GASTRONOMIA
Muszę przyznać, że punkty gastronomiczne były bardzo dobrze zorganizowane. Fani mogli się napić polskiego piwa Tyskie oraz dwóch marek czeskiego złotego trunku: Budweisera oraz Primatora. Zarówno na stoiskach garmażeryjnych jak i tych z napojami panie szybko się uwijały, więc nie było mowy o kolejkach.

Gwoli przypomnienia, na festiwalu zagrali: Warbell, Disorder, Cinis, The Sixpounder, Terrordome, Bloodthirst, Tortharry, Illusion, Decapitated, Luna Ad Noctum.

Na terenie Starej Kopalni zameldowaliśmy się przed czasem. Nieco opóźniło się wpuszczanie fanów, jednak był to dobry moment aby „rzucić okiem” na ten cały kompleks, który zwyczajnie można zwiedzać z przewodnikiem. Po wejściu na teren festiwalu okazało się, że start się nieco opóźni. Sound check uskuteczniał Decap, więc był to dobry moment na ugaszenie pragnienia zimnym piwkiem.
Nie trwało to jednak długo i pierwszy band zameldował się na scenie. Od samego początku wokalistka Warbell zachęcała ludzi do przybycia pod scenę, jednak kiedy okazało się, że pod scenę nie można wchodzić z piwkiem fani byli zmuszeni do dość szybkiego opróżnienia swoich kubeczków.
Zespół Warbell znałem, bowiem jakiś czas temu na stronie KVLT magazine ukazała się recenzja. Nie bez powodu otrzymali wysoką notę (link), więc tym bardziej miałem ochotę zobaczyć ich na żywo. Kapela gra bardzo energiczny i melodyjny death metal, tak jakby skrzyżować Amon Amarth z Arch Enemy. Niestety ze względów czasowej obsuwy zespół musiał zagrać o dwa kawałki krócej. Niemniej formacja zrobiła świetne show i pomimo wczesnej pory zachęciła fanów metalowej muzyki do wspólnej zabawy.

Następnym bandem, który dał popis swoich możliwości był Disorder. Grają death metal, lecz nieco w bardziej brutalnej odsłonie. Sącząc piwo i słysząc co się wyprawia na scenie postanowiłem zostać w ogródku i spokojnie dokończyć piwo rozmawiając z redakcyjną koleżanką.

Po Disorder na scenie zamontował się Cinis. Dwa lata temu dzięki Old Temple wydali dobrą płytę zatytułowaną Subterranean Antiquity (recenzja) i na set składały się piosenki głównie z tego krążka. Wokalista zaanonsował, że zespół zjechał się na ów fest z kilku stron świata aby zaprezentować swoją muzykę po czym zaczął napierdalać z całych sił. Rzec muszę, że Cinis wyciskał z Siebie ostatnie poty i zagrał bardzo dobry koncert. Wszystko bezbłędnie. Brawo chłopaki!

W dniu festiwalu okazało się, że jedna z gwiazd – Obscure Sphinx nie zagra ze względu na wypadek i kontuzję pałkera (fuck!). No cóż…życzymy szybkiego powrotu do zdrowia, bo zespół ma za pasem trasę promującą nowy album.
Zastępcą tej post-metalowej kapeli został The Sixpounder, czyli skrzyżowanie groove metalu z metalcorem. Niestety nie jestem zagorzałym fanem ani jednego ani drugiego gatunku, więc koncert słuchałem ze strefy relaksu (tuż przy wejściu na fest). Jednak z czystej ciekawości wpadłem pod scenę na kawałek The New World Order i trzeba przyznać, że na scenie Panowie dają radę a przed sceną zameldowało się jeszcze więcej fanów gitarowego grania.

Szybka przepinka i na scenie swoimi dźwiękami atakował Terrordome (thrash metal/crossover). Niestety po tym jak thrash metal mi totalnie zbrzydł po ostatniej edycji Brutal Assault postanowiłem pominąć ten występ.

