Tracklista:
1. Ordo Acherontia
2. Death as Metamorphosis
3. Ignis Maledicto
4. Abhorrent Death Eater
5. Tenebris Amenti
6. The Omen Heralds
7. Let the Darkness Reborn
8. Emissary

Artykuł Nowy singiel CODEX NERO pochodzi z serwisu KVLT.

Łapiąc do ręki digipack zawierający płytę, domyśliłem się momentalnie, kto jest autorem okładki. Grobowy styl Rotted Artist coraz częściej wkrada się na orbitę polskiego death metalu i w tym przypadku pasuje bardzo dobrze do muzyki Patricide, w której ciemność, mroczna obecność oraz wieczne zło są głównymi składnikami. Grupa w swoich polskojęzycznych tekstach porusza iście diaboliczne tematy, co słychać choćby w refrenie utworu (Martwi Żywi): „Jestem nieświęty”.

Mięsisty death metal proponowany na Pura Malum został wyprodukowany przez Marka Krupę, który zrobił wszystko, by album brzmiał mocno… i na tym etapie zaczęły się schody. Płyta, w moim uznaniu, jest silnie wzorowana na tym, co robi Aro z Monroe Sound Studio. Materiały z tej wytwórni są wręcz przeładowane, ale z zachowaniem porządku, a charakteryzująca je brutalność muzyczna idzie w parze z brzmieniem. W przypadku pracy Krupy mam wrażenie, że skomasowanie ścieżek wyszło płycie bokiem. Próbki użyte do perkusji i silnie „drapiący” mastering odhumanizował kompozycje, nadał im sztuczności. Średnio też leżą mi wypchnięte wokale – przez swoją dominację często zagłuszają ciekawe riffy i harmonie, będące jednymi z najlepszych elementów płyty. Nowy krążek Patricide skorzystałby zatem na bardziej witalnym i staromodnym podejściu. Szkoda, że wybrano inną drogę – sądzę, że dałoby się z utworów na Pura Malum wycisnąć znacznie więcej.

To nie jest niestety jedyny mankament albumu. Kolejny stanowią polskie teksty. Ogólnie rzecz biorąc, nie mam uprzedzeń do utworów w rodzimym języku, ot, czasem lubię, czasem nie. W przypadku Patricide mi nie siedzą. Napisane są w taki sposób, że odbierają niskim growlom moc i popadają w śmieszność. Żeby growlować w naszym języku bez uszczerbku na grozie, należy odpowiednio złożyć wersy i omijać pewne słowa, by nie popadać w kicz. Wyrazy typu piekielny, nieświęty, ciemności – przy ryku stają się prześmiewcze, a nie odpowiednio złowieszcze, zawsze mnie to raziło, a tu podobnych rozwiązań jest na potęgę. Polszczyzna, wbrew pozorom, jest trudna do zastosowania w metalu. Nie każdy może być Kostrzewskim, którego słowa, pomimo że często prześmiewcze, nigdy nie brzmiały śmiesznie. Mniej znaczącym, acz wciąż odczuwalnym minusem jest prawie godzinny czas trwania płyty – dwa utwory mniej i byłoby idealnie.

Teraz plusy. Te można podsumować w trzech słowach: dynamika, riffy, siła. Kompozycje z Pura Malum pisano z myślą o dewastacji poprzez totalnie siłowe granie, gdzie średnie tempa stanowią danie główne, a przyśpieszenia i zwolnienia raptem przystawki. Kierunek to jak najbardziej słuszny i odpowiednio urozmaicony. Wracając zaś do wspomnianych solówek – praca Barona robi wrażenie, wspominając chociażby wgniatające w ziemię Armilus. Jego gra brzmi apokaliptycznie, bardzo klimatycznie, a czasami ociera się o rozwiązania w stylu Nile, którego nikomu raczej przedstawiać nie trzeba.

Patricide to muzycy ograni, świadomi i nie mi ich pouczać. Tego robić nie chcę, pragnę za to pomóc. Atutów Pura Malum ma wiele, należy je więc uwzględniać w przyszłych wydawnictwach, a elementy słabsze eliminować. Zachęcam do zapoznania się z płytą, na pewno znajdzie spory posłuch w naszym kraju. Ja natomiast na razie jestem gdzieś pomiędzy sympatią, a niechęcią.

Artykuł PATRICIDE – „Pura Malum” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Apostazja
02. Odwieczni Wrogowie
03. Neron Imperia
04. Martwi Zywi
05. Arkadia
06. Pura Malum
07. Armilus
08. Dom Wiecznej Dysharmonii
09. Rebelia
10. Nordheim

Artykuł Odsłuch nowego albumu grupy PATRICIDE pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela zaprezentowała kompozycje Dom Wiecznej Dysharmonii i Apostazja.

