Tracklista:
01. Chevrolet
02. As I Roved Out
03. It’s a Beautiful Day Today
04. Soul of a Man
05. Ticket Taker
06. I Never Will Marry
07. Higher Rock
08. Too Far from You
09. Everybody’s Song
10. Gospel Plough

Artykuł ROBERT PLANT, SUZI DIAN oraz SAVING GRACE udostępniają streaming nowego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej artysta z formacją udostępnili klip do numeru Everybody’s Song.

Artykuł ROBERT PLANT oraz SAVING GRACE przedstawiają nowy utwór pochodzi z serwisu KVLT.

Dźwiękowa podróż w czasie, fundowana przez Australijczyków nie jest niczym odkrywczym, zespołów, które bawią się w muzyczne rekonstrukcje jest przecież cała masa (najbliższe skojarzenie wiedzie do Wytch Hazel, choć muzyka Australijczyków nie jest aż tak uduchowiona). Trudno doszukać się na Glimpse Of The Dawn specjalnej oryginalności, jeśli jednak odłoży się w tej kwestii niepotrzebne oczekiwania, można spędzić przy  drugiej płycie Tarot kilka naprawdę miłych momentów.

Pobrzmiewają na Glimpse Of The Dawn wszechobecne echa Deep Purple, Led Zeppelin, Rainbow, czy Uriah Heep. Hammondzik aż grzeje się od wygrywanych melodii, gitary szyją znajome, lekko progresywne i psychodeliczne harmonie, a charakteryzujący się ciepłą barwą wokal The Herophanta spina to wszystko z miejsca zapadającymi w pamięć refrenami.

Potrafi być zarówno sielankowo i przytulnie (tytułowy Glimpse Of The Dawn, Echoes Through Time), jak i rasowo i konkretnie (The Winding Road, The Vagabond’s Return, Heavy Weighs The Crown). Prawdziwą wisienką na torcie jest natomiast Dreamer In The Dark, przy którym dłonie same składają się do oklasków.

Bardzo przyjemny album, idealny na poprawę humoru w coraz zimniejsze, jesienne wieczory (mimo tego, że sam premierę miał wiosną tego roku).

Artykuł TAROT – „Glimpse of the Dawn” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

18.07.2022 – Sopot, Opera Leśna

Bilety:
– Citi Handlowy przedsprzedaż (24 listopada 09:00)
– Ticketmaster (25 listopada 09:00)
– Ogólna sprzedaz (26 listopada 09:00)

Podczas koncertu artyści będą promować najnowszy album Raise The Roof, który ukazał się 19 listopada.

Artykuł Robert Plant & Alison Krauss na koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Ta płyta jest nośna, przebojowa, ale również wysublimowana! Teksańczycy z Austin na swoim trzecim krążku udowadniają, że aby grać hard-rocka w stylu retro i occult nie trzeba silić się na oczywiste inspiracje, bo przecież z Black Sabbath kradnie każda kapela. „Valley Of Shadows” to doskonały przykład na to, jak zarzucić pomost pomiędzy klasycznym proto-metalem (Nazareth, Uriah Heep, Thin Lizzy a nawet Deep Purple i Led Zeppelin), heavy metalem (Mercyfull Fate, Iron Maiden), a stonerowo/doomowymi opowiastkami o czarnej magii i potworach z ciemnych labiryntów, jednocześnie nie rezygnując z oryginalności i własnej wizji na muzykę. Począwszy od singlowego Black Magic Summer, którego refren to typowy „earworm”, przez rewelacyjny Red Moon Forming (radiowy hit, w dobrym znaczeniu tego słowa), aż po wolniejsze fragmenty I Feel No Pain, ma się wrażenie, że zespół doskonale zdaje sobie sprawę, dokąd zmierza. „Valley Of Shadows” może (mam nadzieję!) okazać się dla Duel przepustką na największe metalowo/rockowe festiwale na świecie. Być może nie będzie to sukces komercyjny, uważam jednak, że wytwórnia Heavy Psych Sounds Records wygrała los na loterii, wypuszczając ten krążek, który od momentu premiery staje się klasyczną pozycją w stylu retro. 

Duel już na debiucie „Fears Of The Dead” znaleźli swój styl. Na „Valley Of Shadows” dopracowali go do perfekcji, serwując nam 37 minut doskonałego, chemicznie czystego hard-rocka.

