Negative Approach (USA)

Do Kwadratu dotarłem wówczas, gdy na scenie hałasował Negative Approach. To hałasowanie nie jest przesadą. Muzyka zespołu z Detroit to idealny przykład agresywnego, chaotycznego, momentami wręcz brutalnego hardcore punka. Dlatego kiepskie brzmienie, momentami zlewające się w przytłaczającą ścianę dźwięku nie pomagało, a wręcz utrudniało bezproblemowy odbiór występu. Nigdy nie byłem fanem Negative Approach, a ten koncert raczej nie sprawi, aby cokolwiek miało się w kwestii zmienić. Natomiast reakcja wielu osób w klubie wydawała się bardzo pozytywna, dlatego cieszę się, że ich zwolennicy dostali to, czego oczekiwali.

Circle Jerks (USA)

Kolejnym gościem na jubileuszowej trasie Descendents była inna i równie legendarna załoga z USA. Circle Jerks, bo właśnie o nich mowa, rozpoczęli od kvltowego Deny Everything, które porwało zgromadzonych pod sceną. Publika zdecydowanie ożywiła się w trakcie koncertu. Mieliśmy okazję usłyszeć m.in. Back Against the Wall, Under the Gun, Moral Majority czy What’s Your Problem. Większą część setlisty stanowiły numery z debiutanckiego Group Sex, który w tym roku obchodził 40-ste urodziny. Podczas występu Keith Morris parokrotnie raczył publiczność krótkimi historiami dotyczącymi np. historii zespołu czy wpływu wielkich korporacji na naszą rzeczywistość. Nietrudno było się domyślić, że te miały nie tylko nawiązać kontakt z fanami, ale i dać wokaliście chwilę wytchnienia pomiędzy kolejnymi numerami. Nie było to dla mnie problemem, ale dla kilku osób stojących obok raczej tak, czego dowodem były dość złośliwe komentarze. Sam koncert zaliczam do udanych. Tym bardziej że brzmienie było o niebo lepsze, a zwłaszcza perkusji, której Kevin Fizgerald nie oszczędzał.

Descendents (USA)

Na kilka minut przed 22:00 na scenie krakowskiego Kwadratu pojawili się sprawcy tego całego zamieszania. Cóż mogę napisać: koncert Descendents uważam za bezbłędny w każdym możliwym aspekcie. W setliście pojawiły się wszystkie numery, na które czekałem i wybrzmiały niesamowicie dobrze. Nagłośnienie także nie zawiodło, dlatego cieszę się, że każdego utworu można było posłuchać z czystą przyjemnością. To, co jednak było najistotniejsze tego wieczoru to dwie kwestie. Po pierwsze zespół, który jak na swój seniorski wiek dał z siebie 110%. Chwytliwe melodie i romantyczno-humorystyczne teksty w połączeniu z hardcore punkową motoryką i niesamowitymi pokładami energii bijącymi od muzyków prawie rozwaliły klub. Po drugie to publika, która od pierwszych taktów nie pozostawała dłużna zespołowi i bawiła się w najlepsze. Zresztą przekonajcie się sami.

Z jednej strony cieszę się, że po tylu latach zobaczyłem Descendents na żywo i nie dostałem stetryczałego show, a kapitalny, pełen wigoru i szczerej radości występ. Z drugiej boli jednak fakt, że era pewnych zespołów dobiega końca. Niemniej jednak piątkowy wieczór w Kwadracie utwierdził mnie w jednym przekonaniu: I Don’t Want to Grow Up — przynajmniej w niektórych kwestiach wydaje się to jedynym sposobem, aby żyć z uśmiechem na twarzy i zgodzie z własnymi przekonaniami.

Autorem nagrań użytych w relacji jest John Doe.

Artykuł Descendents, Circle Jerks, Negative Approach – Kraków (28.03.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

2.06.2024 – Kraków, Garage Pub (wydarzenie)

Black to the Roots zapraszają na koncerty zespołów Three Eyes of the Void (atmospheric black, UA/PL), Sirrush (melodic black/death, IT) oraz SkullBong (death haze).

Bilety w cenie 40 zł dostępne na bramce.

Artykuł Black to the Garage vol. 8 już w ten weekend w Krakowie pochodzi z serwisu KVLT.

Incubus

Artykuł INCUBUS – Kraków (7.06.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Russian Circles

Cult Of Luna

Artykuł Cult Of Luna & Russian Circles – Kraków (30.03.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Koncert został zorganizowany przez Knock Out Productions.

Jakkolwiek chcielibyśmy klasyfikować propozycję trzech bohaterów wieczoru, to wypada skonstatować, że na żywo jest ona po prostu w swym rdzeniu heavy metalowa. Bo etykietki, etykietkami, przedrostki również (prog, power, groove…), a scena to całkiem inna konkurencja i wszelkie ozdobniki bledną na rzecz surowego jądra riffów. I nie piję tu wcale do akustyki klubu Kwadrat, która akurat tego dnia było naprawdę przyzwoita. Po prostu cała trójca na żywo wypada heavymetalowo, dziarsko, z przytupem, mocą. Trochę niuansów się gubiło, zwłaszcza klawiszowe pasaże w wykonaniu Boba Katsionisa z Firewind, a wykonaniu największego hita z dorobku Queensrÿche, Silent Lucidity, zabrakło nieco uroku, ale pewne drobne niedostatki nie mogły zepsuć wyrazu całości. A ten był naprawdę zadowalający.

Wieczór należał do scenicznych osobowości, poczynając od chłopaków z Dark Sky Choir, którzy szaleją i dzielą się z publicznością sporym entuzjazmem. Panowie mają na koncie dopiero dwie płyty, ale doświadczenie zebrane z wielu składach procentuje charyzmą. Podobać mógł się zwłaszcza Brian Allen ze swoją teatralną manierą showmena (czuwali nad nim duch widniejącego na koszulce mistrz filmowej grozy, Vincent Price oraz H.P. Lovecraft, który prężył się wśród macek na ekranie katany). Szalejący za perkusją Mike Sakowski przypominał z kolei muppetowego Zwierzaka, stroił miny, bawił się pałeczkami, używał perkusyjnych talerzy w niestandardowy sposób. Bardzo energetyczne, soczyste granie, które doskonale sprawdza się dla rozgrzania publiki.

