live concert - KVLT

Twin Tribes, Soft Vein – Warszawa (21.11.2024)

Annika — Mon, 02 Dec 2024 08:48:39 +0000

Gdy nasila się zimowa aura, nie ma chyba bardziej odpowiedniej muzyki do sprawdzenia na żywo, niż coldwave i szeroko pojęty nurt dark independent. Do najlepszych koncertów, na jakie ostatnimi czasy się wybrałam, zaliczam właśnie te, na których brzmienie hołdowało post-punkowi, a chłodny sound syntezatorów współgrał z genialnymi w swojej prostocie riffami.

Perfekcyjną okazją do sprawdzenia wspomnianych gatunków muzycznych na żywo był organizowany przez Distorted Agency koncert Twin Tribes wraz z supportem Soft Vein. Polskie daty (Kraków w środę oraz Warszawa w czwartek) były dla mnie pierwszą okazją do zobaczenia obu składów na żywo, a jednocześnie wprost idealną szansą do przetańczenia wieczoru przy dźwiękach najwyższej klasy darkwave. O popularności wydarzeń świadczyły sold-outy i – jak się wkrótce okazało – oddana publiczność dojeżdżająca do obu miast w zasadzie z całego kraju.

Muzyka amerykańskiego projektu Soft Vein idealnie wprowadziła w klimat imprezy.
Plusem był już mocny otwieracz Violentia, akcentowany syntezatorami i połączony z jednostajnym (ale zdecydowanie dalekim od monotonnego) wokalem. Utwór pochodził z wydanego w zeszłym roku debiutanckiego albumu Pressed in Glass, na tej płycie bazowała również znaczna część setlisty.
Kolejne utwory wprawiały w trans i to właśnie elektryzujący sound repertuaru Soft Vein przemówił do mnie najbardziej – zaraźliwy beat dosłownie hipnotyzował, przeważały średnie tempa i zapętlenia genialne w swojej prostocie. Wiele z tych kompozycji wpisuje się w styl minimal wave, w którym syntezator wspomagany chwilami gitarą w zupełności wystarcza do zbudowania klimatu w iście mistrzowskim stylu. Pierwsze koncerty Soft Vein w Polsce należy więc zaliczyć do udanych i mieć nadzieję, że nie przyjdzie nam długo czekać na kolejne występy.

Hydrozagadka była już pełna, gdy Twin Tribes stawili się na scenie zgodnie z czasówką. Ani trochę nie dziwiła wysoka frekwencja – duet z Teksasu grał w Polsce dopiero po raz trzeci i oczywiste było, że miłośnicy gatunku nie mogli przegapić takiej okazji. Sama bym zresztą żałowała, gdybym ominęła warszawski przystanek na ich trasie, gdyż Luis Navarro i Joel Niño doskonale wiedzieli, jak zapewnić publice znakomite show, a kameralna atmosfera Hydrozagadki korzystnie wpłynęła na odbiór koncertu. Widać było, że występowanie tak blisko widowni sprawiało frajdę samym artystom, którzy na pozbawionej barierek scenie byli w zasadzie na wyciągnięcie ręki.
Nie obyło się bez krótkiej, ale treściwej konferansjerki – zamiast zapowiadania poszczególnych numerów czy przytaczania historii powstawania albumu, zespół chętnie dziękował publice za przybycie i okazywany co chwilę entuzjazm. Podobnie jak Soft Vein, również Twin Tribes byli w fantastycznej koncertowej formie i zadbali o świetne, profesjonalne show, z kolei publika nie pozostawała im dłużna, zamieniając Hydrozagadkę w gotycki parkiet taneczny i podchwytując teksty utworów.