Następnie swoje możliwości pokazał Bloodthirst. Co to był za koncert! Widziałem ten zespół raz może dwa w małym klubie i specjalnego wrażenia na mnie nie zrobił. Słuchanie ich muzyki z płyt też mnie jakoś nie powaliło. Ale to co zobaczyłem na żywo to…….kwintesencja black/thrash metalu i w tym momencie „wyrzuciło mnie z kapci”. Stałem wryty przed sceną i obserwowałem co ten zespół odjaniepawla na scenie. Niesamowity gig! Po koncercie Poznaniaków „odzyskałem buty” i pomaszerowałem wypić ich zdrowie żeby napierdalali taką muzykę kolejne lata.

Następnie po małej przerwie do koncertu szykował się weteran czeskiej death metalowej sceny. Weteran? Tak! Bowiem w tym roku stuknęło im 25-lecie. Przyznam się bez bicia, że pomimo bliskości Polski do Czech, tamtejszą scenę kojarzę jedynie z zespołu Krabathor i Gutalax, a nazwa Tortharry jedynie gdzieś mi się tam przewinęła…a szkoda. Zespół naparzał śmierć metal jak opętany i był to kolejny koncert, który wywołał we mnie mega pozytywne wrażenie. Refleksja jest jedna – przemielić ich całą dyskografię. Aa wspomnę jeszcze, że w połowie koncertu organizator wparował na scenę z tortem a lider z zaskoczenia ledwo ustał na nogach. Zdmuchnął świeczki po czym zespół kontynuował swoje metalowe zniszczenie.

Kolejnym koncertem, na który czekałem był koncert legendy polskiego ciężkiego rocka czyli Illusion. Lipa wraz z kolegami zaczęli od pierwszych dwóch kawałków z „trójki”, czyli To co ma nadejść a następnie z mocarnym utworem Vendetta! Na koncercie zagrali jeszcze między innymi: Nikt, Dont’Creep i 14O, z „jedynki”: Na Luzie, Kły oraz Dobranoc, a z „dwójki”: Bracie, Big Black Hole oraz Wojtek. Był jeszcze singiel Solą w oku oraz O przyszłości z ostatniego krążka Opowieści. Zagrali jeszcze utwór Nóż, z gościnnym udziałem Vogga i Rasty z Decapitated! To było coś. Po tym kawałku Lipa skomentował „oni mogą wpaść do nas na scenę i coś zagrać, ale my do nich to nie bardzo, oni grają takie skomplikowane rzeczy”. Suma summarum po Illusion nieco straciłem głos, ale warto było.

Po takim koncercie należało nieco złapać oddechu. Bo następnym w kolejce był Decapitated. Początek to intro zaczerpnięte od Lux Occulta a zaraz po nim singiel z Blood Mantra, który dosłownie rozwala wszystko – The Blasphemous Psalm To The Dummy God Creation. Zespół grał głównie kawałki z dwóch ostatnich płyt. Nie mogło oczywiście zabraknąć kvltowego Spheres of Madness. Szkoda, że do setlisty nie wpakowali mojego ulubionego Day69. Bardzo dobry koncert. Z resztą nie ma się czego dziwić, bowiem zespół koncertuje niemal na całym świecie z kapelami z najwyższej półki. Wspomnę jeszcze, że nowy basowy – Hubert Więcek headbangował jak mało kto tego dnia na scenie i myślę, że na dobre wpisał się w skład zespołu.

Na koniec tego fantastycznego eventu zagrała miejscowa Luna Ad Noctum, czyli polska odpowiedź na Dimmu Borgir. I było to fantastyczne uwieńczenie tego dnia. Klimatyczny i symfoniczny black metal. Na koniec zagrali cover Kata, w którym Rafał Kotylak wpadł na scenę i headbangował jak na prawdziwego metala przystało!

Po koncercie wałbrzyskiego zespołu wszystkim fanom podziękował organizator oraz fotograf Rafał Kotylak kończąc słowami „do zobaczenia za rok, heavy metal!”

W punkcie kulminacyjnym festiwalu, czyli podczas koncertów Illusion oraz Decapitated zanotowano największą ilość fanów, na moje oko 500, może nawet 600 osób. Wydaje mi się, że jak na pierwszą edycję jest to sukces.