Zawieszony w swej historii pomiędzy Salonikami a Bostonem Firewind ściągnął już pokaźną grupę fanów, która doskonale znała twórczość zespołu. Od zagrzewającego do boju Leonidasa, poprzez energetyczne World of Fire na mocarnym I Am the Anger skończywszy, kapela nie zasypywała gruszek w popiele, dając solidne power metalowe show. Gus G. i Bob Katsionis szaleli na swoich instrumentach, racząc publikę małą popisówką. Henning Base z kolei wyglądał i prezentował się jak metalowa diwa i moje skojarzenia pobiegły w kierunku młodego oblicza ś.p. Demisa Roussosa, greckiego króla estrady. Cóż, heavy metal bez pewnej teatralności zatraciłby coś ze swego uroku, a tutaj było tego sporo. Publiczność odwdzięczyła się na koniec skandowaniem nazwy i owacjami.

Przyznam się, że nie wiem jak w środowisku fanów odbierane są podziały w obozie Queensrÿche, który nagrywa i koncertuje w dwóch odsłonach. Jedno mogę powiedzieć – to była znakomicie odegrana sztuka, która mogła (a nawet musiała) podobać się i komuś, kto nie jest wielkim fanem legendy. Setlista też chyba skrojona na miarę oczekiwań tych, którzy z zespołem są od początku, bo nowych kawałków z całkiem udanej, tegorocznej płyty The Verdict jak na lekarstwo, a większość wieczoru zajął przegląd klasyków, odegranych z pasją, uczuciem i techniczną biegłością.

Usłyszeć na żywo klasyki w postaci Operation: Mindcrime, Walk In The Shadows czy The Mission to prawdziwy przywilej. Koncertowi towarzyszyły klimatyczne wizualizacje, a instrumentalnie absolutnie nic nie brakowało poszczególnym wykonaniom. Todd La Torre imponował wokalną prezencją, wyciągając bardzo wysokie dźwięki bez pudła – żywię oczywiście nadzieję, że wszystko było 100% live. Jeśli tak, to kapelusz z głowy. Publika była bardzo rozochocona, poddawała się emocjom i po raz kolejny okazało się, że Kwadrat ma swoją niepowtarzalną atmosferę.

PS. Fani nie mogli za to przebierać na stoisku z Marchendise. Może z trzy naprawdę fajne wzory koszulek od Queensrÿche musiały zadowolić fanów zbieranie koncertowych pamiątek.

fot. Dariusz Ptaszyński

Klub Kwadrat na Facebooku

Knock Out Productions na Facebooku

Dariusz Ptaszyński na Facebooku

Artykuł Queensrÿche, Firewind, Dark Sky Choir – Kraków (19.11.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydarzenie zostało zorganizowane przez Iron Realm Production.

Przed koncertem na facebookowym wydarzeniu pojawiła się zachęcająca sugestia od organizatora, że pogoda tego dnia doskonała na fiński doom metal. I rzeczywiście – chłodno, wilgotno, z lekkim deszczem, mgliście. Jakby aura szyta na miarę. Myliłby się jednak ten, kto chciałby widzieć w tego typu imprezie przyczynek do wielkiej smuty. Gdy Alexander Högbom, wokalista October Tide, zapytał słuchaczy, czy są w tej chwili szczęśliwi, a w odpowiedzi usłyszał gromkie „Yeees!”, skomentował: „A to dlatego, że próbujemy uczynić was smutnymi”. I o to w tym wszystkim chodzi – gdy ktoś słucha muzyki, która niesie dźwiękowe i emocjonalne zaspokojenie, nie pora na depresję.

Finowie z Oceanwake kupili mnie swym tegorocznym albumem, więc stawiłem się w klubie punktualnie. I nie zawiodłem się! To nie tak, że muzycy powalają jakąś innowacyjnością i wszystko w ich propozycji zachwyca, bo zdarzają się momenty słabsze. Tkwi jednak w kompozycjach kapeli jakaś intrygująca moc, wynikającą z łączenia tradycyjnego death/doom metalowego pierwiastka z post-rockowym pejzażem dźwiękowym, opartym głównie na rozedrganej gitarze i czystym, wzniosłym wokalu.

Gdy potężny growl mieli się u nich z odpowiednio dociążonymi gitarami i basem, mamy w propozycji Oceanwake – zwłaszcza na żywo – ten sam duszny, grobowy klimat, który u zarania lat 90. towarzyszył scenie brytyjskiej – a że bardzo lubię takie klimaty, przysłuchiwałem się Finom z wielką ochotą. Pewnie nie wszyscy zebrani tego dnia w klubie ich znali, ale chyba panowie zdobyli nowych fanów, bo przyjęcie mieli ciepłe. Kto zaś lubi łączenie ciężaru z klimatem, przeplatanie grobowych death/doomowych riffów z momentami melodyjnymi, żenienie czystego wokalu z dobitnym growlem, ten powinien sprawdzić.

Muszę przyznać, że propozycja October Tide bardzo zyskuje w wersji live. Nie to, żeby ich wydawnictwa nie były godne polecenia, bo stanowią oczywiście ciekawe wariacje na ekstremalne w metalu tematy, podane jednakowoż w melodyjnym (nie nazbyt) ujęciu. Tak czy inaczej w koncertowym wydaniu elementy black, death i doom wypadają wyraziściej; kompozycją brzmią mocniej, intensywniej, bardziej złowieszczo, a jednocześnie zachowują chwytliwą moc, która zmusza do podrygów i kiwania głową.

Spora cześć publiczności przyszła specjalnie na występ Szwedów, a przynajmniej doskonale znała ich twórczość. Kapela odpłaciła się mieszanką nowych numerów z bardzo udanej płyty In Splendor Below i klasyków (pełna setlista dołączona na koniec), podanych z dużą dawką energii i luzem. Wokalista szalał, wspinał się na barierki, dyskutował z publiką, która domagała się jeszcze większej dawki i gdyby nie ograniczenia czasowe October Tide nie wymigaliby się od kilku bisów. Rzetelna sceniczna robota.

W końcu nastał czas Swallow The Sun. Finowie wydali w tym roku całkiem interesujący album, When A Shadow Is Forced Into The Light. Dawka nowości była zatem spora (choć nie przeładowana) poczynając od cudownie rozmarzonej, delikatnej, a jednocześnie podszytej mrokiem kompozycji tytułowej oraz podobnej w charakterze Upon The Water, poprzez oparty na prostym, smutnym motywie numer Firelights z balladowym, choć podlanym gitarowym sosem refrenem, a na Stone Wings kończąc.

