Cześć, Łukaszu. Jakieś pół roku temu rozmawialiśmy podczas festiwalu Niech Cisza Milczy i zapytałem Cię, czy planujesz stworzyć swój solowy projekt (chociażby tak jak Krimh), gdzie będziesz odpowiedzialny za całe instrumentarium. I pomimo niejednego wypitego piwa na afterze nie puściłeś przysłowiowej pary z ust. A jak się okazuje… wszystko było już przygotowane. Kiedy więc to zapoczątkowałeś?

Jedyne, co wówczas miałem gotowe, to prawie godzina muzyki, której nikt nie chciał wydać, więc trzymałem gębę na kłódkę, bo wciąż szukałem kogoś, kto stanie murem za tym materiałem jako wydawca. W sumie tego samego dnia, kiedy gadaliśmy i afterowaliśmy, zgadałem się z Zibim z Seven Gates Of Hell, ale było jeszcze o wiele za wcześnie, aby cokolwiek mówić. Natomiast cały pomysł na nagranie solowej płyty pojawił się w wakacje 2017. Wymęczony dziwnymi sytuacjami w zespołach, w których wcześniej lub wtedy grałem, poczułem impuls, który doprowadził mnie do tego, że właśnie szykuję UKĆ do sezonu festiwali letnich. Jedno jednak wciąż nie daje mi spokoju. Skąd u Ciebie myśl, że byłbym w stanie nagrać płytę w pojedynkę? Ilu znasz bębniarzy, którzy są w stanie to zrobić od A do Z? Ja przecież nigdy publicznie nie afiszowałem się z tym, że gram na czymkolwiek innym niż perkusja.

To prawda, nie afiszowałeś się. Ale będąc wielkim fanem Krimha oraz Twojej gry w Devilish Impressions, tak sobie pomyślałem, czy byłbyś w stanie zrobić wszystko samemu, tak jak Krimh. Trochę wywołałem wilka z lasu (śmiech)

Kojarzy mi się, że próbowałeś wybadać, czy ja przypadkiem nie knuję czegoś na boku z Halem, ale ręki sobie uciąć nie dam. Było późno, a piwo które piliśmy bynajmniej nie było pierwszym tego dnia (śmiech).

UKĆ. Czy to Twoja ksywka z dzieciństwa? Co to w ogóle oznacza?

Nie, to nie jest moja ksywka z dzieciństwa, to moja ksywka z teraźniejszości. W dodatku zaczerpnięta od najbliższych mi osób, bo tak mnie nazywają członkowie najbliższej rodziny, przyjaciele czy bliscy znajomi. Zupełnie nie czułem tego, aby to nazwać kolejną taką samą nazwą, jakich mamy wiele. Nie zależało mi też na tym, aby to było dziwne, anty-metalowe czy przesadnie polskie. Zależało mi na tym, aby było jak najbardziej moje.

Każdy fan ekstremalnej muzyki w naszym kraju powinien Cię kojarzyć chociażby z gry w takich kapelach, jak Abused Majesty, Christ Agony, Devilish Impressions czy Hermh. Gdybyś dostał propozycję powrotu do którejś z wymienionych kapel – wróciłbyś? Czy może Wasze drogi rozeszły się niekoniecznie pokojowo i to definitywnie zamknięty rozdział?

Do konfliktów jestem ostatni i do przesady wierzę w ludzi. Każde rozstanie było czymś spowodowane i uważam, że każde było potrzebne. Propozycje powrotu dostałem od dwóch z wymienionych przez Ciebie zespołów, na długo przed oficjalną realizacją UKĆ. Jednemu i drugiemu odmówiłem. Nie dlatego, że mam jakiś uraz, ale dlatego, że miałem już wtedy na horyzoncie plan, który w tamtym okresie wydawał mi się tak gigantyczny, że wręcz nierealny. Nie było miejsca na rozmienianie się na drobne. UKĆ to urzeczywistnienie mojego największego muzycznego marzenia. Gdybym się wówczas zajął czymś jeszcze, to być może nigdy bym nie doprowadził UKĆ do finalnej realizacji. Wyczułem moment i poszedłem za ciosem. Odpowiadając jednak na Twoje pytanie, to powiem Ci tak – w każdym zespole, w którym grałem dotychczas, czułem się świetnie. Miałem wrażenie, że ci wszyscy ludzie byli moimi przyjaciółmi na zabój. Myliłem się. Niestety, kiedy przestajesz dzielić z kimś cel, bardzo szybko wasze drogi się rozchodzą i to jest naturalna kolej rzeczy. Jeszcze gorzej, jak wciąż jesteś w zespole, w którym członkowie udają przyjaciół, a wystarczy, że się odwrócisz i z rozkoszą wbijają ci nóż w plecy. Tego też doświadczyłem, ale nie próbuj ode mnie wyciągnąć nic więcej, bo nigdy tego nie powiem publicznie.

Wiesz coś o reaktywacji Christ Agony? Kilka lat temu dotarła do mnie informacja o tym, że Cezar kompletuje skład i miałby wystąpić na festiwalu w Polsce południowo-zachodniej.

Nie mam żadnych wieści z pierwszej ręki, a nie chcę sypać plotkami, bo mogą mieć niewiele wspólnego z prawdą.

Abused Majesty. Ostatnio powrócili z martwych. Czy masz może wiedzę, kto tam teraz bębni?

Świetny jest ten nowy numer! Z tego, co wiem, to EZ Drummer. Zawsze niezawodny, nigdy nie boli go głowa i zawsze mu się chce. Brzmi to nad wyraz dobrze. Na tyle dobrze, że ciężko wyczuć brak żywego perkusisty. Adam z Markiem to doskonały duet gitarowy. Ich potencjał był kolosalny już 20 lat temu, kiedy pracowaliśmy nad „Serpenthrone”. Jak widać, nadal są świetnie naoliwioną maszyną. Piękne rzeczy robią razem i z przyjemnością posłucham pełnego, nowego albumu Abused Majesty.

Jakie były Twoje początki jako muzyka? Dlaczego akurat perkusja?

Wszystko zaczęło się, gdy na 6. urodziny dostałem pałki perkusyjne od mojego Ojca (mam je do teraz). To on mnie wprowadził w pierwsze tajniki gry na perkusji oraz uwrażliwił na muzykę. Dzięki niemu poznałem Metallikę, Iron Maiden, Deep Purple, Black Sabbath czy Guns N’Roses. To on mi wytłumaczył, jak brzmią poszczególne elementy zestawu perkusyjnego i nauczył mnie je rozróżniać. To był dość karkołomny wyczyn, ponieważ nie mieliśmy dostępu do żadnego zestawu perkusyjnego. Wszystko opierało się na obserwacjach perkusistów oraz ich perkusyjnych solówek na koncertach oglądanych na taśmach VHS. Gdy miałem niecałe 10 lat, zacząłem chodzić na lekcje gry na perkusji do mojego Wuja, który do teraz jest aktywnym muzykiem. Jakoś w tym samym czasie w moje ręce wpadła gitara akustyczna (mam ją do teraz), przywieziona ze Związku Radzieckiego przez moją ukochaną Babcię, i po cichu, hobbystycznie sobie na niej brzdąkałem. Sercem jednak zawsze byłem po stronie bębnów. Potem zaczęły się pierwsze nieudolne próby zakładania zespołów, aż trafiłem na wspomnianego Adama, z którym założyłem Abused Majesty, gdy miałem 14 lat. Reszta jest spisana na kartach muzycznej historii.

W solowym projekcie samodzielnie zarejestrowałeś partie wszystkich instrumentów: gitarę elektryczną, gitarę basową, klawisze, wokal, no i perkusję. Co było dla Ciebie najtrudniejsze, i jak długo musiałeś szlifować umiejętności, aby zagrać na zadowalającym Cię poziomie?

Nad płytą pracowałem mniej więcej cztery lata. W domu przygotowałem pełną przed-produkcję, więc miałem czas, aby osadzić pomysły w odpowiednie miejsca. Cały proces myślowy ruszył w 2017 roku. Pierwsza kompozycja – „Dlaczego?” z EP „Przemijanie” – powstała w 2019 roku. Szlifować nic za bardzo nie musiałem, bo na bębnach gram od dziecka, na gitarze i basie od 25 lat, klawisze to był drobiazg, bo jest ich niewiele, ale najtrudniej było z wokalami, przede wszystkim mentalnie. Uważam, że śpiewanie własnych tekstów, w dodatku po polsku, jest czymś bardzo intymnym. Miałem początkowo problem z tym, aby się otworzyć. Wiesz, jak masz tyle lat na karku co ja, tyle nagranych płyt za sobą, i nagle musisz wyjść ze swojej strefy komfortu – to potrafi wejść na banię. Szybko jednak się otworzyłem i rozkręciłem. Atmosfera pracy w Dobra 12 Studio jest bardzo komfortowa. Nikt nikogo nie poucza, nie pogania. W tym miejscu pomysłom pozwala się pływać i dojrzewać. Rzeczą, której musiałem się specjalnie nauczyć na potrzeby nagrania płyty, były solówki gitarowe. To zawsze było dla mnie abstrakcją. Na pomoc przyszedł mój wieloletni przyjaciel Mateusz Demianiuk, z którym grałem w Pigface Beauty. Pokazał mi podstawy pentatoniki, wytłumaczył zasady działania i dał prostą radę – „Graj solówki tak, aby dało się je zaśpiewać.” No i chyba da się 🙂

Czy pomysł solowego projektu wynikał z tego, że nie zamierzałeś iść na żadne ustępstwa i chciałeś zrobić płytę w 100% według własnego pomysłu? Czy to może zlepek muzycznych pomysłów, które uzbierałeś na przestrzeni 20-letniej kariery muzycznej?

Zdecydowanie to pierwsze. Nie chciałem tworzyć pod presją. Nie chciałem musieć kogokolwiek przekonywać do słuszności swoich wizji muzycznych. Chciałem, by pomysły dojrzewały w spokoju. Niekiedy miałem jeden dźwięk, który sam w sobie niewiele jest w stanie powiedzieć drugiej osobie. Dla mnie ten jeden dźwięk potrafił być pretekstem do napisania całego utworu. Dodawanie warstw pozwalało mi tworzyć długie, rozbudowane kompozycje dosłownie od jednej nuty. Praca w pełnym zespole bardzo często polega na tym, że każdy chce „zaczarować” resztę swoimi riffami. Często jest tak, że jak coś nie działa przy pierwszym usłyszeniu, to z marszu ląduje w koszu. Wyobrażasz sobie, że wpadam na próbę Corruption i mówię „Ej, mam fajny jeden dźwięk – zróbmy z tego utwór”. Przecież by się poprzewracali na plecy ze śmiechu. W UKĆ nie mam parcia na hity radiowe, ani na trzymanie się zasady, że utwór musi trwać minimum trzy minuty, ale nie więcej niż 4:20. Tu czas nie gra roli, a dźwięki muszą mieć przestrzeń, aby swobodnie oddychać.

Debiutanckie wydawnictwo to EP pod tytułem “Przemijanie”. Chodzi o przemijanie czasu w życiu każdego z nas?

Dokładnie tak. Sztampa, absolutna oczywistość, a jednak temat, który, gdyby tak się nad nim bardziej pochylić, potrafi skłonić do wielu przemyśleń. Chodzi o zmieniającą się perspektywę na przestrzeni dwóch pokoleń. Wystarczy zapoznać się z tekstem do tytułowego utworu, żeby zrozumieć, co jest tematem przewodnim. W tekście jestem małym chłopcem, a po chwili staję się głową rodziny. Sam finał natomiast to moje wrażenia napisane chwilę po tym, jak po ponad 30 latach odnalazłem swojego jedynego żyjącego Dziadka.

Na EPce umieściłeś utwór „Niepewność” w wersji anglojęzycznej jako bonus, który jest dostępny tylko na nośniku fizycznym. Nie byłoby lepszym posunięciem umieścić go jednak w sieci, aby dotrzeć również do odbiorcy anglojęzycznego?

Wszystko w swoim czasie. Obydwa materiały są nagrane także w wersji anglojęzycznej. Ekspansja poza granice Polski jest niedaleką perspektywą. Pomysł, aby wrzucić “Uncertainty” tylko na fizyczne wydanie, też nie był przypadkowy. Odkąd skończyłem 7 lat, jestem uzależnionym kolekcjonerem – płyt CD, winyli, kaset, merchu. Kocham muzykę i uważam, że posiadanie namacalnego dowodu wdzięczności za dźwięki i słowa to właśnie posiadanie czegoś związanego z artystą, czegoś co można dotknąć. Chciałem, aby osoby, które kupiły lub kupią EP “Przemijanie” dostały coś ekstra. Bo to oni wykazali inicjatywę, to oni wyciągnęli rękę, to oni dali mi doraźny sygnał, że są zainteresowani tym co robię. To oni są prawdziwi, nie statystyczne słupki.

