05.07.2025 – Brimingham, Villa Park (wydarzenie)

Obok grupy zagrają Ozzy Osbourne, Metallica, Slayer, Pantera, Gojira, Halestorm, Alice In Chains, Lamb Of God, Antrax oraz Mastodon.

W Villa Park wystąpią również Billy Corgan (The Smashing Pumpkins), David Draiman (Disturbed), Duff McKagan (Guns N’ Roses), Fred Durst (Limp Bizkit), Lzzy Hale (Halestorm), James E Lee, Jonathan Davis (Korn), KK Drowning, Mike Bodin (Faith No More), Papa V Perpetua (Ghost), Rudy Sarzo, Sammy Hagar, Slash (Guns N’ Roses), Sleep Token II (Sleep Token), Tom Morello.

Reżyserem wydarzenia jest Tom Morello. Koncert będzie transmitowany tutaj.

Dochód z wydarzenia zostanie przekazany na rzecz następujących organizacji charytatywnych: Cure Parkinson’s, Birmingham Children’s Hospital i Acorn Children’s Hospice, hospicjum dziecięcego wspieranego przez Aston Villa.

Artykuł Już jutro pożegnalny koncert BLACK SABBATH pochodzi z serwisu KVLT.

Gdy po kilku przygodach w końcu udało mi się odpowiednio ulokować we wnętrzu katowickiego Spodka, na scenie grał już metalcore’owy Spiritbox, który okazał się być świetnym supportem (na pewno o niebo lepszym niż Fever333 dwa lata temu). Kanadyjczycy udanie łączyli w swojej muzyce łagodniejsze partie z fragmentami o wręcz dewastującej sile rażenia, a bardzo żywiołowa Courtney LaPlante co rusz pokazywała swoje spore możliwości wokalne, z których na szczególne uznanie zasługuje potężnie brzmiący growl. Nie mogę nie wspomnieć też o brzmieniu koncertu – ono również wypadło bardzo dobrze, melodie odgrywane przez Mike’a Stringera pozostawały doskonale słyszalne, a perkusja była w stanie niemal zrównać ikoniczny budynek Katowic z ziemią. Choć metalcore to niekoniecznie moja bajka, show zespołu niewątpliwie zachęciło mnie do głębszego zapoznania się z jego dotychczasowym, studyjnym dorobkiem.  

Mimo wysokiego poziomu przystawki, na występ głównej gwiazdy wieczoru wyczekiwałem z coraz większą niecierpliwością. Amerykanie w tym roku obchodzą trzydziestolecie wydania swojego debiutanckiego albumu, miałem więc nadzieję na „odkurzenie” kilku rzadziej granych kawałków. Spełnienie pokładanych w zespole nadziei ograniczyło się niestety jedynie do Divine i Good God (przy czym oba numery nie są czymś szczególnie wyjątkowym na setlistach zespołu Jonathana Davisa). Pozostałą część seta określiłbym małym przeglądem hitów, bez większości których koncert Korn nie mógłby się odbyć. Zespół nie zapomniał też o tradycyjnych dodatkach, takich jak solowe popisy Raya Luziera (tym razem właśnie po Good God), czy wplecenie fragmentu We Will Rock You do Coming Undone / krótkiej partii metallicowego One w Shoots and Ladders.  

Kondycja Korna? Panowie są obecnie w wybornej formie, a polski koncert był naprawdę doskonałym momentem, by wspomnianej sprawności doświadczyć (pochwały należą się przede wszystkim Davisowi, który zaprezentował się znakomicie). Dobrej dyspozycji zespołu nie przyćmiło nawet nagłośnienie, które bynajmniej nie ułatwiało muzykom we wtorkowy wieczór roboty. I nie chodzi tu nawet o to, że było bardzo głośno (w końcu to koncert metalowy do cholery!), jednak ginące w tym hałasie gitary były już niestety mocno odczuwalne (chwilami do tego stopnia, że gdybym nie znał oryginału to nie wiedziałbym, co akurat w danym momencie zespół gra). Sytuacja wprawdzie z czasem nieco się poprawiła, jednak według mnie do ideału wciąż było daleko. Nie do końca sprawdziła się również ułożona z ekranów LED zasłona wyświetlająca animacje, która kilkukrotnie opadała na front sceny. Tajemnicą pozostaje dla mnie zamysł zespołu, zabieg wypadł jednak dość słabo i mam nadzieję, że Amerykanie porzucą ten nietrafiony pomysł przy okazji kolejnych tras koncertowych, zamieniając go np. na dwa-trzy utwory dodane do setlisty tak, by swoim występem dociągnąć do tej magicznej bariery dziewięćdziesięciu minut. 

