Pochodzący z regionu Owernia-Rodan-Alpy Jours Pâles sięga na Dissolution po elementy melodyjnego (momentami także symfonicznego) black metalu, dokładając do swojej muzyki gotycką melancholijność i pewną dozę psychodelii/awangardy (przejawiającej się głównie w rozchwianych emocjonalnie, bardzo ekspresyjnych wokalach).

Pościelone jest tu naprawdę na bogato, podstawowym problemem wydawnictwa jest jednak to, że wszystkie składniki wrzucone są i wymieszane w całkowicie niekontrolowanych i często zupełnie niepasujących do siebie proporcjach. Numery sprawiają przez to wrażenie niespójnych, przekombinowanych i niepotrzebnie powydłużanych, co w praktyce szybko męczy i skutecznie zaciemnia pojawiające się gdzieniegdzie pozytywne odczucia i emocje. Na płycie zdarzają się co prawda zaskakująco udane momenty (końcówka La reine de mes peines (des wagons de détresses) i Réseaux venins, fragment Limérence, czy Noire impériale), ale płyta jako całość jest zdecydowanie zbyt ciężkostrawna.

Nie można odmówić twórcom umiejętności i pomysłów, francuski duet na pewno powinien jednak popracować nad ich selekcją i ograniczając formę, doszlifować treść. Dopiero wówczas może pojawić się szansa na zaserwowanie godnej polecenia pozycji. Na tę chwilę wyłącznie dla miłośników muzycznego baroku.

Artykuł JOURS PÂLES – „Dissolution” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół decyduje się na uderzenie w słuchacza udręczonym wokalem oraz świdrującymi, szybkimi tremolami już na samym początku utworu Illunés. Podobny klimat towarzyszy nam przez cały czas trwania wydawnictwa – żal i rezygnacja przepełniają skrzeczący wokal i uzupełniają się z posępnymi black metalowymi zagrywkami.
Otrzymujemy tu też jednak utwory skręcające w stronę atmo blacku, takie jak Ma dysthymie, sa vastitude oraz melancholijne Le Chant du Cygne. Powinny one ukontentować wszystkich tych, którzy od ekstremalnego metalu wymagają też smutku i rozdzierającego wokalu. Z podobnym klimatem mamy do czynienia na hipnotycznym Éclamé z gościnnym udziałem wokalistki Ondine Dupont – oczywiście do momentu, w którym black metalowy charakter zespołu daje o sobie znać i w słuchaczy ponownie uderza dźwiękowa nawałnica tchnąca chłodem i agresją. To jednocześnie jeden z najmocniejszych fragmentów na płycie, który z jednej strony ma do zaoferowania siekące, pełnokrwiste riffy, a z drugiej pewien upiorny spokój i wprost żałobny klimat.

Pewnym minusem okazuje się tutaj długość albumu – Jours Pâles trwa 50 minut, co miejscami może się dłużyć. Niekiedy nie mogłam się pozbyć wrażenia, że koniec końców ten debiut mógł wypaść znacznie lepiej. Wszystkie ze wspomnianych elementów muzyki składają się na wydawnictwo pełne rozpaczy i bijące frustracją, jednak w ostatecznym rozrachunku wydawnictwo wypada dość przewidywalnie. Jours Pâles nagrali klasycznie brzmiący, choć nieuciekający od współczesnych wzorców black metal, który tworzy dość równą, spójną płytę – fani gatunku raczej nie będą zawiedzeni, ale nie gwarantuję, że płyta pozostanie z Wami na dłużej.

Ocena: 6/10

Artykuł JOURS PÂLES – „Éclosion” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Jours Pâles prezentuje singiel z debiutu Eclosion pochodzi z serwisu KVLT.