Ale było oczywiście sporo klasyków, zwłaszcza na koniec, jak wzięte z debiutanckiego albumu motoryczne, niespieszne Deadly Nightshade czy Swallow (Horror. pt. I). Rzeczy najstarsze i najnowsze zostały zręcznie poprzetykana kawałkami z innych płyt. Jeśli dobrze liczę, z każdego albumu znalazł się w setliście choć jeden numer, więc Finowie chyba zadowolili fanów, zostawiając co najwyżej pewien niedosyt. Było ciężej niż na płytach, dobitniej, ale z zachowaniem czaru i atmosfery, podkreślonej głównie klawiszowymi pasażami Jaani Peuhu, które przebijały się przez ścianę nisko wybrzmiewających gitar. Wokal Mikko Kotamäkiego wypadł pewnie, zarówno w czystym, melodyjnym śpiewie jak i w growlu (kobiece partie odtworzono), a reszta składu też stanęła na wysokości zadania. Czasem trudno oddać na żywo ducha łączących w sobie różne klimaty kompozycji, ale w tym wypadku udało się bez większych zarzutów.

A jak odczucia pozamuzyczne? Oceniając po logach na koszulkach i naszywkach – od W.A.S.P. po Burzum – gusta publiki były dość szerokie, a przedział wiekowy również, co wypada zaliczyć na plus. Po raz pierwszy miałem okazję gościć w skrytym w sercu studenckiego kampusu AGH Zaścianku, więc nie mam porównania, ale klub zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Oczywiście trzeba lubić takie nieklimatyzowane, acz klimatyczne dziuple, które mają swoje uroki i duszną (dosłownie i w przenośni) atmosferę. Kontakt z artystami jest tu namacalny – można pogadać, wymienić się uwagami, zrobić sobie fotkę, przybić piątkę. Muzycy nie kryli się w swych garderobach, tylko w naturalny sposób mieszali się z tłumkiem, więc okazja do zbratania jest spora. Najważniejsze jednak – w tym miejscu jest naprawdę przyzwoita akustyka, wynikająca zresztą ze specyfiki niedużego, wytłumionego pomieszczenia.

Stoisko z marchem skromne, dla niektórych wręcz ubogie, ale coś tam można było „wyhaczyć”. Kilka interesujących wzorów koszulek na plus. Płyt CD jak na lekarstwo. Za to fani winyli mieli parę fajnych pozycji do wzięcia, zwłaszcza od Swallow The Sun, w tym unikatowe wydanie na złotym winylu, dostępne jedynie na koncertach.

fot. Dariusz Ptaszyński. Oficjalna strona na Facebooku

Iron Realm Production na Facebooku

Artykuł Swallow The Sun, October Tide, Oceanwake – Kraków (9.11.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

29.09.2019 – Legendy Metalu (Vader, Acid Drinkers, Kat&Roman Kostrzewski, Quo Vadis)
07.10.2019 – The Sisters Of Mercy + A.A. Williams
19.10.2019 – Lao Che
23.10.2019 – Archive
25.10.2019 – IRA
07.11.2019 – Tommy Emmanuel
20.11.2019 – Skillet
24.11.2019 – KULT
25.11.2019 – Powerwolf + Gloryhammer
15.12.2019 – Nocny Kochanek

Pełny program, cały czas aktualizowany można znaleźć na naszej stronie www.klubstudio.pl oraz na facebookowym profilu.

Z całą pewnością sezon jesienny będzie w Klubie Studio w tym roku wyjątkowy. Zlokalizowany bowiem w tym miejscu Browar Górniczo-Hutniczy zgodnie z planem przygotowuje się do rozpoczęcia działalności. 10 września w Klubie Studio ruszył montaż instalacji warzelniczej oraz miedzianych kadzi. Pierwsze warzenie przewidziane jest na listopad tego roku. W zamontowanych kadziach, które są elementem linii technologicznej autorstwa światowego lidera w branży – firmy Kaspar-Shultz, można uwarzyć jednorazowo 1440 litrów piwa. Efektów pierwszej produkcji będzie można spróbować już pod koniec tego roku. Instalację można będzie podziwiać w pomieszczeniach Klubu Studio. Aby lepiej wyeksponować efektowną technologię mini-browaru, północną elewację klubu zaprojektowano w specjalny sposób. Światło słoneczne, dzięki przeszkleniu, przechodzić będzie przez wszystkie kondygnacje, ukazując dwupoziomową strukturę browaru i tworząc wyjątkowy efekt.

źródło: Academica.org.pl
zdjęcie: Sabina Szkarłat

Artykuł Jesienny repertuar koncertowy krakowskiego klubu Studio pochodzi z serwisu KVLT.

Dzień I (25.06.2019)

Po odebraniu opaski skierowałem się prosto pod scenę The Shrine, gdzie kończył wybrzmiewać idealnie wakacyjno-urlopowy song, czyli Ostatni tabor z repertuaru polskiej grupy Kat. Punkt 16:15 na scenie pojawili się „dziady” z In Twilight’s Embrace i kolejny raz wrzucili zgromadzoną publikę do kotła z ubiegłoroczną świetnie przyjętą Lawą. Mimo panującego upału i braku powietrza do złapania tchu, metal śmierci okazał się prawdziwie świeżym powiewem i rozbudził zgromadzoną publikę. Temperatura z każdym numerem ulegała znacznemu podkręceniu, a muzycy bez chwili wytchnienia dewastowali fanów mieszanką melodyjnego black i death metalu. Co warte podkreślenia, zespół zabrzmiał naprawdę dobrze, jak na tak młodą godzinę. Idealny polski starter na najwyższym poziomie. Dzięki!

Po uzupełnieniu zapasów życiodajnej wody uderzyłem w kierunku Park Stage, z której płynęły już brutalne dźwięki w wykonaniu super grupy Vltimas. Panowie Vincent, Eriksen i Mounier wspomagani na scenie przez J.D. serwowali niezwykle techniczny i precyzyjny death metal, który w asyście upalnego słońca dosłownie wgniatał publikę w ziemię. Sam występ oceniam za udany, a zespół dość jednoznacznie mi udowodnił, że muszę nadrobić zaległości i wreszcie poświęcić ich debiutanckiemu Something Wicked Marches In należną uwagę. Końcówkę koncertu odpuściłem i udałem się na sprawdzenie ostatniej, głównej sceny mieszczącej się we wnętrzu krakowksiej Tauron Areny.

Na Main Stage w najlepsze trwała folkowa potańcówka w wykonaniu szwajcarskiego Eluveitie. Choć muzycznie nie była to kompletnie moja bajka, to widać było, że muzycy i całkiem licznie zgromadzona publika nieźle bawili się przy melodyjnych numerach zespołu. Grunt to zadowolenie fanów i miło było słyszeć wśród stojących obok mnie osób, że grupa zaprezentowała się naprawdę dobrze. 