English version

When I’m listening „Valley Of Shadows”, and try to imagine how went the process of writing songs, I see four guys who can’t stop laughing. Whoever plays with the band, there know that might be a massive endorphine kick!

This LP is catchy as hell, but also a finespun! Austin (Texas, US) based band Duel on their third album proves that, if you want to play retro-occult hard rock, you don’t have to steal from Black Sabbath (every band does it). „Valley Of Shadows” its a great example how to build a bridge between classic proto-metal (Nazareth, Uriah Heep, also Deep Purple and Led Zeppelin), heavy-metal (Mercyful Fate, Iron Maiden), and stoner-doom tripy stories about black magic and monsters from dark labyrinths. From Black Magic Summer with earworm chorus, through great Red Moon Forming, up to slower parts of I Feel No Pain, you can feel that band perfectly knows where they going. „Valley Of Shadows” might be (i hope so!) an entry for big festivals around the globe. Perhaps it’s not gonna be a financial success, but Heavy Psych Sounds Records won in a lottery released an album which is a classic position of the genre from the first day of the premiere.

Duel found their own style on their debut album „Fears Of The Dead”. Now they polish that style, serving us a perfect 37 minutes of great hard-rock.

Rate 8/10

Facebook 

Instagram 

 

Artykuł DUEL – „Valley Of Shadows” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Być może ta właśnie część książki wydaje się najciekawsza, a zatem moment terminowania u mistrzów, który doprowadził pojętnego czeladnika do laurów. Case zręcznie przenosi nas w samo sedno skifflowego szaleństwa i rozkwitu brytyjskiej sceny w połowie lat 60-tych. Poznajemy tu Page’a, jako ambitnego młodzieńca, który wspiera w studiu nagraniowym takich tuzów, jak The Kinks, The Who, Tom Jones i Them, a nawet doradza muzykowi The Beatles. Kto z tej współpracy był zadowolony? Kto na nią utyskiwał, i z jakich powodów? Możliwość znalezienia odpowiedzi na te pytania, to jeden z głównych argumentów, dla których warto sięgnąć po książkę.

Udaje się Case’owi w sposób intrygujący uchwycić dalszą karierę muzyka w The Yardbirds i trudne początki Led Zeppelin, kiedy nie wszyscy potrafili jeszcze w pełni docenić geniusz i innowacyjność serwowanej przez Page’a, Planta, Jonesa i Bonhama muzyki. Autor w obrazowy sposób potrafi ująć w słowa to, co przecież niewysławiane z natury, czyli istotę siły muzyki. Na szczęście nie popada w egzaltację, doceniając klasę swojego bohatera, potrafi dostrzec jego ograniczenia, jednocześnie rysując portret gitarzysty bez odrywania go od pejzażu szalonych lat 70-tych, bowiem cała czwórka – i wielu im podobnych – żyła wówczas w dziwnej, specyficznej izolacji od bieżących spraw tego świata, czasami nawet bez świadomości ich istnienia (…) Nieobce były im jedyne w swym rodzaju pochlebstwa, byli też świadkami (czy wręcz przedmiotem) dalece posuniętych przykładów ludzkiej pobłażliwości i wdzięczności. Ich dorosłe życie przebiegało w niegasnącym blasku bezprecedensowych sukcesów. Sukcesów, które prowadziły też to załamań i nałogów, a Johna Bonhama do ostatecznej zguby.

Jednak choć Case pisze o karierze Zeppelinów oraz późniejszych solowych dokonaniach Page’a solennie i rzetelnie, to i bez większego polotu. To bardzo poprawna biografia, do której ciężko się o coś przyczepić, jednocześnie brak jej szalonego, nieskrępowanego rysu, w której dziennikarz muzyczny jest też kreatorem, spiera się z rzeczywistością, stawia śmiałe tezy, polemizuje zaś z tymi narzuconymi przez innych. W tej konfrontacji z muzyczną wielkością ciekawie wypadają wątki z pozoru poboczne, ale łączące się doskonale z postacią Jimmy’ego Page’a; najlepszym przykładem jego fascynacja ezoteryką i postacią Aleystera Crowleya. Fascynacja, dodajmy, twórcza i inspirująca, jednocześnie przynosząca groźne i nieprzyjemne konsekwencje, czego przykładem atak nożownika – podczas jednego z koncertów szaleniec wtargnął na scenę, chcąc ukarać gitarzystę za bratanie się z „siłami ciemności”.

