Organizatorem wydarzenia jest Live Nation Polska.

Zespół zagra:

28.09.2026 – Warszawa, OCZKI (wydarzenie)

Bilety, w cenie 129 zł są dostępne na LiveNation.pl oraz ticketmaster.pl

Artykuł Koncert FATHER OF PEACE w Warszawie pochodzi z serwisu KVLT.

Formacja wystąpi:

13.09.2026 – Warszawa, Klub Progresja (wydarzenie) (wydarzenie)

Obok grupy zagra 10 Years. Bilety w cenie 169 zł można zakupić na:

Ticketmaster.pl

Live Nation Polska o zespole:

Black Stone Cherry to energetyczny rockowy kwartet z Kentucky, który od ponad dwóch dekad odświeża brzmienie southern rocka potężnymi riffami, emocjonalnymi melodiami i charakterystyczną, koncertową energią. Ich najnowszy album Screamin’ At The Sky to mieszanka mocnych, nowoczesnych rockowych brzmień i osobistych, pełnych emocji tekstów.

Artykuł Miesiąc do koncertu BLACK STONE CHERRY pochodzi z serwisu KVLT.

Tak czy siak, kultowe Judas Priest lubiłem w zasadzie odkąd tylko sięgam pamięcią, choć nie miałem wcześniej sposobności obejrzenia w akcji tej brytyjskiej grupy. Tym razem nadeszła idealna okazja, by wreszcie to zmienić – panowie przyjechali bowiem do Warszawy, gdzie od kilku lat mieszkam, natomiast koncert odbył się dokładnie… w moje urodziny. Okej, dziękuję Ci, doglądająca mnie Siło Wyższa, bardzo doceniam ten “zbieg okoliczności”.

JUDAS PRIEST Z PRZEKROJOWĄ SETLISTĄ

Słynni Judasi odwiedzili Torwar dzięki staraniom agencji Live Nation Polska, zaś pretekstem do przyjazdu Roba Halforda oraz kolegów była trwająca właśnie trasa Faithkeepers. To z grubsza tournee opiewające w przekrojową setlistę, zawierającą numery wydane na przestrzeni kilku dekad. Jak zresztą przypomniał słynny wokalista, Judas Priest gra heavy metal od 50 lat, więc nikt chyba nie ma wątpliwości, że było co celebrować.

ŚWIATŁA, SCENOGRAFIA… AKCJA!

Punktualnie o 21:00 wielka płachta zasłaniająca scenę opadła do pierwszych dźwięków You’ve Got Another Thing Comin’ ze Screaming for Vengeance. Moją uwagę od razu przykuła względnie oszczędna, acz wysmakowana produkcja; oprócz podestu pod perkusję, za muzykami widniały cztery mniejsze telebimy oraz jeden pokaźnych rozmiarów, robiący za odpowiednik tzw. backdropu. Każdy z pięciu ekranów wyświetlał wizualizacje dla poszczególnych numerów, dodatkowo tworząc czasami wspólny złożony, gigantyczny obraz. Fajnie i z rozmachem, ale bez zbędnego przepychu. Dobrych wrażeń dopełniła ponadto zsynchronizowana praca świateł tudzież laserów.

Gitary i bębny uderzyły, po czym jakby mimowolnie zacząłem się rozglądać. Trybuny wyglądały na w pełni zapełnione, niemniej płyta obfitowała w luźniejsze miejsca. Summa summarum moim zdaniem udało się ją zapewnić w około ⅔. To jednak całkiem nieźle, gdy weźmiemy pod uwagę dość nietypowy termin koncertu – wydarzenie odbyło się bowiem we wtorkowy wieczór.

NAGŁOŚNIENIE PODCZAS KONCERTU JUDAS PRIEST

Wróćmy do setu. Jako drugie zagrano Metal Gods, zaś publiczność głośno skandowała tekst już podczas utworu numer trzy. Nic dziwnego, wszak było nim kultowe Breaking The Law. Tegoż dnia zespół prawie nie zwalniał tempa. Szybkie numery goniły jeszcze szybsze, zaś Painkillerzagrzmiał z doprawdy zatrważającą mocą. Panowie wciąż są w formie.