Kolejnym przystankiem był ponownie The Shrine, gdzie powoli przygotowywał się amerykański Power Trip. To był mój drugi koncert tych metalowych maniaków i drugi raz zostałem  mocno chwycony za serce bijącą ze sceny energią oraz pierwszorzędnie zaserwowanym thrashem. Riley Gale siłował się z mikrofonowym statywem, moc dosłownie rozpierała go w każdym utworze i zawodowo dowodził pozostałą czwórką muzyków. Set oparty w głównej mierze na materiale z wydanego dwa lata temu Nightmare Logic potwierdził fakt, że ekipa z Dallas słusznie zbierała pochwały w recenzjach za swój drugi album. Jeżeli tylko będziecie mieli okazję pojawić się na ich koncercie, to koniecznie nadróbcie zaległości. Z pewnością nie pożałujecie! Dla mnie był to najmocniejszy punkt pierwszego dnia Mystic Festival!

Nie można jednak tego napisać o występie Soulfly, a raczej części, którą miałem okazję zobaczyć. Przykro to stwierdzać, ale Max Cavalera ma chyba czasy własnej świetności dawno za sobą. Inna sprawa, że jego dorobek muzyczny po odejściu z Sepultury nigdy nie potrafił mnie dostatecznie przekonać. Do tego doszło dość karykaturalne wykonanie fragmentu nieśmiertelnego War Pigs, którego raczej bym nie poznał, gdyby nie znajomość tekstu. Mam nadzieję, że miłośnicy Soulfly byli zadowoleni. Dla mnie niestety fragment występu był przysłowiowym „męczeniem buły”.

Nie czekając długo, ponownie wróciłem do wnętrza areny (będącego nomen omen prawdziwą kontrą i chłodną oazą dla żaru lejącego się z nieba), gdzie tłum czekał na weteranów thrash metalu. Testament od pierwszego numeru pięknie udowadniał, że nie ma zamiaru bawić się w półśrodki. Skolnick wraz z Petersonem czarowali gitarami i pokazywali kunszt własnych umiejętności, a wykonane numery z klasycznego The Gathering (zwłaszcza D.N.R!) dowodziły zasłużonego statusu żywej legendy sceny. Szkoda jednak, że nagłośnienie w niektórych momentach pozostawiało wiele do życzenia i utrudniało wychwycenie pełnego smaku z tej thrashowej uczty.

Nowy album Possessed z pewnością nie raz i nie dwa pojawi się w tegorocznych podsumowaniach płytowych. Nic dziwnego – materiał wypuszczony przez Becerra i spółkę nie pozostawia najmniejszych złudzeń, że oldschoolowy death metal wciąż potrafi zaskakiwać i rozrywać słuchaczy na strzępy z niewyobrażalną siłą rażenia. I taki właśnie był koncert! Bez zbędnej gadaniny, pełen brutalności i pozbawiony jakichkolwiek kompromisów. Usłyszenie na żywo Demon czy Exorcist było spełnieniem mojego jakiegoś marzenia, a w asyście dobrego nagłośnienia dosłownie rozpływałem się od utrzymującego się wciąż upału i uderzającego mnie prosto w twarz piekielnego death metalu. Występ dnia ex aequo ze wspomnianą już grupą Power Trip.

Przyszedł czas na uzupełnienie płynów i zdecydowałem się na spróbowanie festiwalowych kraftów. Mając zapas czasu przed występem Amon Amarth, udałem się do Pentagron Zone i oczekiwałem na piwo przy dźwiękach koncertu Powerwolf. Byłem naprawdę zdumiony, jak liczną publikę zgromadzili niemieccy power metalowcy. Nie spodziewałem się, że zespół będzie miał tylu fanów, ale to kolejny dowód na dobrze przemyślany dobór zespołów na pierwszą edycję festiwalu.

Pierwsze numery przeleciały przez moje uszy, następne w asyście nieustannej kolejki do chmielopoju zaczęły mnie po prostu irytować. Cóż, kompletnie nie moje klimaty, ale kolejny raz dodam – skoro tłum bawił się w najlepsze, to grunt, że zespół znalazł należne mu grono odbiorców. Po prawie 30 minutach czekania otrzymałem upragnione piwo (co prawda przelane do dwóch oddzielnych kubków i z niewyobrażalną ilością piany, ale z uwagi na temperaturę i pragnienie nie miałem nawet czelności wybrzydzać; smak „death metalowego” piwa był moim zdaniem ok, choć żaden ze mnie znawca), a występ szwedzkich wikingów odpuściłem kosztem spokojnego spożycia i złapania chwili wytchnienia w strefie gastronomicznej.

Skłamałbym pisząc, że nie byłem ciekaw występu Batushki. Cały kabaret związany ze sprawą wielkiej schizmy i palenia kontraktów zamiast kadzidła wołał o pomstę do nieba/piekła, a zaprezentowane materiały bez większego zaskoczenia okazały się dość średnimi płytami. Jednak skoro pojawiła się szansa na obejrzenie liturgicznego show w wersji 2.0, nie miałem zamiaru odpuścić i sprawdzić prawdziwość własnych teorii. Dość szybko przekonałem się, że moje obawy były słuszne. Pomimo (znów!) bardzo dobrego brzmienia na The Shrine, zespół nie porwał mnie własnym show i wypadł po prostu nudno. Głównie muzycznie. Bo choć na scenie kolejny raz pojawiła się masa sakralnych gadżetów – świecie, ołtarze, mniejsze i większe batushki – to numery z Hospodi nieco przygasiły magię tego całego wydarzenia. Po czwartym numerze odpuściłem, głodny większej energii i bardziej treściwej muzyki, chyba podobnie zresztą jak spora część osób w koszulkach z okładką nowej płyty Pana Krysiuka i spółki. 

In Flames okazał się idealnym remedium na przepompowany charakter poprzedniego występu. Bez bicia przyznam się, że Come Clarity był moim zdaniem ostatnim wartym pełnej uwagi albumem Szwedów, to koncertowo zostałem bardzo mile zaskoczony. Co prawda znaczną część setlisty stanowiły nowe utwory, ale muzycy zaprezentowali się w nich naprawdę nieźle. Czuć było, że między zespołem a publicznością był dobry kontakt, a muzyka wręcz przepełniona emocjami całego występu (co w przypadku poprzednika można by raczej nazwać paździerzem). Anders wypadł naprawdę porywająco zarówno wokalnie, jak i w roli konferansjera. Akcenty ze starszych płyt (Colony, Pinball Map czy Cloud Connected) może nie brzmiały tak dobrze jakbym tego oczekiwał, to jednak cały koncert oceniam na niezwykle solidny. Znowu pochwalę dźwiękowców, zespoły na otwartych scenach zabrzmiały tego dnia wyjątkowo dobrze i z mojej strony duży ukłon uznania.