Szczerze powiedziawszy po odsłuchu EPki, miałem mieszane uczucia. Muzycznie wszystko się broniło, wokalnie było akceptowalne, ale na warstwę liryczną “kręciłem nosem”. Wspierałeś się kimś, jeśli chodzi o finalny kształt tekstów?

Albo nie doczytałeś wkładki, albo tylko udajesz 😉 Nie wspierałem się nikim przy żadnym z etapów pracy. Nie mogłem sobie pozwolić na to, aby ktokolwiek wsadził łapy w ten materiał. Złamałbym wówczas swoje postanowienie i ten materiał wcale by nie był już taki solowy, jak ja to rozumiem. Dla mnie płyta solowa to materiał skomponowany, wykonany i wyprodukowany w 100% przez jedną osobę. To jest album solowy w pełnym znaczeniu tego terminu. Teksty są bardzo osobiste, emocjonalne, w sumie mało metalowe. Wiesz, jedni lubią piosenki o labiryntach, piekłach, wojnach, wampirach czy zimie, a ja wolę konkrety, które mnie ruszają do tego stopnia, że nie mogę wysiedzieć w miejscu. Stworzyłem sobie szansę, aby przemówić do ludzi, słuchaczy, więc nie chciałem tego zmarnować na pisanie o duperelach.

Odbiór tekstów na albumie był już dla mnie bardziej przyjazny. Może to przez niezliczoną ilość odsłuchów tego materiału i przesiąknięcie klimatem i Twoją formą liryków. Teksty w języku ojczystym pewnie pomagają słuchaczom zrozumieć przesłanie. Czym są dla Ciebie teksty zaśpiewane na obydwu wydawnictwach?

Muszę tu wyjaśnić pewną bardzo ważną kwestię. Otóż EP „Przemijanie” oraz album „Coming Out” to pierwotnie jedna całość. To Zibi z Seven Gates Of Hell wpadł na pomysł, aby rozbić ten materiał na dwa wydawnictwa. Dla mnie to jest całość, w której pierwsza część bez drugiej nie istnieje. Teksty przede wszystkim dotyczą moich osobistych przeżyć, ale pozwalam sobie niekiedy na odstępstwa. „Dlaczego?” jest historią zainspirowaną przeżyciami Tomasza Komendy oraz filmem pt. “Cud w celi Nr 7”. „Uchodząc” to mój stosunek do dyskryminacji i reakcja na dramaty rozgrywające się chociażby tuż obok mnie, w pobliskich lasach w okolicy granicy polsko-białoruskiej. To wciąż trwa, ale nikt już o tym nie mówi, bo temat się zestarzał i już nie jest „medialny”. Tekst do „W Przepaść” napisałem dzień po zaostrzeniu w Polsce ustawy antyaborcyjnej. Nienawidzę polityki, zawsze uważałem, że szkoda sztuki na tego gniota, ale to, co się wówczas wydarzyło, zrobiło na mnie takie wrażenie, że chciałem krzyczeć, choć nie byłem w stanie wydusić z siebie dźwięku. Całe poczucie beznadziei przelałem na papier i to pozwoliło mi spuścić trochę powietrza… Cała reszta to totalna prywata, sprawy, które mnie dotknęły bezpośrednio i wywarły na mnie taki nacisk, że aby móc sobie z tym poradzić, musiałem to przekuć w słowa.

Co się wydarzyło 10 października 2020 roku (melodeklamacja w otwierającym płytę utworze „Królu dnia”)?

Bardzo ciężko jest mi o tym mówić, tym bardziej, że sprawy powoli wracają na właściwe tory. To był dzień, kiedy od bardzo bliskiej mi osoby usłyszałem niezwykle ciężkie słowa, które bardzo mnie zraniły. Dzień, kiedy pękło mi serce i świat się rozsypał na drobne kawałki. Nigdy wcześniej nie czułem takiej pustki i beznadziei. Ludzie jednak są skorzy do naprawiania błędów, a ja nigdy nie odmówię drugiej szansy komuś, kogo kocham.

Czy mógłbyś w skrócie opowiedzieć o znaczeniu tekstów każdego z utworów na nowej płycie?

„Królu Dnia” i „Głupcze Życia” to właściwie jeden tekst i jeden utwór. Rozdzieliłem go, bo stwierdziłem, że będzie to fajna klamra na otwarcie i zakończenie płyty, ponieważ riff otwierający i kończący album jest taki sam. Ponadto dorzuciłem na start bicie serca mojej Córki, a na finał – Syna, nagrane jeszcze podczas ich życia płodowego. Sam tekst obydwu utworów to konsekwencja wydarzeń z 10 października 2020, o które pytałeś przed chwilą. „Niepewność” to utwór o miłości napisany z myślą o mojej Żonie. „Głuche Oczy” to numer opowiadający o potędze uzależnienia od drugiej osoby oraz o niemocy kobiet wobec przemocy domowej. „W Przepaść” za to jest moim twardym stanowiskiem w imię równości, w imię poszanowania wolności i praw człowieka. To mój znak równości między ludźmi, niezależnie od orientacji seksualnej, koloru skóry czy wyznania.

Zarówno EP, jak i album ukażą się nakładem Seven Gates of Hell / Hellshop.eu. Jak doszło do Waszej współpracy? Jak w ogóle obecnie wygląda proces szukania wydawcy, bądź co bądź – przez znaną w metalowym światku personę?

Dogadałem się z Zibim z Seven Gates, zgadaliśmy się na Niech Cisza Milczy 2022, gdzie grałem z Corruption i był to jedyny człowiek, który się tym materiałem faktycznie zainteresował. Myślałem, że przy wspólnym zaangażowaniu przeniesiemy góry, ale trochę brakuje tego „wspólnego zaangażowania”. Wydawcy szukałem bardzo długo, bo od stycznia do sierpnia 2022. Proces, który totalnie oskubał mnie z artystycznych piórek. Mój staż, doświadczenie, liczba nagranych płyt – to nie miało żadnego znaczenia. Nie dostałem żadnych odpowiedzi. Mniejsze firmy udzieliły mi odmownej odpowiedzi dopiero po tym, jak sam do nich napisałem z ponagleniem, większe zupełnie przemilczały. Ogólnie totalna klapa, nie było z kim gadać. Teraz żałuję, że nie pokazałem tego materiału jeszcze kilku innym osobom, ale to już musztarda po obiedzie…

Wydaniem EPki zbadałeś , jakiego odbioru będziesz się mógł spodziewać przy okazji premiery płyty. Jaki dostałeś feedback po wydaniu “Przemijania”?

Bardzo dobry, wręcz powiedziałbym, że niekiedy uskrzydlający. Niesamowite są wiadomości od ludzi, którzy piszą, jak bardzo potrafią odnaleźć swoje przeżycia w moich tekstach. Pojawiły się pierwsze propozycje koncertów, więc też fajnie, bo zaczynamy z grubej rury na sporych imprezach festiwalowych. UKCia grają też duże rozgłośnie radiowe. Natomiast nie piszą żadne gazety, ale może kiedyś napiszą. Może zasłużę (śmiech).

W kwietniu ukaże się debiutancki album, a jego tytuł to “Coming out”. Cytując Wikipedię: „Coming out – proces samodzielnego ujawniania przed innymi ludźmi (np. rodziną, przyjaciółmi, znajomymi czy współpracownikami) własnej orientacji seksualnej, tożsamości płciowej lub poglądów, właściwych dla mniejszości społeczeństwa”. Jakiego rodzaju jest Twój coming out?

Artystyczny, czyli jak to nazwałeś za Wikipedią – „właściwy dla mniejszości społeczeństwa”. Bardzo ważny był dla mnie odpowiedni tytuł dla tej płyty. Po pierwsze dlatego, że chciałem podkreślić, że to jest mój pierwszy oficjalny krok jako kompozytora, tekściarza, gitarzysty, wokalisty, basisty, producenta, klawiszowca. Nigdy wcześniej muzycznie tak się nie obnażyłem. Przy okazji chciałem pomachać po przyjacielsku mniejszościom seksualnym w Polsce, które wspieram.

W czerwcu UKĆ zagra na Frozen Sun Fest. Czy skład to muzycy z Twojej szkoły, Rockalizacja by Mapex?

Udało mi się zebrać doskonałych muzyków, ale przede wszystkim ludzi, z którymi mnie wiele łączy. Najbardziej cieszy jednak fakt, że im się chce. To bardzo motywuje. Część z nich to ludzie, z którymi pracuję w Rockalizacji, część to ludzie, z którymi grałem w zespołach, o których wcześniej wspominaliśmy. Frozen Sun to pierwsza impreza, ale w planie jest jeszcze kilka w tym roku. Zagramy na samych dużych scenach, z pirotechniką i pełną produkcją. Traktuję to jako takie moje „teraz albo nigdy”, dlatego te koncerty będą dopieszczone do granic możliwości.

Czy oprócz letniego festiwalu będzie można zobaczyć UKĆ na żywo?

Tak – Rockowisko Zwierzyniec z Lipali, Hunter, Frontside, Vader, Trauma, itd.  Natomiast jesienią zagramy kilka klubowych koncertów. Ilość przygotowań oraz poziom inwestycji jest tak ogromny, że zamknięcie tego w obrębie jednej imprezy byłoby zwykłą głupotą.

Mieszkasz i pochodzisz z Białegostoku, w którym doszło do Batushkowej schizmy. Co sądzisz o tym całym rozłamie?

Proszę mnie nie angażować w jakiekolwiek konflikty. Cała drama tak się rozlała po świecie, że każdy mógł sobie wyrobić opinię na ten temat. Ja swoją zostawię dla siebie.

Miałeś propozycję grania w Batuszce?

Nie.

Masz jeszcze jedną drobną część wspólną z Batushką. Chodzi o Piotra Polaka i jego Dobra 12 Studio, w którym zespół Bartka rejestruje muzykę.

Czyj zespół? (śmiech) Piotrek Polak jest moim kolegą od ponad 20 lat. Na przestrzeni ostatnich 10 lat wszystkie sesje nagraniowe robiłem z nim – Zorormr, Darzamat, Devilish Impressions, Corruption, Wicked, Voidfire, Allone. Rozumiemy się bardzo dobrze i znamy swój system pracy, dlatego nasze sesje przebiegają bardzo sprawnie. Dobra 12 Studio to wspaniałe miejsce, z niesamowitym klimatem. Cieszę się, że nagrywają tam różne zespoły, bo studio jest tego warte.

Fajnie, że wspomniałeś o Darzamat! Flauros jest chyba człowiekiem bez wolnego czasu, bowiem od czasu premiery “A Philosopher at the End of the Universe” nie udało nam się umówić na wywiad. Na tej płycie perkusję nagrałeś Ty i Kamil Bagiński. Mógłbyś mi wytłumaczyć tę kwestię?

To jest ciekawa sprawa. Całe bębny nagrałem ja, ale na etapie miksowania materiału Jarek Baran marudził na to, jak te bębny brzmią. Ja uważam, że brzmiały bardzo dobrze, ale nie kleiło im się tam coś w miksach. Kamil nagrał sample, czyli pojedyncze uderzenia na innym zestawie bębnów i blach, które im bardziej pasowały brzmieniowo. Później te sample zostały podstawione w dokładnie te same miejsca pod moje uderzenia. Reasumując, są tam moje groove’y, moje pomysły, ale zagrane inną ręką. Taki trochę patent na obcego 😉

Zapewne wiesz, jak się rozwinęła kariera Krimha, który również wydaje solowe albumy pod swoim szyldem. Szerszej publiczności pokazał się w powracającym na scenę Decapitated, a następnie przeszedł do greckiego Septicflesh. Czy masz muzyczne marzenie, aby trafić do światowej klasy zespołu i jeździć po całym świecie, koncertując?

