Krzysztof Słyż (Arachnophobia Records)

Nie lubię podsumowań. Z paru powodów. Nie umiem w daty, więc zawsze coś spieprzę i umieszczę płyty nie z tego roku co trzeba. Skleroza też, bo ja wyślę podsumowanie, to później sobie przypominam, że zapomniałem o numerze jeden. No i jestem też opóźniony, nowości odsłuchuję czasem po dwóch nawet latach i bywa tak, że z inkryminowanego roku mało co słyszałem.
Skoro mamy rozdzielać Polskę i zagranicę, to Polska bez wątpienia rozdała w tym roku. Aż dziw bierze skąd w tym smutnym jak pizda kraju powstaje tyle bardzo dobrych płyt. Może to przez to, że artyści nie dostają zasiłków za bycie artystami. Nie mam pojęcia.

POLSKA:
1. Blaze of Perdition – „Near Death Revelations”
2. In Twilight’s Embrace – „The Grim Muse”
3. Mord’A’Stigmata – „Our Hearts Slow Down”
4. Non Opus Dei – „Diabeł”
5. Infernal War – „Axiom”

ŚWIAT:
1. Kommandant – „The Architects of Extermination”
2. Secrets of the Moon – „Sun”
3. VI – „De Praestigiis Angelorum”
4. Pogavranjen – „Sebi Jesi Meni Nisi”
5. Paradise Lost – „The Plague Within”

Fabian Filiks (Via Nocturna)

Rok 2015 w muzyce ekstremalnej obfitował w naprawdę świetne płyty. Nieustannie bombardowani byliśmy doniesieniami o premierach wobec których niepodobna było przejść obojętnie. Trudno zawrzeć to wszystko w krótkiej wyliczance, ale na potrzeby tego podsumowania spróbuję wskazać 10 płyt, które okupowały mój odtwarzacz najczęściej w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

POLSKA:
5. In Twilight’s Embrace – “The Grim Muse” – największe zaskoczenie i zwrot w karierze tego młodego zespołu. Mocna, solidna i nagrana z dużym polotem płyta. Melodyjny death metal na szwedzką modłę jeszcze się nie skończył…
4. Blaze Of Perdition – “Near Death Revelations” – naznaczona ciężarem osobistej tragedii płyta, która wzbudza autentyczne emocje. Świetne kompozycje i mądra produkcja bez utraty realizmu i pewnej „doskonałej niedoskonałości”. Niepodobna do niczego co wcześniej nagrało BOP.
3. Mgła – “Exercises in Futility” – bezapelacyjnie jedna z najbardziej oczekiwanych płyt w 2015 roku. Najlepsze wydawnictwo w historii zespołu. Nie bez mankamentów, ale też nie bez błyskotliwości w kompozycjach, które są tak zbędne jak i potrzebne na polskiej scenie. Wyjątkowa rzecz.
2. Batushka – “Litourgiya” – tajemniczy projekt „znanych nieznanych”, którzy zaproponowali nam uczestnictwo w czarnej mszy prawosławnej. Fenomenalne niskie wokalizy i fascynujący, wschodni klimat, który co starszym słuchaczom wyda się znajomy. Najlepszy „debiut” tego roku.
1. Outre – “Ghost Chants” – mocna, bezkompromisowa wizja zrealizowana z rozmachem, ale bez zbędnego patosu i udziwnień. Zwarta, momentami hipnotyzująca i transowa płyta, która wciąga, przeżuwa i wypluwa duszę zostawiając ze słuchacza niczym wydrążoną skorupę.

ŚWIAT:
5. Paradise Lost – “The Plague Within” – jedno z największych zaskoczeń w tym roku jeśli chodzi o płyty “dużych zespołów”. Po latach smażenia się w blasku jupiterów Paradise Lost znów podróżuje do jądra ciemności. Zdecydowanie warto wybrać się tam razem z nimi.
4. Tsjuder – „Antiliv” – prosty ale też szczery i bezpośredni black metal jaki potrafią grać tylko w Norwegii. Bez udziwnień, bez eksperymentów. Wulgranie i do przodu! Tytułowy utwór to jeden z najlepszych numerów jakie słyszałem w tym roku.
3. Akhlys – „The Dreaming I” – Naas Alcameth zilustrował swoje fantasmagoryczne wizje mieszaniną black metalu i dark ambientu. Jego oniryczne pejzaże imponują rozmachem i kunsztem. Pytanie, czy my zerkamy w otchłań, czy ona zerka w nas pozostaje tu bez odpowiedzi.
2. Leviathan – „Scar Sighted” – najlepsza płyta Leviathan od lat. Osobiste, dojrzałe i bezpretensjonalne dźwięki. To prawdziwe opus magnum potwierdzające, że obecnie Jef Whitehead jest w najwyższej formie od czasów „The Tenth Sub Levels of Suicide”.
1. Lucifer – „Lucifer I” – subtelna, uwodzicielska i najbardziej uzależniająca płyta na tej liście. Samozapętlająca się w odtwarzaczu aż do wyssania ze słuchacza resztek emocji. Gęsta, duszna i słodka jak kostka cukru nasączona LSD. Naprawdę niepowtarzalna płyta.