W tym roku minęło piętnaście lat, odkąd miałem okazję widzieć Slipknot na żywo podczas występu na Stadionie Śląskim w Chorzowie (2004 – wraz z Metallicą w trakcie trasy promującej St. Anger). Pierwsze trzy albumy darzę sporą sympatią, a zespół mimo skręcenia w dość nieciekawy dla mnie kierunek po śmierci Graya, nadal traktuję jako jeden z tych, do których lubię wracać z jakimś sentymentem. Miałem więc spore oczekiwania wobec koncertu i byłem ciekaw, ile zostało tej prawdziwej, chorej energii lat 90., jaka została niegdyś uformowana na terenach rolniczo-emerytalnego Des Moines. Na wstępie rozwieję wątpliwości – w moim mniemaniu nagłośnienie uniemożliwiło czerpanie pełnej satysfakcji z całego show. Rozpoczynające koncert People = Shit  i (sic), dosłownie bulgotały od wyciągniętego na pierwszy plan brzmienia zestawów perkusyjnych, które przysłaniały wokal Coreya i sekcje gitar. Dopiero z czasem, gdy słuch przyzwyczaił się do dość ekstremalnych warunków oraz kiepskiej selekcji poszczególnych instrumentów, można było w mniejszym bądź większym stopniu cieszyć się z show. Na scenie ogień, dosłownie i w przenośni. Slipknot znany z robienia widowiskowych występów nie pozwalał fanom na chwilę odpoczynku. Nowe utwory wypadły lepiej bądź gorzej (w  przypadku tych pierwszych na pewno wymieniłbym Sulfur), starocie przywołały miłe wspomnienia i uśmiech na twarzy (zwłaszcza Disasterpiece i Surfacing). Oczywiście zabrakło części klasyków jak Left Behind, Wait and Bleed czy Liberate, ale i tak ostatecznie wyszedłem zadowolony. Nawet pomimo męczącego nagłośnienia.

Dzień II (26.06.2019)

Drugi dzień festiwalu także planowałem rozpocząć od polskiego akcentu, ale własna dezorganizacja czasu i obowiązki uniemożliwiły mi pojawienie się na koncercie Entropii. Gdy zespół był w trakcie występu, dopiero zmierzałem w kierunku Tauron Areny i mogłem w nim uczestniczyć, na tyle, na ile zdążyłem posłuchać w trakcie drogi. Koniec końców zdecydowałem się wybrać obejrzenie całego show Hatebreed, który powoli miał wychodzić na deski Park Stage. Szkoda, gdyż nie miałem okazji widzieć zespołu na żywo po wydaniu Vacuum, ale mam jednak nadzieję, że niedługo pojawi się w Krakowie ku temu dogodna okazja. Wierzę, że jak zawsze pokazali na żywo klasę.

Jamey Jasta nie musiał długo namawiać tłumnie zebranej publiki na rozpoczęcie wspólnej zabawy pod patronem breakdownów  Hatebreed, zawodowo porwał towarzystwo do wyładowania nagromadzonej energii i przez cały set nie spuszczał nawet przez chwilę z tonu. Moshpit, kurz, żar lejący się z nieba i dziesiątki osób bujających się do bezkompromisowych ciosów, jak np. Under the knife, Destroy Everything, czy mój osobisty faworyt  Defeatist. Myślę, że każdy, kto przyszedł na ten koncert z zamiarem dostania pięścią między oczy,  otrzymał należne i to ze sporym kwitkiem. 

Na szczęście o wiele mniejsze kolejki po zapasy wody mineralnej nie utrudniły stawić się na kilkanaście minut występu Municipal Waste. Choć nie tak efektownie jak poprzedniego dnia Power Trip, to równie zawodowo i z pełną pasją jechali ze swoim bezkompromisowym crossover thrashem. Bez zbędnego ciśnienia, na pełnym luzie i z mocno wciśniętym gazem. Chętnie zobaczę ponownie w klubie, niestety wzrastający apetyt na kolejny koncert zawrócił mnie z powrotem pod Park Stage.

Powód był bardzo prosty: Carcass. Brytyjscy amatorzy mniej bądź bardziej estetycznej medycyny chirurgicznej zaserwowali przekrojowy występ przez własny dorobek, a cały program precyzyjnie niczym skalpel pozwolił usunąć wszelkie wątpliwości co do ich statusu „ojców brutalnego death metalu”. Buried dreams i This Mortal Coil były własnie tym, na co czekałem, i spełniły moje oczekiwania, zresztą jak cały koncert. Dam się pokroić za koncert klubowy na jesień, mam nadzieję, że będzie okazja powtórzyć to spotkanie w niedługim czasie.

Podarowałem sobie występ Trivium, który, nie ukrywając, nie był na tyle interesującą mnie opcją, aby zajrzeć na główną scenę. Czas przeznaczyłem na przeglądnięcie oferty okolicznych kramów wydawniczo-odzieżowych oraz kolejny raz odpowiednio nawodnić organizm na dalszą część dnia. Słońce powoli zaczęło odpuszczać, a ja udałem się ponownie na The Shrine. Tym razem na spotkanie z zawodnikami wagi ciężkiej prosto z Nowego Orleanu. Z wielką chęcią ponownie zaliczyłem występ Crowbar. Rzemieślniczo odegrane ciężkie riffy, pełna i tłusta perkusja w asyście ochrypniętego głosu Windsteina świetnie korespondowały z zachodzącym słońcem oraz rozpoczęciem wieczornej części drugiego dnia Mystic Festival. 

Występ legendarnego Emperor był co najmniej udany. Każdy z dziewięciu numerów nie pozostawił mi nawet cienia wątpliwości, że norweskie cesarstwo ma się naprawdę dobrze i starzeje się w naprawdę dobrym stylu. Choć zespół pozostawał na scenie w nieco statycznej i nadto skupionej pozie na scenie, to muzycznie rozwalał mnie z każdym kolejnym kawałkiem. Profesjonalizm bijący z gry Ihsahna, Samotha i Torsona (wspomaganych na scenie przez Munkeby i Secthdamona) był godny podziwu, a cały koncert z całą pewnością zadowolił zgromadzonych miłośników black metalowej sztuki. Spodziewałem się większych tłumów – w porównaniu do wspomnianego już Powerwolfa można by napisać, że świeciło nieco pustkami, ale to bez znaczenia. Gdy wracam do Ensorcelled by Khaos czy I Am The Black Wizards wiem, że kto miał być na tym koncercie, to z pewnością się pojawił i wyniósł z niego (mam nadzieję) tak samo dużo satysfakcji jak ja. 

