fot. Justi Szadkowska

Artykuł New Model Army – Poznań (12.03.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

W wieczór drugiego wtorku marca 2024 nieprzerwanie towarzyszyło mi słowo aż. Nie chodzi o spójnik. Chodzi przede wszystkim o poziom poznańskiego występu New Model Army. A ten był tak wysoki, że aż trudno w to uwierzyć! To niebywałe, że formacja aktywna od 1980 roku (!) gra z taką świeżością i wyraźnie wyczuwalną werwą. Mimo że Justinowi Sullivanowi (niekwestionowanemu liderowi NMA) za trzy lata stuknie siedemdziesiątka, wigoru w nim więcej niż w niejednym aktywnym dwudziestolatku. Słynny artysta nadal robi za motor napędowy zespołu i nie mam wątpliwości, że w tej roli wciąż sprawdza się doskonale. Justin w Tamie zaśpiewał czysto i mocno. Muzyk na deskach klubu wykorzystywał potencjał i wszechstronność własnego głosu: bywało kojąco i melodyjnie, lecz nie brakowało okazji, by przełamać podniosły klimat wkurzonym, przesterowanym warkotem. Lider grupy wzmacniał go żywiołową, pełną charyzmy gestykulacją. Sullivan do ostatnich chwil koncertu pozostał bezpośredni, acz dystyngowany. To klasa sama w sobie, na dodatek serwowana bez zdrady ideałów.

Między utworami wielokrotnie usłyszeliśmy pełną pewności siebie konferansjerkę frontmana. Ta pozbawiona była przesady, niesmaku czy zadęcia. Prywatnie odniosłem wrażenie, że gdy głównodowodzący New Model Army przemawia, słuchają go nawet mijający miejsce koncertu przechodnie. Tak, ten facet jest aż tak przekonujący. Nie bez znaczenia pozostają ponad cztery dekady spędzone na scenie. W Poznaniu Anglik napomknął m.in., że przyjeżdża ze swoją grupą do Polski od 36 lat, co pozwala mu obserwować zmiany dotykające nasz kraj. Muzyk ocenił większość z nich jako zmiany na lepsze, co według niego zgrywa się z coraz gorszymi decyzjami podejmowanymi w Wielkiej Brytanii. Nie obyło się więc bez dezaprobaty Brexitu, a nawet zadedykowania jednego utworu… Brytyjczykom, skoro u nas (tj. w Polsce) jest lepiej.

Dodam, że prowadzona przez niego formacja zaprezentowała się w niesamowitej (i genialnie brzmiącej) sali koncertowej Tamy wręcz nieziemsko. Tak wysoki poziom wykonawczy osiągają wyłącznie nieliczni; wszystko zostało zagrane z lekkością, w punkt i z odpowiednim zaangażowaniem. Z przyjemnością słuchałem każdego kolejnego utworu, bo nagłośnieniowcy sprawnie ukręcili brzmienie o jakości albumowej. Doskonały sound zestawić należy z dopracowaną, zsynchronizowaną z poszczególnymi kompozycjami grą świateł. Na szczególną uwagę zasługuje też prezencja sceniczna basisty Ceriego Mongera, który swoim headbangingiem wtórował Sullivanowi, generując w pomieszczeniu ogromne fale energii.

To naprawdę był aż tak dobry występ. Dodam, że w Poznaniu przeżyłem pierwszy, ale bez wątpienia nie ostatni koncert New Model Army. Wybrałem się do Tamy niejako z ciekawości, nie będąc wcześniej fanem tej formacji. To się zmieniło: klub opuszczałem niechętnie, a w chwili pisania tych słów jestem po przesłuchaniu kilku albumów Brytyjczyków. Zostałem fanem NMA. Pozostaje mi zaczekać na kolejny przyjazd zespołu do Polski, przy czym nie mam wątpliwości, że nie przyjdzie mi na niego czekać zbyt długo.

Artykuł New Model Army – Poznań (12.03.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Ale najpierw support. I pierwszy raz z premedytacją postanawiam przemilczeć koncert poprzedzający gwiazdę wieczoru. Farben Lehre ma swoje grono fanów, cieszy się na pewno uznaniem wśród swojej publiki, mnie natomiast wątpliwa przyjemność obcowania z repertuarem grupy zwyczajnie nie dotyczy. Trochę nie do końca rozumiem wybór tejże kapeli (ponownie) akurat przed koncertem Brytyjczyków, mamy przecież sporo ciekawych, może bardziej niszowych czy undergroundowych formacji, które warto promować przy okazji tak uznanych zespołów jak New Model Army. Cóż, powiedzmy, że nie mnie oceniać, i tonu wypowiedzi bardziej złagodzić nie mogę, jednak faktem juwenaliowego supportu byłam mocno niepocieszona. 