Po stronie plusów należy na pewno wymienić mocno zróżnicowaną wiekowo publiczność (bardzo ucieszyła mnie spora liczba młodych osób, która od pierwszego uderzenia gitar w Rotting in Vain rozkręciła na płycie nieustającą aż do końca Freak on the Leash sieczkę). Trybuny? Jak to trybuny – większość osób mocno wzięła sobie do serca hasło „miejsca siedzące”.  

Setlista: 

4U (z taśmy)
Rotting in Vain
Here to Stay
A.D.I.D.A.S.
Clown
Start the Healing
Good God
Blind
Got the Life
Falling Away From Me
Coming Undone
Somebody Someone
Y’All Want a Single
Shoots and Ladders
Twist
Divine
Freak on a Leash
 

Bazując na wtorkowym występie Korn w Spodku, łatwo odnieść wrażenie, że formacja, mimo zawirowań związanych z przedłużającą się absencją Fieldy’ego (zaczynam powoli wątpić w to, czy Reggie jeszcze wróci do zespołu), znajduje się teraz w dobrym miejscu. Nie tylko koncertowo, bo przecież ostatnie wydawnictwa studyjne także bronią się przyzwoicie. Mam więc nadzieję, że już wkrótce z obozu grupy napłyną wieści o nowej płycie oraz kolejnej wizycie w Polsce (oby ponownie w okolicy!)  

Autorem zdjęć jest karpiu. Po więcej fotografii zapraszamy do naszej galerii.

Artykuł Korn, Spiritbox – Katowice (30.07.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Spiritbox

KORN

Artykuł Spiritbox, KORN – Katowice (30.07.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

30.07.2024 – Katowice, Spodek (wydarzenie)

Jako support grupy zagra Spiritbox.

Sprzedaż ogólna na LiveNation.pl jeszcze trwa (pozostało bardzo mało biletów) :

TRYBUNA – miejsce siedzące
125,00 zł–585,00 zł

Oficjalny bilet Platinum
286,00 zł–1218,00 zł

Artykuł KORN pod koniec lipca w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Nie chcąc ominąć choćby sekundy wtorkowych występów zameldowałem się pod Torwarem punktualnie na otwarcie bramek. Support miał zaczynać o godzinie 19, więc z wyprzedzeniem zająłem swoje miejsce. No i tak czekałem, czekałem, liczba rundek zrobionych po korytarzach hali rosła, zwiększał się też licznik minut spędzonych na stanowiącym palarnię tarasie, jedyne co stało w miejscu to czas występu Fever 333, który wciąż wynosił okrągłe 0 minut. Koniec końców formacja wyszła na scenę z blisko 45-minutowym opóźnieniem. Na facebookowym wydarzeniu próżno było szukać informacji organizatora i choć jasne jest, że podawane czasówki są orientacyjne, to jednak zaczęło się od niesmaku.

Niesmaku, który niestety podczas występu gościa specjalnego  jeszcze się pogłębił. Nie byłem przekonany tymi kilkoma utworami Fever 333, które sprawdzałem w domu przed wyruszeniem w podróż do Warszawy, jednak liczyłem na to, że na żywo zespół skutecznie mnie rozgrzeje. Niestety ich granie to po prostu nie moja bajka. Na pewno mogę pochwalić trio za sceniczną energię (choć aktywność Jasona Butlera taka jak rzucanie stojakiem na mikrofon, kopanie podestu i robienie fikołków nieco mnie bawiła) i kontakt z publicznością. Nie pomogło im katastrofalne nagłośnienie – do moich uszu docierał straszliwy jazgot, w którym dało się odróżnić jedynie wrzaski wokalisty oraz perkusję. Słyszałem jednak wiele pochlebnych opinii o tym występie, więc być może było w nim coś, czego po prostu nie udało mi się dostrzec.