Kiedyś miałem takie marzenia, ale na przestrzeni lat mocno zmieniło się moje podejście do tej sprawy. Przede wszystkim dlatego, że niezbyt mi się chce wchodzić w czyjeś buty i silić się na to, aby zadowolić ewentualnego lidera zespołu. Nie chcę w składzie pełnić roli gościa, którego z łatwością może zastąpić ktokolwiek inny. Chcę działać na swoje konto. Nie zamierzam większości życia spędzić w trasie. Mam rodzinę, dzieciaki, które dorastają. Czasu z nimi nikt i nic mi nigdy nie odda. Nie mam też żadnego parcia na szkło i ustawianie się do zdjęć obok kogoś, kto w każdej chwili, na pstryknięcie palcami, znajdzie sobie kolejkę chętnych na moje stanowisko i nawet nie zauważy różnicy. Nie chcę też przypisywać sobie cudzych zasług i udawać, że jestem częścią sukcesu jakiegoś zespołu. Wolę swój mały świat. Mały, skromny, ale własny.

Grasz na perkusji ponad 20 lat. Jak u Ciebie wygląda kwestia doskonalenia umiejętności gry?

W sumie to będzie już 30… Rozwój umiejętności to też kwestia pewnego doświadczenia i dojrzałości. Jeszcze 15 lat temu uważałem, że najważniejsze to osiągnąć technikę pozwalającą grać jak najszybciej. Kiedy zorientowałem się, że pojawiają się coraz młodsi, którzy w tej kwestii wciągają mnie nosem, zrozumiałem, że sprint nie będzie moją dyscypliną perkusyjną 😉 Tak się złożyło, że wtedy też bardzo intensywnie zacząłem grać na gitarze. To mnie bardzo uwrażliwiło na muzykalność, dynamikę, granie pauzami – inaczej mówiąc: groove. Zacząłem dużo słuchać siebie, tego jak brzmię, i pracowałem nad artykulacją. Do teraz jest to dla mnie kluczowa sprawa. Chcę z perkusji wyciskać esencję, być częścią muzyki, a nie tylko podstawą rytmiczną.

Jesteś endorserem marki Mapex od dobrych 10 lat. Co musiałoby się wydarzyć, abyś przesiadł się na inne beczki? Intratny deal z Tamą albo Pearlem?

Lojalność jest jedną z najważniejszych cech w moim kodeksie wartości. Mapex daje mi tak wiele, że nawet mi nie ćmi w głowie pomysł, aby cokolwiek w tej kwestii zmieniać. Utożsamiam się z tą marką, chcę być jej częścią, chcę ją promować i wspierać tak bardzo, jak tylko mogę. Nie pędzę na oślep za prestiżem tylko po to, aby stanąć pokornie na końcu układanki w gronie o wiele większych artystów. Nie potrzebuję tego. Jeśli Mapex mnie nie wykopie, to ja sam się nigdzie nie ruszę.

Czy śledzisz polski underground muzyki ekstremalnej? Pytam nie bez przyczyny. Czy masz na swoim radarze młody zespół, za który wyjątkowo trzymasz kciuki?

Nie siedzę w tym już tak głęboko, jak na przełomie XX i XXI wieku. Pamiętam jeszcze czasy tape tradingu, kserowanych flyersów, zinów, etc. To miało swój elitarny charakter i wtedy byłem bardziej na bieżąco ze wszystkim. Teraz czasem coś mi wpadnie w ręce, bądź wskoczy na playlistę i zrobi mi przysłowiowe „Kuku”. Bardzo duże wrażenie zrobiła na mnie ostatnia płyta zespołu Kres, poza tym Varnheim, białostocki Lucille, Death Has Spoken czy Hellfuck. Z mniej metalowych bardzo mi się podobają debiuty Hypnosaur i .bHP. Osobiście też mocno kibicuję zespołom, w których maczałem palce, czyli Wicked czy Voidfire.

Wkrótce premiera albumu, potem koncerty. Jakie masz plany na przyszłość?

Na razie mocno skupiam się na przygotowaniach do koncertów. Strefa live jest dla mnie bardzo ważna, dlatego chcę to zrobić w zgodzie z moimi założeniami. Powoli rośnie już stosik nowych pomysłów na drugi album, gotowych mam też kilka tekstów. Życie dostarcza takich wrażeń, że jeszcze trochę, a książkę napiszę 😉

Czy pracując nad nową płytą, zaangażujesz muzyków koncertowych?

Nie. UKĆ to z założenia jednoosobowy projekt studyjny, natomiast live jesteśmy normalnym czteroosobowym bandem. Tak jest teraz i tak zostanie na zawsze. Jest to czysty układ między mną a zespołem. Praca nad nagraniami płyty dostarczyła mi takich artystycznych wrażeń, jakich nie jestem w stanie porównać z jakimkolwiek innym uczuciem. Chcę to móc przeżywać, jeszcze i jeszcze.

Ostatnie słowa należą do Ciebie…

Kłaniam się nisko osobie, która doczytała to do końca. W dzisiejszym zabieganym świecie uzależnionym od scrollowania, to niezwykła sytuacja, że komuś się w ogóle chciało. Dziękuję, Piotrek, za wnikliwe, dalekie od sztampy pytania. Widzimy się na koncertach UKĆ. Peace & Love!

Liczę na koncert w Poznaniu. Do zobaczenia!

Ja też. Gdzie się teraz u Was gra? Jeszcze do niedawna, gdy myślałem: Poznań, to od razu kojarzyło się to z “Bazylem”…

Bazyla wykurzyli z dotychczasowej miejscówki. Obecnie? Hmm….Klub Pod Minogą, Tama oraz Próżność ewentualnie 2progi.

Artykuł UKĆ: „Pękło mi serce i świat się rozsypał” pochodzi z serwisu KVLT.

Septicflesh

Hypocrisy

Artykuł Hypocrisy, Septicflesh – Kraków (06.11.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Po kilku dniach obcowania z Negative moje spostrzeżenia mógłbym skrócić do jednego wniosku: nie interesują mnie pobudki stojące za tym projektem, nie chce wiedzieć ile, kto i komu zapłacił, nie mam nawet przekonania, czy poza tym albumem między muzykami zadzieje się coś jeszcze – najważniejsze, że bawię się przy tej płycie znakomicie. Bo to naprawdę doskonała rozrywka.

Vojan Koceić (odpowiedzialny kompozycyjnie za całość materiału) zaprezentował się na krążku jako zadziwiająco sprawny twórca – płyta pełna jest bujających, heavy metalowych riffów, przebojowych refrenów (nawet jeśli czasem uderzają w zbyt słodkie tony) i bardzo udanych solówek (takich na pięć z plusem). Dodać do tego należy świetne partie garów (Krimh ma ciągoty do tego typu graniu, co słychać zresztą na jego solowych płytach) i basu (Steve nawet w tak mało dla siebie wymagających klimatach jest kocurem). W końcu całość została właściwie wyeksponowana przez (a jakże) Fredrika Nordströma, więc również pod względem produkcyjnym doszukiwanie się mankamentów pozostaje daremne.

Nie jest to oczywiście granie dla wszystkich, ci reagujący alergicznie na muzykę produkowaną jeszcze 10-15 lat temu taśmowo przez szwedzkie kapele mdm (Soilwork, Scar Symmetry, Arch Enemy, The Haunted) i groove metalowo/metalcore składy z USA (Killswitch Engage, Machine Head, Sanctity, Lamb of God, Trivium) nie znajdą tu nic dla siebie. Mnie jednak zęby od nadmiaru lukru w lukrze nigdy specjalnie nie bolały, a dla przebojowego, melodyjnego grania spod znaku wspomnianych, zawsze potrafiłem znaleźć zastosowanie.

Nie pozostaje mi nic innego jak zarzucić Act of Denial na słuchawki i lecieć w trasę biegową, zrobić jakiś godny czas. Zostawiając wam polecankę i kilka klipów do sprawdzenia.

Artykuł ACT OF DENIAL – „Negative” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Shæpes
2. Oneiromæncy
3. Disease
4. Geistertrommel

Źródło: Krimh

Artykuł Krimh: streaming Shæpes pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Shæpes
2. Oneiromæncy
3. Disease
4. Geistertrommel

Źródło: Krimh

Artykuł Krimh zapowiada nową EPkę pochodzi z serwisu KVLT.

źródło: https://www.facebook.com/6lokust/

Artykuł Lokust szuka wokalisty i basisty pochodzi z serwisu KVLT.

Jako pierwszy na scenie zaprezentował się zespół Veal grający groove metal/metalcore. Chłopaki dwoili się i troili, chcąc rozruszać obecnych przed sceną fanów. Nie można im odmówić zarówno muzycznych umiejętności, jak i zaangażowania na scenie, jednak nie będę ukrywał, że nie jest mi po drodze z tym gatunkiem muzyki. Fanom twórczości Lamb of God ta kapela (jeśli jej jeszcze nie znają) zdecydowanie się spodoba. Nawiasem mówiąc świetną inicjatywą jest to, że na festiwalu mogą się zaprezentować lokalne zespoły z tzw. okolicy, bowiem Veal pochodzi z Mieroszowa. W ubiegłym roku zagrali: Warbell (Jelenia Góra) oraz Luna Ad Noctum (Wałbrzych).

Następną grupą, która zameldowała się na scenie był wrocławski F.A.M. grający mix death metalu z grincore’em. Kapela grała krótko, zwięźle i na temat, w setliscie znalazło się około 15 utworów.  Występ był poprawny, ale zabrakło mi tutaj tego świńskiego szaleństwa, tej przaśnej grindowej otoczki, czyli latającego papieru toaletowego lub dmuchanych plażowych kół. Niemniej jednak zadanie, czyli rozgrzanie publiki, zostało wykonane na dobrym poziomie.

Po nich mogliśmy się przekonać o koncertowych możliwościach czeskiego death/thrash metalowego zespołu Antigod. Nasi południowi sąsiedzi w bardzo energiczny sposób wraz ze swoją muzyką zaatakowali uczestników festiwalu. Galopująca perkusja poprzecinana chwytliwymi riffami została odebrana nader pozytywnie. Występ zaliczam do udanych, ale bez specjalnych fajerwerków.

Po wypuszczeniu płyty No Way Out przez Eternal Deformity okazało się, że zespół wkrótce zostanie rozwiązany, więc ten występ na Metal Mine był nader szczególny. Podczas koncertu niestety odnotowałem nagłośnieniowe mankamenty, dźwięk nie był odpowiednio selektywny. Partie klawiszy wraz z melodiami wygrywanymi przez gitary przenosiły mnie w trans, a nawet do przeszłości, bowiem kapeli tej dość regularnie słuchałem jakieś 17 lat temu. Wielka szkoda, że era tego zespołu się pomału kończy. Tak czy inaczej wielkie dzięki za ten koncert!

In Twilight’s Embrace nie daje słabych koncertów. Cyprian emanujący swoją energią, takim wewnętrznym wkurzeniem, co rusz dorzucał do pieca, szalejąc na scenie z mikrofonem niczym John Tardy z Obituary. Szkoda, że reszta kolegów z zespołów na scenie była dość sztywna. Melodyjny a zarazem szybki i agresywny śmierć metal z nutą black metalu to jest „to”. Koncert bezbłędny od 1-szej do ostatniej sekundy. No i zakończenie, czyli tradycyjnie ITE coverujący piosenkę Opowieść Zimowa z repertuaru zespołu Armia.

Doomas to jak dla mnie było swego rodzaju objawienie, bowiem miałem pierwszy raz możliwość zobaczenia tego zespołu na żywo. Na pewno polecam ten zespół fanatykom starego Paradise Lost i Novembers Doom. Było klimatycznie, ciężko, monumentalnie, jak i melodyjnie, a w niektórych momentach Słowacy zapędzali się nawet w black metalowe klimaty. Mogę być tylko zły na siebie, że nie zdążyłem zakupić płyt CD przed „zwinięciem” stoiska.

Obscure Sphinx. Bądź tu mądry i wyraź to, co się działo podczas najlepszego koncertu na festiwalu. To była totalna ekstaza. Zosia wiła się po scenie, atakując delikatnym i czystym głosem, jak i potężnym growlem, a muzycy wygrywając swoje partie, wbijali mnie w ziemię. Podczas odgrywania utworu Nastiez zostałem totalnie zniszczony, a szczękę zgubiłem. Jakiś czas temu redakcyjna koleżanka w relacji koncertu tego zespołu napisała „wyszli, zajebali, zeszli”. I jest to bardzo trafne określenie. Grupa dostała najlepsze nagłośnienie podczas całego festu, jednak ponarzekam na zbyt słabe oświetlenie. Całkiem niepotrzebnie bałem się, że z jedną gitarą elektryczną cały występ straci na mocy. Akustycy wykonali swoją pracę perfekcyjnie. Koncert – cios przeokrutny!