Na szczęście tylko chwilę. Dość szybko przestawiłam nastrój na level wyżej i od pierwszego numeru NMA One Of The Chosen, przez Never Arriving i doskonały End of days (piosenka roku 2019!) czułam tę muzykę coraz lepiej i coraz goręcej. Proxima tego wieczoru się nie wyprzedała, ale tłum był cakiem pokaźny i… mniej przekrojowy wiekowo niż sądziłam. Wraz z materiałem z From here spodziewałam się szturmu również młodszego pokolenia, które świetnie album przyjęło, jednak frekwencja i przewaga głównie starszej młodzieży nieco przeczyła moim przewidywaniom. Nic to jednak, ten zespół nie musi mieć żadnego targetu. Przybyli zaś nie szczędzili entuzjazmu i rewelacyjnie weszli w klimat serwowany przez NMA. Fantastycznie więc wybrzmiał sztandarowy 51st State i  śpiewany wspólnie Believe it, podbity następnie znów nowym Where I am. Akustyczne Over The Wire mogło prawie dobić, na równi z końcowym Fate. To nie mogło skończyć się tak szybko, więc popłynęły jeszcze dwa bisy! Nie jeden, a dwa! Zespół, który w przyszłym roku będzie obchodził 40lecie istnienia, zagrał dwadzieścia numerów, ani na chwilę nie schodząc z pewnego poziomu, i nie tracąc przy tym charyzmy. Tak to się robi!

Podsumowując, uczciwie należy powiedzieć, że całościwo nie było super równo i idealnie (problemy wokalne jednak zupełnie tu ignoruję), może nie do końca udało mi się wytrwać w tym samym miejscu i w tym samym emocjonalnym zrywie (pozdrawiam wszystkich towarzyszy tej imprezy), ale było to jedno z bardziej wyjątkowych wydarzeń koncertowych, jakiego dane mi było doświadczyć w tym roku. Z pewnością uniwersalny, a momentami niemal totalny przekaz New Model Army zdaje się jeszcze bardziej dotykać na żywo. I tego nikt im nie zabierze. 

Setlista:

One of the Chosen
Never Arriving
The Weather
The Charge
End of Days
51st State
Believe It
From Here
Where I Am
WipeOut
Over the Wire
Setting Sun
Lights Go Out
Here Comes the War
States Radio
Fate
Angry Planet

Bis:
Purity
125 Mph

Bis:
I Love the World

Do następnego!

Artykuł New Model Army – Warszawa (16.10.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

New Model Army

Decadent Fun Club

fot. Justyna Szadkowska

Artykuł New Model Army – Poznań (13.10.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Zachwycałem się trzy lata temu mocno apokaliptycznym w swojej wymowie Winter, chyba najchłodniejszym i najbardziej mrocznym albumem Brytyjczyków obok Carnival. W tym zestawieniu From Here pod względem muzyki jest w dużej mierze powrotem do korzeni. To dużo prostszy aranżacyjnie album niż Between Dog and the Wolf czy nawet dość surowy Winter. Przeważa tu gitara akustyczna Sullivana i charakterystyczne bujające pochody basowe Mongera, który już na dobre rozgrzał sobie miejsce w składzie. Przejmujący singlowy End of Days jest niezłą wizytówką tego materiału, podobnie jak rozmarzony Conversation czy rozpędzony The Weather, gdzie już ewidentnie czuć ducha z czasów Impurity.

Sullivan za bardzo się nie zmienia, to dalej mimo upływu czasu ten typ niepoprawnego romantyka, któremu muzyka płynie we krwi. Czuje się to w każdym akordzie i słowie, niezależnie, czy kompozycji bliżej do ballady jak Conversation, czy apokaliptycznego protest songa jak End of Days. Można się oczywiście czepiać, że to wszystko już było i jest to poniekąd prawda. Chociażby spokojne, szeptane przez Sullivana Setting Sun momentalnie przywodzi na myśl Headlights ze Strange Brotherhood, a zamykający utwór tytułowy, choć pięknie bawi się zmianami nastroju, to przecież również zawiera wszystkie typowe składowe twórczości NMA. Bardzo możliwe, że włączą mi się inżynier Mamoń i miłość do tych melodii, co to już kiedyś słyszałem, ale w moim odczuciu to są po prostu świetnie napisane i szczere utwory. A w tym konkretnym przypadku fakt, że już po dwóch akordach wiem, przez kogo napisane uważam raczej za zaletę, bo nie sądzę, by styl Modeli dało się podrobić z takim efektem.

Gdybym miał wskazać na kompozycje, w których czuję odrobinę wypalenia to byłyby to te dwie najbardziej energiczne, czyli Where I Am i zdecydowanie najostrzejszy Watch and Learn. Jednak nawet tutaj jest diabelnie chwytliwie, a mój niedosyt powodowany jest raczej tym, że po rewelacyjnym Burn the Castle z poprzedniej płyty spodziewałem się w departamencie mocnych brzmień czegoś równie znakomitego.

Jednak jak to zwykle u NMA bywa jest też kilka utworów nieco odmiennych. Łagodny, ale narastający Maps przywodzi na myśl solową twórczość Sullivana z doskonałego Navigating By the Stars, ale perkusja dodaje tutaj nowego wymiaru, którego tam brakowało. Świetny Great Disguise jest z kolei najbardziej pokombinowaną kompozycją, odchodzącą od aranżacyjnej prostoty całego From Here. Natomiast Passing Through i Hard Way to moi absolutni faworyci. To nadal pozornie nieskomplikowane utwory ale naładowane taką dawką emocji i napisane z takim wyczuciem dramatyzmu, jak tylko Sullivan potrafi.

Poprzedni Winter był albumem apokaliptycznym, From Here jest nim również, ale w zupełnie inny sposób. Tym razem Sullivan zdaje się witać apokalipsę, nawet jeśli nie z otwartymi ramionami, to przynajmniej ze zrozumieniem i akceptacją. Bardzo piękny i zaskakująco optymistyczny koniec świata.

Artykuł NEW MODEL ARMY – „From Here” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.