O wiele lepsze wrażenie zrobił na mnie występ gwiazdy wieczoru, której fanem jestem od ósmego roku życia (nawet nie próbujcie żartować, że to odpowiedni wiek na nu-metal…). Od czasu ostatniej wizyty w Polsce (2017 rok) Korn wydał dwa albumy studyjne, jednak jeśli ktoś liczył na sporo nowości w sobotni wieczór, to się przeliczył. Reprezentacja ostatnich albumów ojców nu-metalu była nieliczna i ograniczyła się do Cold, Start the Healing i Worst is on Its Way (no i jeszcze Insane z Serenity of Suffering). Niewiele było również utworów z obchodzącego w tym roku dwudzieste urodziny Untouchables, tutaj zespół postawił jedynie na Here to Stay i No One’s There. Pozostałą część setlisty stanowiły sprawdzone hity zagrane na ogół zgodnie z ich studyjnymi odpowiednikami, choć dwukrotnie Korn zdecydował się na drobne udziwnienia (fragmenty We Will Rock You Queen w połowie Coming Undone oraz One Metalliki na zakończenie Shoots and Ladders, medley złożony z jednej zwrotki i refrenu It’s On, Trash i Did My Time). Nie zabrakło scatowania i grania na dudach przez Jonathana Davisa, znalazło się też miejsce dla solówki perkusyjnej Raya Luziera, świetnie wypadła praca świateł umieszczonych na scenie, no i przede wszystkim zauważalnej poprawie uległa jakość nagłośnienia, choć na początku Got the Life trudno było mi dosłyszeć, co akurat panowie grają. Występ Davisa i jego kompanów był więc udany, czego dowodziła też nieustająca zabawa pod sceną.

Setlista:
Dead (z taśmy)
Falling Away From Me
Got the Life
Here to Stay
Start the Healing
Cold
Shoots and Ladders
No One’s There
Y’All Want a Single
Insane
Worst is on Its Way
Coming Undone
Freak on a Leash
It’s On/Trash/Did My Time
Twist
A.D.I.D.A.S.
Blind

Zobaczyć Korn na żywo było moim marzeniem, odkąd w 2005 roku nie udało mi się wziąć udziału w Metal Hammer Festival organizowanym w katowickim Spodku. Jestem przekonany, że nie było to moje ostatnie spotkanie z zespołem, gdyż pozostawili po sobie bardzo dobre wrażenie, a ja jako wieloletni fan jestem bardziej niż zadowolony z tego, co zaprezentowali w Warszawie. Pozostaje mieć nadzieję, że na ich kolejną wizytę w Polsce nie będzie trzeba czekać tak długo, oraz że do zespołu ponownie dołączy nieobecny tym razem Fieldy.

Artykuł Korn, Fever 333 – Warszawa (31.05.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Czego ze strony Live Nation mogą spodziewać się fani rockowo/metalowego grania w najbliższym czasie?

KOЯN

Korn wydając swój debiutancki album, zmienił świat. Tą płytą, będącą fundamentem sukcesu grupy, zespół wyznaczył nowy gatunek muzyczny. Teraz zespół w towarzystwie rockowej formacji Fever 333 przyjeżdża do Polski promować swój czternasty (!) studyjny krążek Requiem.

31.05.2022 – Warszawa, Torwar (wydarzenie)

RIVAL SONS

Grający hard rocka z bluesowymi wpływami Amerykanie już w czerwcu przyjadą do Polski na dwa koncerty.

10.06.2022 – Poznań, B17 (wydarzenie)
11.06.2022 – Wrocław, A2 (wydarzenie)

BRASS AGAINST

Kilkukrotnie przekładany występ nowojorskiej formacji parającej się rap metalem oraz metalem alternatywnym odbędzie się już w pierwszej połowie przyszłego miesiąca! Warto odnotować, że zespół ledwie kilka dni temu wystąpił jako support na krakowskim koncercie grupy Tool.

11.06.2022 – Warszawa, Proxima (wydarzenie)

GUNS’N’ROSES

Tej formacji chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Od czasu wydania debiutanckiego albumu Appetite for Destruction w 1987 roku, G n’R stali się jednym z największych zespołów rockowych w historii. Obecnie zespół występuje w składzie: Axl Rose, Duff McKagan, Slash, Dizzy Reed, Richard Fortus, Frank Ferrer i Melissa Reese. W roli gościa specjalnego zespołu wystąpi Gary Clark Jr. 

20.06.2022 – Warszawa, PGE Narodowy (wydarzenie)

FIVE FINGER DEATH PUNCH

Odwołany Impact Festival nie oznacza, że jego gwiazdy w Polsce nie zagrają. 5FDP w towarzystwie Hollywood Undead wystąpi w Warszawie w dniu, w którym miała odbyć się tegoroczna edycja festiwalu. Zmiana lokalizacji nie powinna być problemem, prawda?

06.07.2022 – Warszawa, Torwar (wydarzenie)

PEARL JAM

Głos Eddiego Veddera w końcu będzie mógł wybrzmieć w krakowskiej Tauron Arenie. Pearl Jam na nadchodzącej trasie promować będzie swój jedenasty album studyjny zatytułowany Gigaton. Formacja znana jest z długich i pełnych emocji występów, nie można więc przegapić okazji do zobaczenia jej na żywo. Tym bardziej, jeśli czeka się na to już tak długo.