Septicflesh to znana marka na scenie symfonicznego death metalu. Ten zespół daje dobre lub bardzo dobre koncerty, nie schodząc poniżej pewnego poziomu. Już na wstępie zwróciłem uwagę na bardzo dobrze nagłośnioną gitarę basową lidera zespołu. Formację tę miałem przyjemność widzieć już jakieś 3-4 razy, i tego dnia, jak i poprzednio, sztuki były w zdecydowanej mierze oparte na piosenkach z dwóch najlepszych według mnie płyt, czyli Communion oraz The Great Mass. Nie zabrakło również Prototype i Prometheus z Titan, jednak szkoda, że nie zagrali chociaż jednego utworu z nadchodzącej płyty Codex Omega, bo singiel Dante’s Inferno to jest koncertowy masakrator. Seth miał bardzo dobry kontakt z publiką i co chwila podżegał do mocniejszych reakcji, jednak teatralne odliczanie do 3 połączone z frazą „let’s destroy” powodowało u mnie śmiech, tudzież zażenowanie.

Acid Drinkers na koncertach nigdy nie zawodzi. Poznaniacy postawili na sprawdzony i najlepszy otwieracz w postaci kvltowego utworu Anybody Home? Atmosfera została podkręcona singlem z najnowszej płyty Become a Bitch, przy którym nie sposób nie pomachać głową. Panowie podzielili się również Riffem za ćwierć dolara oraz klasykami z IC w postaci Drug Dealer, The Joker oraz Slow and Stoned, po którym trzeba przyznać, że Bobby ma jeszcze do nadrobienia lekcje śpiewu. Na koniec poleciał hicior – Hit The Road Jack, którego oryginalnym wykonawcą jest Ray Charles. Porcja kwasu została zaaplikowana w 100%.

Jakieś 10-15 minut po północy na scenę wyszła śląska Furia. Nihil rozpoczął koncert słowem „dobranoc”, po czym wylały się dźwięki utworu Opętaniec. Horda w charakterystycznym makijażu, półnadzy, zagrała kapitalny jak dla mnie set, złożony głównie z ostatniej (znakomitej swoją drogą) płyty Księżyc Milczy Luty (Za ćmą w dym, Ciało, Grzej, Zabieraj łapska), następnie Nocel (Opętaniec, Zamawianie drugie) oraz flagowe kompozycje, jakimi są Kosi ta śmierć i Są to koła. Muzycznie zgadzało się wszystko, każdy dźwięk, każde wybicie na perkusji, jak i każda szarpnięta struna na gitarze. Ten koncert to było idealne zakończenie wieczoru.

Nie da się ukryć, że było to bardzo udane wydarzenie muzyczne. Ciekawy zestaw kapel i znakomite nagłośnienie oraz przede wszystkim kapitalna miejscówka.  Zaobserwowałem, że wzrosła ilość fanów festiwalu o około 30% w stosunku do roku poprzedniego. Należałoby jeszcze poprawić kwestie gastronomiczne (kolejki do budki z piwem oraz średnie jedzenie) i będzie idealnie. Już teraz zacieram ręce na przyszłą edycję z ciekawością małego dziecka, oczekując nazwy pierwszego zespołu, który uświetni Metal Mine Festival 2018 \m/

Autorem zdjęć jest Aleksander Honc / Photocoder – kąt fotografii różnej

Artykuł Metal Mine Festival 2017 – Wałbrzych (26.08.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Interview with Krimh in English (PDF)

Witaj Kerim. Dzięki za możliwość wymiany kilku zdań z Tobą.

Dziękuję, bardzo się cieszę.

Na początku od razu Ci się przyznam, że kiedy w sieci ukazał się streaming, jak i możliwość zakupienia fizycznej kopii Gedankenkarussell, niemal natychmiast zakupiłem dla siebie egzemplarz. Była to najszybciej kupiona przeze mnie płyta! Z informacji na Twoim profilu fb mogę wywnioskować, że płyta sprzedaje się nad wyraz dobrze, czy tak?

Po pierwsze, dziękuję za wasze wsparcie. Zawsze dobrze widzieć ludzi, którzy kupują moje albumy, szczególnie zdając sobie sprawę, że nie mam żadnej wytwórni fonograficznej ani innych form dystrybucji. Zamawiasz album prosto od samego muzyka, co czyni cały proces czymś jeszcze bardziej wyjątkowym.

Po drugie, masz rację. Reakcje póki co są świetne. Oczekiwałem bardziej krytycznych informacji zwrotnych, spowodowanych użyciem wokali w każdej piosence. Po raz pierwszy w moim projekcie solowym mam tyle wokali, ale jestem zadowolony z wyniku końcowego i feedbacku. Ludziom naprawdę się to podoba, a to daje mi radość. Cel osiągnięty!

A właśnie. To już trzeci album w dorobku pod szyldem Krimh i tym razem już nie możemy mówić o metalu instrumentalnym. We wszystkich utworach włączyłeś cały przekrój różnych, fantastycznych wokalistów. Zastanawiam się, czy jest zatem szansa, że projekt Krimh pokaże się na koncertach na żywo?

Masz rację! Myślę, że znalazłem idealnych wokalistów dla moich utworów i chciałbym podziękować każdemu z osobna za wspaniałą robotę i bycie częścią tego albumu. Oczywiście oni wpłynęli na wyjątkowość krążka.

Co do drugiej części, często słyszę pytanie o koncerty, zadawałem je sobie też wiele razy. Szczerze mówiąc, uważam, że zajęłoby to zbyt dużo czasu i energii, by wszystko zorganizować, których teraz nie mam. Musiałbym znaleźć właściwych muzyków, a pytanie brzmi – gdzie ich szukać. Powinienem rozglądać się w Polsce czy Austrii? Musielibyśmy się oczywiście nauczyć wszystkich numerów i poradzić sobie z faktem, że użyłem tak wielu różnych strojów na każdym krążku. Teraz z pięcioma wokalistami na Gedankenkarussell byłoby to jeszcze trudniejsze. Nie chcę mówić „nie” koncertowaniu, ale obecnie nie mam takich planów, ponieważ stale pracuję nad wieloma projektami naraz. Gra w różnych kapelach, prace sesyjne, lekcje, a także zwykłe życie rodzinne pochłaniają czas.

Wróćmy do samego pomysłu pracy z wokalistami. Zapowiedzi płyty kopii Gedankenkarussell pojawiły się jakiś czas temu, ale w zasadzie do samego momentu wypuszczenia krążka w świat ukrywałeś muzycznych gości, których zaprosiłeś do współpracy. Taki był zamysł, aby uderzyć z zaskoczeniem?

Jasne, chciałem zaskoczyć moich fanów i dlatego wiele rzeczy trzymałem w sekrecie. Nie było teaserów piosenek, które mogłyby zdradzać, że na płycie będą wokale. Mój cel w ramach solowego projektu to zawsze robić coś innego i nowego. Nie lubię się powtarzać. Na pierwszym krążku nie było śpiewu, na drugim tylko jeden numer, a teraz każda piosenka ma inny wokal w trzech różnych językach i z międzynarodowymi artystami. Pisanie piosenek i jakość produkcji również ewoluuje. To ważne, by każdy album Krimh przynosił coś nowego i mógł zaskoczyć moich fanów, ale i mnie samego.

Uprzedzasz moje pytania. A propos poprzedniego albumu pt. Krimhera na wokalu gościnnie wystąpił Patryk Zwoliński, odbiór numeru z jego udziałem spotkał się wielkim entuzjazmem ze strony publiki. To była iskra, ten impuls, żeby nowy album w całości zawierał partie wokalne?

Nie, pomysł nie zrodził się konkretnie z powodu odbioru tego utworu. Po prostu chciałem czegoś innego i świeżego. Jestem wielkim fanem głosu Patryka. Uwielbiam jego twórczość z Blindead, jego głęboki głos wypełnia przestrzeń utworu perfekcyjnie. Jest jednym z moich ulubionych wokalistów w ogóle. Byłem pewien, że chcę znów wykorzystać go przy Gedankenkarussell, ale z jakimiś innymi smaczkami do tego. Moja muzyka zawiera wiele elementów zaczerpniętych z różnych gatunków. Od partii melodyjnych po brutalne, jest w czym wybierać. Praktycznie naturalnie pojawił się pomysł wykorzystania wariacji styli wokalnych. Stąd też zapytałem paru moich przyjaciół o pomoc i szczęśliwie dla mnie się zgodzili (śmiech).

Zgadzam się absolutnie ze stwierdzeniem, że Patryk to jeden z najlepszych wokalistów, zawężając to pole do Polski, przynajmniej w muzyce tzw. ekstremalnej. Prosto z mostu – w jakich okolicznościach poznałeś Patryka? Po prostu śledzisz polską scenę post-metalową, stąd propozycja współpracy?

Najpierw poznałem głos Patryka przez Blindead. Jak tylko przyjechałem do Polski, ktoś pokazał mi ich muzykę i wkręciłem się. Affliction i Abscence to moje ulubione albumy. Podczas pisania piosenek w erze początków Krimh pomyślałem, że fajnie byłoby spróbować jakiegoś numeru z wokalem i Patryk był dla mnie pierwszym wyborem. Skontaktowałem się z nim przez Facebooka, a potem spotkaliśmy się w Warszawie. Przedstawiłem mu swój pomysł, a on od razu się zainteresował. Tak zaczęła się nasza przyjaźń i jestem bardzo wdzięczny, że go poznałem. To jest taki kochany gość, praca z nim zawsze jest przyjemnością.

A więc pytanie o kolejnych rodzimych artystów – Rasta to Twój znajomy z Decapitated, więc chyba nie zastanawiał się długo nad propozycją użyczenia głosu. Tak?

Jesteśmy bliskimi przyjaciółmi od lat. To było coś niemal naturalnego, że chcieliśmy pracować nad czymś innym oprócz Decapitated. Wiedział, że piszę własną muzykę, ale początkowo nie było co śpiewać. Sprawa zmieniła się przy Gedankenkarussell, gdy poprosiłem, żeby do mnie dołączył. Obaj doszliśmy do wniosku, że czas pokazać Rastę w innym świetle. Prawdopodobnie nigdy wcześniej nie słyszeliście go śpiewającego czysto i eksperymentującego z partiami melodyjnymi, jak to uczynił na Gedankenkarussell. To było świeże podejście, a on był szczęśliwy, że mógł spróbować czegoś nowego. Sam wymyślił większość rzeczy, które znalazły się finalnie na albumie.

To jeszcze słowo o wspaniałej Wielebnej, tj. Zosi Fraś. Numer z jej udziałem pt. Żałość wyraźnie różni się od pozostałych, dynamicznych utworów, tym bardziej że zaśpiewany jest w moim rodzimym języku. Jak doszło do tej kolaboracji?

Muszę powtórzyć, że chciałem osiągnąć inne podejście w każdym utworze, więc dlaczego by nie zaprosić również i wokalistki? Znam Obscure Sphinx od czasu naszej ostatniej trasy po Polsce w 2013 roku, gdy wspomagałem Behemoth. Oczywiście podziwiam ich twórczość, uważam że Void Mother to arcydzieło. The Presence of Goddess powoduje u mnie ciary za każdym razem, gdy tego słucham.

Jej głos ma w sobie taką grozę, której potrzebowałem dla tego krótkiego, stonowanego utworu. Nie ma tu bębnów, zaczyna się spokojnie. W połowie numer zamienia się w tę dręczącą i szaloną partię. Zosia jest perfekcyjna w tej przemianie. To jest jedyna piosenka po polsku, a tekst to tylko kilka zdań. Chodzi bardziej o emocje, które wokalistka wkłada w utwór, a nie o samą treść.

Zastanawia mnie zróżnicowanie barw głosów wybranych wokalistów w stosunku do utworów. Kwestia doboru wokalisty do tego a nie innego utworu to intuicja, wyłącznie Twoja inicjatywa, czy może każdemu dałeś wolną rękę, propozycję kilku utworów, z których mogli wybrać swoje partie?

Wybrałem kto może zaśpiewać jaką piosenkę. Elementy i melodie utworów to wspólna decyzja. Pojechałem do Warszawy, Krakowa i Wiednia, by nagrać wokale, bo chciałem być częścią tego procesu. Ważna dla mnie była pewna swoboda wokalistów, aby mogli wnieść własne pomysły do piosenek. Mały udział osób trzecich sprawił, że było to bardziej interesujące i odpłynęło w innych kierunkach, czego prawdopodobnie nie osiągnąłbym sam. Wszystko dobrze zagrało.