Warszawski Torwar uchodzi powszechnie za obiekt wymagający akustycznie, niemniej w ciepłą noc 28 lipca wszystko zabrzmiało niemal bezbłędnie. Nagłośnieniowcom udało się wykręcić satysfakcjonujący, selektywny miks: warczący bas Iana Hilla komplementował “sterylną” perkusję Scotta Travisa, gitary Richiego Faulknera i Andy’ego Sneapa świetnie przebijały się zarówno w partiach granych unisono, jak i podczas wspólnych harmonii, a nad wszystkim górował czysty śpiew Halforda. Okej, legendarny wokalista miał ze dwa-trzy momenty, w których jego wokal lekko zadrżał, jednak były to raczej drobne potknięcia aniżeli błędy. Gdy tylko było trzeba, Rob bez większego problemu wchodził w wysokie rejestry, równie gładko wracając po chwili do swojej niższej, wiodącej barwy. Nie zmienia to faktu, że Anglik bez większego trudu był w stanie odtworzyć “skrzeczące” wokalnie Panic Attack z Invincible Shield dokładnie tak, jak mógłbym sobie tego życzyć.

KONDYCJA ROBA HALFORDA

W tym miejscu podzielę się jeszcze jedną, krótką dygresją. Jeszcze niedawno bałem się, że nie zdążę obejrzeć występu Judas Priest. Później lęk ten pogłębiła dodatkowo nagła śmierć nieodżałowanego Ozzy’ego Osbourne’a, przez co zacząłem boleśnie żałować pominięcia zeszłorocznego przyjazdu JP do łódzkiej Atlas Areny.

Na szczęście zespół wrócił do nas nad wyraz szybko. Mogę zatem odetchnąć z ulgą, niemniej obiecuję sobie obejrzeć Judasów jeszcze co najmniej raz. Misja ta na bank zostanie zakończona powodzeniem, bo mimo że Rob Halford ma już 74 lata (!), ewidentnie wciąż daleko mu do emerytury przy kominku i w wygodnym fotelu. Obstawiam więc kolejne, rychłe powroty Anglików do naszego kraju.

W Warszawie słynny frontman pozostawał przede wszystkim statyczny, przemierzając podest wzdłuż i wszerz. Wokalista dwukrotnie przemówił do publiczności między numerami, kilkukrotnie jej pomachał, ale przede wszystkim zajął się śpiewaniem. Pod koniec półtoragodzinnego setu nie zabrakło jeszcze firmowego wjazdu na scenę motocyklem. W finale nadszedł czas na zabawę do Living After Midnight oraz długie pożegnania, pełne wzajemnych uścisków i uśmiechów posyłanych wszystkim członkom aktualnej inkarnacji Priest. Było konkretnie, ale też koleżeńsko. I to na tym etapie kariery! Kolejny przystanek trasy odhaczony, stolica Polski podbita. Robota wykonana należycie.

CZY KONCERT JUDAS PRIEST SPEŁNIŁ OCZEKIWANIA?

Opuszczając warszawską halę, zaobserwowałem mnóstwo uśmiechów na ustach fanów. Sam również wychodziłem zadowolony. Wiedziałem, że właśnie przyszło mi przeżyć koncert grupy-legendy, jednej z najważniejszych formacji w długiej i zawiłej historii całej muzyki metalowej. To nie wszystko: wcale nie przeszkadzały mi te wspomniane we wstępie skóry czy ćwieki. Nawet poniekąd się do nich przekonałem. Oberwałem ponadto setkami przeszywających riffów, napatrzyłem się na pełne ogni animacje i ujrzałem ludzi, których zawsze chciałem obejrzeć na żywo. Wszystko to oglądało się z nieskrywaną przyjemnością. I z równie wielką przyjemnością dorzucę, że ostatecznie otrzymałem więcej, niż mógłbym się spodziewać.

