Formacja wystąpi:

13.09.2026 – Warszawa, Klub Progresja (wydarzenie) (wydarzenie)

Obok grupy zagra 10 Years. Bilety w cenie 169 zł można zakupić na:

Ticketmaster.pl

Live Nation Polska o zespole:

Black Stone Cherry to energetyczny rockowy kwartet z Kentucky, który od ponad dwóch dekad odświeża brzmienie southern rocka potężnymi riffami, emocjonalnymi melodiami i charakterystyczną, koncertową energią. Ich najnowszy album Screamin’ At The Sky to mieszanka mocnych, nowoczesnych rockowych brzmień i osobistych, pełnych emocji tekstów.

Artykuł Miesiąc do koncertu BLACK STONE CHERRY pochodzi z serwisu KVLT.

Heriot

Frontside

Trivium

Autorem zdjęć jest karpiu.

Artykuł Trivium, Frontside, Heriot – Warszawa (21.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

21.06.2026 – Warszawa, Progresja (wydarzenie)
22.06.2026 – Gdańsk, B90 (wydarzenie)

Obok grupy zagrają Frontside i Heriot. Bilety można zakupić na:

knockoutmusicstore.pl, Ebilet.pl

Knock Out Productions o koncertach:

Ten zestaw będzie prawdziwą gratką dla fanów metalcore’a w różnych formach. Gwiazdy wieczoru, czyli Trivium zaprezentują go na swój niepowtarzalny sposób – najczęściej w połączeniu z thrash i heavy metalem. Frontside przypomną, dlaczego są jedną z najbardziej rozpoznawalnych nazw w polskiej historii gatunku. Heriot rozwalcują nas od góry do dołu. To będą niezapomniane koncerty.

HERIOT (USA) metalcore, sludge metal, industrial:
Heriot zagrają najcięższe riffy i zaserwują najcięższe zwolnienia. Przemieszczają się między death metalem, hardcore’em i sludge’em czy industrialem. W każdej formie zadają bezbłędne ciosy.

Artykuł Niecałe 3 tygodnie do koncertów TRIVIUM pochodzi z serwisu KVLT.

Thoughtcrimes

Dvne

Igorrr

Autorem zdjęć jest karpiu.

Artykuł Igorrr, Dvne, Thoughtcrimes – Warszawa (14.02.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

14.02.2026 – Warszawa, Progresja (wydarzenie)

Obok grupy wystąpią Dvne i Thoughtcrimes.

Knock Out Productions o zespołach:

IGORRR (Francja) avant-garde metal:
Gdybyśmy trafili do umysłu Gautiera Serre’a, odnaleźlibyśmy tam przedziwne rzeczy. Igorrr obejmuje sto procent metalowej awangardy, mieszając ciężar ze… wszystkim. Od reggae przez funk, breakcore, pop, elektronikę, dźwiękowe eksperymenty i wiele innych wynalazków. Te poszukiwania zawsze kończą się dobrze.

DVNE (Wielka Brytania) progressive metal, sludge metal, post-metal:
To muzyka przytłaczająca, a jednocześnie czarująca wielkimi ambicjami. Dvne nie patyczkują się ze słuchaczami. Uwielbiają przygnieść sludge’owym riffem, obok niego stawiają postmetalowe ściany dźwięku, a wszystko ubarwiają progresywnymi ornamentami.

THOUGHTCRIMES (USA) metalcore, mathcore, post-hardcore:
Chaos kontrolowany – w ten sposób można opisać Thoughtcrimes. Metalcore’owe tąpnięcia łączą z szałem mathcore’a. Do tego dbają o emocje, bo w całym tym hałasie najważniejsze jest serce podane na tacy.

Artykuł Miesiąc do jedynego koncertu IGORRR, DVNE i THOUGHTCRIMES pochodzi z serwisu KVLT.