A poszczególne teksty utworów – wokaliści zaśpiewali do Twoich tekstów, czy bazując na Twoim koncepcie napisali swoje liryki? Jak wyglądał dokładnie proces pracy nad utworem?

Wszystkie teksty były napisane przez wokalistów. Myślałem o napisaniu własnych słów, ale nigdy tego nie robiłem. Mój dobór wyrazów byłby kiepski. Rozmawiałem z Patrykiem o tym, co robić, powiedział mi, że lepiej będzie, jeśli pozwolę wszystkim napisać swoje własne liryki. Myślę, że jest też łatwiej śpiewać swoje słowa, a nie takie, które są przygotowane przez kogoś innego. Jedyna zasada była taka, żeby śpiewali o czymś osobistym, o swoich myślach, doświadczeniach, i na tematy powiązane z filozofią i ogólnie – myśleniem. Nie chciałem żadnych religijnych i politycznych tematów.

Wysłali mi teksty przed sesjami nagraniowymi, niektórzy nawet nagrali demówki, by pokazać, jak będą brzmieć wokale. Wszystkie detale zostały dopracowane później w studio.

Ok, o wokalistach się nagadaliśmy, więc teraz nieco o muzyce. Muszę przyznać rację red. Joannie, która recenzowała Twoją płytę, że na nowym albumie brakuje popisów i gitarowych wariacji. Tymczasem poprzednie albumy to była gitarowa dzicz! Z czego to wynika? Może rzecz w budowie utworów ze względu na ścieżkę wokalną, aranżacje bardziej skierowane w stronę melodyjności?

Tym razem chciałem skupić się na warstwach melodii. Gitara rytmiczna jest nieskomplikowana i prosta, ale dlatego też znalazłem „miejsce” dla innych gitar, by dopełnić całości kompozycji. Podoba mi się pomysł prostych, ale efektywnych gitar rytmicznych. Nie musi być złożoności, by brzmieć dobrze. Same piosenki zawsze zaczynają się instrumentalnie. Nie orientuje pisania utworów na wokalach. To dlatego, by mieć mocną strukturę instrumentalną. Każdy numer brzmi interesująco, nawet bez wokali. To też oznacza, że moi przyjaciele nie mieli zbyt dużo możliwości zmian, ale może pozwoliło im to podążać właściwą ścieżką.

Tytuł trzeciego albumu Gedankenkarussell, czyli według translatora Google to Karuzela Myśli. Osobiście uważam, że człowiek jest bombardowany informacjami za często i zbyt intensywnie, co powoduje przemęczenie i totalny mętlik. Czy właśnie to ma przekazać ten tytuł? Liryk nie umieszczono w digipaku, jak i na bandcampie, więc nie przeprowadziłem analizy przekazu słownego.

Planuję dodanie tekstów na moje strony społecznościowej, ale sam tytuł występuje raczej jako tok myślenia. Opisuje to sytuację, w której nie możesz przestać myśleć o tych samych rzeczach w kółko. Leżysz w łóżku i nie możesz zasnąć, bo twój mózg wciąż przywołuje te same scenariusze i problemy, które cię irytują. Zupełnie jakby w twojej głowie toczyła się jakaś walka. Nie bierze się to z przeładowania informacjami, a raczej z powodu konfliktów w twojej podświadomości. Z tego powodu wiele tekstów jest bardzo osobistych. Jest jeden numer na albumie pod tym samym tytułem. Myślałem, że idealnie pasuje do grafiki i pozostałych tekstów. Co więcej, jest po niemiecku. Zupełnie niespodziewanie album stał się koncepcyjny, czego nie planowałem podczas produkcji, a co ma obecnie dużo sensu.

Mam też pytanie co do wydania samej płyty. Otóż, na bandcampie jest wersja „zwykła”, jak i instrumentalna. I muszę przyznać, że będąc przyzwyczajony do Twojej muzyki w wersji instrumentalnej, cholernie mi brakuje dodatkowej płyty CD z samą muzyką. Rozpatrywałeś takową ewentualność, jak wydanie w limicie z płytą w wersji instrumentalnej?

Pewnie, że pomyślałem o digipacku z podwójną płytą CD lub dodatkowym albumem, ale jeśli spojrzymy na obecną sprzedaż płyt CD, nie sądzę, że byłoby to dobre posunięcie. Każdy udostępnia swoje dokonania online, a trudno będzie sprzedawać wszystkie pozostałe płyty. Jest wersja instrumentalna w formie cyfrowej. Dla mnie ważniejsze było „popchnięcie” albumu wokalem. Szczerze mówiąc wersję instrumentalną wypuściłem tylko dla „zadowolenia fanów” i może faktu, że zacząłem jako instrumentalista, a niektórzy ludzie prawdopodobnie byliby rozczarowani brakiem takiej wersji. Aby wszyscy byli szczęśliwi, jest wersja bez wokalu, jeśli naprawdę jej chcesz. Czy pojawi się inny album, który będzie miał wokale, tego jeszcze nie wiem. To piękno tego projektu – piszę, kiedy chcę i czuję, że nadszedł czas, aby zrobić coś nowego. Bez stresu od kogokolwiek, co daje całkowitą wolność twórczą.

W jednym z wywiadów powiedziałeś, że dałbyś sobie radę z wokalami sam. Na nowej płycie jednak zabrakło Twojego głosu. Dlaczego?

Powiedziałem tak? Haha! Nie sądzę, albo przynajmniej sobie nie przypominam. Mój głos nie jest stworzony do śpiewania. Nie dlatego, że nie trafiam w dźwięki, ale według mnie nie brzmi dobrze. Jeśli posłuchasz Patryka, to od razu wkręcasz się w jego głęboki głos. Jedni to mają, inni nie. Nie uważam, żebym ja to miał, więc nie będę śpiewał na swoich krążkach. Właściwie to wykrzyczałem jeden wyraz podczas grupowego okrzyku w Facade. Mój głos jest zatem na płycie, ale nikt o tym nie wiedział, do teraz. Hehe.

Po raz kolejny wydajesz album bez pomocy wielkiej wytwórni. Nie czujesz, żeby nadszedł czas spróbować pracy z producentem? Jakie wymagania musiałoby spełniać wydawnictwo, abyś podpisał się pod kontraktem?

Nie, myślę, że nie ma takiej potrzeby. Nie chcę podpisywać umowy z labelem na trzy lub więcej płyt, małe wydawnictwa nie mają dla mnie większego sensu. Duże – owszem, ale wtedy masz do czynienia z tymi potężnymi umowami. Chyba, że się mylę. Biznes stale się zmienia, ale jedno, co pozostaje bez zmian, to fakt, że doba ma tylko 24 godziny. Mógłbym popchnąć dalej mój solowy projekt, ale aktualnie nie mam czasu i sił, a fajnie jest nie mieć żadnych stresów. Nie wiem nawet, czy nagram jeszcze jeden album. Czas pokaże.

Jakie wymagania powinno spełniać wydawnictwo? Hmm. Być uczciwe wobec artysty i jego muzyki. Oczywiście obie strony muszą jakoś zarabiać pieniądze, ale uważam, że labele wysysają za dużo życia z zespołów i jest wobec nich duży brak zaufania. Gdybym znalazł wydawnictwo, dające wolność na robienie rzeczy tak, jak ja chcę i kiedy ja chcę, to przemyślałbym podpisanie kontraktu. Samo wyrażenie „podpisanie kontraktu” brzmi dla mnie jak zakucie w kajdany. A może to ja jestem dziwny i paranoidalny, i powinienem zmienić moje myślenie.

Poprzednie dwie płyty ukazały się z rocznym odstępem, a najnowsza po upływie 3 lat. Czy to wynik Twojego zaangażowania w zespole Septicflesh?

Zajęło to tyle czasu, bo wszyscy zaangażowani, włącznie ze mną, byli bardzo zajęci. Nigdy nie nagrałem albumu tak prędko, jak ten. Aczkolwiek im więcej ludzi pracuje nad czymś, tym dłużej to zajmuje. Wokale nagrywałem w 2016 roku w trzech różnych miastach. Jak wspomniałeś, Septicflesh to bardzo wymagający zespół, który wymaga dużo skupienia. Koniec końców jestem zadowolony, że nie spieszyliśmy się z dopracowaniem całości. Próbowaliśmy trzech różnych miksów i powoli całość nabierała kształtów. Nie było tak łatwo stworzyć proste i mocne brzmienie bez poświęcenia unikalnego smaku każdego wokalisty.

Powiedz, jak długo uczyłeś się partii Fortisa w Septicflesh? Ciężko było? Rozumiem, że mimo wszystko wprowadzasz swoje, powiedzmy, patenty?

Nie były tak trudne, jak motywy Inferno z Behemotha. Fortis i ja mamy dość podobny styl aranżacji perkusji i doboru uderzeń. Nauczyłem się około 17 piosenek w 2 miesiące. Na szczęście nie miałem takiego limitu czasowego jak przy Behemoth. Ogólnie czuję się wygodnie w Septicflesh, ponieważ daje mi wolność szybkiej gry ze smakiem i rytmem. Większość motywów opiera się o groove i mniej skupia się na szybkości. To jest to, co lubię.

Podczas występów na żywo dodaje nieco oliwy do ognia w pewnych miejscach swoimi wejściami i wariacjami. Jeśli wypełnienie perkusją jest charakterystyczne, to je podtrzymuję. Nie zmieniam ogólnego bicia, by nie zniszczyć struktury utworu, ale czasami lubię zaskoczyć się wymyślonymi przeze mnie „fillami”. Nie zawsze brzmią dobrze, ale to przecież koncert, a nie płyta, a ja chcę się dobrze bawić.

Przed Septicflesh miałeś niemały epizod w Decapitated. Śmiem twierdzić, że osadzenie Twojej osoby za garami, to był strzał w dziesiątkę dla Decapów! Nadal utrzymujesz bliskie kontakty z członkami zespołu oprócz wspomnianego Rasty? Jak wspominasz tamten czas?

Aktualnie zaczynamy mieć ze sobą lepszy kontakt. Rozumiesz, zaraz po rozpadzie nie mieliśmy wielu tematów do rozmowy, ale jesteśmy dorosłymi ludźmi. Walki i kłótnie nie mają sensu. Każdy idzie w swoją stronę, a ja jestem szczęśliwy, że idzie im świetnie i myślę, że to samo uważają na temat mojej kariery.

Zawsze się śmieję z opowiadań i dobrych wspomnień, które dotyczą chłopaków z grupy. To był dobry czas i jestem bardzo wdzięczny za możliwość, którą otrzymałem dawno temu od Vogga. Dostrzegł we mnie potencjał i pchnął mnie do pracy i bycia coraz lepszym. Mówiłem to wcześniej i powtórzę znów – ten gość jest nie tylko świetnym gitarzystą, ale także dobrym nauczycielem. Nie jest łatwo go usatysfakcjonować, ale sam wie, co mówi. Ja nauczyłem się dużo, jeśli chodzi o perkusję w tamtym okresie.

Lubisz wyzwania? Grałeś też na kilku koncertach z Behemoth. Presja to chyba mało powiedziane, aby w kilka dni nauczyć się setlisty? Czy się mylę?

14 piosenek w mniej niż 10 dni! Tak, to było naprawdę ciężkie i prawdopodobnie moje największe wyzwanie, jeśli chodzi o muzykę. Już prawie powiedziałem „nie”, ponieważ czułem się niewystarczająco silny do tej pracy, ale dobrze, że kopnąłem się w tyłek. Nie żałuję teraz niczego. Lubię wyzwania, bo sprawiają, że dorastasz jako muzyk i człowiek. W twoim ciele występuje konflikt osobisty. Robić to, czy nie. Uda się, czy nie. Albo popycha cię to do granic możliwości lub sprawia, że czujesz się naprawdę słaby, gdy odniesiesz porażkę. Ale hej! Jeśli życie byłoby łatwe, to byłoby nudne. Jeśli są wyzwania z małą szansą na sukces, to i tak warto spróbować!

Patrząc na Twoją karierę i odzew ze strony publiki, muszę przyznać, że szybko się pniesz po drabinie muzycznych tytanów. A nie ukrywajmy, jesteś przed 30-stką….. Więc jakie są Twoje muzyczne ambicje? W jakim zespole chciałbyś pewnego dnia zagrać?