Na szczególną uwagę zasługuje jakość nagłośnienia. Myślę, że nie przesadzę, mówiąc o tym jako „klasa światowa”. Nie raz na Brutal Assault notowano wpadki. A tutaj wszystko pięknie grało i uważam, że właśnie ten element się niesamowicie przyczynił do takiego a nie innego odbioru całości imprezy. Bardzo mocny punkt! Światła na scenie? 10/10. Dziękuję.

Rzeczy do poprawienia? Dwie, może trzy: umożliwić wejście z piwem „przed scenę”, umożliwić wychodzenie z terenu festiwalu oraz lepsze menu z jedzeniem.

Artykuł Metal Mine Festival 2016 – Wałbrzych (20.08.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

20.08.2016 – Wałbrzych, Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia (wydarzenie)

W konkursie mamy do wygrania dwa bilety na festiwal. Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine oraz Metal Mine.
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku.
3) Pod postem konkursowym w komentarzu (na profilu KVLT magazine) wkleić ulubiony utwór jednego z festiwalowych zespołów.
4) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Metal Mine Festival 2016 dołączając link do profilu na FB celem weryfikacji wymogów konkursu.

Rozstrzygnięcie konkursu w niedzielę – 07.08.2016 o godzinie 20:00. Informacje będzie opublikowana pod postem konkursowym. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji.

Artykuł Wygraj bilet na Metal Mine Festival 2016 pochodzi z serwisu KVLT.

Po poprzedniej edycji festiwalu zastanawiałem się, czy nadal w polskiej metalowej scenie jest w czym wybierać. Bowiem rok temu Dark Fest był nafaszerowany do granic możliwości polskimi hordami. Tegoroczna edycja pokazała, że nadal jest wiele kapel, które mogą zagrać na Mrocznym Feście. Lista zespołów, które trzymają wysoki poziom prezentowanej muzyki jest nadal bardzo długa. Począwszy od Moanaa, Naumachii, Luny Ad Noctum i skończywszy na Blaze of Perdition, Christ Agony oraz Embrional, polska scena wydaje się być najciekawszym zjawiskiem w Europie. Organizatorzy dali możliwość obcowania z muzyką na światowym poziomie.

Impreza nie przyciągnęła dużej liczby metalowych biesiadniaków, od strony muzycznej była z pewnością wydarzeniem ważnym. Nie silę się na porównania do festów odbywających się w Niemczech czy Czechach, bo Dark Fest to inicjatywa stosunkowo świeża i jeszcze wiele można się nauczyć. Marna baza noclegowa czy licha ilość stoisk z merchem to sprawy drugorzędne w odniesieniu do kwestii dobrego nagłośnienia, punktualności występów czy ogólnego bezpieczeństwa. Tym razem nie mam się do czego przyczepić. Organizatorzy wzięli do siebie rady przyjaciół z poprzedniego roku i każdy z zespół pojawiał się na scenie niemal o wyznaczonym czasie.

Pierwszego dnia festu moją uwagę przykuł Christ Agony. Zespół, który w tym roku wypuścił na światło dzienne Epkę Black Blood rozbudził moją ciekawość. Zastanawiałem się, czy będę miał okazję usłyszeć kawałki z długo wyczekiwanego nowego albumu – niestety Cezar nie upublicznił zawartości nadchodzącego krążka. Tak miałem do czynienia z gigiem gorącym jak Piekło (temperatura sięgała niemal 66,6 stopni) i setem pełnym trupiego jadu. Trzech zaprawionych w boju załogantów zgotowało iście czarną sztukę. Dawali z siebie tyle ile mogli. Dla przykładu „Coronation” na żywca bardziej chwycił niż na płycie, a klasyczne „Moonlight” i „Devilis Sad” zdają się być nieśmierlene – zawsze tworzą zamęt pod sceną. Garstka publiki skandowała nazwę zespołu. Wytworzyły się niewielkie młynki i swawole. Maniacy czarnego metalu mogli być zadowoleni. Piekło na ziemi!

Kolejną kapelą, która montowała się na scenie był krakowski Virgin Snath. Mimo, iż nie jestem wielkim fanem tego zespołu to muszę przyznać, że panowie dali bardzo energetyczny koncert. Muzyka, którą zaprezentowali idealnie współgrała z klimatem festiwalu. Ich dźwięki melodyjnego thrash metalu poprawiły lekko podchmielony nastrój, więc skierowałem się do wodopoju. Wzniosłem zdrowie Virgin Snath!