Być może po lekturze Dobrych czasów, złych czasów czułem pewien niedosyt. Z drugiej jednak strony (jak zauważa sam Case, niejako w samo usprawiedliwieniu): Najbardziej specyficznym wkładem Jimmy’ego Page’a do legendy o nim samym jest otaczająca go, równie legendarna tajemniczość. Szkoda, że tego woalu przykrywającego legendę nie udało rozwiać się mocniejszym podmuchem, ale w kategorii rzetelnych „pogłębiaczy” rockowej wiedzy ta biografia się sprawdzi. Zwłaszcza, że została uaktualniona o dopiski z późniejszych lat, skreślone ręką tłumacza, Tomasza Szmajtera. Nieocenioną z kolei skarbnicą wiedzy jest zamieszczony na końcu książki dodatek, w którym przedstawione zostały zwięźle muzyczne kolaboracje Page’a.

Artykuł GEORGE CASE – „Jimmy Page. Dobre czasy, złe czasy” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

I bardzo słusznie. Fanatycy wszechstronnego rockowo-metalowego brzmienia Led Zeppelin zdążyli raczej przyzwyczaić się do tego, że Plant już dawno spuścił z tonu i nie goni ani za duchami z przeszłości, ani za bieżącymi trendami. Nie powinno to przeszkadzać tej części fanów Zeppsów, którzy uważają ich III za najlepszy krążek. Brytyjczyk w swojej karierze solowej zgłębia bowiem folkowe tradycje, zostawiając hard rockowy styl daleko w tyle. O ile jego albumy z lat osiemdziesiątych wpisywały się w charakter tej dekady, przynajmniej jeśli chodziło o bardziej popowy wizerunek dawnych rockowych rozbójników, tak począwszy od 1993 roku jego twórczość zaczęła zwalniać tempo.

Album Carry Fire to drugie wydawnictwo Planta wspieranego przez kolektyw The Sensational Space Shifters, choć tym razem nazwa ta nie została wymieniona na okładce płyty. Grupa eksploruje tereny znane z poprzedniego krążka Lullaby and the Ceaseless Roar, podążając szlakami wyznaczonymi przez bogate i różnorodne instrumentarium. Usłyszeć tu można inspiracje tradycyjną muzyką brytyjską, ale też klimatami bliskowschodnimi, do których wielokrotnie powracał Plant (również w towarzystwie Page’a) już po rozpadzie Led Zeppelin. Historia styka się tu jednak ze współczesnością, czego najlepszym przykładem jest tytułowy utwór Carry Fire, w którym muzyka arabska spotyka delikatne syntezatory. Znaleźć tu można kompozycje szybsze i weselsze, jak chociażby Bones of Saints, ale też melancholijne ballady – Season’s Song czy Dance With You Tonight. Oficjalny singiel promujący najnowsze wydawnictwo Złotego Lwa, Bluebirds Over the Mountain to numer odbiegający od pozostałych swoim dynamizmem i eksperymentowaniem z klawiszami i samplami. To zdecydowanie jeden z ciekawszych momentów na tym krążku, tym bardziej że gościnnie występuje w nim wspaniała Chrissie Hynde, znana z buntowniczego zespołu The Pretenders, który swoje lata świetności miał w latach osiemdziesiątych. Najnowsze dzieło Planta i spółki zawiera też motywy inspirowane brzmieniem Zeppelinów, które przejawiają się przede wszystkim w kompozycjach The May Queen (przypominającej stary numer Friends ze wspomnianej III), a także New World… (tu brzmienie gitary odsyła słuchacza do czasów Physical Graffiti). Całość zwieńcza utwór Heaven Sent, silnie, moim zdaniem, inspirowany powojennym amerykańskim jazzem.

Nowe dziecię Roberta Planta to bardzo szeroki przekrój gatunkowy. Może nie jest to wiekopomne dzieło, nie zapisze się w historii muzyki jako odkrywczy album. Nie o to tutaj chodzi. Dojrzali artyści z takim statusem mogą przecież pozwolić sobie na zgłębianie tego, co im naprawdę w danym momencie w duszy gra. Nie można wymagać od Planta kolejnego ciosu, jak jego słynne wejście podczas Immigrant Song. Uważam się za fanboja Zeppsów i z uwagą śledzę to, co dzieje się w obozach trójki muzyków, którzy w ciągu trzynastoletniej historii grupy przetarli szlaki nowych gatunków, tworząc z bluesa podwaliny heavy metalu. Nie czekam jednak na ich reunion, choć wspaniale byłoby zobaczyć ich jeszcze raz na scenie. Dobrze, że po śmierci Johna Bonhama ani Plant, ani Page, ani też Jones nie złożyli broni i każdy dalej gra to, co czuje. Akurat ten pierwszy najlepiej czuje się w klimatach okołofolkowych, a skoro wychodzi mu to bardzo składnie, to czemu miałby światu udowadniać, że jest inaczej? Carry Fire można kupować w ciemno. Rewelacyjna odskocznia od ciężkiego brzmienia. Dojrzały i wysublimowany album.