Dziękuję za komplement! Pracuję ciężko i wygląda na to, że się to opłaca. Rzeczywiście mogę umieścić kilka ciekawych rzeczy w moim muzycznym CV, ale zawsze jestem głodny, aby stworzyć coś nowego i zrobić coś jeszcze. Nie mam jeszcze trzydziestki, ale już prawie (śmiech).

Wiem, że dostałem od życia coś specjalnego i może się to skończyć każdego dnia. Staram się być wdzięczny za to, co mam. Robię wszystko, aby to zachować, ponieważ muzyka stała się „paliwem” dla mojego życia. Moje ambicje są bardzo podstawowe. Robić to, co czuję, co jest dla mnie właściwe, a jeśli muzyka jest czymś, co należy kontynuować, to niech trwa tak długo, jak to możliwe. Metalowym perkusistom jest trudno ze względu na fizyczne wymagania, który sobie stawiają, ale staram się być zdrowy i sprawny.

Chcę osiągnąć coś więcej z Septicflesh, na pewno. Nie tylko ja, ale reszta zespołu uważa, że ​​mamy większy potencjał i możemy się rozwijać. To świetna rodzina, w której wszyscy wpływają na siebie nawzajem, aby być lepszymi. Gdzie będę grał później, nie wiem. Idę z prądem i cieszę się tym, co teraz mam. Cóż, pewnego dnia chciałbym przynajmniej zagrać jedną piosenkę Slipknota na żywo z chłopakami (śmiech). To byłoby małe spełnienie marzeń.

O nich właśnie chciałem zapytać! Kilka lat temu, kiedy to Slipknot szukał pałkera, na Facebooku rozpętała się burza i swoistego rodzaju hype na to, abyś to Ty zasiadł za zestawem perkusyjnym amerykańskiego zespołu. Aplikowałeś wtedy?

Po tym, jak skończyłem grę z Behemothem, wciąż byłem podekscytowany faktem, że stawiam czoła tym wyzwania, więc miałem mentalność w stylu „mogę wszystko”. Czytałem, że Joey nie gra już w Slipknot. Początkowo byłem zszokowany, ponieważ ten facet był Slipknotem. Zacząłem się zastanawiać, kto zagra za niego. Zespół wydawał się grać dalej, więc musieli znaleźć kogoś. Spodziewałem się, że mają kogoś już ze względu na taki wielki zespół, muszą mieć plan B, C i D. Mimo to rozmawiałem z bliskim przyjacielem i powiedział, że powinienem spróbować. Dlaczego nie! Zobaczmy, co będzie. Nagrałem dwa filmy i wrzuciłem je na Youtube. Nie musiałem wiele robić, a nagle ta cała kula śnieżna zaczęła się robić coraz większa. Prawie każda metalowa gazeta pisała o moich filmikach i wielu ludzi naprawdę myślało, że mi się uda. Odzew był ogromny i straszny – w pozytywny sposób. Wielu oglądało filmy i chciało, abym grał z nimi, ale nie można było skontaktować się z zespołem lub kierownictwem. Znam biznes i ludzi w nim, ale to za duże sprawy jak dla mnie. Jay Weinberg w końcu zasiadł za perkusją i jest świetny. Wykonuje pracę doskonale i wkłada w nią wiele energii.

Zastanawiam się w takim razie, czy często masz propozycje sesyjnego grania od innych zespołów? Nagrałeś m.in. ścieżki perkusji na nowy album Nargaroth. A jak często odmawiasz?

Nie tak dużo, ale tu i ówdzie dostaję oferty nagrań perkusji dla innych zespołów. Większość rzeczy odrzucam, bo to jest nie do zagrania lub nie w moim stylu. Cieszę się, że ludzie postrzegają mnie jako perkusistę. Wysyłają mi pięciominutowe utwory z szybkością 250 uderzeń na minutę. Nie mogę tego zagrać i to nie mój styl. Dlatego odmawiam wielu kapelom brutal death metalowym. Kiedy mam czas i projekt mi pasuje, lubię nagrywać w studio. To bardziej ekscytujące niż lekcje perkusyjne.

To zmieniamy temat. Mieszkasz w Polsce, w Krakowie. Powiedz, co lubisz, a czego nie lubisz w naszym społeczeństwie?

Tak, mieszkam w Krakowie. Dam ci rzetelną opinię. Zacznijmy od tego, co lubię. Podoba mi się, że Polska ma tylu utalentowanych muzyków i artystów. Cały czas coś się dzieje. Nie tylko w metalu, ale także w muzyce jazzowej, kinie alternatywnym, teatrze, sztuce… Jest tu wiele dobrych rzeczy. Czuję, że Polska wciąż jest głodna takich rzeczy. Ludzie chcą próbować, jak daleko mogą pójść z ich pasją, nawet jeśli muszą wiele poświęcić. W Austrii ludzie martwią się o jutro i resztę swojego życia. Lubią akcję, ale nie za dużo, i niezbyt ryzykowną. Lepiej mieć dobrą emeryturę i być bezpiecznym, z kolei w Polsce czujesz tę dziką wschodnią mentalność. To trochę szalone, ale także orzeźwiające. Lubię powtarzać, że „w Polsce wszystko się może zdarzyć”.

To, czego nie lubię w Polsce, to swoisty „dramat”. Nie wiem, dlaczego mam takie wrażenie, ale polscy ludzie kochają dramatyzować, przynajmniej większość. Znajdziesz to w telewizji, pośród rodziny i między ludźmi. Jakby życie nie było wystarczająco trudne bez tego. Tak wiele problemów by nie miało miejsca, gdyby ludzie byli trochę bardziej otwarci na siebie i starali się zrozumieć drugą osobę. Wiem, co powiesz, że przychodzi Austriak i mówi o Polsce i Polakach. Znam historię, wiem ile razy Polska była pod rządami innych narodów. Jest to kwestia historii i mentalności. Nauczyłem się kochać Polskę i jej ludzi, ale to tylko wrażenie, które się ma jako cudzoziemiec.

System polityczny praktykowany przez PiS jest koszmarem dla tego kraju. W Polsce jest tak dużo potencjału, ale czuję, że z tym rządem, kraj nie idzie do przodu. Ludzie zasługują na coś lepszego.

Zostałeś już fanem polskiej kuchni czy też konkretnej potrawy? A może inny powód trzyma Cię w naszym pięknym kraju?

Tak, tak, jestem wielkim fanem polskiej kuchni. Jest prosta i smaczna, czyli taka, jak lubię. Widzę podobieństwa do kuchni austriackiej, choć mogłoby być w niej mniej mięsa i tłuszczu. Pierogi są najlepsze! (śmiech)

Moja dziewczyna jest z Polski, dlatego też tu się przeprowadziłem, a oprócz tego koszty życia są niższe w porównaniu do innych krajów UE.

Trochę prywaty. Dwa lata temu byłem w Austrii na wakacjach i muszę przyznać, że zachwyciły mnie tamtejsze łańcuchy górskie. Jaki masz stosunek do życia w klimacie natury a miejskiego pędu? Co wolisz?

Coraz bardziej wolę życie poza dużymi miastami. Z moją pracą trudno nie mieszkać w dużym mieście, bo musisz być blisko lotnisk, a duże miasto ma wiele plusów, jednak ja odczuwam stres i szybkość życia. Prawdopodobnie dlatego, że wychowałem się w Austrii, która jest pełna pięknej natury. Uwielbiamy opiekować się naszym „zielonym sercem”, a trend przyjaznego przyrodzie rolnictwa szybko się rozwija. Mamy tylko jedną planetę i powinniśmy o nią dbać. Chujowo, że latanie psuje tak bardzo tę atmosferę, a ja źle się czuję, siedząc ciągle w samolocie w drodze na koncert. Wciąż jednak staram się utrzymać zły wpływ na środowisko na najniższym możliwym poziomie. Chodzi o małe rzeczy, jak sprawdzanie, co się kupuje, wybieranie roweru zamiast auta, recycling, pytanie, czy na pewno potrzebuje to i to, a może jest alternatywny produkt, organiczny a jednocześnie w zasięgu portfela. Takie rzeczy są aktualnie dla mnie ważne.

Życzyłbym sobie więcej czasu dla siebie i odgrodzenia się od mediów społecznościowych. Dla artysty, nie być aktywnym w sieci, to już raczej niemożliwe, ale to jest takie wyczerpujące. To pożera większość czasu i energii. Nie tyle granie muzyki, co wrzucanie i aktualizowanie tego, co teraz robię. Żyjemy w szybkim świecie i taki jest tego rezultat.

A gdzie odpoczywasz? Polska, Austria, a może bardziej odległe krainy?

Lubię jeździć na rowerze po górskich lasach. Ogólnie sport mnie relaksuje i jest równie ważny, co muzyka w moim życiu. Lubię być u siebie w Austrii, ale zakochałem się w norweskim Bergen. Za każdym razem, gdy tam jestem, czuję się dobrze, to jest takie piękne miejsce. Jedynie deszcz może być czasami wkurzający (śmiech).

Chcę kiedyś poznać więcej przyrody Polski. Szczególnie, jeśli chodzi o wasze nietknięte stare lasy. To duży kraj z wieloma wyjątkowymi miejscami do sprawdzenia.

Robisz czasami przerwę od muzyki? Jak się wyciszasz? Czy zupełnie tego nie potrzebujesz?

Jak wspomniałem, najlepszym relaksem dla mnie jest sport. Muszę żyć aktywnie, nienawidzę leżeć i nic nie robić. Jestem pracoholikiem, ale mi to nie przeszkadza. Lubię załatwiać rzeczy, wiesz. Mimo, że jestem aktywny fizycznie, to pozwala mi wyciszyć mózg. Spędzanie czasu z moją kobietą, rodziną i przyjaciółmi to kolejna ważna dla mnie rzecz.

Wracając jednak do pracy, Septicflesh pracuje nad nowym albumem. Jestem niezmiernie ciekaw jak postępy (wywiad przeprowadzono przed ujawnieniem szczegółów nowej płyty Septicflesh) ?

Skończyliśmy już wszystko, ale oczywiście musimy poczekać na premierę, by przedstawić naszym fanom utwory. Spędziliśmy około dwóch miesięcy na pisaniu piosenek. Orkiestra została nagrana w Pradze, gitary i wokale w Grecji, a nagrywanie perkusji odbyło się w Sztokholmie. To było naprawdę fajne, że wszyscy czterej dorzucili coś od siebie. Ten album naprawdę jest współpracą wszystkich w zespole. Oczywiście najwięcej dali z siebie bracia i Sotiris, ale cieszę się, że pozwolili mi też popracować nad gitarowymi riffami i strukturami utworów. Do miksowania wybraliśmy Jensa Bogrena ze Szwecji. Myślę, że nie muszę wyjaśniać, że jest mistrzem swojej pracy. Wszyscy jesteśmy zadowoleni z tego, co się stało i myślę, że Septicflesh nigdy nie brzmiał tak potężnie, jak tym razem. Nadal istnieje kilka rzeczy, które trzeba zrobić, np. zdjęcia i nagrywanie wideo, ale część muzyczna jest gotowa.

W sierpniu razem z Septicflesh zagracie w Wałbrzychu podczas Metal Mine Festival. Czy są szanse, aby fani usłyszeli nowe, greckie dźwięki?

To będzie ostatni koncert ze starą setlistą, a po nim przygotowujemy nową. Mówiłem wcześniej, że musimy poczekać na wydawnictwo. Może zagramy jeden nowy numer, ale nie chcę nic obiecywać. Naprawdę czekam na koncert w Wałbrzychu. Miejsce festiwalowe wygląda świetnie i to z pewnością będzie super show. Mam nadzieję zobaczyć tam wielu polskich fanów metalu!

Dzięki Kerim za Twój czas poświęcony na ten wywiad. Trzymaj się i do zobaczenia w Wałbrzychu. Masz też swoje 6,66 sekund dla naszych czytelników….

Dziękuję bardzo i do zobaczenia!

Współautorką wywiadu jest Joanna Pietrzak.
Kerim „Krimh” Lechner w sieci: Bandcamp | Facebook | Youtube

Artykuł KRIMH: „dostałem od życia coś specjalnego” pochodzi z serwisu KVLT.