Setlista Judas Priest – Warszawa 2026, 28 lipca

• You’ve Got Another Thing Comin’
• Metal Gods
• Breaking the Law
• The Ripper
• The Sentinel
• Desert Plains
• Lightning Strike
• Turbo Lover
• Steeler
• Delivering the Goods
• Panic Attack
• Victim of Changes
• Halls of Valhalla
• Painkiller
• Electric Eye
• Hell Bent for Leather
• Living After Midnight

Artykuł Judas Priest – relacja z koncertu, Warszawa (28.07.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

PIEKIELNE WARUNKI ATMOSFERYCZNE

Występ odbył się dzięki staraniom agencji Live Nation Polska, w piekielnie parną niedzielę 28 czerwca. Ciekawostka: tego dnia stacja pomiarowa Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej zarejestrowała aż 37,5°C w cieniu, co uczyniło tę niedzielę najgorętszą w historii stołecznych pomiarów. Żeby było śmieszniej, dorzucę, że przyjazd formacji Cavalera był kompletnie wyprzedany, a na wszechobecny ścisk natrafiałem nawet w najszerszych korytarzach.

Pozwolę sobie na jeszcze jedną, króciutką dygresję: oglądając w Progresji zeszłoroczną wiosną P.O.D., również mogące poszczycić się sold outem, razem ze znajomymi musieliśmy sprawnie rozebrać się do T-shirtów, bo spocić się szło nawet od stania w bezruchu. Było po prostu BARDZO GORĄCO. Nie byłem w stanie wyobrazić sobie pogromu, który miał nadejść wraz z letnią wizytą projektu Cavalera.

SZACUNEK DLA KLUBU

W tym miejscu chciałbym podziękować ekipie stołecznego klubu za profesjonalne podejście do trudnych warunków pogodowych. Poprzez social media poinformowano m.in. o nieodpłatnej możliwości wnoszenia półlitrowych butelek wody, obniżeniu barowych cen tejże, a także sprowadzeniu dodatkowych wentylatorów. Co prawda nie dało się odczuć ich pracy, ale aż strach wyobrazić sobie, co by się działo bez nich – nigdy wcześniej nie przyszło mi bowiem uczestniczyć w gigu odbywającym się w równie hardkorowych okolicznościach. Niemniej pod pewnymi względami dodawały one uroku całemu przedsięwzięciu: dzięki przenikliwej wilgoci można było poczuć się “prawie” jak podczas przemierzania dżungli.

RELACJA Z KONCERTU CAVALERA

Wróćmy do przyjazdu Brazylijczyków. Uśmiechnięta Cavalera wyszła na scenę punktualnie o 21:00, Max natychmiast krzyknął do mikrofonu: “Chaos!”. Zaczęło się mocno: pod sceną szaleństwo, co chwilę ktoś wciągał inne osoby do mosh pitu. Chwilę później obserwowałem już naprawdę pokaźnych rozmiarów kocioł zwolenników wspólnego pogo.

Riffy Refuse/Resist zdawały się ciąć powietrze, Iggor Cavalera bębnił, jakby nie obawiał się o stan instrumentów (no i w końcu jeden z technicznych musiał podmienić mu werbel z powodu zerwanego naciągu), zaś mocno odchudzony Max czytelnie darł się tak, jak tylko on sam potrafi. 

Travis Stone z Pig Destroyer skutecznie i precyzyjnie przedzierał się przez kolejne solówki, zaś Igor Amadeus Cavalera (nie mylić z Iggorem) dopełniał instrumentalny miks tłustym, ciężko przesterowanym basem. Zagrano oczywiście przede wszystkim Chaos A.D. (usłyszeliśmy krążek w całości), ale też dwa covery: takie sobie The Hunt z katalogu New Model Army oraz znacznie lepiej brzmiące Polícia z repertuaru brazylijskiego Titãs.

CZY KONCERT GRUPY CAVALERA SPEŁNIŁ OCZEKIWANIA?

Generalnie warszawski set formacji skwitowałbym, używając słowa: “nie” trzykrotnie. Doprecyzowując: nie odnotowałem dłużyzn ani momentów pełnych monotonii, nie brakowało w tym wszystkim wigoru, nie było też mowy o rozczarowaniu wykonawczym. Energetyczną i szybką zawartość Chaos A.D. rozładował klasycznie akustyczny Kaiowas. Przed odegraniem tego numeru Max poprosił zresztą, by rozświetlić Progresję światłem telefonów i zapalniczek, by przemienić klub w las deszczowy Amazonii.