Materiał z nowego albumu doskonale się sprawdził w warunkach koncertowych, o czym świadczyły pełne zachwytu (i głośne!) reakcje, z jakimi spotkały się Another Life, Sanctuary czy zagrzewające do tańca Monolith. Świetnie wypadło również energetyczne Sangre de Oro z tekstem w całości po hiszpańsku.
Amerykański band wykazał się znakomitym wyczuciem w zestawianiu ze sobą chwytliwych, wprost stworzonych do tańca utworów ze spokojniejszymi, klimatycznymi pozycjami. Setlista nie byłaby zresztą kompletna bez kawałków, które przyniosły zespołowi największy rozgłos w scenie darkwave (a w pewnych kręgach nawet zasłużony status ikony) – mowa o Heart & Feather, Shadows oraz końcowym Fantasmas. To był jeden z tych koncertów, które minęły w zasadzie niepostrzeżenie, a także jeden z tych, które z nawiązką wynagradzają godziny podróży i przebyte kilometry.

Udany wieczór dodatkowo uświetniła obecność składów obu zespołów na stanowisku z merchem.
Po koncercie artyści zostali na stoisku, gdzie spędzili czas na rozmowach z fanami, rozdawaniu autografów czy robieniu zdjęć. Był to nie tylko przemiły gest, ale też kolejny wspólny moment między artystami i fanami, po którym ciężko było wyjść z Hydrozagadki z niedosytem.

Setlista Twin Tribes:
Another Life
Perdidos
Portal to the Void
Heart & Feather
Sanctuary
Upir
Cauldron of Thorns
Sangre de Oro
Lobo-hombre en Paris (cover La Unión)
The River
Still in Still
Monolith
Play Alone (cover Asylum Party)
Shadows
Fantasmas

Artykuł Twin Tribes, Soft Vein – Warszawa (21.11.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Nick Cave and the Bad Seeds – Łódź (10.10.2024)

Justyna Szadkowska — Sat, 12 Oct 2024 11:04:31 +0000

Nick Cave and the Bad Seeds

fot. Justi Szadkowska

Artykuł Nick Cave and the Bad Seeds – Łódź (10.10.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

The Sisters Of Mercy – Warszawa (15.09.2017)