Tytus Kalicki (Unquiet Records)

Nie byłbym sobą, gdybym zrobił normalną, ludzką listę. Nie potrafię. Poniższe płyty nie są ułożone w żadnej konkretnej kolejności i chyba nie udało mi się ograniczyć do 10 albumów.

POLSKA:

1. Mgła – Excersises in Futility
Tu pewnie nie będę oryginalny, więc nie będę się rozwodził. Nie jest to może najlepszy album Mgły, ale i tak wybitny.

2. Mord’A’Stigmata – Our Hearts Slow Down
Ile razy katowałem tę epkę, tego się zliczyć nie da. Bardzo podoba mi się kierunek, w którym idzie ten zespół. I na tym właśnie EP, w Mantra of Anguish znajduje się najlepszy riff tego roku, kto się nie zgadza, ten się nie zna.

3. Coffinfish – I Am Providence
Może trochę oszukuję, ale co poradzę. Jest to super płyta, do której często wracam i cieszę się że mogłem ją wydać. Złoci chłopcy.

4. Antigama – The Insolent
Największy wpierdol od jednego z lepszych zespołów grindowych NA ŚWIECIE. Bezbłędna płyta.

5. Echoes of Yul – The Healing
Nie wiem czy mój opis jakoś odda to, co dzieje się na tej płycie. Chyba nie powiem nic bardziej sensownego niż „matkobosko ale dobre”.

ŚWIAT:

1. Closet Disco Queen – s/t
Bardzo rzadko organizuję koncerty, ale w tym przypadku nie mogłem odmówić. Debiut tych dwóch chłopów znanych szerzej z Coilguns, a niegdyś z The Ocean. Nie potrafię opisać co grają i do niczego porównać. Transowy, krautowy i zarazem mocno przebojowy instrumentalny rock’n’roll. Opis może niespecjalnie zachęca, ale naprawdę jest to doskonale, morda się cieszy podczas słuchania. Smutna i zła muzyka wiadomo że najlepsza, ale istnieją wyjątki i to jest jeden z nich.

2. Steve Von Till – A Life Unto Itself
Z przykrością uznałem ostatnie Neurosis za płytę niezbyt udaną. Ba szczęście solowe projekty dziadów wynagradzają to w zupełności. Nie da się nie wzruszyć.

3. Sumac – The Deal
Nowy projekt Aarona Turnera zdecydowanie rozdał w swoim gatunku. Zabrałem się za tę płytę stosunkowo niedawno, chociaż wiedziałem, że nie może być źle. Po zeszłorocznym trollu roku w postaci  (świetnych) płyt Old Man Gloom o tej samej nazwie Aaron wciąż w formie. Niepokojąco i skurwiale.
Przy okazji, wszystkim polecam fanpage Old Man Gloom. Najlepsza strona na facebooku, serio.

4. Wrekmeister Harmonies – Night of Your Ascension
Zespół prawdziwego króla Midasa. Zostałem doszczętnie zmiażdżony tą płytą. Jest ostrzej i trochę bardziej metalowo niż na You’ve Always Meant So Much To Me. Chyba najbardziej wyrazista i działająca na wyobraźnię płyta roku 2015. I te wokale, ojezu.

5. Dark Buddha Rising – Inversum
Dwa słowa: Straszne zło.

Oprócz tego jak co roku towarzyszyły mi: Converge – Jane Doe, At the Drive-In – Relationship of Command, Isis (wszystko), Ash-Ra Tempel (wszystko), Dead Skeletons – Dead Magick, Bohren & Der Club of Gore – Black Earth, Talking Heads – koncert stop making sense.

Artykuł Podsumowanie 2015 roku wg wydawców pochodzi z serwisu KVLT.