Koncerty odbędzą się:
13.01.2026 – Gdańsk, B90 (wydarzenie)
14.01.2026 – Warszawa, Progresja (wydarzenie)
15.01.2026 – Kraków, Kwadrat (wydarzenie)
16.01.2026 – Wrocław, A2 (wydarzenie)

Bilety:
214,99 PLN

Bilety do nabycia na:
– winiarybookings.pl
oraz na Going, Empik Bilety, Eventim, Ebilet, Ticketmaster

Artykuł Już za dwa tygodnie startuje polska część HEIDENFEST 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

25.06.2025 – Warszawa, Letnia Scena Progresji (wydarzenie)

Bilety dostępne są tutaj.

Artykuł TURNSTILE jeszcze w czerwcu w Warszawie pochodzi z serwisu KVLT.

Mimo że w stosunku 2:1 przeważał melodeath (wszak Hiraes para się z grubsza tym samym gatunkiem metalu, co słynne DT), po koszulkach zgromadzonych widać było, że sporo osób odwiedziło klub dla uwielbianych w naszym kraju Portugalczyków. Prawdę mówiąc, fani Moonspell wyraźnie przeważali liczebnie, a na dodatek byli głośniejsi i bardziej żywiołowi. Po koncercie ekipy dowodzonej przez Fernanda Ribeiro wyraźny był też odpływ części ludzi. Cóż, ich strata, ponieważ Dark Tranquillity było tego pamiętnego wieczoru w fenomenalnej formie koncertowej.

Miałem okazję widzieć jedynie dwa numery w wykonaniu Hiraes, więc wspomnę o Niemcach możliwie krótko. Band zdawał się robić wszystko, by przekonać do siebie wizytujących Progresję. Charyzmatyczna Britta Görtz świetnie sprawdziła się w roli frontwoman, zaś towarzyszący jej instrumentaliści precyzyjnie egzekwowali kolejne riffy czy zagrywki perkusyjne. To wszystko w towarzystwie nieustającego headbangingu. Zawsze zauważam zespoły „otwierające” wydarzenie, będące w stanie zaserwować show nie gorsze od headlinera; podczas takich sytuacji czuję bowiem niemalże bijący z podestu głód osiągnięcia bliżej niesprecyzowanego czegoś więcej. I najwyraźniej nie byłem jedyną osobą, doceniającą kipiący zewsząd potencjał, ponieważ po ostatnich nutach zagranych przez Hiraes owacje publiczności zdawały się nie gasnąć.

Nadszedł czas na Moonspell. Nim się zorientowałem, z głośników popłynęło intro w postaci Perverse… Almost Religious, a zaraz po nim zaprezentowano klasyk gotyku, jakim niewątpliwie wciąż pozostaje Opium. Utwór zabrzmiał odpowiednio mocno, ale mam sporo do zarzucenia pod względem aktualnego wizerunku formacji. Oj, zdecydowanie przyda mu się odświeżenie, bo poszczególni członkowie kapeli podchodzą przecież pod pięćdziesiątkę. Najgorzej sprawa miała się z Fernando Ribeiro, którego niegdyś bezdyskusyjną urodę zaczął w końcu doganiać wiek; trochę zbyt obcisły kremowy t-shirt połączony ze skórzaną, rozpiętą kamizelką i do tego częste wymachiwanie językiem w stronę publiczności potrafiły wywołać niesmak. Dodajmy do tego fryzurę kiepsko kamuflującą postępującą łysinę, by nakreślić wrażenie obcowania z typem omijanego szerokim łukiem wuja. Panie Ribeiro, najwyższa pora przemodelować dotychczasowe show i pomyśleć o doborze stosowniejszego stroju, podkreślającego status lidera, a nie deprecjonującego Pana osobę.

Nie zrozumcie mnie źle, wygłupy Fernanda nijak mają się do kondycji koncertowej zespołu, ponieważ pod względem wykonawczym wszystko stało na najwyższym poziomie. Tylko widok nieco za bardzo rubasznego Ribeiro powodował, że do końca setu Portugalczyków nie byłem w stanie przestać nazywać ich wymyślonym naprędce Wujspell.