Artykuł ROBERT PLANT – „Carry Fire” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Już po kilku obrotach płyty w odtwarzaczu słychać, że to stare dobre Black Country Communion. Pierwszy track, Collide, swoją dynamiką, zapadającym w pamięć refrenem i solówkami Bonamassy wpasowuje się w poprzednie dokonania grupy. Znowu dostajemy połączenie staro-szkolnego bluesa z trochę cięższymi hardrockowymi riffami, w znanym nam doskonale duecie wokalnym Joe i Glenna, i zdawałoby się, niezmienioną stylistyką. Tak prezentuje się zdecydowana większość BBCIV. Chwytliwe zagrywki, dynamika, charakterystyczne, powtarzające się elementy. Znamy to już doskonale, jednak tym razem Panowie pokusili się o modyfikacje używanej trzykrotnie już formuły, wprowadzając więcej elementów progresywnych. Nie jest to może rewolucja, ale słychać chęć jakichś zmian. W jednym utworze zamiast klasycznej gitarowej solówki słyszymy przewijający się motyw skrzypiec, połączony w pewnym momencie z fortepianem. Gdzie indziej zaś przygrywa spokojnie banjo. Wprawdzie folkowe brzmienia obecne już były w twórczości tego kolektywu, składającego się przecież z osobistości wszechstronnych i niezwykle uzdolnionych, lecz odnoszę wrażenie, że dopiero przy swoim czwartym dziecku muzycy wykorzystali najbardziej zróżnicowany wachlarz środków. Kompozycje są znacznie ciekawiej rozbudowane, jednocześnie zachowano ten hardrockowy pazur, który znamy od wielu lat. Przez to naprawdę trudno pomylić te dźwięki z jakimkolwiek innym zespołem.

Dzięki ubogaceniu wszystkich utworów, mimo pewnych podobieństw do poprzednich płyt, z pewnością nie odniosłem wrażenia, że jest to odgrzewany kotlet. Owszem, gdzieś to już było, lecz nie w tak przemyślanej i perfekcyjnie wykonanej formie. Nie muszę chyba dodawać, że także pod względem studyjnym materiał stoi na najwyższej półce. BBCIV jest znakomitym albumem, pełnym klasowego grania w wykonaniu mistrzów swojego rzemiosła. Oczekiwałem płyty porządnej, być może tak samo dobrej jak poprzedniczki, mając świadomość, że tak krótki okres powstawania mógł źle wpłynąć na jakość samej muzyki. Okazuje się jednak, że najlepsi nie potrzebują dużo czasu, by stworzyć prawdziwe dzieło. Czwarte dzieło Black Country Communion to nie tylko krok do przodu względem poprzednich, znacznie „prostszych” albumów. To przede wszystkim manifestacja wielkiej siły gitarowego grania, które jak widać wciąż ma się bardzo dobrze. Wszyscy malkontenci, twierdzący, że rock umarł, powinni zapoznać się z tym krążkiem i ponownie zweryfikować swoje poglądy. Mogę z dużą przyjemnością stwierdzić, że taka muzyka wciąż ma się bardzo dobrze. Jeśli w dalszym ciągu będzie podtrzymywana przez tak silne filary, jak autorzy tego wspaniałego krążka, absolutnie nie wróżyłbym jej rychłego końca.

Ocena: 9/10

Autorem jest Patryk Lachowski.

Artykuł BLACK COUNTRY COMMUNION – „BBCIV” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Formacja pochodzi z Bielska Białej i jest to stricte klasyczny blues rockowy skład, czyli śpiewający i grający wokalista, gitara solowa i sekcja rytmiczna. Czasami, w niektórych kawałkach, usłyszymy harmonijkę ustną i skrzypce, które znakomicie dopełniają całość. Można by się zastanowić, skąd biorą się tego typu zespoły, które tak świadomie wracają do korzeni muzyki rockowej. Inspirację są dość wyraźne, bo często słychać echa Cream czy Lynyrd Skynyrd. Wszystko jest jednak ładnie wymieszane i po prostu dobrze brzmi.

