Vomit Of Doom to typ kapeli, która nie próżnuje – co prawda podczas swej kilkuletniej działalności wypuścili dotąd tylko jedną długogrającą płytę (album Obey the Darkness z 2015), ale dochodzą do tego liczne EPki, single, splity i demówki. Najnowszy mini album zatytułowany Magnus Cruelty ucieszy tych metalmaniaków, którzy lubią konkretne, niewygładzone produkcyjnie, troszkę szalone granie, poddane jednak klasycznym wzorcom wyrosłym z ducha lat 80. Od razu czułem, że będzie dobrze – gdy po otwierającym płytę oszczędnym, ale złowieszczym Intro pojawił się toporny, niezwykle nośny riff gitary w Black Metal Invasion i wtórujący mu charkotliwy głos wokalisty, wiedziałem, że Vomit Of Doom pomoże mi się przenieść do metalowego nieba… Piekła, znaczy się! Mimowolnie zacząłem trzepać głową i wymachiwać dłońmi w takt perkusyjnych uderzeń. I chyba o to chodzi, by muzyka od czasu do czasu nas opętała.

Panowie nie wymyślają nic nowego: mamy tutaj thrashowe przyspieszenia, brudny heavy/speed metal podlany blackowym sosem. Czasem odezwie się klasyczna, piskliwa solówka gitary (Pest of Tomorrow), innym razem nastąpi wściekły atak riffów (Shadow of Tyranny i Eternal Enemy). Zespół umiejętnie potrafi też zwolnić, by nieco urozmaicić zgrzebną strukturę kompozycji (Sodoma Conquest). Ważne jednak, że kawałki mają w sobie nośność i autentyczność.

No właśnie, w przypadku EPki Magnus Cruelty naturalność wydaje się być słowem kluczem, które otwiera drogę do przedsionków metalowego piekła. Proporcje programowego brudu i czytelności, niepokornej siły i chwytliwości, udało się wyważyć doskonale, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek koniunkturalizmu. Ja lubię udane powroty do przeszłości i umiejętnie sięganie do skarbnicy sprawdzonych patentów, które użyte z pasją, mogą mieć olbrzymią siłę rażenia. Vomit Of Doom posiadł arkana czarnej sztuki wywoływania duchów dawnej metalowej szkoły, materializujących się z pomocą obskurnych riffów.

Artykuł VOMIT OF DOOM – „Magnus Cruelty” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.