Pokuszę się o stwierdzenie, że wybór wokalistów na trzeci album Krimha był co najmniej trafny, żeby nie powiedzieć rewelacyjny, bo znaleźli się tu naprawdę dobrzy gardłowi: Rafał „Rasta” Piotrowski (Decapitated), Chris „VokillCovers” Breetzi czy Silva Raziel (Thorns Of Ivy), plus w moim odczuciu perełki w postaci jednych z najciekawszych, a może i najlepszych, rodzimych materiałów eksportowych: Patryka Zwolińskiego (ex-Blindead, Proghma-C) i Zofii „Wielebnej” Fraś (Obscure SphinX). Ta dwójka wyjątkowo wybiła się na albumie, dodając specyficznego smaku utworom, i wyróżniając je ponad inne (The Harm, Nothing, Żałość) specyficznym sposobem wyrazu, autentycznością. Wszystkie kompozycje są zresztą wypełnione niewymuszonym klimatem. Od początku na plus zasługuje brzmienie, połączenia potężnej sekcji rytmicznej z wokalami, które ani nie dynamizują, ani nie giną w tle, jest spójnie i zgrabnie. Oprócz zróżnicowanych wokaliz, album zdecydowanie zachwyca wielowarstwowością. Może mniej tu śmierć metalowego zacięcia, którego się spodziewałam, ale absolutnie wspomniana melodyjność czy nawet piosenkowość niektórych utworów (szczególnie pięknie otwierający klimatyczny The Harm) nie odbierają całości ciężkości i mocy. 

Rozłóżmy płytę na części pierwsze. 9 utworów, 40 minut podróży po death, black i groove metalowych ścieżkach w nowoczesnym wydaniu. Gedankenkarussell jest albumem parabolicznym, o różnym natężeniu ciężkości i tempa. Utwory jednocześnie nie są przesadnie długie czy przekombinowane złożonością. Sekcja rytmiczna wyraźnie błyszczy, zmienia się w zwrotkach, przyspiesza lub zwalnia w refrenach i na odwrót, ale nie przytłacza, daje bardziej uwydatniony przekrój technicznych popisów. Czego jednak wyraźnie mi zabrakło, to ciekawsze partie gitar. Nie ma właściwie zapadających w pamięć riffów, za wyjątkiem na przykład refrenu w Nothing, w całości trochę brakuje rozpiętości gitarowej i wyrazistości, szczególnie w porównaniu z poprzednimi albumami Krimha (popis Jakuba Żyteckiego w utworze Linfen z albumu Explore to była gratka!). Uwagę zwracają zróżnicowania gatunkowe w utworach – bardziej wolniejsze fragmenty w post-metalowych elementach w intrach, jak w utworze Negative, gdzie finał zamienia się w porządną młóckę, włączając nawet nieśmiały core, by powrócić do spokojniejszego epilogu, czy soczyste blasty i growl, jak w zwrotkach A Tale Left Untold, by totalnie zgasić dynamikę utworu smutnym, wręcz poruszającym czystym, niskim wokalem Silvy Raziela. Totalnie odstaje utwór Żałość w języku polskim z udziałem Wielebnej. Kawałek jest szeptany z ponurym nuceniem przechodzącym we wrzask w tle, tak czarny, mocny, a jednocześnie pięknie ilustrujący tę… żałość (po stracie?) dosłownie. Przysłowiowe ciary? O tak, tym bardziej że z transu kompletnie wyrywa numer ostatni Enter My Inner Void i z miejsca stawia na nogi, by po krótkim acz potężnym łomocie zakończyć album długim, pięknym, smyczkowym outro.

Krimh to burza i niezmierzone ilości wrażliwości w tornadzie gwałtownych i kopiących po trzewiach kompozycji. Gedankenkarussell to jeszcze nie są wyżyny możliwości i pomysłowości tego artysty. Takie mam wrażenie. Stwierdzenie, że album jest dojrzalszy, z wizją artystyczną zawstydzającą niejednego starszego kolegę po fachu, to banał. Z każdym kolejnym krążkiem poprzeczka stawiana jest coraz wyżej. Na pewno niniejsze wydawnictwo wyróżnia się przemyślaną konstrukcją utworów i dopracowaniem w detalach. Gdyby jeszcze dorzucić szczyptę (albo pięć) interesujących, mocniej wyeksponowanych gitarowych riffów, byłoby jeszcze lepiej i jeszcze piękniej. Niemniej jednak, doradzam i zachęcam sięgnąć po Gedankenkarussell i popłynąć z Krimhem w jego muzyczną rzeczywistość.

Na koniec dygresja – Krimh podkreślał w niektórych wywiadach, że filozofia wydawania płyt własnym sumptem jest mu bliska ze względu na wolność wyboru i jakość swojej pracy, za którą – jako projekt jednoosobowy – odpowiada tylko i włącznie on sam. Na dodatek Gedankenkarussell z dniem wydania pojawił się w sieci w całości do odsłuchu na popularnych serwisach muzycznych. Osobiście jestem pod wielkim wrażeniem, jak ten album brzmi, jaki udało się zebrać skład wokalny, i jak wypada na tle innych, wielkich produkcji. Ludzie to jednak potrafią zachwycać. 

Artykuł KRIMH – „Gedankenkarussell” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Minęło prawie półtora roku od wydania Blood Mantra. Osobiście i szczerze – zajebista płyta. Zdecydowanie mi lepiej podeszła niż Carnival Is Forever. Zdążyłeś się do Niej zdystansować? Jak ją odbierasz z perspektywy czasu?

Siemanko. Czas jak Kukuczka zleciał i właśnie zaczynamy się zabierać za robienie nowej płyty. Blood Mantra jak dla mnie jest bardzo fajną płytą i kolejnym krokiem w rozmielaniu zespołu. Mieliśmy dużo bardzo dobrych recenzji i zagraliśmy masę koncertów promujących ten album. Gramy jeszcze do początku maja i później zamykamy się w sali i do października dłubiemy z nowymi numerami. W porównaniu do Carnival to już kwestia gustu, tamta płytka dla mnie jest też zajebista, miała niezły cios, ale wiadomo jest zupełnie inna. Na pewno numery z BM na żywca bronią się najlepiej z całej twórczości Decap.

W jednym z wywiadów powiedziałeś, że na Blood Mantra miała wpływ muzyka, z którą obcowałeś na trasach koncertowych (Meshuggah i Lamb Of God). Część nadchodzącej trasy w USA będziecie grać z At The Gates. Tak więc, czy fani mogą się spodziewać szwedzkich wpływów na przyszłym albumie?

Hehe, dobre pytanie, zobaczymy. Faktycznie jest coś takiego kiedy grasz z innym zespołem, że nagle zaczynasz przesiąkać ich muzą. Patrz na Behemoth – swego czasu pojeździli z Nile i co się stało – zaczęli od nich czerpać, a wcześniej z Morbid Angel. Tak to już jest, z kim przystajesz, takim się stajesz. Oczywiście dzieje się to trochę nieświadomie. My zagraliśmy z Meshuggah około 70-80 koncertów, wiec po jakimś czasie jak zacząłem robić BM zauważyłem, że spod łapy wyłania mi się taka podobna faza jak u nich. Jakoś w końcu się z tym uporałem. Z ATG mamy zaplanowanych 10 sztuk, wiec może nie będzie aż takiego zainfekowania ich twórczością. I jeszcze wtrącę, że mówiąc o wpływach miałem również na myśli to, że uczyliśmy się od tych kapel, bo naprawdę maja duże doświadczenie i są świetne pod każdym względem.

Słyszałeś ostatni album At The Gates? Wg mnie jest on poprawny, ale nie przebił Slaughter of the Soul. Polska kapela In Twilight’s Embrace, która wydała w 2015 roku The Grim Muse (z gościnnym udziałem Tomasa Lindberga z ATG) pobiła ostatni krążek At The Gates.

Skoro tak mówisz, nie wiem nie słuchałem ostatniej płyty ATG. Zmiażdżyłem jeden numer z klipu i był ok. SofS (Slaughter of the Soul – przyp. red.) jest bardzo dobrą płyta i zapewne Szwedzi już jej nigdy nie przebija, bo i po co. Nie chodzi o przebijanie płyt. Każdy ma swoja opinie i to jest fajne i dziwne. Każdy woli coś innego. Może dla nich nowy album jest najlepszy..wiesz jak jest.

W marcu zagracie kilka koncertów w UK i Norwegii. Czy macie już zabookowane letnie festiwale?

Mamy kilka festów, ale na ten rok się specjalnie nie napinamy z openerami. Zostawiamy sobie furtkę na 2017, kiedy to będziemy mieć już nowa płyte. Chcemy jak najbardziej skupić się na robieniu nowych numerów, aranżacji i całej produkcji albumu. Dlatego postanowiliśmy dać sobie więcej czasu. Także poza Copenhell i kilkoma innymi festiwalami raczej nie będzie można nas zobaczyć.

Oczywistym jest, że ostatnie dwie płyty Decapitated mocno się odróżniają od poprzednich dokonań zespołu. Czy nie chodzi Ci po głowie (oraz gryfie) nagranie płyty w starym, dzikim i technicznym death metalowym stylu? Mniej groove, więcej death.

Nie zastanawiam się nad tym. Na pewno nie nagram już nigdy czegoś takiego jak Winds of Creation bo mam w głowie inne rzeczy, inaczej gram na wiośle i szukam innych wrażeń. Nie wiem, nigdy za bardzo nie zakładam co nagram na następnej płycie tylko gram na gicie i wyłapuje moim zdaniem najlepsze riffy. Właśnie tak powstaje muzyka Decap. Na szczęście wyzwoliłem się z czegoś takiego, ze Decap musi grać tak i tak i jestem mega szczęśliwy z tego powodu. Jak np. robiłem główny riff o BM to ewidentnie się balem, że „o ja pierdole, przecież to nie jest Decap, to nie jest death metal tylko jakiś rock and roll hahah, tyle ze na dwie stopy„, ale jakoś dobrze wyszło i na koncertach jest cios. Może dlatego każda z 6-ciu płyt Decap jest zupełnie inna. I powiem Ci, że za każdym razem ktoś będzie niezadowolony, ale tak to już jest. Ja chce grać muzę taka która mi się będzie podobać i będzie dobrze brzmieć na żywo i nie zamierzam być drugim Slayerem i nagrywać w kolko to samo. Chciałbym żeby mi się to udało, zobaczymy. Oczywiście Slayer rządzi!!!

Vogg, od początku Decapitated jesteś głównym kompozytorem muzyki. Czy między trasami koncertowymi jammujesz szukając pomysłów na nowe utwory? Masz już coś na nowe LP ?

Mam kilka riffów i chyba są OK 🙂 Cieszy mnie to bo za 10 miesięcy wchodzimy do studia. Mam pomysł na jakieś 4 numery w tej chwili, wiec jest dobrze 🙂 Tak dokładnie jest jak mówisz. Pomiędzy trasami siedzę w domu i gram na wiośle szukając riffów. To przypomina trochę wędkowanie, siedzisz, czekasz aż ryba weźmie i wtedy wiesz ze jest zajebiście 🙂

Czy jakkolwiek możemy mówić o konkretnych planach, terminach jeśli chodzi o kwestię nowej płyty?

Tak, myślę że wejdziemy początkiem grudnia 2016 i będziemy to robić przez około 3 miesiące razem z miksem i masterem, tak że pierwszy numer powinien ukazać się wczesną wiosna, a płyta około maja 2017.

Jesteś endorserem Ibaneza. Jak doszło do współpracy z tą marką?

Dino Cazares jest moim dobrym kolegą i kiedyś jak zobaczył moje gitary to powiedział mi: ”Dude you need new guitars”. Poźniej zapoznał mnie z Mikiem Orrigo (Artist Realation w Ibanez Custom Shop LA). Mike zapytał szefów Ibaneza czy jestem na tyle wart, żeby zechcieli mnie w CS i zgodzili się. Zostałem zaszczycony ofertą z tej zajebistej firmy. A kto więcej wie na ten temat to zdaje sobie sprawę z tego, że dostęp do custom shopu jest dość ograniczony. Chodzi o to, że oni tam robią gity dla Vaia, Satrianiego, Korna, Fear Factory, Meshuggah lub Slipknot,wiec muszę przyznać, że jak się dowiedziałem – to obsrałem zbroje 🙂

Kiedyś wypowiedziałeś się o zespole Materia mówiąc „Materia kiedyś będzie nr. 1 w tym smutnym jak p*zda kraju”. Wg Ciebie to jedyny wyróżniający się band polskiej sceny metalowej?