Przekrojowy set zbudowano przede wszystkim na podstawie kultowego Irreligious, z którego usłyszeliśmy jeszcze Awake!, a także obowiązkowe Full Moon Madness, oraz krążka Extinct z 2015 roku. Ponadto obchodzący tego dnia urodziny gitarzysta Ricardo Amorim dostał możliwość uczczenia swojego święta wyborem kompozycji. Padło na melodyjny numer Domina z Extinct, zaś jego porywające wykonanie stanowiło jeden z najmocniejszych momentów występu.

Setlista:
Perverse… Almost Religious (nagranie z taśmy)
Opium
Awake!
Common Prayers
Extinct
Night Eternal
Finisterra
In and Above Men
From Lowering Skies
Everything Invaded
Magdalene (zagrane na żywo po raz pierwszy od 2015)
Breathe (Until We Are No More)
Alma Mater
Full Moon Madness

Po dłuższej przerwie światła zgasły, zaś sceną zawładnęło Dark Tranquillity pod wodzą niezmordowanego Mikaela Stannego. Tego faceta chyba nie da się nie lubić, ponieważ między kolejnymi growlami głównie się uśmiecha, a do publiczności zwraca w sposób wyłącznie serdeczny, nie szczędząc przy tym pochwał. Na dodatek jego kondycja wokalna pozostaje niezmiennie rewelacyjna i mimo że niedawno w szeregach DT nastąpiły pewne roszady, grupa zdaje się być aktualnie jeszcze silniejsza niż wcześniej. To głównie dzięki duetowi gitarzystów, wymiatających kolejne solówki z odczuwalną lekkością. Oni również nie przestawali się uśmiechać.

Jak sprawa miała się z doborem utworów? Miłośnicy melodeathu mogli być dosłownie zachwyceni setlistą, gdyż oprócz promowania zeszłorocznego, całkiem niezłego krążka Endtime Signals (reprezentowało go aż pięć numerów), sięgnięto po kilka niegranych od lat klasyków. Nie sposób było się nudzić, tym bardziej że DT wykorzystuje na żywo zsynchronizowaną grę świateł oraz trzy pionowe telebimy do wyświetlania wizualizacji stworzonych pod konkretne kompozycje. Jakie są konsekwencje przykładania się do show, zapytacie? Ano takie, że przez cały półtoragodzinny set stałem jak wryty i sam również nie przestawałem się „szczerzyć” z nieskrywanej radości. Przyznaję, przed warszawskim koncertem Stannego oraz kolegów do Progresji szedłem stricte z ciekawości, ale opuszczałem ją już jako pełnoprawny fan projektu z Göteborga. Niewiele występów tak na mnie działa, a ostatnimi czasy nic podobnego nie zrobiło na mnie nawet zbliżonego wrażenia. Byłem dosłownie w szoku, wyłącznie pozytywnym, i niech niniejsze słowa stanowią stosowną rekomendację. A Wy po prostu obejrzyjcie Dark Tranquillity w akcji, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja. Zróbcie sobie tę przyjemność.

Setlista:
Shivers and Voids
Hours Passed in Exile
Unforgivable
Forward Momentum
Wayward Eyes
Terminus (Where Death Is Most Alive)
Atoma
Nothing to No One
The Last Imagination
One Thought
Cathode Ray Sunshine
Empty Me
Not Nothing
Phantom Days
Final Resistance
ThereIn

The Wonders at Your Feet
Lost to Apathy
Misery’s Crown

Artykuł Dark Tranquillity, Moonspell – Warszawa (17.04.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Zacznę przewrotnie, bo od omówienia naelektryzowanej atmosfery panującej tego dnia w budynku. Trudno było zauważyć kogoś wyraźnie niepodekscytowanego wizytą muzyków w naszym kraju. Na twarzach nabywców biletów rysowało się utęsknienie spowodowane zapewne wieloletnim omijaniem Polski na europejskich trasach Amerykanów. Cóż, nareszcie nadszedł czas, by dotrzeć do kraju nad Wisłą.