Rolę zamykacza imprezy na scenie The Shrine powierzono amerykańskim rzeźnikom z Immolation. To zawodowcy, których nie trzeba specjalnie przedstawiać. Podczas ostatniej trasy z Melechesh w dość jasny sposób (i kolejny raz) pokazali na czym polega stara szkoła death metalu, w której nie ma miejsca na sentymenty i pieprzenie o pierdołach. Tym razem było podobnie, choć widziałem jedynie początek. W ciągu kwadransa, jaki udało mi się poświęcić przed udaniem się na koncert duńskiego króla horroru, Dolan i ekipa bez żadnych skrupułów rozpoczęli mielenie zebranego grona miłośników ekstremalnego hałasu. Wierzę, że było tak do samego końca. Ba! Wiem o tym, bo kto jak nie oni?!

Jeżeli dzień po Mystic Festival przeglądaliście portale społecznościowe i widzieliście te donośne zachwyty w stylu najlepszy koncert, koncert życia, prawdziwy metal itp., to wiedzcie, że nie ma w nich nawet promila przesady. King Diamond pozamiatał swoim koncertem do tego stopnia, że prawdopodobnie ekipa porządkowa nie miała za wiele do sprzątania w okolicach Park Stage. Heavy metalowe opowieści z krypty wybrzmiały fenomenalnie, nie sądziłem, że będzie mi kiedykolwiek usłyszeć muzyków tej daty w formie 1:1 z nagraniem studyjnym. Rozpoczynające wieczór The Candle i Voodoo od razu mnie powaliły na kolana, także do końca występu nie mogłem się już pozbierać, a to był początek. Dalej coraz lepiej, mocniej, w żadnym stopniu nie tracąc unoszącej się atmosfery komiksowego horroru, nawiedzonych domów i demonicznych historii. Na liście m.in. A Mansions of Darkness, Halloween, nowy numer Masquerade of Madness (bardzo zgrabnie wpleciony między klasycznymi kompozycjami), Welcome Home i zamykający set The Lake. Polscy fani mogli liczyć na powrót Króla po krótkiej przerwie i dwa numery na bisy – Burn oraz nieśmiertelny wręcz The Black Horseman. Po nieco ponad godzinie show dobiegło końca. Tłum długo skandował nazwę King Diamond – niczym podwładni domagali się więcej od niekwestionowanego władcy strasznego heavy metalu. Oczywiście, że było zbyt krótko, że zabrakło niektórych utworów, że mogło być jeszcze więcej. Festiwale jednak rządzą się własnymi prawami. Nie zmienia to jednak faktu – był to najlepszy koncert tegorocznego Mystic Festival. Przynajmniej takie jest moje zdanie i nie widzę powodów, aby miało cokolwiek je zmienić. Tym samym zakończyłem udział w pierwszej edycji. Podarowałem sobie występ Sabaton. Wątpię – a mógłbym nawet napisać, że jestem pewien – aby cokolwiek zrobiło na mnie wrażenie po ostatnich kilkudziesięciu minutach na prawdziwym heavy metalowym karnawale opętanych dusz.

Kilka (subiektywnych) spostrzeżeń na tematy około-festiwalowe, a warte wspomnienia:

• Nagłośnienie na otwartych scenach przerosło moje oczekiwania – kolejny raz chwała dźwiękowcom za bardzo dobrą robotę.
• Strategicznie rozplanowany teren dookoła Areny – w ciągu dnia na Park Stage można było pozbyć się wrażenia, że festiwal odbywa się w centrum miasta. Brak kolejek do toalet/toi toi, duża swoboda i ilość miejsc do uczestnictwa w koncertach.
• Klimatyczne dekoracje przy scenie The Shrine – wierzę, że to kwestia czasu, jak MF będzie miał tego więcej. 
• Wystawa prac Zbigniewa Bielaka – miło było zobaczyć na żywo prace prawdziwego mistrza metalowych okładek. 
• Kolejki w pierwszy dzień festiwalu – wynikające raczej z małego doświadczenia samej obsługi, dziewczynie lejącej nam piwo ręce po prostu drżały i widać, że chyba nie miała wcześniej do czynienia z takim formatem imprezy. Być może pochopnie oceniam i generalizuję, ale cóż, pech chciał, że właśnie tak trafiłem. 
• Szybki sold out festiwalowego piwa – dla mnie to co prawda nie aż tak istotne  i też nie do końca zarzut, ale przy niewielkiej różnicy w cenie między butelką a kijem można było przeczuwać większe zainteresowanie. Drugiego dnia po godzinie 18.00 nie było już czego szukać.
• Zraszacz z wodą, który niby nie jest niczym wielkim, sprawdził się idealnie do krótkiego orzeźwienia.
• Nad wyraz dbająca o czystość publika – aż miło było popatrzeć jak mało śmieci wala się po terenie festiwalu, brawo dla Was!

Zakończę bez większej pompy i wywodów, bo nie ma już więcej czego dodawać. Dziękuję zespołom za niezwykłe koncerty, fanom za liczne uczestnictwo i wsparcie dla nowej inicjatywy na mapie naszego kraju, a organizatorom za możliwość pojawienia się na odświeżonej wersji Mystic Festivalu. Wierzę, że niespodzianki, o których wspomniał Tomasz Ochab w festiwalowym wydaniu KnockOut Zine okażą się prawdziwym zaskoczeniem. Pozostaje nam cierpliwie czekać pierwsze ogłoszenia kolejnej edycji, która odbędzie się 10 i 11.06.2020 na terenie krakowskiego Muzeum Lotnictwa. 

Artykuł Mystic Festival 2019 – Kraków (25 – 26.06.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

A zapowiadało się dosyć przewidywalnie. Tauron Arena miała się zapełnić, ale nie po brzegi, fani APC mieli zjechać z całej Polski, ale bez konkretnego przekroju wiekowego, Amerykanie mieli promować najnowsze wydawnictwo Eat the Elephant (recenzja tu), ale bez pominięcia poprzednich dokonań, i na koniec wiadomo było, że poziom koncertu będzie wysoki z racji chociażby możliwości poszczególnych członków zespołu, doświadczenia scenicznego czy najzwyklejszej renomy samego sprawcy całego zamieszania – Maynarda Jamesa Keenana. Dobrze, to co jeszcze? Och, wiele.