Co natomiast mogło wywołać kontrowersje? Cóż, koncert trwał łącznie ledwie 70 minut, wliczając już bisy. Jak dla mnie jednak była to idealna długość jak na tak intensywny thrash z elementami groove metalu, tym bardziej że drąc się podczas refrenu Territory, niemalże straciłem głos. Mnóstwo osób uczyniło zresztą to samo, zaś w mojej okolicy (około ⅓ długości sali względem odległości od sceny) reakcja publiczności pozostawała żywiołowa aż do ostatnich zagranych nut. Było znakomicie i to na tyle, że pierwszy raz w życiu poważnie rozważam obejrzenie Soulfly na żywo. Widać i słychać, że Max wrócił do formy, a oglądanie go w wersji anno domini 2026 było dla mnie wyłącznie przyjemnością.

Setlista Cavalera – Warszawa 2026

• Refuse/Resist
• Slave New World
• Amen
• Propaganda
• Nomad
• Manifest
• The Hunt (New Model Army cover)
• Kaiowas
• Clenched Fist
• We Who Are Not as Others
• Biotech Is Godzilla
• Polícia (Titãs cover)
• Territory
• Chaos B.C.

Artykuł Cavalera — relacja z koncertu, Warszawa (28.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

28.06.2026 – Warszawa, Progresja (wydarzenie)

Bilety można zakupić na:
ticketmaster.pl, livenation.pl

Live Nation Polska o koncercie:
Bracia Cavalera wracają do Polski – 28 czerwca wystąpią w warszawskim Klubie Progresja, by zabrać publiczność w podróż do źródeł jednego z najbardziej przełomowych albumów w historii heavy metalu.

Artykuł Klubowy koncert CAVALERA jeszcze w czerwcu w Warszawie pochodzi z serwisu KVLT.

Obejrzyj klip do „Exit Wound”

Manson wciąga w mrok

„Exit Wound” to pierwszy singiel promujący album i jednocześnie jeden z bardziej agresywnych numerów nowej ery Mansona – łączący gothic rock, industrial i charakterystyczną, cyniczną lirykę.

Za kompozycję i produkcję odpowiadają Marilyn Manson oraz Tyler Bates, jego wieloletni współpracownik. Utwór opiera się na obrazowej, brutalnej symbolice – media, przemoc, kult celebryckości i manipulacja narracją.

Brzmieniowo dostajemy ciężki numer z wyraźnym industrialnym kręgosłupem i refrenem, czyli klasyczny Manson, ale w świeższym, bardziej dopracowanym wydaniu.

Tracklista:

1. Unalive
2. Don’t Answer The Door
3. Front Toward Enemy
4. All The Vilest Things
5. None Of The Suns
6. Lucifer’s Teardrop
7. The Arsonist
8. Exit Wound
9. Enantiomorph

Marilyn Manson na koncercie w Polsce w 2026 roku

Marilyn Manson ponownie zagra w Polsce. Artysta wystąpi w ramach trasy „One Assassination Under God Tour 2026”, promującej jego najnowszy etap twórczości. Organizatorem wydarzenia jest Live Nation Polska.

Koncert w Łodzi będzie częścią europejskiej odsłony trasy, a publiczność może spodziewać się przekrojowego materiału – zarówno utworów z ostatnich wydawnictw, jak i największych klasyków z katalogu Mansona.

18.07.2026 – Łódź, Atlas Arena (wydarzenie)

Gościem specjalnym wydarzenia będzie VOWWS.

Artykuł MARILYN MANSON powraca z nowym singlem „Exit Wound” pochodzi z serwisu KVLT.

Zacznijmy od początku. Druga najpopularniejsza formacja prowadzona przez Maynarda Jamesa Keenana wystąpiła w stolicy Polski dokładnie w środę, 10 czerwca br. na Torwarze. W rolę supportu wcieliła się francuska piosenkarka i aktorka Jehnny Beth. Wszystko to wydarzyło się dzięki agencji Live Nation Polska. 