Tracklista:
01. Apostazja
02. Odwieczni Wrogowie
03. Neron Imperia
04. Martwi Zywi
05. Arkadia
06. Pura Malum
07. Armilus
08. Dom Wiecznej Dysharmonii
09. Rebelia
10. Nordheim

Artykuł PATRICIDE: lyric video do utworu Neron Imperia pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela zaprezentowała singiel Apostazja.

Tracklista:
01. Apostazja
02. Odwieczni Wrogowie
03. Neron Imperia
04. Martwi Zywi
05. Arkadia
06. Pura Malum
07. Armilus
08. Dom Wiecznej Dysharmonii
09. Rebelia
10. Nordheim

Artykuł Nowy kawałek formacji PATRICIDE pochodzi z serwisu KVLT.

Zapraszam do zapisu rozmowy z frontmanem grupy, kryjącym się za tajemniczym pseudonimem Pestis Nihilus. Kim są, gdzie zmierzają i jakie mają plany, dowiecie się z krótkiego wywiadu poniżej.

Cześć. Dlaczego się ukrywacie? Mam na myśli personalia muzyków.

Cześć.
Powstanie Codex Nero miało na celu stawianie muzyki na pierwszym miejscu, a kto ją tworzy to mniej ważny aspekt. Muzyka powinna mieć zawsze najwięcej do powiedzenia, bo taki jest jej cel. Informacja, o tym kto tworzy CN, jest na naszej stronie od dawna, więc nie ma w tym jakiejś zawiłej tajemniczej historii.

Tak, jest informacja o Pestis Nihilus i Malum. Pod pseudonimem Pestis Encyklopedia Metallum wskazuje Artura z Downfall of Gods. Czy to dobry trop? Czy jesteś w stanie zdradzić chociaż z jakimi zespołami są związani muzycy, czy chcecie to utrzymać w tajemnicy najdłużej jak to możliwe?

Codex Nero to Pestis Nihilus i Malum. Nie ma znaczenia kto i gdzie tworzy inną muzykę bo projekt ten ma własne życie, jest elementem samoistniejącej energii twórczej. Początkowo w ogóle nie miało  być wzmianki o postaciach stojących za tym projektem, miała być jedynie nazwa.

Ok, zostawiam ten temat. Wydaliście naprawdę mocny debiut. Nie brakuje głosów, że to chyba najciekawszy nowy muzyczny twór w tym roku na polskiej scenie muzyki metalowej.

Dzięki za pozytywny odbiór, fakt, dochodzą nas takie słuchy.

Z tego co widzę, wypowiadają się media nie tylko polskie, ale i zagraniczne. Spodziewaliście się takiego odbioru?

Nie można powiedzieć, że się spodziewaliśmy aż takiego odbioru, ale na pewno świadomość formy muzycznej przedstawionej na tym albumie była duża, nie mówię tutaj o jakiejś przerośniętej ambicji, ale o świadomości stworzenia uczciwej i bardzo osobistej formy muzycznej.

Materiał ukazał się nakładem bardzo młodej wytwórni – Liber Khaos Productions. Próbowaliście dostać się do większego labelu, żeby zyskać możliwie największy rozgłos czy jesteście wyznawcami podziemia?

Nie próbowaliśmy się dostać do większego wydawcy, jedynie materiał był wysyłany pod kątem wydania płyty na winylu, a Liber Khaos nie jest przypadkowym ruchem na wydanie Codex Nero. Rozgłos nie jest najwyższym celem, co nie znaczy, że muzyka ma krążyć w głębokich podziemiach.

Właśnie ubiegłeś mnie z kolejnym pytaniem. Od kilku lat wydawanie na płycie winylowej zrobiło się dość popularne i ciekawsze – nawet undergroundowe tytuły ukazują się na tym kvltowym nośniku. Jak wyglądają realia i możliwości pojawienia się debiutu Codex Nero na LP?

Jest wstępna umowa na wydanie materiału na winylu na początku 2022 przez zagranicznego wydawcę, ale na chwilę obecną jeszcze nie mówimy o tym oficjalnie.

Jak długo pracowaliście nad materiałem na debiutancką płytę? Pytam, bo jak słychać budowanie atmosfery, jak i dopracowane aranże to majstersztyk.

Materiał powstawał w różnych etapach na przełomie 2018-2020.  Jest to zbiór większego materiału, który musiał być skrócony na potrzebę albumu, aby nie był zbyt długi i monotonny.