Czas nadszedł na pierwszego headlinera Dark Festu 2016, więc holenderski God Dethroned montował odwrócone krzyże na scenie. Panowie zadbali o odpowiednią oprawę wizualną swego koncertu. W porównaniu z poprzednimi zespołami po raz pierwszy widać było, że ktoś pofatygował się, żeby urozmaicić efekt wizualny – krzyże i gra świateł powalały. Muzycznie God Dethroned to utrzymany w latach 90-tych wściekły i bezkompromisowy śmierć metal. Zespół znany z takich płyt jak „The Grand Grimoire” oraz „Bloody Blasphemy” musiał dać ognia. Nie myliłem się! Żywiołowość i kipiąca energia kapeli udzieliła się publiczności – tłum oszalał. God Dethroned naparzał w iście mistrzowskim stylu swój brutalny impet. Melodie, które serwował Henri Sattler elektryzowały, a naszpikowany blastbeatami death metal z każdym kolejnym utworem wgniatał w ziemię coraz bardziej. Słychać było tylko skandowanie nazwy God Dethroned. Zniknęły obawy, że taki zespół jak God Dethroned odwali popelinę, bo nie ma dla kogo grać. Panowie zagrali całym sobą na 666%.

Dobrze po dobranocce na scenie Dark Festu pojawili się black metalowcy z Blaze Of Perdition. Ich najnowszy materiał „Near Death Revelations” został entuzjastycznie przyjęty przez metalowych braci. Potwierdzeniem tej opinii jest fakt, że podczas mojego ostatniego pobytu w Chicago, znalazłem ich najnowszy album w sklepie Rolling Stones. Pamiętam, jak bardzo się zdziwiłem, że taki zespół z Lublina jest wśród innych metalowych premier tamtego czasu. Blaze Of Perdition jest zespołem, który może podbić świat. Choć ich twórczość jest nietuzinkowa to podczas występu na Dark Feście odniosłem wrażenie, że ich muzyka zlała się w jeden sygnał. Być może tak późna pora zakłóciła czytelny odbiór misterium, ale zdecydowanie bardziej podobało mi się kiedy widziałem ich podczas trasy Days Of No Light.

Pierwszym zespołem, z którym miałem styczność podczas drugiego dnia Mrocznego Festu był Ragehammer. Młodzi entuzjaści old schoola jakiś czas temu wypuścili swój debiut w barwach Pagan Records, więc tym bardziej byłem ciekaw ich występu. Ich set skupiał się głównie wokół „Hammer Doctrine”. Zespół miotał się niczym dzikie zwierze wypuszczone z klatki, a wokalista Heretik Hellstorm z lekkością baleriny skrzeczał jak opętany. Nie przeszkadzał im ani żar z jasnego nieba, ani widmo nadchodzącego meczu Polska – Szwajcaria, pędzili jak szaleni od początku do końca. Solidny cios w potylicę.

Podczas meczu Polska – Szwajcaria Calm Hatchery zainstalował się na scenie. Kiedy zaczynali swój death metalowy set, nie było prawie nikogo. Metalowa publiczność olała ciepłym moczem śmierć metalową sztukę i w pozycji na „śledzia” oglądała mecz Polaków w jedynym miejscu gdzie był telewizor – w palarni. Mimo to kapela pokazała, że nawet kiedy brakuje odbiorców nie odpuszcza. Zagrany materiał z dwóch poprzednich płyt zmielił obecnych na popiół. Dobrze zagrany koncert.

Kolejnym gigiem, który utkwił mi w pamięci była masakra w wykonaniu śmierć metalowców, gliwickiej hordy Embrional. Panowie zaserwowali publiczności satanic death metal na światowym poziomie. Precyzyjnie wykonany i złowieszczy koncert na długo zostanie mi w pamięci.