Tak czy siak, Billy Howerdel oraz Maynard zwykli kazać nam czekać na swoje kolejne ruchy naprawdę długo. Cóż, oprócz dobijającego do dziesięciolecia krążka Eat the Elephant, APC przez lata wypuszczało przecież głównie kompilacje starych numerów, wzbogacone najczęściej o jeden, góra dwa premierowe utwory.

Status słynnej supergrupy często bywał niejasny (panowie potrafili udzielać nad wyraz wymijających odpowiedzi na temat przyszłości projektu), więc z pewnym zaskoczeniem przyjąłem informację o planowanym przyjeździe formacji do Polski. A z jeszcze większym entuzjazmem wieści o premierze ich najnowszej, całkiem udanej kompozycji pt. Starless, która zadebiutowała tuż przed trwającą właśnie europejską trasą koncertową.

Obsuwy, zakaz nagrywania i support: Jehnny Beth

Podjeżdżając pod budynek, zaskoczyły mnie długie, wijące się za zakrętami kolejki do wejścia. Mimo iż środowe wydarzenie nie uzyskało statusu sold outu, zabrakło do niego bardzo niewiele, gdyż frekwencja ewidentnie dopisała.

Mimo podanej wcześniej czasówki, kapela wspierająca APC wtargnęła na zbudowany w hali podest po łącznie około 3 kwadransach spóźnienia. Początkowo nieco wycofana Jehnny Beth zaczęła od wykrzyczenia pierwszych słów screamem, wtórując akompaniującym jej, w każdym calu noise rockowym muzykom. Mam na myśli zarówno stylówę, jak i bezpośrednio styl gry instrumentalistów.

Podobne rozpoczęcie miało pewnie wywołać wśród publiczności niemały szok, aczkolwiek obserwując reakcje stojących dookoła mnie osób, zauważyłem raczej zgryzotę aniżeli radość. Obstawiam, że chodziło o kiepskie nagłośnienie – owy scream trochę zbyt mocno dał nam wszystkim po bębenkach.

Szybko odetchnąłem z ulgą, ponieważ z każdym kolejnym numerem brzmienie stawało się coraz czytelniejsze. Muzyczną propozycję artystki można z grubsza określić jako próbę pożenienia wspomnianego wcześniej noise rocka z post-punkiem. Prawdę mówiąc, ostatnimi laty słyszałem na żywo sporo młodych kapel próbujących odnaleźć się w podobnym nurcie (wspomnę chociażby zyskujące na popularności Vowws) i suma summarum raczej nie dałem się porwać charyzmatycznej Camille, bo tak właśnie brzmi prawdziwe imię Beth. Przeżyłem krótki, lecz solidny set, który jednak nie zapisze się w mej pamięci na dłużej. Tym bardziej że szybkie, mocno przesterowane utwory nijak miały się do płynących melodii kojarzonych z gitarą Howerdela. A, jeszcze jedno: podczas całego wieczoru obowiązywał zakaz nagrywania i mimo że Jehnny wydała ze sceny pozwolenie na rejestrację fragmentów jej dwóch ostatnich numerów, kursująca po płycie ochrona nakazywała chować smartfony do kieszeni. 

Setlista Jehnny Beth – Warszawa 2026

• Broken Rib
• I Still Believe
• No Good for People
• Army of Me (cover Björk)
• Innocence
• Out of My Reach
• Obsession
• I’m the Man
• I See Your Pain

Początek koncertu A Perfect Circle, wizualizacje i brzmienie

Po krótkiej próbie dźwięku nadszedł wreszcie czas na Amerykanów. Słynne APC zaczęło zajmować przygotowane stanowiska punktualnie o 21:00. Przedtem usłyszeliśmy fragmenty nagrań z taśmy: mowa o War Pigs wspaniałego Black Sabbath, a także Not in Blood, but in Bond Hansa Zimmera. Następnie legendarny Josh Freese nieśpiesznie zajął miejsce za pokaźnym zestawem bębnów, po czym na scenę, przy przygaszonym świetle, zaczęła wkraczać reszta składu.