Mimo że kwartet nie próżnuje, promując koncertami wydany ponad rok temu album Veritas, nie oszukujmy się – P.O.D. największe triumfy święciło w czasach, gdy MTV pokazywała klipy zachodnich artystów, czyli czasach z punktu widzenia szeroko pojmowanej muzyki rozrywkowej zamierzchłych. Przełożyło się to bezpośrednio na przekrój wiekowy warszawskich widzów. Zero zaskoczeń; przeważali ludzie grubo po trzydziestce, którzy reprezentantami pokolenia kojarzonego z Youth of the Nation przestali być co najmniej półtorej dekady temu. Mierne to pocieszenie, ale sam również jestem millenialsem.

Z powodu ogłoszonego na kilka dni przed wydarzeniem sold outu, w sali panowała niemal tropikalna – duszna i gorąca – atmosfera, i zlane potem były zapewne także osoby oglądające show daleko od sceny, czyli tam, gdzie zazwyczaj bywa nieco luźniej. Wraz ze znajomymi nie wyobrażałem sobie jednak stania w miejscu podczas bangerów takich jak Boom, Satellite czy Southtown, więc ostatecznie udało się nam przecisnąć na odległość kilku rzędów z boku podestu, a konkretniej w okolice wzmacniaczy basowych słynnego Traa Danielsa. O dziwo, oddychać dało się względnie bezproblemowo. Mocarna klubowa klimatyzacja, jak zwykle zresztą, ponownie spisała się na medal.

Jak przebiegł sam występ P.O.D.? Najpierw za bębnami zasiadł Zachary Christopher, muzyk sesyjny wspierający kapelę na żywo odkąd Wuv Bernardo zdecydował się na przerwę od grania w 2021 roku. Wówczas powoli zaczęły przygasać światła, po czym z głośników popłynęło krótkie intro. Chwilę później, w towarzystwie gromkich owacji, na deski Progresji wtargnęli gitarzysta Marcos Curiel oraz wspomniany wyżej Traa. Gdy nareszcie dołączył do nich legendarny Sonny Sandoval, zgromadzeni usłyszeli pierwsze dźwięki rozpoczynające fantastyczne Boom. Dałem się porwać muzyce i tak jak wielu innych fanów amerykańskiej kapeli, natychmiast zacząłem podskakiwać w rytm utworu. Ku memu zaskoczeniu mnóstwo innych osób od razu powyciągało smartfony, nagrywając ekipę w akcji. Podobny widok niezmiennie wywołuje we mnie pewien niesmak, szczególnie gdy mowa o bardzo żywiołowym koncercie, odbywającym się w lokalu pełnym spoconych ludzi. Nie zmienia to faktu, że Polacy dobrze znali słowa refrenu, co wywołało wyraźny uśmiech Sonny’ego do bębniarza.

Zaraz później w Progresji zrobiło się jeszcze głośniej od grupowego skandowania świetnego Satellite. I tym razem nie obyło się bez wszechobecnych smartfonów, ale nie spodziewałem się innego scenariusza. Niemniej stołeczna publiczność nieprzerwanie „dawała radę”, gdyż oprócz skakania oraz śpiewania, co jakiś czas na środku sali formował się regularny moshpit. Jak się później okazało, Sandoval między innymi z tego powodu uraczył nas miłym komplementem, mówiąc o najlepszej publiczności na trasie.