A czy to, co zostało z materiału na pierwszy album ma szansę ujrzeć światło dzienne? Czy może nowy album to będzie nowa opowieść i nieco inny klimat?

Utwory, które pozostały będą wykorzystane. Być może na splicie lub będą włączone do nowego albumu. Atmosfera muzyki na kolejnym albumie nie zmieni się, jedynie koncept będzie inny. Powstaje już wizja, która będzie nabierała coraz to większego kształtu z biegiem czasu.

Nie da się ukryć, że na debiutanckiej płycie czuć wpływy jednego z najpopularniejszych zespołów na black metalowej scenie – Mgły. Nie baliście się porównań czy to to nie ma znaczenia?

Nie baliśmy się z prostego powodu. Nie bardzo zgadzamy się z tym, że nasz album to odzwierciedlenie twórczości Mgły. Fakt, pojawiły się komentarze, tuż po udostępnieniu utworu promocyjnego Terra Nullius, że klimat muzyki przypomina Mgłę, ale słuchając dokładnie pełnej płyty, nie jest to trafna opinia. Każdy ma prawo słyszeć, co chce, ale czasami są to sugestie na podstawie kilku riffów, a nie całości albumu.

Miałem na myśli bardziej wpływy, aniżeli odzwierciedlenie Mgły.

Możliwe, ze ktoś może usłyszeć wpływy tego czy innego zespołu, jest to nieuniknione, ale nie jest też do końca świadome. Nie ma w naszej muzyce sprecyzowanego zespołu, który mógł wywrzeć dominujące inspiracje. Muzykę powinno się tworzyć a nie odtwarzać, inspiracje są ważne, ale odtwarzanie i kopiowanie kogoś innego jest tylko wyrazem tego, że nie ma się pomysłu na własną muzykę. Odkrywanie zupełnie unikatowych muzycznych rozwiązań jest bardzo trudne, ale przez eksplorowanie można przynajmniej w jakimś procencie stworzyć coś własnego.

A co z koncertami? Mieliście już jakieś propozycje?

Nie ma w planach koncertów, wiąże się to z wieloma powodami. Propozycji nie było bezpośrednich, ale były pytania co do planowania.

Czy rozgłos, który zyskaliście przy wydaniu debiutanckiej płyty upatrujecie jako swego rodzaju sukces? Macie jakiś zamierzony cel czy zwyczajnie w świecie realizujecie swoje muzyczne pomysły?

Sukcesem w życiu można nazwać każdy etap zakończenia swojej twórczej wizji, zakończenie płyty można nazwać sukcesem osobistym, nie ma znaczenia, czy jest to związane z rozgłosem czy nie. Na pierwszym miejscu, jest zawsze satysfakcja z dokończonego dzieła, takim też było zakończenie debiutu i możliwość ostatecznego nagrania .

Od premiery płyty minęło dosłownie kilka miesięcy, ale czy już trwają prace nad nową muzyką Codex Nero?

Na razie jest za wcześnie, aby rozmawiać na temat nowej muzyki. Powstają nowe pomysły, na pewno ścieżka muzyczna będzie miała kontynuację debiutanckiej płyty.

Artykuł CODEX NERO: „Rozgłos nie jest najwyższym celem” pochodzi z serwisu KVLT.

Czy ktoś jednak zauważy? Czy ktoś doceni? Pewnie trudno jest przedrzeć się niedużej wytwórni, jaką jest Liber Khaos Productions do mas, ale gra jest warta świeczki, a nawet ogarka na diabelskim ołtarzu. Dlatego zachęcam, by posłuchać, zagłębić się w ten świat dźwięków. Przyznaję, dźwięków niby znanych (bo to przecież środki, które na przestrzeni lat black metal zaadaptował na swoje potrzeby), ale wykorzystanych z gracją. Analiza detali nie jest tu istotna – udało się bowiem wykreować pewną mroczną i wciągającą atmosferę, a to zdaje się najważniejsze.

Od mantrycznego, rytualnego wstępu w postaci Khaos Vortex, wiemy że mamy do czynienia z black metalem wysokiej próby – zarówno kompozycyjnie, wykonawczo, jak i produkcyjnie. Po prostu muzycy oznajmiają wszem i wobec, że idą do nas z dziełem, a przynajmniej propozycją wartą uwagi. A że z drugim aktem w postaci Terra Nullius zapuszczamy się w bardziej dzikie, żwawe, nieokiełznane rejony, trudno już potem odwrócić ucho od The Great Harvest of Death, bo przez te 48 minut trochę się dzieje. Nikt nikogo też nie próbuje zadziwić na siłę i ponad miarę. Więcej tutaj temp średnich, czasem dostojnie kroczących. Blasty i jakieś ekstremalne rozwiązania pojawiają się rzadziej, ale nie stępia to siły wyrazu, nie powoduje spadku adrenaliny. Bywa tu muzycznie i lirycznie duszno, magicznie (przy czym to złe zaklęcia), trochę strasznie, klimatycznie – czyli niby tak jak być powinno, a przecież nie każdemu udaje się przywołać podobne odczucia.