Oczywiście że nie, ale akurat wtedy stałem pod scena na ich koncercie w B90 no i poczułem totalna moc i radość z grania, która to mnie normalnie porwała. Musze przyznać, że kibicuję chłopakom bo są to zajebiste Ziomeczki i świetni muzycy. Potrzebują moim zdaniem trochę więcej oryginalności i mam nadzieje że się trochę wyrwą z djentu i zrobią coś oryginalnego, bo stać ich. Przypominają mi Decap jak zaczynaliśmy, cały czas impreza i faza hahaha. Pozdrowionka mordy!!!

Obok Vader, Behemoth i Hate jesteście w czołówce polskiego metalu za granicą (hehe). Następna będzie Materia?

Nie mam pojęcia. Są jeszcze inne bandy, którym kibicuje np. Blindead albo ostatnio Mgła.

W grudniu graliście trasę koncertową po Polsce między innymi z Frontside. Co sądzisz o muzycznych zmianach tego zespołu. Wolisz stary czy nowy Frontside?

Nigdy nie byłem fanem Frontside, po prostu nie słuchałem takiej muzy i nie zwracałem kompletnie uwagi na to co robią. Miałem szacun, ale jakoś zajmowały mnie inne kapele i artyści. Wiem, że wszyscy teraz na nich jadą ile wlezie, ale ja uważam, że płyta Sprawa jest osobista jest bardzo dobra płyta i w sumie nie kumam czemu ludzie wylewają na nich takie szambo. Wydaje mi się, że ta płyta jest właśnie bardziej dojrzałą jeśli chodzi o teksty i muzę niż wcześniejsze rzeczy plus sama produkcja przecież urywa łeb!!! Sound niszczy. Ja nie wiem, ja jestem jakiś inny, mnie się ta płyta podoba, ale ja jestem z osiedla z Krosna wiec pewnie nic nie kumam 🙂 I powiem tak jeszcze, ludzie nigdy nie chcą skumać jak się coś zmienia tylko najczęściej krytykują, że nie tak jak było. Z Decap to samo, że pierwsze 4 wcześniejsze spoko płyty, a dwie ostatnie jakieś takie inne. Nosz kurwa mać! A jak wyszła druga płyta to było to samo tylko już tego nikt nie pamięta bo to było z 14 lat temu. Jak wyszedł Organic Hallucinosis to dostawałem maila z treścią ”WFT man? It’s not death metal man, it’s bullshit, you should play like on Winds of Creation”. Wiec wiesz, ja tam nie wnikam. Nowy Fronstide dla mnie – wpierdol.

Czy któryś z koncertów po Polsce utkwił Ci specjalnie w pamięci?

Wszystkie były super. Nie no ta trasa przeszła nasze oczekiwania. Kluby pełne w większości, świetna atmosfera, zarówno na trasie miedzy zespołami jak i na koncertach. Fani dali rade po całosci. Meeega szacuneczek dla wszystkich którzy mieli cokolwiek wspólnego z ta traską. Mieliśmy naprawdę świetny czas i mam nadzieje, że będzie tak za rok. A jeśli miałbym wskazać jakiś szczególny moment to na pewno koncert na zamkniecie klubu Fabryka w Krakowie i imprezę do rana plus rozwalenie ściany, tort na twarzy Tomy podczas Angel of Death i tanczące metale do Micheala Jacksona. Dobre party na zamkniecie trasy.

Krimh grał w Decapitated 3 lata. Jak go wspominasz i współpracę z Nim?
Muzycznie świetnie. Bardzo fajnie nam się razem grało i robiło numery. Koleś zagra wszystko co chcesz i jak chcesz. Jest naprawdę bardzo dobrym pałkerem i fajnie aranżuje baniaki do riffów. Trochę nam się drogi rozjechały pod koniec personalne, ale dzisiaj już mamy ze Sobą kontakt, tak że wszystko OK.

Krimhowi czy Michałowi (Łysejko) jest bliżej do techniki grania na perkusji Vitka? Czy jednak każda z tych osób ma swój unikalny styl?

Każdy z nich ma inny styl. Zwłaszcza na początku, jak doszli do Decap to ja dopiero po czasie musiałem ich nieco nakierować na właściwe tory do grania w Decap. Jednak każdy z nich w porównaniu z Witkiem ma dość inne brzmienie i podejście do garów. Nie szukam Witka w pałkerze, bo się nie da, staram się zauważać pewne rzeczy, które muszą być spełnione, ale jeśli chodzi o sam charakter brzmienia i gry w ogóle to jest zawsze totalnie indywidualna rzecz i nie do podrobienia za fixa pana.

Ostatnio graliście na Brutal Assault a następnie dwa dni później na Off Festiwal. Ukryć się nie da, że muzycznie to dwie odmienne imprezy. Jak reagowała offowa publika? Bo o brutalną chyba nie trzeba pytać.

Heheh, no o brutalną nie trzeba raczej. Musze stwierdzić, ze w Czechach lubię zamielić, chociaż tak naprawdę to Brutal to już nie tylko czeski festyn a bardziej przypomina zlot metali z całego Świata, nawet z najbardziej odległych stron Świata jak Japonia czy Australia – szok!. W ogóle niezły przeżyliśmy szok jak mieliśmy signing session. Stary, godzinę podpisywania płyt, plakatów itd. Cios totalny. Najdłuższe SS w życiu – fajnie!!! Później był Off. Wiedzieliśmy, że będą tam zupełnie inni ludzie, ale właśnie to było super. Zobaczyć publikę, która w większości nigdy nie widziała takiej bandy jak my. Jak im się gęby cieszyły jak zaczęliśmy mielić. Coś pięknego. Mieliśmy fajne przyjęcie. Bito brawo, nawet ktoś tam pod scena mielił. Super na maksa imprezka i mam nadzieje, ze może nas kiedyś jeszcze tam zaproszą. I Like, very nice.

Vogg, na scenie grasz już kawał czasu. Czy wychodząc na scenę czujesz jeszcze tremę bez względu na to czy jest to koncert w klubie dla kilkudziesięciu/set osób czy też dla kilkunastu tysięcy na festiwalu?

Oczywiście ze tak. Ostatnio największą tremę miałem podczas Woodstock Festiwal w ostatnie wakacje. Człowieku – srałem w gacie. Duża to była odpowiedzialność i wyzwanie. Nie codziennie grasz dla 500 tysięcy osób. Nerw puścił dopiero jak zaczęliśmy grać i zobaczyłem, ze Ci wariaci pod scena robią młyn i wall of death na pierwszym riffie. To wtedy już skumałem, że wszystko będzie dobrze. Dla mnie koncert życia, totalne ciary i zniszczenie. Nie mam pytań.

Od kilku lat jesteś ojcem. Powiedz czy wyjeżdżając na trasę już myślisz kiedy będziesz z powrotem? Mocno się zmieniło Twoje życie?

Zmieniło się totalnie. Jestem niewyspany od 3 lat 🙂 Ale poza tym, jestem ojcem dwóch córek: Leny i Kai i jest to najlepsza rzecz jaka mi się zdarzyła w życiu. Wiesz jak jest, zmienia się myślenie priorytety itd. Tata musi przywieść kasę z trasy na pieluchy, przeczytać bajkę, mniej wychodzenia do knajpy itd. Hehehe. Trasy przy tym to wakacje, spanko, imprezka itd.  Za niedługo lecę do Stanów i nie będzie mnie w domu przez miesiąc, wiec trochę żal opuszczać dzieciaki, ale co zrobić nie ma wyjścia.

Będąc coraz bardziej zajętym człowiekiem masz czas na śledzenie nowych i ciekawych kapel? Mógłbyś coś polecić?

Ostatnio odkryłem kapele z Australii – The Kill, totalna ekstrema, ale z głowa i dobrze zagrane. Odkryłem tez zespól Mgła z Krakowa – bardzo ładnie graja te swoje nostalgiczne opowieści, szacunek. Aha i Black Breath, chyba ostatnio się rozpadli – szkoda.

Byłeś ostatnio na jakimś koncercie nie będący częścią trasy Decapitated?

Tak, byłem na AC/DC na Basenie Narodowym i stwierdziłem, że już chyba nie będę jeździł na takie koncerty. Wole małe kluby niż duże festiwale i stadiony. Chociaż wybieram się jeszcze na Black Sabbath do krakowskiej Areny i zobaczymy jak będzie. Na czym tam jeszcze…. na Acid w Fabryce i Sylosis, też w Fabryce. Dzisiaj się wybieram na Septicflesh.

W Polsce mamy nowy rząd (wiem …owy temat). Nie boisz się, że możemy się doczekać muzycznej cenzury oraz częstszych sytuacji jak to było z odwołanym koncertem Behemoth w Poznaniu oraz protestami przed koncertami w innych miastach?

Cóż zrobić, pożyjemy zobaczymy jak to będzie z koncertami. Mam nadzieje, że nie zaczną odwoływać tego typu imprez. Czas pokaże, nie jesteśmy tego w stanie przewidzieć chociaż na razie ten cały nowy rząd robi niezła wiochę w ogóle. Póki co, dajmy sobie czas, najwyżej nie będziemy grać w Polsce tylko poza granicami, czego bym sobie nie życzył, bo w Polsce się gra zajebiście.

Myślisz, że dożyjemy takich lat, że dobry rock i metal usłyszymy i zobaczymy w polskich mediach?

Szczerze mówiąc to jakoś mi na tym szczególnie nie zależy. Przyzwyczaiłem się, że nie ma rocka i metalu w mediach i jakoś z tym żyje. Wszystko odbywa się w necie i to jest OK. Metal niech pozostanie w odtwarzaczach płyt i winyli plus koncerty. Ważne żeby to przetrwało, a TV i radio to już niech robią co uważaja za słuszne. Aczkolwiek po premierze BM zaproszono mnie do Dwójki na godzinną audycję, tak że nie do końca można powiedzieć, że nie ma tej muzy w mediach.

Czy wiesz jak przebiega rehabilitacja Covana?

24 godzinna opieka rehabilitantów i rodziny. Tyle mogę powiedzieć. Jest coraz większy kontakt z Adrianem jednak ciągle bardzo powolny. Mam nadzieje, że nadejdzie jeszcze czas kiedy zacznie do nas mówić i być samodzielny.

Vogg: Twój ulubiony alkohol i potrawa to…

Ostatnio browarki Ale, a z whisky – Talisker. Szama – wszystko co dobre, w szczególności domowa kuchnia mojej małżowiny, ryby i owoce morza – uwielbiam. Polska kuchnia wiadomo, zwłaszcza po trasie, no i makarony z różnymi miksami, uwielbiam kuchnie śródziemnomorską.

Jakiś czas temu Śvierszcz (Ogotay,ex-Yattering) mocno zaangażował się w pomoc Adriana. Planujecie może kolejne edycje koncertów pod szyldem Covan Wake the Fuck Up?

To prawda, Śvierszcz mocno zaangażował się w akcje pomocy Adriana i chwała mu za to. Koleś zbiera i sprzedaje różne fajne rzeczy na aukcjach. Szacunek. Myślę, że przyjdzie jeszcze nie raz czas na koncert lub inną akcję dla Covana. Zazwyczaj January z Creative Music zajmował się tymi sprawami, wiec pewnie on coś niedługo zainicjuje w tym temacie. Myślę, że trzeba poczekać na właściwy moment i zagramy dla Adika z pełna mocą!!

W tym roku jak wspomniałeś Decapitated stuknie jubileusz 20-lecia. Oprócz zapowiadanych specjalnych koncertów jak się zapatrujesz na pomysł książki/biografii o zespole?

Nie planujemy książki, ale coś na pewno zrobimy w związku z 20-leciem. Możliwe, że będzie to jakieś specjalne wydawnictwo złożone ze starych materiałów zespołu.

Wielkie dzięki za wywiad i kilka słów dla fanów i czytelników…

Dzięki za fajny wywiad i wszystkim fanom za wsparcie! Podziękowania za zajebista frekwencje na koncertach i festiwalach. Robimy wszystko, żeby dać wam jak najlepszy sound i wykon każdego wieczoru. W tym roku obchodzimy 20-lecie Decap, wypatrujcie już niedługo nowych dat w Polsce. Będziemy robić specjalny set na te koncerty. Aha i jak możecie to zagłosujcie na nas na Złoty Bączek to może znowu zagramy dla WAS na Przystanku Woodstock 2016. Niech moc będzie z Wami.

Autorami zdjęć są: Oskar Szramka oraz Rafał Kotylak.

Artykuł VOGG (Decapitated): „nie zakładam co nagram na następnej płycie” pochodzi z serwisu KVLT.