Na album It Seems To Be Cheap składa się 9 numerów, utrzymanych w stylistyce starego blues rocka jw. z końcówki lat 60. z domieszką psychodelicznych odjazdów spod znaku The Doors czy Grateful Dead. Każda z tych dziewięciu kompozycji posiada swój niepowtarzalny klimat. Od bluesowego „bujania” aż po countrowe przygrywki, z których słynął wspomniany wyżej Lynyrd Skynyrd.

Płytę można podzielić na dwie części -, żywsza, to ta pierwsza, by później w spokojnie przejść w część drugą utworem Desert Blues. Wokal Karola Ochodka w tym numerze przypomina mi klimaty z III Led Zeppelin. Spokojnie i dostojnie zespół sunie dalej, dając słuchaczowi uspokoić myśli i odpocząć.

Im dłużej słuchamy muzyki Raspberry Hills, tym więcej można znaleźć na tym longplayu. Podoba mi się również wydanie płyty, które przywodzi na myśl klasyczne odjazdowe, – klimatyczne okładki z przełomu lat 60. i 70. Warto dodać, że muzycy regularnie koncertują, częstując swoją muzyką głodnych słuchaczy blues rockowych dźwięków.

Podsumowując. Ameryka po raz kolejny na nowo nie została odkryta, jednak fajnie wiedzieć, że w Polsce są zespoły, które nie ulegają żadnym muzycznym trendom. Płyta nagrana solidnie z fajnymi tekstami i fajną oprawą graficzną. Czego chcieć więcej, po prostu słuchać i jeszcze raz słuchać.

Artykuł RASPBERRY HILLS – „It Seems To Be Cheap” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Zespól pochodzi z Chełmży, i powstali w 2014 r. Z wyszperanych informacji wiadomo, że bardzo inspirują się klimatami Led Zeppelin i Rival Sons. Brzmi ciekawie, bo obydwa zespoły bardzo lubię i cenię. Jak to się ma natomiast do muzyki The Rory Breaker? Z pewnością mogę stwierdzić, że słychać owszem te inspiracje, ale i własne pomysły wplecione pomiędzy. EP-ka została nazwana Of Bones And Orphans i jest bardzo krótkim materiałem (wspomniane tylko 4 utwory), za to brzmi porządnie i profesjonalnie.

Coming To Get You jest pierwszym utworem otwierającym ten materiał. Swingująca gitara z prostym perkusyjnym beatem, plus wokalista śpiewający tak lekko, jak wokalista Rival Sons. Numer zostaje na długo w głowie i można się złapać na jego nuceniu. To bardzo dobry początek, by później przejść w nieco inne klimaty.

Intro i Cold Blooded Daisy to flirt The Rory Breaker z ogólnie pojętym stoner rockiem. Czy słychać echa pustynnych odjazdów ? Może nie do końca, ale sam feeling i brud, który charakteryzuje gatunek jest dość wyczuwalny. Kiedy dojdziemy do połowy EP-ki, można stwierdzić, że zespół może nieźle namieszać w przyszłości. Panowie z Chełmży, mają do tego niezłe predyspozycje.

Całość kończy się Black Souls, który moim zdaniem jest ich najlepszym utworem. Gitarowy sprzęg na początku, a później riff jakby wyjęty spod palców Tonego Iommiego z Black Sabbath. Staromodne patenty często są używane przez współczesne kapele. Nie ma co gonić za techniką, skoro można umiejętnie czerpać pomysły z klasyki hard rocka. W przypadku The Rory Breaker, wszystko jest ładnie ubrane w dźwięki i energię, czego przykładem jest środek tego utworu, gdzie kapela odpala silniki i przyśpiesza, by później przejść w gitarową solówkę.

Wygląda to wszystko bardzo dobrze i przede wszystkim świeżo, więc nie boję się ocenić młodych muzyków wysoko. Może ktoś z jakiejś ciekawej wytwórni się nimi zainteresuje i w nich zainwestuje. Swoją drogą, tego typu granie powinno być mocno docenione i zauważone, bo jest niesamowicie szczere. Polecam ten materiał wszystkim tym, którzy zabłądzili w starociach, ale oczekują jakiejś nowej iskry w nowoczesnym graniu.

Artykuł THE RORY BREAKER – „Of Bones and Orphans” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.