14.07.2022 – Kraków, Tauron Arena (wydarzenie)

RAMMSTEIN

Trasa promująca album Zeit trwa w najlepsze, a zdjęcia z koncertów które już się odbyły pozwalają z całą pewnością stwierdzić, że znani z widowiskowych sztuk Niemcy ponownie dostarczają show z najwyższej półki jakościowej. Tego po prostu trzeba doświadczyć na żywo!

17.07.2022 – Warszawa, PGE Narodowy (wydarzenie)

IRON MAIDEN

Polski przystanek nowej odsłony trasy Legacy of the Beast w końcu się odbędzie, i to jedynie tydzień po występie Rammstein! Czy PGE Narodowy to wytrzyma? Niezależnie od odpowiedzi na to pytanie przygotujcie się na mnóstwo klasyków oraz pełen energii, spektakularny show! Żelazna Dziewica na żywo nigdy jeszcze nie zawiodła i nie ma żadnych podstaw ku temu, aby tym razem było inaczej. W roli gości specjalnych zaprezentują się Within Temptation oraz Lord Of The Lost.

24.07.2022 – Warszawa, PGE Narodowy (wydarzenie)

Biletów na wszystkie z wymienionych wyżej wydarzeń można szukać na portalu Ticketmaster.

Artykuł Koncertowa ofensywa Live Nation Polska pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela udostępniła teledysk do utworu Start The Healing.

Tim Saccenti o teledysku:

Naszym pomysłem na ten film było zmutowanie tego aspektu DNA Korn, tego, co sprawia, że są tak inspirujące, ich mieszanki surowej mocy, przenoszącej estetyki i ludzkich emocji.

Chciałem zabrać widza w emocjonalną podróż, tak jak robi to piosenka, w instynktowną, oczyszczającą śmierć i odrodzenie, które, miejmy nadzieję, pomogą przenieść słuchacza przez jakiekolwiek osobiste zmagania.

Współpracując z artystą 3D Anthonym Ciannameą, odnieśliśmy się do mitologii Korna i zbadaliśmy ich ogromną studnię światła i ciemności, aby stworzyć surrealistyczny koszmar o liminalnym tempie.

Tracklista:
1. Forgotten
2. Let the Dark Do the Rest
3. Start The Healing
4. Lost in the Grandeur
5. Disconnect
6. Hopeless and Beaten
7. Penance to Sorrow
8. My Confession
9. Worst Is On Its Way

Artykuł Nowy klip grupy Korn pochodzi z serwisu KVLT.

Być może to kwestia oczekiwań, które za sprawą poziomu albumów numer 12 i 13 zostały wywindowane dość wysoko, ale pierwsze odsłuchy nowego dziecka Jonathana Davisa i kolegów pozostawiły mnie z uczuciem sporego rozczarowania. Początkowo do gustu przypadły mi jedynie trzy z dziewięciu utworów składających się na Requiem – promujące wydawnictwo żywiołowy Forgotten, chwytliwy Start the Healing i ponury Disconnect ze świetnym refrenem. Pozostałe kawałki zaczęły powoli zdobywać moje uznanie dopiero po wielu odtworzeniach krążka: Let the Dark Do the Rest również kupił mnie refrenem oraz rewelacyjnym zwolnieniem w swojej drugiej części, uznanie zdobyło ciężkie przejście w końcówce Lost in the Grandeur, po czasie siadły mi też przyjemny dla ucha My Confession oraz rewelacyjny, zamykający album Worst Is on It’s Way (choć Davis mógł sobie akurat darować niepotrzebny moim zdaniem scat). To wciąż Korn, więc sporo tutaj ciężkich riffów i połamanych rytmów – zespół często wplata w swoje utwory niespodziewane zmiany tempa, Jonathan Davis standardowo bardzo różnorodnie podchodzi do kwestii wokalu (choć zauważalnie mniej tu jego growlingu), a teksty jak zawsze nie mają zbyt pozytywnego wydźwięku. Sama muzyka wypada jednak nieco optymistyczniej niż na ich poprzednich wydawnictwach, a dzięki świetnemu brzmieniu (o które po opublikowaniu promujących Requiem utworów nieco się bałem) nie traci przy tym wspomnianego ciężaru oraz mocy. Na papierze więc wszystko gra, a Korn dostarczył czwarty solidny album z rzędu – coś, czego jeszcze dziesięć lat temu raczej nikt się już nie spodziewał.

