Stylistycznie Exterminio jest dużo bardziej niestabilne, niż jego następca. Owszem, na obu nagraniach fundamentem płyty jest miks death metalu i grindcore’u (z naciskiem na ten pierwszy), a jednak tutaj nie udało się tej śmierci jeszcze okiełznać. Jest dużo bardziej chaotyczna, zróżnicowana i nieskondensowana, a jej oblicza zmieniają się wraz z kolejnymi numerami. Te walcująco-porywające do harców znajdą się między innymi na Traidor, Represion i Rios De Muerte. Te ostrzejsze, na Deshonra, Miseria Heredada i Trance. Z kolei tytułowy Exterminio i Histeria Social przyniosą solidne zwolnienia, na tyle mocne, że wręcz death/doomowe. No i jest tu też miejsce dla brutal death metalu z tendencjami do slamowania, co pokazuje Hambre i Jaulas De Tortura. Jak widać, jest dość zróżnicowanie, choć to miks pokroju wymieszania składników w garnku, miast przemyślanej kompozycji. A jeżeli zastanawiacie się, gdzie jest wzmiankowany wyżej grindcore, śpieszę odpowiedzieć: chowa się po kątach tak skutecznie, że przy odrobinie dobrych chęci można go zupełnie nie zauważyć. Wydaje się sprowadzać do kilku punkowych bić i niewielu żwawszych motywów.

Ta wylewająca się nieskładnie dzikość dobrze współgra z produkcją płyty. Piwniczność, samodzielność i bezkompromisowa sieka jako zamysły przewodnie nie dają o sobie zapomnieć ani na chwilę. Fani kryształowo czystych brzmień szybko zaczną się zastanawiać, dlaczego bas brzmi jak dwa ocierane kawały granitu a wokal niczym bulgot z jaskini, a niedługo potem wydrapią sobie bębenki uszne. Innymi słowy, bardzo mi się podoba.

Miło jest porównanie drugiego i trzeciego LP zespołu. Wyraźnie widać, że przez trzy lata zespół porządnie się rozwinął. Samo Exterminio też wcale nie jest złe. Szczere zamiary siania zniszczenia walczą o lepsze z brakiem większego zamysłu, koniec końców jednak wygrywają. Druga Himura może się podobać.

Artykuł HIMURA – „Exterminio” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.