Brawa i owacje ucichły niemalże natychmiast, gdyż grupa od razu zabrała się za The Package. Nawet nie wiem, kiedy w zasadzie dałem się porwać abstrakcyjnym tudzież pełnym aberracji wizualizacjom, w jakiś dziwny, bliżej niesprecyzowany sposób pozwalającym z powodzeniem odnaleźć się niemalże wewnątrz poszczególnych partii instrumentów. Doskonale wypadło także nagłośnienie, perfekcyjne od pierwszego, aż do ostatniego dźwięku. Akustykom udało się wykręcić sound pozwalający na dobre zapomnieć o jazgotliwych początkach setu Jehnny Beth. No i wspaniale!

Maynard James Keenan o zakazie nagrywania: pozostańmy obecni, pozostańmy połączeni

Z minuty na minutę coraz mocniej pochłaniałem świat przedstawiony malowany nutami Howerdela i Keenana. Zapewne pomogła w tym wypowiedź tego drugiego, grzecznie proszącego, by nie nagrywać występu i pozostać obecnymi, pozostać połączonymi z twórczością. Słowa Maynarda nakazały mi więc skupić się na każdym aspekcie spektaklu. Uważam też, że słowo “spektakl” jest w tym konkretnym przypadku trafne, ponieważ A Perfect Circle przez ponad półtorej godziny umiejętnie balansowało na pograniczu performensu oraz konwencjonalnego występu. Krótko mówiąc, to była prawdziwa sztuka, taka przez duże S.

Skąpany w półświetle Maynard nie wychodził przed szereg, śpiewając czysto i mocno, będący w fenomenalnej formie Josh Freese bębnił z godną podziwu mocą tudzież precyzją zegara atomowego, co rusz zamykając oczy i odpływając gdzieś w nieznane, zaś nadworny kompozytor projektu, czyli Billy H., co rusz przemierzał scenę, dając się ponieść akordom. Być może rozpływam się w tym miejscu nieco zbyt infantylnie, na dodatek pisząc dość ogólnikowo, ale rozmarzyć się owej, ciepłej czerwcowej nocy było niezwykle łatwo. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta – wszyscy zgromadzeni na podeście artyści wciąż wkładają mnóstwo serca w odegranie kultowych, ponadczasowych numerów.

Obserwując ich z oddali, widziałem pewną trudną do zdefiniowania prawdę, objawiającą się przede wszystkim w sferze intymności. I, prawdę mówiąc, nie sądzę, by podobne wrażenia dało się przekazać sztucznie. Każdy członek grupy był bowiem we własnym świecie, przeżywając dane fragmenty setu w wybitnie osobisty sposób. Dorzućmy do tego najwyższy możliwy poziom wykonawczy. Przepis na wieczór idealny gotowy, było wprost fenomenalnie. 

Długie bisy

Cały ten pełen powagi teatr cieni, świateł, ale też szczerych grymasów, pełen piosenek z Thirteenth Step czy Eat the Elephant, przełamała nagle… dziesięciominutowa przerwa, okraszona zabawną animacją mężczyzny pijącego gorącą kawkę, wczytującego się jednocześnie w gazetę. Dodajmy, iż wówczas w tle leciała melodyjka typu lounge, więc mnóstwo zgromadzonych w obiekcie par zaczęło swobodnie tańczyć. Miły, pocieszny i totalnie niespodziewany przerywnik.

Na bisy składały się aż 4 kompozycje: zaczęto od Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drums, następnie usłyszeliśmy premierowe Starless (w wersji na żywo kompletnie porywające), The Noose, a także obowiązkowe Judith, które pozwolono nagrywać. Nie miałem jednak najmniejszej ochoty wyciągać telefonu z kieszeni, chcąc wyciągnąć z wykreowanej przez zespół immersji ostatnie podrygi.

Czy koncert A Perfect Circle spełnił oczekiwania?

Torwar opuszczałem skonfudowany. Nie do końca zdawałem sobie bowiem sprawę, co tak naprawdę przyszło mi przeżyć. Refleksja przyszła dopiero kilka ładnych godzin później.

