Warszawska kapela dołącza zatem do rodzimych, czerpiących ze sceny nowofalowej lat 80. grup, które po różnych perturbacjach przypominają o sobie nowym materiałem. Powroty te okazywały się dotąd bardzo satysfakcjonujące (przypomnę recenzje płyt Made In Poland i Gardenii). Czy podobnie sprawy się mają z kierowaną przez Tomasza Wasyłyszyna (wokalistę, tekściarza, basistę i kompozytora) Cytadelą? Być może Do źródeł mroku nie jest pozycją tak przekonującą jak nowe albumy wspomnianych wcześniej formacji, niemniej ma kilka walorów, które pozwalają z optymizmem spoglądać na ten powrót i wierzyć, że znajdą się zainteresowani słuchacze.

Na pewno tytuł nie jest drogowskazem wskazującym na całościowy klimat płyty, bo nie brak na niej momentów optymistycznych i lekkich, co zresztą się przeszkadza pewnej refleksyjności. W żadnym przypadku to nie zarzut. Nowofalową aurę czuć najmocniej właśnie w piosence tytułowej, moim zdaniem najbardziej prawdę mówiąc udanej. Mamy niepokojącą, ale i kuszącą aurę, a wokal i tekst Wasałyszyna zyskują w tej piosence ciemniejszy odcień. I chociaż całość pozornie snuje się leniwie, to jednocześnie ma rozedrganą strukturę, podszytą pewnym nerwem, który potęgują zastosowane środki – a to dźwięki podobne do sitaru (lub sitar właśnie), a to łkająca gitara na koniec.

Cytadela nie stawia zbyt często na rockową moc. To nie gitarowe riffy decydują o tutaj charakterze muzyki. Owszem, czasem zespół wypada nieco żwawiej, jak w Jesteś tylko szumem (tu brawa za gitarowe solo) albo Stoimy na dwóch mostach. Z kolei w otwierającym płytę, skocznym i radiowym W tył zwrot odzywa się z kolei gitarowy i staroświecko brzmiące klawisze, które mogą przywodzić echa klasycznego hard rocka. Sporą rolę odgrywają na albumie Do źródeł mroku instrumenty klawiszowe, i to zarówno pod postacią fortepianu, w utworach Pierwszy raz w życiu i Zaufaj aniołom, jak i budujących nastrój syntezatorowych plam, wzbogacających aranże. Pojawiające się na płycie damskie wokale (gościnnie na płycie wystąpiła Anna Ozner) i pewne drobne smaczki, wyróżniają propozycję Cytadeli i podtrzymują uwagę słuchacza.

Równie ważne są teksty Tomasza Wasyłyszyna, skupiające się na ludzkich emocjach i obserwacjach codzienności, często jednak bardzo prosto i wprost – może dla niektórych wręcz banalnie – mówiące o sprawach bliskich każdemu. Jasne, część słuchaczy uzna, że momentami płyta jest zbyt popowa, że poza paroma wyskokami brak na niej powalających chwil. Niektóre fragmenty wydadzą się niemodne, trącące myszką. Z pewnością mogą się zawieść ci, którzy szukają nowofalowego mroku i chłodu. Ale najwyraźniej Cytadela stara się poszukiwać własnego miejsca w świecie bez jawnych trawestacji dorobku przeszłości, choć nawiązując do swego dawnego oblicza. Płyta Do źródeł mroku lokuje się zatem gdzieś pomiędzy bardziej piosenkowym obliczem The Cure a pop rockowym dziedzictwem lat 90., gdy takie grupy jak Chłopcy z Placu Broni czy Wilki docierały do sporej publiczności.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł CYTADELA – „Do źródeł mroku” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Przenikanie się z muzyką i tekstami kapeli nie jest zadaniem prostym, bo płyta Czarny Gotyk pozbawiona jest miłego dla ucha lukru, który niósłby jakieś pocieczenie. Depresja, samotność, śmierć, rozstanie – Gardenia nie rozpieszcza swoich słuchaczy, ale i też nie oszukuje, jak miewają w zwyczaju popowi wykonawcy. W otwierającym płytę utworze tytułowym mamy zgrzytliwy riff i jasną deklarację Radosława Nowaka, który wypranym ciepłych barw głosem śpiewa: Siostry miłosierdzia ubrane na czarno, pokazują mi przyszłość krwawą. Nie każdy zatem będzie gotowy na muzyczną i liryczną eskapadę, na którą kapela zaprasza, bo rejs z Gardenią po mglistej rzece niepokojących dźwięków, jest jak wyprawa do jądra ciemności.

Muzycznie zaś mamy tutaj pełen przekrój przez klimaty typowe dla zimno falowych lat 80., ale podane w sposób szczery i wciąż aktualny. Znajdziemy zatem na Czarnym Gotyku punkowy brud i nieokrzesanie (Wszystko co mam, Ona odeszła czy Korytarz). Wciągają swą programową monotonią, psychodelicznym odlotem i wzniosłą atmosferą Jutro będzie za późno, Przy twoim łóżku i Chodzę po ruinach. Mroczno wybrzmiewa Psychodelia umierania, ale za sprawą klawiszowej partii niesie pewną lekkość oraz oddech. Na strychu zaskakuje wciągającą, posępną i bluesową formą kompozycji, a solo na saksofonie dodaje kompozycji klasy i sznytu. Smutna ballada Pytanie opiera się na partii fortepianu (choć nie zabrakło tu garażowych dźwięków gitary). Pulsujące Kim ty jesteś brzmi niezwykle przestrzennie i lekko (tutaj znowu odzywa się „nerwowy” saksofon), podobnie jak zamykający płytę Musi być coś więcej, w którym jednak pojawia się bardzo blada nadzieja: Musi być coś więcej niż jest, musi być coś jeszcze…

Wszystko to składa się w spójny muzyczno-liryczny obraz, namalowany rozmaitymi odcieniami szarości. Piosenki na albumie są doskonale zaaranżowane: oszczędnie, bez zbędnych dźwięków, ale i nie ascetycznie, bo zespół pozwala sobie na liczne urozmaicenia. Dla niektórych będą to pejzaże nazbyt depresyjne, inni w konfrontacji z nimi odnajdą zaspokojenie dla mrocznych zakamarków duszy.

Można odrzucić, można zbuntować się przeciwko tym piosenkom, albo wręcz przeciwnie – zakochać się w Czarnym Gotyku. Nie można jednak przejść obok bez jakiejkolwiek refleksji.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł GARDENIA – „Czarny Gotyk” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.