Zanim jednak na scenie pojawili się A Perfect Circle, Tauron Arenę zalał mrok spod znaku zimnych dźwięków od Chelsea Wolfe. Szkoda, bo ten występ mocno podzielił publikę. Jedni patrzyli zahipnotyzowani na minimalistyczne show Amerykanki, drudzy kompletnie nie weszli w ten klimat, rozmawiając głośno i wyraźnie się nudząc, i… przeszkadzając w odbiorze muzyki innym. Siłą rzeczy należałam do tej pierwszej grupy i trochę z niesmakiem pożałowałam, że nie znajduję się właśnie w ciemnym klubie dla 100 osób, w którym twórczość Chelsea najlepiej bym odebrała. Cóż, uroki wielkich hal, trzeba się z tym pogodzić. Sama artystka zaś odnalazła się w swoim koncercie dopiero po 2 utworze, na początku widać było, że zespół ma niespodziewane problemy techniczne, być może z odsłuchem, jednak z każdym kolejnym numerem to wrażenie znikało. Nie dziwi mnie też nieco krytykowany znikomy kontakt wokalistki z publiką, moim zdaniem totalnie zbędny. Tu się liczył klimat, dymiara i minimalna oprawa oświetleniowa, plus rewelacyjny wokal Chelsea, który przyprawiał o ciarki (a bynajmniej nie jestem zwolenniczką damskich czystych wokali). Genialnie zabrzmiały Carrion Flowers (Abyss, 2015) i następny, rozciągnięty 16 Psyche (Hiss Spun, 2017). Brylował gitarzysta, który skupiał na sobie uwagę charyzmatycznymi ruchami w przeciwieństwie do stateczności reszty, oraz perkusistka wygrywająca wolno, posępnie i ociężale. Nie wszystko brzmieniowo jednak było tak selektywne, jakbym sobie tego życzyła. Ponownie – wielka hala, nie jest prosto. 45 minut koncertu Wolfe w zupełności mi wystarczyło, żeby nabrać chęci na ich klubowy gig. Bez wątpienia.

Setlista:

Feral Love
Spun
Vex
After the Fall
House of Metal
Carrion Flowers
16 Psyche
Survive
Scrape

Dobry przedsmak, jednak szybko okazało się, że zapomniałam o nim błyskawicznie. Publika na płycie Tauron Areny znacznie zgęstniała, moje oko o dyskusyjnym zasięgu wychwyciło za to sporo miejsca na trybunach. Z głośników popłynęły 2 komunikaty o zakazie fotografowania i używania telefonów, zgasły światła i zaczęło się. Tak jak zaznaczyłam na początku, strasznie długo i namiętnie czekałam na koncert A Perfect Circle, więc w pierwszych minutach Eat the Elephant nie wiedziałam co zachwyca mnie bardziej – czy sam fakt, że oto w końcu słyszę rewelacyjnego Keenana, czy robiąca niesamowite wrażenie oprawa oświetleniowa z wiszącymi ekranami i zmieniającymi się na nich wizualizacjami, czy w końcu nagłośnienie, które od początku było rewelacyjnie dopracowane. Ciekawe wrażenie robiło ustawienie muzyków na scenie – perkusja  Jeffa Friedla (m.in. Puscifer) po prawej, gitarzysta i klawiszowiec Greg Edwards po lewej, basista Matt McJunkins mocno po lewej, i dwóch najważniejszych – Billy Howerdel z przodu i Keenan ulokowany lekko z tyłu, ciągle w cieniu (dla tych, którym nie udało się dostrzec – miał żółty, idealnie skrojony garnitur i fatalną fryzurę z warkoczami z przodu). Sam koncert i setlista była tak ułożona, aby napięcie stopniować etapami. I tak, pomieszanie nowego materiału z tym sprawdzonym i najbardziej nośnym wyszło znakomicie i efektownie. Fantastyczne wrażenie sprawiał energiczny, momentami „odlatujący” na scenie Howerdel. Jego czyste wokale porażały niemal techniką, szczególnie w coverowanych People Are People i Peace, Love and Understanding z albumu eMOTIVe (2004). Jak jednak wypadł Maynard, tego nie zdołam odpowiednio oddać słowami. Mocny, przeszywający wokal, z nieopisanym feelingiem (Blue, Vanishing, Disillusioned), albo ostrzej zaakcentowanym wwiercającym przyłożeniem (The Doomed, Dog Eat Dog, Counting Bodies…), plus pokręcone ruchy sceniczne schowanego Keenana w połączeniu ze wszystkimi składnikami show wzbudzały ekscytację i poruszenie. Obserwując tłum, wśród którego stałam, nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że każdy, dosłownie każdy był tą muzyką dotknięty. I każdy na swój sposób – niektórzy łapali się za głowy podczas co rzewniejszych momentów, inni tańczyli, jeszcze inni śpiewali teksty z zamkniętymi oczami. Coś pięknego i może nawet młodzieńczego w swoim przekazie, czego strasznie dawno nie doświadczyłam. Na koniec pozostało mi wyróżnić najlepsze moim zdaniem momenty koncertu, to jest utwory Weak and Powerless, Talk Talk, absolutnie kultowy Judith i mój własny fenomen The Package, przy którym nerwy mi kompletnie puściły. Co ciekawe, nawet nielubiany przeze mnie Hourglass zabrzmiał tego wieczoru wyjątkowo i bez zarzutu (choć dalej nie lubię). Poległam, odpłynęłam i zachwyciłam się kompletnie. Tak to powinno wyglądać!

Setlista:

Eat the Elephant
Disillusioned
The Hollow
Weak and Powerless
Rose
People Are People (Depeche Mode cover)
Vanishing
Blue
3 Libras (All Main Courses Mix)
The Noose
Talk Talk
Hourglass
(What’s So Funny ’bout) Peace, Love and Understanding (Brinsley Schwarz cover)
The Doomed
Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drums
Judith
Dog Eat Dog (AC/DC cover)
The Package
Delicious

19 numerów, ponad 1,5 godziny grania, emocje, wzruszenie, na koniec chyba spełnienie – to jest moje podsumowanie. Zdarzyło się również kilka niezapomnianych niuansów, jak odśpiewanie „Sto lat” przez publikę dla Grega Edwardsa, łapanie się za łysinę Howerdela podczas niesamowitej energii na Judith, przedziwne pokłony (taniec robota?) Maynarda podczas Counting Bodies… czy szczere (tak myślę), pozytywne reakcje muzyków na coraz dłuższe aplauzy fanów. Nie mogę nie wspomnieć o szeroko komentowanym zakazie używania telefonów, który na ostatnim numerze zniósł Maynard, jednocześnie znikając ze sceny. Cóż, miła odmiana odczuwania koncertu bez światełek dookoła. Znacie pojecie zanieczyszczenia światłem? Nie? Zachęcam więc do zapoznania się z najnowszymi badaniami. O skupieniu na przekazie sztuki zamiast pstrykania fot na potęgę, których nikt potem nie ogląda – nie muszę wspominać. Mam nadzieję, że APC zapamiętają ten koncert równie sentymentalnie jak polska publika. Do tej pory chyba nie spotkałam się z żadnym niezadowolonym uczestnikiem niniejszego show. Tytułem zakończenia relacji dziękuję ekipie MMP za sprawną organizację eventu, dla mnie bez zarzutu! Jasne, każdy może znaleźć powody do niezadowolenia, ale ludzie kochani, jest zima to musi być zimno, więc narzekania na kolejki (które naprawdę szybko się rozładowały) uznaję za lekko na wyrost. I tak przecież wszystko wynagrodziła muzyka i jej święto. Prawdziwe święto.