Po pierwsze, ujrzałem grupę Billy’ego i Maynarda w absolutnym primie. Po drugie, przez ponad półtorej godziny tonąłem w doskonale nagłośnionych gitarach, klawiszach, basie, perkusji i wokalu. Po trzecie, cały dodatkowy anturaż (czyli głównie światła i wizualizacje) dobrze zapamiętam pewnie do końca życia. Dosłownie WSZYSTKO było wysmakowane, pełne artyzmu, nad wyraz estetyczne, minimalistyczne, często zaskakujące, ale też… po prostu w sam raz. 

Naprawdę nie jestem w stanie się do czegokolwiek przyczepić, a na dodatek wspomniałem przecież, iż A Perfect Circle na Torwarze zagrało najlepszy wielkoformatowy koncert, jaki przyszło mi przeżyć. I nie ma w tym ani grama przesady. Tegoż wieczoru było wprost idealnie, a wy musicie uwierzyć mi na słowo. To nie wszystko: widok zapłakanej, przejętej, ale też wbitej w ziemię od ogromnej lawiny trudnych emocji publiczności chwilę po tym, gdy włączono główne światła, mówi przecież sam za siebie. 

PS Bilet na płytę kosztował niespełna 500 zł. Pozwolę sobie skomentować to wyłącznie jednym słowem: masakra.

Setlista A Perfect Circle – Warszawa 2026

• The Package
• Disillusioned
• The Contrarian
• The Doomed
• Weak and Powerless
• Rose
• Kindred
• Gravity
• Imagine (cover John Lennon)
• TalkTalk
• 3 Libras (All Main Courses Mix)
• The Outsider
• Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drum
• Starless
• The Noose
• Judith

Zdjęcia autorstwa Justyny Szadkowskiej. Pełną galerię zdjęć jej autorstwa znajdziecie TUTAJ.

Artykuł A Perfect Circle, Jehnny Beth — relacja z koncertu, Warszawa (10.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

fot. Justi Szadkowska

Artykuł A Perfect Circle – Warszawa (10.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Wspominam o tym, gdyż w miniony wtorek, a dokładniej 9 czerwca, do Stodoły zawitał legendarny Tom Morello — niegdyś filar brzmienia takich grup jak chociażby Rage Against the Machine tudzież Audioslave, a dzisiaj przede wszystkim artysta solowy, jeżdżący po świecie z przekrojowym setem kompozycji każdego ze współtworzonych przed laty zespołów. A także, rzecz jasna, utworami skomponowanymi na własne, w pełni autorskie wydawnictwa. Gwoli redaktorskiego obowiązku napomknę jeszcze, iż przyjazd muzyka zorganizowała agencja Live Nation Polska.

Ubrany w czerwoną chustkę, firmową czapkę i okulary typu awiator gitarzysta wtargnął na scenę stołecznego klubu punktualnie o 21:00. Wraz z nim przy swoich stanowiskach ustawiło się trzech sidemanów, a także Roman, czyli piętnastoletni syn Amerykanina. Wszystko zaczęło się od Soldier in the Army of Love, napisanego zresztą wspólnie przez obu panów.

Wybitnie radiowy, nośny numer zagrano z adekwatnym mu anturażem. Mający aktualnie 62 lata Tom wciąż robi za istny wulkan energii, wymachując gitarami, bujając się i podskakując do rytmu. Roman zaskoczył natomiast gęstymi solówkami, wyraźnie zaznaczając, że najprawdopodobniej już teraz przerósł ojca pod względem umiejętności technicznych. Bodaj najbardziej szokujące było jednak porywające wykonanie For The Love of God Steve’a Vaia. Tom opuścił wówczas scenę, by skupić uwagę na wymiatającym kolejne arpeggia potomku. Jestem przekonany, iż co najmniej część fanów zgromadzonych w Stodole przeżywała wtedy swoisty opad szczęki.

Bogactwo coverów

Generalnie niespełna półtoragodzinny set szczelnie wypełnił zestaw niespodzianek: szybko usłyszeliśmy miszmasz najbardziej rozpoznawalnych riffów Rage Against the Machine, nie zabrakło także innych coverów i krótkich przemów. Nie był to jednak wieczór pozbawiony gorszych momentów. Za bodaj największą bolączkę uchodziły utwory z solowego repertuaru pana Morello — nie da się ukryć, iż wyraźnie odstają one poziomem od rzeczy stworzonych w towarzystwie Tima oraz Brada, tj. sekcji rytmicznej zarówno RATM, jak i Audioslave.