Nadszedł czas na ostatniego headlinera imprezy, Primordial. Ciekawość sięgnęła maksimum, a pod sceną zaczął montować się niewielki tłum metal maniaków. Zespół był gotowy o wyznaczonym czasie. Alan Averill przywitał się z festiwalową publicznością, rozpoczęli. Nie było grania na pół gwizdka, nie było ociągania się i biernego uczestnictwa. Był mrok i szaleństwo w wykonaniu Primordial. Irlandczycy potraktowali Dark Fest z należytym szacunkiem. Zabrali zebranych w magiczną podróż po „Where Greater Men Have Fallen” i „Redemption at the Puritan’s Hand”. Wszyscy poczuli się jak w transie. Minęło około osiemdziesiąt minut. Koncert, który na wiele długich lat zostanie mi w pamięci – festiwalowa wisienka na torcie.

Po koncercie Irlandczyków wywaliło bezpieczniki. Starczyło mocy tylko na ich koncert. Zgasło światło. To był znak, żeby iść na piwo!

Podsumowując, trzecia edycja Dark Fest 2016, pomimo wąskiej grupy przybyłych, była bardzo udana – atmosfera niemal rodzinna. Line – up pokazał, że metal z etykietką PL ma się dobrze. God Dethroned i Primordial pozamiatały. Czego chcieć więcej? Kolejnej edycji Dark Fest!

Słów kilka od Redaktora Naczelnego:
Oprócz powyższych wspomnień redaktora Tomasza chciałbym zwrócić uwagę na pierwszą kapelę, która zagrała na DF2016, czyli Infected Mind. Zespół zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Niesamowita mieszanka death metalu z thrash metalem w old schoolowym stylu. Panowie się nie dawno reaktywowali i z rozmowy z gitarzysto-wokalistą zespołu wynika, że już niedługo będziemy mogli zacierać rączki oraz uszy do ich mającego się niedługo ukazać albumu.
Nie da się ukryć, że jak zeszłoroczny skład festiwalu był iście „the best of polish metal”, tak tegoroczny mogę ocenić na tylko dobry. Na polskiej scenie kręci się mnóstwo bardzo dobrych kapel, które mogłyby przyciągnąć szerszą rzeszę fanów gitarowego łojenia. Tak, wiem, wszystko się może rozbijać o finanse. Tak więc trzymam kciuki, za większy budżet na przyszły rok.
Sugestie organizatorskie: grindy powinny otwierać festiwal, a zamykać zespoły z gatunku doom/funeral doom metal lub post-rock/metal.
Możliwe, że na frekwencję miał wpływ odbywający się w tym samym terminie Rock Hard Ride Free w Goleniowie (Behemoth, Candlemass, Saxon). Sęk w tym, że w Polsce kuleje dogadywanie się między organizatorami, tak aby organizowane imprezy nie nakładały się czasowo. Podobny problem wystąpi już w sierpniu: nowy festiwal Metal Mine w Wałbrzychu vs Niech Cisza Milczy w Gliwicach.
Zespołowe życzenia na przyszłą edycję: Mgła, Batushka, Outre, Abusiveness, Jarun, Inglorious, Vesania, Darzamat, Morowe, Taran, Antigama, Feto In Fetus, Norylsk, Redemptor, Trauma, Masachist, Lost Soul, Infernal War, Tester Gier, HexHorn, Acid Drinkers, Kat&Roman Kostrzewski, Terrordome, Obscure Sphinx, Coffinfish, Blindead, Dopelord, Lacrima, Navia, Oktor, Tsima.

Poniżej galeria zdjęć autorstwa Damiana Moraka.

Artykuł Dark Fest 2016 – Byczyna (24-25.06.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

W konkursie mamy do wygrania trzy karnety na cały festiwal. Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine oraz Dark Fest.
2) Zaprosić znajomych do polubienia profilu KVLT Magazine.
3) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku oraz w komentarzu wkleić link do utworu ulubionego zespołu z całego line-upu festiwalu.
4) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule DarkFest2016 dołączając link do profilu na FB celem weryfikacji wymogów konkursu.

Rozstrzygnięcie konkursu w niedzielę – 05.06.2016 o godzinie 20:00. Informacje będzie opublikowana pod postem konkursowym. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji.

Artykuł Wygraj karnet na Dark Fest 2016 pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Luna Ad Noctum – Wrocław (07.01.2016) pochodzi z serwisu KVLT.