Skillet

Like A Storm

Eva Under Fire

Artykuł Skillet, Like A Storm, Eva Under Fire – Gliwice (28.04.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

27.04.2023 – Warszawa, COS Torwar (wydarzenie)
28.04.2023 – Gliwice, Arena Gliwice (wydarzenie)

Obok zespołu wystąpią Like A Storm oraz Eva Under Fire.

Bilety trafią do sprzedaży od 10 lutego o godzinie 10:00. Bilety będzie można zakupić na:

– winiarybookings.pl
– punkty sprzedaży: www.winiarybookings.pl, Going, Empik Bilety, Biletomat, Eventim Polska, Ebilet.pl, Ticketmaster Polska

WiniaryBookings o koncercie i zespołach:

Jeden z najbardziej utytułowanych zespołów rockowych XXI wieku na dwóch koncertach w Polsce! Skillet już w kwietniu wystąpi w Warszawie i Gliwicach w towarzystwie Like A Storm oraz Eva Under Fire.

Skillet to jeden z najpopularniejszych zespołów rockowych tego wieku. W dyskografii grupy znajdziemy albumy pokryte złotem, pojedynczą oraz podwójną platyną, które do dzisiaj sprzedały się w łącznej ilości ponad 12 milionów kopii na całym świecie. Oprócz podboju wielu billboardowych notowań, twórczość Skillet została wykorzystywana przez m.in. WWE, Marvel, ESPN, MLB, NHL czy NFL. Na swoim jedenastym w dorobku krążku “Dominion” grupa przekonuje do swojego wyobrażenia buntu. “Nazywam to pozytywną rebelią” mówi basista i wokalista grupy, John Cooper i dodaje: “To bunt przeciw intymnym elementom takim jak strach czy niepokój. To bunt przeciwko zewnętrznym czynnikom, które próbują zmienić cię w kogoś, kim nie chcesz być. To celebracja wolności w naszym życiu i przypomnienie, że trzeba walczyć o rzeczy, w które wierzysz. Może to niepopularna w niektórych miejscach opinia, ale nie ma nic bardziej rock’n’rollowego”. 17 lutego światło dziennie ujrzy “Dominion: Day of Destiny (Deluxe Edition)”, czyli rozwinięcie “Dominion” o 5 dodatkowych utworów, w tym m.in. “Finish Line” z gościnnym udziałem Adama Gontiera z grupy Saint Asonia.

Już pod koniec kwietnia autorzy takich przebojów jak “Monster”, “Hero” czy “Feel Invincible” dwukrotnie wystąpią w Polsce, a towarzyszyć im będą: Like A Storm, czyli nowozelandzki zespół hard rockowy, który w zeszłym roku wydał swój czwarty krążek “Okura” oraz łącząca ze sobą elementy rocka, metalu oraz popu formacja Eva Under Fire.

Artykuł SKILLET zagra dwa koncerty w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Półgodzinne oczekiwanie na znalezienie się we wnętrzu klubu poskutkowało tym, że ominął mnie pierwszy utwór Like a Storm – hardrockowców z Nowej Zelandii, którzy przez całkiem niemałą część zgromadzonych w Progresji osób byli określani w sugerujący homofobię sposób. Na szczęście słowa te okazały się nie mieć wielkiego przełożenia na rzeczywistość, a kapela dała przyzwoity występ, który po długim marznięciu przed wejściem pozwolił choć odrobinę się rozgrzać – choć szału niestety nie było i trudno mi oprzeć się wrażeniu, że Godsmack zasługiwał na ciekawszy support. Nie było jednak tak źle jak mogłem się spodziewać po niezbyt entuzjastycznych wypowiedziach innych koncertowiczów – godzina z zespołem Like a Storm minęła bezboleśnie, wypowiadane przez ich frontmana polskie zwroty były niewątpliwie miłym akcentem, na robiących za ozdoby sceniczne szkieletach można było zawiesić oko, ale nie da się niestety ukryć, że dopiero gdy zeszli ze sceny, w powietrzu dało się wyczuć niemalże namacalne podekscytowanie wszystkich zgromadzonych w Progresji osób.

