowem definiującym najnowszy, 12(!) krążek KoRn. Jeśli zapytacie, czy nie czuję monotonii tak mało przecież oryginalnym zaserwowanym zestawem, odpowiem: nie. Zawsze będę cenić długowieczne zespoły, które z ambicją poszukują nowych dróg rozwoju i nie zatrzymują się w swoim gęstniejącym sosie, ale tym razem nie mogę powstrzymać radości zakrętu tej formacji do swoich korzeni, do stylu, który tak pieczołowicie lansowali. Co tu więcej biadolić, polecam!

Artykuł KORN – „The Serenity of Suffering” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.