Po Amerykanach kompletnie nie widać żadnego upływu czasu. Sonny wciąż pozostaje w godnej podziwu kondycji. Frontman dawał z siebie 100%, często nie przerywając headbangingu wyjątkowo długimi dredami, nieco wycofany Daniels bujał się do groove’ów swojego basu, zaś Marcos bezbłędnie egzekwował kolejne riffy. To wszystko przez ponad półtoragodzinny set, przerywany jedynie krótkimi przerwami pozwalającymi na złapanie oddechu i bezpośredni kontakt z fanami. Muzycy kilkakrotnie zagrzewali zgromadzonych do wspólnego ole, ole, ole, ole, P.O.D., POD., a nawet dosłownie przekomarzali się z publicznością, informując, że po to grają nowe piosenki, żebyśmy wrócili do domu i ich sobie posłuchali, a także dopytując, czy damy im zagrać koncert do końca wtedy, gdy fani sami zaczynali kolejną rundkę z pociesznym ole na ustach.

Przekrojowy set skrojono w taki sposób, by nowsze kompozycje nie psuły odbioru słynnych klasyków, i na odwrót. Nie mogło zabraknąć bowiem porywającego Sleeping Awake, poruszającego Will You, skocznego Southtown, melodyjnego Afraid to Die z samplami wokalu Tatiany Shmayluk z Jinjer, zaśpiewanego niemalże w całości przez Polaków (!) Youth of the Nation oraz podniosłego Alive połączonego z modlitwą Sonny’ego na sam koniec występu. Znalazło się również miejsce na nieco mniej znane (acz wciąż popularne) perełki, takie jak Addiction czy nawiązujące do muzyki ragga Circles. Trudno mi wyobrazić sobie czyjeś rozczarowanie TAKIM doborem numerów. Dorzucę jeszcze, iż w Set it Off za bębny wskoczył Justice Sandoval, syn frontmana, pełniący na europejskiej trasie zespołu rolę technicznego Zachary’ego Christophera. Nastolatek zachęcony został gorącym dopingiem ze strony publiki, natomiast wspomniany utwór zagrał bezbłędnie, co wokalista skwitował uroczym proud daddy moment, proud daddy moment.

Nie mam wątpliwości, że P.O.D. zapewniło nam iście magiczny, niezapomniany wieczór. Osobiście nie przepadam za Wielkanocą (aczkolwiek uwielbiam tych kilka dni urlopu), jednak niniejszy Wielki Piątek zapamiętam prawdopodobnie do końca moich dni. Ciężko mi rokować, kiedy grupa ponownie odwiedzi nasz kraj, ale z całą pewnością obejrzę ją w akcji jeszcze nieraz. Uwielbiam bowiem, gdy widzę po zespołach uważanych za nieco przebrzmiałe ten sam błysk, który dotychczas przyszło mi oglądać jedynie na skrzętnie wyreżyserowanych wideoklipach. Sonny, Marcos, Traa oraz Zachary zagrali w Warszawie jak głodny, debiutujący zespół, który niczego się nie boi. A ja mimowolnie właśnie takiego głodu poszukuję u muzyków znanych między innymi z tego, że przez lata przyszło im zarobić miliony dolarów plus zjechać świat wzdłuż i wszerz.

Setlista:
Boom
Satellite
Murdered Love
Rock the Party (Off the Hook)
Sleeping Awake
Drop
I Got That
Soundboy Killa
Circles
Addicted
Lost in Forever
I Won’t Bow Down
Beautiful
Will You
Southtown
Afraid to Die
Set It Off (z Justice’m Sandovalem, synem Sonny’ego na perkusji)
When Angels & Serpents Dance
Youth of the Nation
Alive

Artykuł P.O.D. – Warszawa (18.04.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

17.04.2025 – Warszawa, Progresja (wydarzenie).

Obok formacji wystąpią Moonspell oraz Hiraes.

Na trasie koncertowej grupa będzie promować album Endtime Signals. Wydawnictwo ukazało się 16 sierpnia 2024. Płyta została wydana nakładem Century Media Records.

Bilety można zakupić na www.knockoutmusicstore.pl (w tym druki kolekcjonerskie) oraz www.ebilet.pl.

Artykuł DARK TRANQUILLITY z MOONSPELL jeszcze w kwietniu w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.