Pół godziny oczekiwania i z głośników można było usłyszeć mix We Will Rock You, Hey Jude i paru innych utworów z podobnym rytmem – to znak, że rozpoczynał się show gwiazdy wieczoru. Tak jak jestem w stanie bez bicia przyznać, że na krążkach Godsmack często znajdują się zapychacze nie wzbudzające we mnie większego entuzjazmu, tak we wtorek zespół skonstruował setlistę w ten sposób, aby można było określić ją mianem kompilacji Greatest Hits. Oczywiście największa była reprezentacja promowanego na trasie nienajlepiej (nie mam pojęcia dlaczego) przyjętego krążka When Legends Rise (When Legends Rise, Say My Name, Unforgettable, Under Your Scars, Bulletproof), lecz prócz tego zespół zagrał również największe hity ze wszystkich swoich poprzednich albumów – nie zabrakło więc koncertowych killerów w postaci między innymi Whatever (podczas którego Sully Erna zaprosił na scenę małą dziewczynkę z publiki, określając ją przyszłością rock’and’rolla – mała dała radę!), 1000hp, Awake, Voodoo, zagranego na sam koniec nieśmiertelnego I Stand Alone czy fenomenalnej i widowiskowej bitwy perkusyjnej Sully’ego Erny oraz Shannona Larkina, w którą kapeli udało się wpleść fragmenty hymnów takich jak Back in Black AC/DC, Walk This Way Aerosmith czy Enter Sandman Metalliki. Zespół zdawał się również chłonąć energię od publiki, pozwalając sobie na zagranie coveru Come Together The Beatles, w który z kolei Panowie wrzucili fragment legendarnego Stairway to Heaven Led Zeppelin i zakończyli całość świetnym solowym popisem Tony’ego Romboli. A co do publiki – był to dopiero mój szósty koncert w Warszawie, lecz po raz pierwszy towarzystwo spod sceny mnie nie zawiodło. Uwielbienie dla Godsmack było widoczne gołym okiem, ludzie szaleli cały czas i żywiołowo reagowali na wszystkie zachęty Erny (ten zaś bardzo często zagadywał publiczność), wszystkie numery były śpiewany razem z frontmanem zespołu, nie widziałem również przypadków arogancji, jakie niestety często mam okazję obserwować na koncertach. Cała energia wytworzona przez znakomitą publiczność (w tym i mnie, a co!) działała na zespół jak paliwo i była natychmiastowo zwracana w postaci fenomenalnej, natchnionej wręcz gry. Dodatkowe słowa uznania należą się dźwiękowcom – choć oczywiście były osoby, które skarżyły się, że było zbyt głośno (whaaat?) oraz narzekania, że na samym przodzie słyszalność wokali była słaba, to ja nie mogę o nagłośnieniu powiedzieć ani jednego złego słowa – zarówno instrumenty, jak i Sully Erna bezproblemowo docierali do moich uszu.

Setlista:
When Legends Rise
1000hp
Cryin’ Like a Bitch
Say My Name
Straight Out Of Line
Awake
Unforgettable
Something Different
Keep Away
The Enemy
Love-Hate-Sex-Pain
Voodoo
Batalla de los Tambores (+ Back in Black, Walk This Way, Enter Sandman)
Whatever
Under Your Scars
Bulletproof
Come Together (+ Stairway to Heaven)
I Stand Alone

Słowem podsumowania – kto nie mógł zjawić się we wtorkowy wieczór w Progresji, naprawdę ma czego żałować. Choć pełniący rolę supportu Like a Storm nie był czymś, za czym będę szczególnie tęsknił, to główna gwiazda wieczoru spełniła oczekiewania znacznej większości osób zgromadzonych w klubie – i to z nawiązką! Jeśli z jakiegoś powodu nie byliście na warszawskim koncercie Godsmack, to niezwłocznie zaopatrzcie się w bilety na ich czerwcowy występ w krakowskim klubie Studio – na sto procent będzie warto.

Artykuł Godsmack – Warszawa (26.03.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Dwa lata trzeba było poczekać na występ amerykanów w legendarnym, katowickim Spodku. Alter Bridge w roli headlinera pojawił się 16 listopada.