Justyna Szadkowska — Thu, 21 Sep 2017 09:24:47 +0000

Wybierając się na warszawski koncert The Sisters Of Mercy, nie mogłam nie przywołać w pamięci wypowiedzi legendarnego radiowca Tomka Beksińskiego – relacji z pierwszego koncertu „Sióstr” w Polsce, kiedy to podczas wrocławskiej „Nocy Miłosierdzia” 30.04.1991 r. powiedział:
„Eldritch ustawił się na środku sceny. Niewiele mówił do publiczności. Wystarczyła jego obecność i on dobrze o tym wiedział. Zdawał też sobie sprawę z faktu, że występuje w Polsce po raz pierwszy: dał więc z siebie wszystko. I wprawdzie powiedział potem, że występ nie dostarczył mu pełnej satysfakcji, gdyż… nie najlepiej śpiewał, ale czuło się, że przeżywał każdy utwór razem z nami. Niestety, nagłośnienie pozostawiało wiele do życzenia: niemiłosierni angielscy technicy wyeksponowali dudnienie Doktora Avalanche z perwersyjną precyzją. I tak automat perkusyjny walił po uszach równomiernie i skutecznie. Dla kogoś pierwszy raz obcującego z muzyką The Sisters Of Mercy wrocławski koncert mógł zabrzmieć przerażająco monotonnie. A przecież mimo motorycznego rytmu i wielokrotnie powtarzanych akordów, muzyka Sióstr wcale nie jest monotonna! Jej transowość polega na współdziałaniu wielu przestrzeni dźwiękowych nakładających się na siebie – tymczasem w Hali Ludowej słychać było przede wszystkim regularne „bum bum”, a w tle głos Eldritcha zlewał się ze ścianą dźwięku kreowaną przez Bruhna i Bricheno. Wstyd przyznać, ale gdy zespół zaczął grać mój ukochany utwór „Lucretia My Reflection”, rozpoznałem go dopiero w połowie pierwszej zwrotki.” Ten fragment od Tomka powodował, że z duszą na ramieniu jechałam do Warszawy na wyprzedany występ Eldritcha, tym razem też pierwszy, bo mój pierwszy.
Jako rozgrzewacz wystąpili The Membranes, słodko-gorzki punk. W reflektorach w gotyckiego oświetlenia próbowali mocnym, siekierowym rytmem na tle z elektroniki przemówić do skamieniałej przy barierkach publiki. Lecz ani groźny wytrzeszcz oczu Johna Robba, bliźniaczo podobnego do scenicznego wizerunku wokalisty P.I.L. (John Lydon) , ani duża pewność siebie Anglików nie wywołała w słuchaczach nawet śladowej reakcji.
Przerwa techniczna nieco się przeciągnęła, tłum gęstniał w sali. Znajomi „foto” też już zjawili się w komplecie. Tu i ówdzie słyszało się o kiepskiej kondycji zespołu, o fatalnych koncertach, jakie daje od dłuższego czasu, zwłaszcza że niektórzy słyszeli opinie o wczorajszym występie w gdańskim B90. Rozmawiając tak z kolegami „po fachu”, wysnułam tezę, że kogo jak kogo, ale The Sisters of Mercy po prostu trzeba zobaczyć.
Na scenie pojawiły się podwieszone ukośnie lustra, rząd reflektorów przy krawędzi sceny i nad nią, dających snopy wąskiego światła – zapowiadało się ciekawie.
Niebieskie światło zalało scenę, my w gotowości fotograficznej z lewej strony pod sceną musieliśmy czekać na trzeci kawałek, zaś gotycka brać na barierkach wpadła w ekstazę w chwilą pojawienia się zespołu.
Zaczęli od „More”, pomyślałam – dobry początek, niestety z chwilą gdy Książę Ciemności zbliżył się do mikrofonu początek już nie był dobry. Błyszcząca łysa głowa Andrew, prześwietlana odbitym w lustrze snopem o różnych kolorach, dawała fenomenalny efekt wizualny. Chcąc to wszystko zarejestrować , musiałam nieźle podziałać w ustawieniach aparatu. Fosforyzujące oprawki ciemnych okularów i powściągliwa elegancja szefa Miłosiernych, oraz niezawodne zatyczki w uszach skutecznie odwróciły moją uwagę od niemiłosiernych dźwięków płynących z głośników. Frontman przechadzał się dystyngowanie, oddając we władanie przód sceny młodszym kolegom z zespołu. Chris Catalyst i Ben Christo, obaj w zupełnie niestylowych ubiorach, bawili publiczność choreografią, chwilami widocznie mijając się z podkładem muzycznym. Czasem żałuję, że jestem aż tak blisko sceny, by widzieć wszystkie te niuanse i niedoróbki. Pozbawiona złudzeń mimochodem zrzucam kolejną legendę z piedestału…
Nie można pominąć jeszcze jednego członka zakonu Miłosiernych Sióstr, następcy słynnego Doktora Avalanche, czyli łudząco podobnego do innego niemniej słynnego Doktora – House’a, a jest nim – Ravey Davey. Nie wiem co purytańscy goci mieliby do powiedzenia na temat jego „hawajskiej” koszuli w czaszki, ale dwa białe Mac’ki na podeście to z pewnością znak, że przenieśliśmy się w XXI wiek.

Całkiem nie tak odległy koncert The Mission na tych samych deskach był jednak o całe lata świetlne lepszy, pod każdym względem. Dawni koledzy Eldritcha zdecydowanie lepiej pracują na scenie, są przekonujący muzycznie, nawiązują kontakt z ludźmi i w ogóle okazują szacunek i pokorę wobec swojej publiczności. Jego Ekscentryczność Andrew okazywał, delikatnie mówiąc, brak uwagi wobec publiczności. Nieco więcej zainteresowania poświęcił fotografom. Po trzech dozwolonych na fotografowanie kawałkach, Maestro żegnał nas wypraszającym gestem dłoni, pokazując kierunek ewakuacji.