I choć zespół balansuje pomiędzy tym, co przystępne dla słuchacza, a z drugiej strony skomplikowane, co melodyjne na swój sposób, a jednak ekstremalne, świeże w aranżach, a przecież i staroszkolne, to nie mam wrażenia, że ktoś kalkulował i próbował zadowolić wszystkich na siłę. Szeroki może być wachlarz odbiorców tej muzyki, choć jednocześnie to propozycja hermetyczna, dla tych, którzy docenią atmosferę muzycznego i tekstowego obrzędu. Drobne wstawki, smaczki, inkantacje (Mavrisma), ambientowe dodatki, przede wszystkim zaś pełna przestrzeni produkcja, zbliżają słuchacza nie do cmentarnej piwnicy, a raczej rytualnej, wysoko sklepionej komnaty, w której złowrogo wykrzywione twarze gargulców przyglądają się obrazoburczym rytuałom.

Pewnie z czasem będziemy się dowiadywać czegoś o składzie formacji. Może ktoś wie, kto kryje się za tym projektem. Ja nie jestem typem detektywa, interesuje mnie efekt finalny. Ten niewątpliwie świadczy o tym, że muzycy debiutantami nie są. Za duża tu artystyczna świadomość, wyczucie formy i dobieranych środków. The Great Harvest of Death to rzecz obowiązkowa do sprawdzenia.

Artykuł CODEX NERO – „The Great Harvest of Death” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Jak dotąd skład, bądź cokolwiek o zespole Codex Nero zostaje owiane tajemnicą.

Tracklista:
01. Khaos Vortex
02. Terra Nullius
03. Spiritual Hibernation
04. Transmutations Code
05. The Unborn Spirit Awakens
06. Pestis
07. Misanthropy
08. Mavrisma

Artykuł Odsłuch debiutanckiego materiału polskiej hordy Codex Nero pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej projekt przedstawił singiel Terra Nullius.

Tracklista:
01. Khaos Vortex
02. Terra Nullius
03. Spiritual Hibernation
04. Transmutations Code
05. The Unborn Spirit Awakens
06. Pestis
07. Misanthropy
08. Mavrisma

Artykuł Nowy utwór Codex Nero pochodzi z serwisu KVLT.

Trzy kwadranse obcowania z Kultus przebiegają nad wyraz szybko. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, kto zarejestrował bębny. Za „garami” zasiadł Krzysztof Klingbein, czyli moim zdaniem jeden z najbardziej utalentowanych i obiecujących perkusistów w Polsce. To właśnie partie perkusji są tutaj motorem napędowym całej muzyki.

Początek płyty to intro w stylu Septic Flesh z podniosłą orkiestracją, która po minucie przeistacza się w prawdziwą muzyczną bestię z potężnymi blastami na czele. Kolejne utwory rozpoczynają się albo klimatycznym intro albo, nie biorąc jeńców, od samego początku atakują słuchacza death metalową „sieką”. Na albumie tym słyszę spore inspiracje zespołami Redemptor i Hate, nie brakuje również industrialnych elementów w stylu australijskiego The Amenta. Całość wieńczy bardzo klimatyczny i instrumentalny utwór Anthem To The Dead Ones, swego rodzaju outro.

Jest to płyta dobra… i tylko dobra. Może dlatego, że za bardzo mi przypomina inne zespoły. Brakuje mi tu pierwiastka oryginalności, takiego zespołowego JA, znaku, że te dźwięki to domena Elegis. Na pewno muzykę urozmaicają symfoniczne wstawki, jednak jednym z większych mankamentów są partie wokalne, niemal identyczne w każdym utworze.

Elegis na najnowszym wydawnictwie przedstawia swoim fanom nowoczesne podejście do death metalu, w którym oprócz brutalności nie zabrakło zarówno chwytliwych i wpadających w ucho melodii, klimatycznych interludiów, jak i symfonicznych wstawek. Produkcja płyty jest klarowna, miejscami chropowata, nie ujmująca brutalności partiom perkusji, posiada też odpowiednią przestrzeń dla uwydatnienia złożoności instrumentalnej kompozycji.

Artykuł ELEGIS – „Kultus” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.