Zawsze miałam szczęście do koncertów w Spodku, mam sentyment do tego miejsca, zwłaszcza po gruntownym remoncie przekonuje mnie do siebie niezwykłą architekturą i dobrą akustyką. Niestety okazało się, że zawsze musi być ten pierwszy raz , kiedy legendy upadają. Wróćmy jednak do chronologii.
Wieczór rozpoczął Like a Storm z Nowej Zelandii przy dość jeszcze pustawej sali. Nieco ponad półgodzinny występ, rozruszał całkiem przyjemnie, oczekujących na gwiazdę , zwłaszcza gdy zagrali TNT – AC/DC a frontman sforsował barierki  i ku zaskoczeniu ochrony wylądował wśród fanów. Fotografom bardzo urozmaicił kadry australijski instrument didgeridoo, na którym grał Chris Brooks podczas wykonywania Love the Way You Hate Me. Nie sposób odmówić zespołowi energii i fajnego kontaktu z publiką, zwłaszcza, że byli później dla nich dostępni. Chętnie pozowali do zdjęć, rozdawali autografy i rozmawiali.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”459″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”12″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Przyszedł czas na, co tu dużo gadać, legendę początku lat 90, czyli Living Colour. Kiedy miało dojść do ich indywidualnej trasy w Polsce jakiś czas temu, okazało się, że w Poznaniu nie było chętnych na ich koncert, który w końcu odwołano. Bardzo chciałam ich zobaczyć na żywo, więc trafiła się dobra okazja na spotkanie z ich muzyką. Ja miałam bardzo przyjemne odczucia, ale zupełnie rozumiem zniesmaczenie i częsty komentarz o przynudzaniu.  Jestem pewnie z innej półki niż większość małolatów pod sceną, dla mnie głos Coreya Glovera i gra jego kolegów , alternatywnych hip-hopowców,  pozwoliła mi, na sentymentalny powrót do przeszłości.  Miło było usłyszeć Elvis Is Dead, Glamour Boys czy Cult of Personality, a na zakończenie absolutnie doskonałą wersję Should I Stay or Should I Go – The Clash. Bardzo dobry występ!

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”460″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”18″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]
Wszyscy bywalcy koncertów dzielą się na tych, którzy dobrze się bawią i na tych którzy roztrząsają każdy najdrobniejszy szczegół tego co działo się na scenie. W jakim kawałku kto się pomylił, jaka wersja była bliższa, czy była gorsza , czy dorównywała oryginałowi z płyty, czy też totalnie ją przerobiono. Tym razem ani jedni ani drudzy niestety nie mogli się skupić na swojej zwyczajowej roli. To co się wydarzyło na koncercie gwiazdy obaliło dobre imię Spodka jako nienagannej technicznie hali koncertowej. Jedna legenda upadła, druga zdążyła się narodzić. Zespół Alter Bridge, po kłopotach technicznych z którymi mocowano się przez prawie cały ich występ mógł ze spokojem przerwać go i ogłosić, że niestety w takich warunkach nie będą dalej grać. Publiczność skupiła się na wsparciu dla zespołu, oddając im całą swoją fanowską duszę aby zostali mimo wszystko i zagrali dla nich cały set .
Nie będę wymieniała po kolei wszystkich zaistniałych incydentów technicznych które się zdarzyły. Najważniejsze, że Myles z kolegami wytrzymali na scenie i usłyszeliśmy wszystko to, co każdy miłośnik grupy chciał w tym dniu usłyszeć, z każdej płyty Alter Bridge.
Na Show Me a Leader  był już absolutny szał, a widownię opanowały biało-czerwone piłki , nie usłyszeliśmy niestety The Last Hero, który wypadł z set listy, prawdopodobnie z powodu problemów z dźwiękiem. Większa część widowni i tak była zadowolona – Ach, zobaczyć Mylesa i umrzeć…. – dało się słyszeć tu i ówdzie. Malkontenci powiedzieli by, że przychodząc na widowisko dźwiękowo-wizyjne chciałoby się wyjść zaspokojonym w pełni.  Myślę, ze jednak tych drugich nie było, ani jednego…. bo dla Watch Over You zagranego akustycznie i zaśpiewanego przez Mylesa, warto było przeżyć te kataklizmy techniczne.  Wzruszenie do łez.
Tego wieczoru w Spodku nikt nie zapomni, ani my, ani „ONI”.  Nie zapomina się przecież cierpliwej , wyrozumiałej i wspierającej -najlepszej publiczności świata – patrz „MY”, oraz – najlepszego wokalisty świata – zimnokrwistego, bo opanowanego i uroczego zarazem  – patrz Myles Kennedy.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”461″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]tekst: Justyna „justisza” Szadkowska
zdjęcia: Wiktoria Wójcik

Artykuł Alter Bridge, Living Colour, Like A Storm – Katowice (16.11.2016) pochodzi z serwisu KVLT.