Czterdziestoletni staż sceniczny nie zobowiązuje, jak widać, do dobrze skrojonego widowiska na wysokim poziomie muzycznym. Andrew Eldritch nigdy nie był wokalistą wysokich lotów. Jego charakterystyczny, tubalny głos i sporadycznie wykrzyczane wersy składały się jednak na magię jego muzyki w gotyckim klimacie. Niestety ledwo słyszalny pomruk i pojedyncze zrozumiałe słowa tekstu niemiłosiernie skrzywiły mi odbiór tak podziwianej w czasach szkolnych muzyki. Magia i tajemniczość stworzone przez sceniczne światło i dokumentnie skopany dźwięk. Usłyszany gdzieś w pobliżu komentarz dokładnie oddaje to, co nam zgotowały Siostrzyczki swoim występem: niestety, z playbacku też trzeba umieć „grać”.
Jak się okazało, ważne było też miejsce odbioru koncertu. Z balkonu klubu było nieco lepiej. Dźwięk jakby soczystszy i nie raziły też melodeklamacje Mistrza ceremonii. Przy tak niepodważalnych faktach opisujących kiepski koncert, obecni w klubie goście powinni opuścić miejsce zdarzenia, żądając zwrotu za bilety, bądź obrzucić zespół przejrzałymi pomidorami. Ci jednak zdawali się bawić wyśmienicie, nie zważając na monotonię, której nie sposób pomylić z transowością. Maestro zdaje się takimi występami potwierdzać niejednokrotnie przytaczane w wywiadach zdanie dawnych kolegów, że to tyran, chciwiec i krwiopijca, megaloman i nieprzystępny drań. A może to jednak fani mają rację, nadal widząc w nim mrocznego księcia, mistyka, wizjonera z zaświatów? Oglądając ten koncert, słysząc to, co wypływało z głośników, nie mogę jednak oprzeć się wrażeniu, że Eldritcha nie otacza żaden mistycyzm, to zupełnie normalny facet, który z powodu braku weny odcina kupony od dawnej sławy, zarabiając na swoich fanach, dając wątpliwej jakości koncerty. Fani, ci wierni, i ci sceptyczni, z otwartymi na obiektywizm zmysłami przyznają jednak, bez śladu zastanowienia, że The Sisters Of Mercy zasługują na absolutny szacunek za to, co w swojej karierze stworzyli. Wszystkie utwory to niekwestionowane hity i przeboje. Taka była i setlista warszawskiego koncertu. Nawet ja obezwładniona ewidentnie za szybko zagranym Temple of Love, darłam się już z wszystkimi tekstem This Corrosion.
Reasumując, Siostry wciąż z powodzeniem głoszą Ewangelię Eldritcha, który jak za dawnych lat roztacza wokół siebie niewidzialną atmosferę nieprzystępności i nikt nie śmie powiedzieć, że koncerty są niemiłosiernie beznadziejne.
Na koniec idąc w tanecznym pląsie do szatni, spontanicznie zanuciłam:

„I don’t know
Why you gotta be so undemanding
One thing I know
I want more
I want more”

Podtrzymam też swoją tezę – The Sisters Of Mercy po prostu trzeba zobaczyć na żywo… usłyszeć, już niekoniecznie.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”946″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”0″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”36″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Tekst i zdjęcia: Justyna „justisza” Szadkowska

Setlista:

More
Ribbons
Doctor Jeep / Detonation Boulevard
Crash and Burn
Walk Away
No Time to Cry
Body and Soul
Marian
Alice
Arms
Dominion/Mother Russia
Summer
First and Last and Always
Rumble (Link Wray cover)
Flood II
Something Fast

Bisy:

That’s When I Reach For My Revolver (Mission of Burma cover)
Temple of Love
Lucretia My Reflection
Vision Thing
This Corrosion

Artykuł The Sisters Of Mercy – Warszawa (15.09.2017) pochodzi z serwisu KVLT.