Do następnego!

Artykuł A Perfect Circle, Chelsea Wolfe – Kraków (15.12.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Publika zebrana w klubie Studio równie żywiołowo reagowała zarówno na wyjątkowo licznie prezentowane wałki z debiutu Body Count (1992), jak i mocarne „świeżaki”. Te pierwsze zabrzmiały jeszcze ciężej niż na płycie (której produkcję ząb czasu troszkę już nadszarpnął, mimo klasycznej zawartości), drugie pokazały szlachetny, rap metalowy sznyt i udowodniły witalność tej formuły grania. Może nawet więcej chciałoby się tych nowości? Skoro wyszła tak dobra płyta, to chyba nikt nie miałby nic przeciwko. Dobry przepis na sukces mówi, że należy rozpocząć od trzęsienia ziemi. Cover Slayera Raining Blood / Postmortem nadaje się do tego znakomicie, a takie właśnie preludium zaserwowała nam ekipa z LA. A że klasyk w postaci Bowels of the Devil podtrzymał odpowiednią temperaturę w rap metalowo/hardcore’owym kotle, to potem było już z górki, zwłaszcza że atmosfera szybko zrobiła się luźna i niezobowiązująca – muzycy byli uśmiechnięci, uskrzydleni żywiołowym odbiorem.

Gdy Ice-T wziął się na początku za przedstawianie zespołu, zapomniał o niewielkim wzrostem, ale wielkim duchem i jakże ważnym dla ekipy Ernie’m-C. Wyszło całkiem zabawnie, gitarzysta przypomniał o sobie dosadnie, a publika wyręczyła mistrza ceremonii, skandując ksywkę współzałożyciela Body Count. Wesołych momentów bratających ze sobą zespół i publikę było zresztą więcej: Ice-T zachęcał wszystkich do moshu, jego syn – i koncertowy hypeman w jednej osobie – na koniec skoczył w tłum, a Ernie-C bawił się swoją gitarą oraz ogólnie dokazywał, uśmiech nie znikał z twarzy basisty, Vincenta Price’a, który błyszczał nie tylko z powodu świecącej się na srebrno okleiny instrumentu. Ogólnie świetna zabawa – i na widowni, i na scenie. No właśnie, było dość luźno, bez nadęcia, można by rzec – rodzinnie (i to dosłownie, bo w klubie pojawiło się w sumie kilku członków rodziny rapera, w tym małżonka z najmłodszą latoroślą). Nie brakowało jednak zaangażowanego przekazu i ważkich treści. Ice-T nie omieszkał poinformować wszystkich co sądzi o aktualnym rezydencie Białego Domu, a także przejawach rasizmu, zachęcał w końcu do pokazania środkowego palca służbom mundurowym (Cop Killer). Nie mogło to dziwić – w końcu element polityczny i społeczny był zawsze wiodący w twórczości zespołu.

Najważniejsza była jednak muzyka – energetyczna, pełna pasji, zagrana z zaangażowaniem. Z przekrojowej setlisty chyba największe wrażenia zrobiły na mnie takie kawałki jak Voodoo, There Goes the Neighborhood czy Talk Shit, Get Shot, wszystkie zagrane w drugiej części występu. Może Body Count się rozkręcał, może skonstruował tak setlistę, a może u mnie apetyt rósł w miarę konsumowania scenicznej energii? No, ale przecież nic nie można było też zarzucić wykonaniu takich kawałków jak Drive By, Manslaughter czy No Lives Matter – i co ważne, nie było słychać, że dzieli je ćwierć wieku. Stare numery ostatecznie wypadły świeżo, nowe pokazywały niesłabnący potencjał tej ekipy. No i współczesny skład naprawdę daje radę – Juan of the Dead i Ill Will doskonale wpisują się w klasyczny styl grupy, a weteranom wciąż nie brak sił. Wszystko tu do siebie pasuje, choć nic nie przebije scenicznej energii Ernie’go. Trudno też uwierzyć, że Ice-T, prekursor gangsta rapu, podpora rapowej sceny z LA, to już sześćdziesięciolatek i dziadek. Może nie rzuca się po scenie jak młodzieniaszek, ale w pełni panuje nad tłumem.

Bisy nie obyły się bez małego performance’u, doskonale wpisującego się w luźny charakter gigu. Frontman stwierdził, że muzycy i tak nie zejdą ze sceny, bo zwyczajnie są leniwi, ale żeby nacieszyć się owacją, nakazał zgasić światło, pozwalając publice na żywą reakcję. A potem Body Count podkręcił atmosferę na maksimum. Cover Suicidal Tendencies (Institutionalized), ze zmienionym tekstem, który ekipa niedawno wypuściła z zabawnym teledyskiem jako luźny singiel, nie pozwalał emocjom opaść. Nie mogło zabraknąć genialnego w swej prostocie, chyba najbardziej charakterystycznego kawałka grupy, Born Dead, z aktualizowanym tekstem („Born Poland… Born Dead!”). Publiczność dziarsko skandowała wraz z zespołem, a numer ten dopisuję śmiało do listy „to trzeba było usłyszeć na żywo, i w końcu się udało”. Singlowa rzecz z nowej płyty This This Is Why We Ride dopełniła całości w sposób wyśmienity.

Zebrani mogli sobie przypomnieć, jak to w latach 90. bywało, a że większość publiki doskonale pamiętała te czasy, koncert Body Count idealnie sprawdził się jako wehikuł czasu, choć muzyka i treść tych piosenek są wciąż aktualne.

P.S. Nie wypada zapominać u suportach, zwłaszcza że wypadły bardzo dobrze i doskonale wpisały się w charakter występu Body Count. Bez bicia przyznam się, że nie znałem dotychczas ich twórczości, więc nie wypada się silić na wnikliwe analizy. Ale zarówno wrocławskie rap metalowe Cloud 9, jak i Belgowie z Powerstroke, grający crossover z różnymi z ciekawymi wpływami, Europie wstydu nie przynieśli a wręcz przeciwnie! Koniecznie sprawdźcie ich nagrania, a jeśli w okolicy zdarzy się kiedyś ich koncert, to można walić jak w dym. Solidna dawka energii gwarantowana. Ja bawiłem się przednio.

Fotografie Łukasz MNTS Miętka

Galeria zdjęć Łukasza z tego koncertu

Setlista Body Count

Artykuł Body Count – Kraków (27.06.2018) pochodzi z serwisu KVLT.