Obecnemu w Warszawie gitarzyście kiepsko wychodzi też rapowanie: prawdę mówiąc, jego flow jest po prostu kwadratowe, a na dodatek barwa głosu Toma raczej nie oferuje niczego, co mogłoby zostać w pamięci na dłużej. Aczkolwiek jedno muszę mu oddać: jego wokal nienajgorzej radzi sobie z upiększaniem podanej akustycznie americany (Keep Going, House Gone Up In Flames).

Całe szczęście, że obowiązki wokalne przejmował jeden z sidemanów. To właśnie głos dodatkowego gitarzysty spowodował, że zadedykowane nieodżałowanemu Chrisowi Cornellowi Like a Stone wybrzmiało zarówno mocno, jak i wzniośle.

Później poleciało jeszcze kilka “cudzesów”: coś z katalogu Bruce’a Springsteena (The Ghost of Tom Joad), Johna Lennona (Power to the People), a nawet KISS (Rock and Roll All Nite), niemniej po latach najmilej i tak wspominał będę przede wszystkim świetne wykonanie Killing in the Name w całości, z mikrofonem wycelowanym w publiczność. Z podestu nikt bowiem nie śmiał udawać Zacha de la Rochy (i bardzo dobrze!), zaś ostatecznie okazało się, iż Polacy bardzo dobrze znają słowa bodaj najbardziej kultowego utworu Rage Against the Machine. Żeby było zabawniej, Morello zapowiedział kompozycję, żartując, iż za chwilę usłyszymy starą polską piosenkę ludową. Cóż, Killing… wypadło naprawdę potężnie, co ponownie potwierdza rewelacyjny potencjał nagłośnieniowy Stodoły.

Czy koncert Toma Morello spełnił oczekiwania?

Pora na krótkie podsumowanie. Suma summarum bawiłem się nieźle, aczkolwiek był to raczej wieczór do zapomnienia. Dlaczego? Otóż przeskoki między klimatami (naprzemiennie rockowe szlagiery, americana, covery innych artystów) nie pozwalały odpowiednio wczuć się w całe przedsięwzięcie. Zalążki emocji jakby mimowolnie uciekały z mojej głowy wraz z każdą zmianą muzycznej stylistyki. To nie wszystko, był jeszcze jeden duży minus — chodzi o wysoką cenę biletów. Gdybym musiał zapłacić za wejściówkę tak wysoką kwotę, czułbym się pewnie trochę rozczarowany, gdyż chcąc nie chcąc, Morello w wydaniu na żywo nie wypada aktualnie lepiej niż solidny, acz pozbawiony większej głębi cover band.

Setlista Tom Morello – Warszawa 2026

• Soldier in the Army of Love
• Adjourn It
• Testify / Take the Power Back / Freedom / Snakecharmer / Ghetto Blaster (instrumentalnie)
• Vigilante Nocturno
• Hold the Line
• Everything Burns
• One Man Revolution (cover Tom Morello: The Nightwatchman)
• For the Love of God (cover Steve Vai)
• Keep Going (akustycznie)
• House Gone Up in Flames (akustycznie)
• Bombtrack / Know Your Enemy / Bulls on Parade / Guerilla Radio / Sleep Now in the Fire / Bullet in the Head / Cochise (instrumental)
• Like a Stone (cover Audioslave)
• Mr. Crowley (cover Ozzy Osbourne)
• Secretariat
• The Ghost of Tom Joad (cover Bruce Springsteen)
• Killing in the Name (cover Rage Against the Machine)
• Power to the People (cover John Lennon)
• Rock and Roll All Nite (cover KISS)

Artykuł Tom Morello – relacja z koncertu, Warszawa (09.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Metallica

Gojira

Artykuł Metallica, Gojira – Chorzów (19.05.2026) pochodzi z serwisu KVLT.