Tak też jest– Requiem to kolejna udana pozycja w katalogu zespołu. Wszystkie utwory wchodzące w jej skład mogłyby znaleźć się na tracklistach wspomnianych wcześniej Serenity of Suffering i The Nothing. Problem jest tylko taki, że na wspomnianych wydawnictwach większość z nich byłaby tymi mniej udanymi momentami. Nie ma tutaj takiego efektu „wow” jak na albumie z 2016 roku, nie czuć aż takiego ładunku emocjonalnego jak na jego następcy, brak też eksperymentów, które choć nie zawsze były udane, to jednak wyróżniały ten zespół z tłumu. Takie Hopeless and Beaten i Penance to Sorrow, mimo przyzwoitego wykonania i pozytywnych wrażeń przy odsłuchu, nie mają żadnego zapadającego w pamięć elementu i choć katuję ten krążek prawie od trzech tygodni, to nadal nie potrafię sobie przypomnieć ich melodii. Oczywiście nie jest tak, że znam na pamięć każdy utwór wydany przez Korn od momentu powrotu ich własnego „syna marnotrawnego”, jednak Requiem to zdecydowanie najkrótsza pozycja w ich bogatej dyskografii i nie potrafię wyzbyć się wrażenia, że formacja mogła odrobinę bardziej się przyłożyć.

Podsumowując, czternasty longplay ojców nu-metalu, choć utrzymuje ten doświadczony skład na fali, to jednak daleki jest od ich najlepszych dzieł. „Pandemiczne” dziecko zespołu pod względem jakości jest całkiem dobre, choć po jego ostatnich dokonaniach można było się spodziewać czegoś nieco lepszego. Requiem słucha się przyjemnie i nie brak tu numerów, które poziomem nie odstają za bardzo od tych najbardziej udanych momentów w karierze – wprawdzie nie jest ich tutaj wiele, ale biorąc pod uwagę to, co zespołowi zdarzało się wypuszczać na rynek, raczej nie ma na co narzekać. Jako wieloletni fan tej formacji jestem zadowolony.

Artykuł KORN – „Requiem” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela udostępniła klip do utworu Start The Healing.

Tim Saccenti o teledysku:

Naszym pomysłem na ten film było zmutowanie tego aspektu DNA Korn, tego, co sprawia, że są tak inspirujące, ich mieszanki surowej mocy, przenoszącej estetyki i ludzkich emocji.

Chciałem zabrać widza w emocjonalną podróż, tak jak robi to piosenka, w instynktowną, oczyszczającą śmierć i odrodzenie, które, miejmy nadzieję, pomogą przenieść słuchacza przez jakiekolwiek osobiste zmagania.

Współpracując z artystą 3D Anthonym Ciannameą, odnieśliśmy się do mitologii Korna i zbadaliśmy ich ogromną studnię światła i ciemności, aby stworzyć surrealistyczny koszmar o liminalnym tempie.

Tracklista:
1. Forgotten
2. Let the Dark Do the Rest
3. Start The Healing
4. Lost in the Grandeur
5. Disconnect
6. Hopeless and Beaten
7. Penance to Sorrow
8. My Confession
9. Worst Is On Its Way

Artykuł Korn: streaming albumu Requiem pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela udostępniła kawałek Forgotten oraz klip do utworu Start The Healing

Tim Saccenti o teledysku:

Naszym pomysłem na ten film było zmutowanie tego aspektu DNA Korn, tego, co sprawia, że są tak inspirujące, ich mieszanki surowej mocy, przenoszącej estetyki i ludzkich emocji.

Chciałem zabrać widza w emocjonalną podróż, tak jak robi to piosenka, w instynktowną, oczyszczającą śmierć i odrodzenie, które, miejmy nadzieję, pomogą przenieść słuchacza przez jakiekolwiek osobiste zmagania.

Współpracując z artystą 3D Anthonym Ciannameą, odnieśliśmy się do mitologii Korna i zbadaliśmy ich ogromną studnię światła i ciemności, aby stworzyć surrealistyczny koszmar o liminalnym tempie.

Tracklista:
1. Forgotten
2. Let the Dark Do the Rest
3. Start The Healing
4. Lost in the Grandeur
5. Disconnect
6. Hopeless and Beaten
7. Penance to Sorrow
8. My Confession
9. Worst Is On Its Way

Artykuł Nowy utwór zespołu Korn pochodzi z serwisu KVLT.