Kilka słów o albumie:

Għadam to album, który oznacza znaczącą ewolucję w podróży zespołu, czyniąc go pierwszym albumem death metalowym napisanym w języku maltańskim, łączącym maltański horror, literaturę i death metal w spójną koncepcję. Album zawiera muzyczne wpływy zakorzenione w dziedzictwie wyspy, łącząc charakterystyczną zaciekłość zespołu z elementami tradycyjnej muzyki religijnej i folklorystycznej, tworząc wyjątkową fuzję, która oddaje hołd kulturowym korzeniom zespołu. Dzięki „Għadam” Beheaded nie tylko przesuwa granice swojego brzmienia, ale także umacnia swoją spuściznę jako pionierów maltańskiego death metalu.

„Għadam” opiera się i jest inspirowany książkami maltańskiego autora horrorów Antona Grasso, w tym samym tytułem. Dzieło składa się z dziewięciu utworów, z których wszystkie wykorzystują tytuł książki autora, które są następnie interpretowane w historii, temacie lub przedmiocie innym niż to, co można znaleźć w książce. Warto również wspomnieć, że na „Għadam” można znaleźć fragmenty, frazy, tematy z klasycznych dzieł lokalnej poezji, a także fragmenty modlitw i odniesień religijnych.

Idea stojąca za wyborem „Għadam” jako dzieła napisanego w całości po maltańsku polega na tym, że oddaje hołd i eksploruje lokalne dziedzictwo kulturowe w kontekście wszystkiego, co wiąże się z horrorem, strachem, przesądami, okultyzmem, makabrą, folklorem i tym, jak te rzeczy współistnieją z wiarą i oddaniem.

Album został nagrany i zmiksowany w MK2 Recording Studios (Włochy) przez Davide Billia (Antropofagus, Coffin Birth) z inżynierią syntezatora analogowego wykonaną przez Nicolò Brambilla w Echoes Studio (Włochy). Utwór „Irmied” został nagrany w Railway Studios (Malta) przez Petera Borga i wykonany przez Simone Brigo na tradycyjnej ręcznie wykonanej gitarze harfowej dzięki uprzejmości Josefa Camilleriego (Cross Guitar Work). „Għadam” został zmasterowany przez Wojtka Wiesławskiego w Hertz Studio (Polska). Zdjęcie wykonane przez Raffaele Montepaone zdobi okładkę.

Beheaded komentuje:

Għadam, siódmy album zespołu, to mroczna opowieść rozgrywająca się w nokturnowym maltańskim krajobrazie. Zagłębia się w folklor wyspy, gdzie przesądy i żarliwe oddanie religijne tworzą mrożącą krew w żyłach atmosferę. Ta podróż w otchłań jest prowadzona przez autorytatywny głos dzieł Antona Grasso, niesławnego maltańskiego pisarza horrorów, którego historie służą jako przewodnie światło przez mrok. Zachowując istotę swojego charakterystycznego brzmienia, Beheaded nasyca Għadam przejmującymi brzmieniami tradycyjnych religijnych harmonii i marszów pogrzebowych, tworząc dźwiękową tkaninę, która jest jednocześnie brutalna i głęboko niepokojąca.

Tracklista:
1. Għadam
2. Xtrajt l-infern
3. B’niket inħabbru l-mewt
4. Iħirsa
5. Il-Kittieb
6. Ix-xjaten ta’ moħħi
7. Iljieli bla qamar
8. Jidħaq il-lejl
9. Irmied

Artykuł Odsłuch nowego albumu maltańskiej formacji BEHEADED pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół nie był zadowolony z finalnego brzmienia i szukał tego właściwego, najlepszego. I  z miejsca oceniam, że się udało. Brzmienie jest na wysokim, śmiem twierdzić  światowym poziomie. Selektywne, ale nie przesadnie wypieszczone, potężne i soczyste. Tak więc, na wstępie należą się gromkie brawa dla Heńka i Malty.

Zawartość.
Na bardzo ładnie wydanym digipaku znajdujemy 9 kawałków o łącznym czasie trwania 41 minut, osadzone w black i death metalowej stylistyce.
Muszę przyznać, że kompozycyjnie utwory są doskonale skonstruowane. Cała płyta przelatuje szybko, nie ma mowy o żadnym znużeniu podczas odsłuchu. Gitarowe riffy dosłownie tną niczym dobrze naostrzona siekiera, a perkusja wybijając rytm, napędza całą motorykę. Bardzo dobrym i urozmaiconym zabiegiem są liczne zmiany tempa, które pokazują, ile się dzieje w samej muzyce. Genialnie słychać to w najlepszym moim zdaniem kawałku Rites of the Devourer, który od samego początku dosłownie zabija. Galopująca perka wraz z nieustępującymi jej partiami gitar kapitalnie współgra, a solówka, która wchodzi w 1:09 to istne tornado. Riff przewodni po prostu wbija się w głowę i nie chce z niej wyjść! Dalej, Crown for Fools jest zdecydowanie spokojniejszym utworem, ale oczywiście są momenty gdzie Panowie potrafią „przymłócić”. Wycofane wokale pod koniec utworu nadają mu specyficznego klimatu.
The Day After to w moim odczuciu świetny przerywnik na płycie – niewiele ponad 4 minutowa ballada, którą życzyłbym sobie usłyszeć na końcu koncertu. Ciężka, monumentalna kompozycja ze świetnym(znowu!), gitarowym pomysłem. Muszę wspomnieć o Vainglory Altar, bo to kolejny muzyczny cios. Na początku oszałamia z impetem, by potem zwolnić i uderzyć ponownie. Workphetamine typuję na kolejny koncertowy masakrator, już widzę to piekło pod sceną. Następnie czeka nas zgoła inny klimat. Drowned to wolny, dobijający utwór, niemal w funeral doom metalowym stylu. Płytę zamyka Prison of Forms, który jest fenomenalnym podsumowaniem całego krążka, bowiem możemy tutaj znaleźć cały przekrój esencji Northen Plague: wolne tempa, szybką perkusję, przez którą płynie gitarowy riff z chwytliwym motywem, no i zmiany tempa które niesamowicie urozmaicają tą 7 minutową kompozycję.

Muzyka, a liryki.

Już sam tytuł podpowiada, że Panowie nie śpiewają o rzeczach kolorowych. Scorn the Idle, czyli „pogarda bezczynnych”, to opowieść o szarości życia i bardzo częstej pogoni za pieniądzem, ale i z drugiej strony słowa krytykują tych, którzy narzekają, szukając wymówek, a faktycznie niewiele robią, aby zmienić stan obecny. Nad tekstami zdecydowanie warto się zatrzymać i poddać je swojej własnej interpretacji.

Podsumowanie.
Staram się znaleźć jakąś słabą stronę Scorn the Idle i nie jestem w stanie takowej wskazać. Ta płyta po prostu nie ma słabych punktów. Chociaż jak już mogę powybrzydzać, to powiem, że z chęcią na płycie usłyszałbym więcej tych „żrących” utworów przywołując Rites of the Devourer, Vainglory Altar oraz Workphetamine. W całokształcie mamy tu do czynienia z zarówno melodyjnymi partiami, bezkompromisowym, szybkim death metalowym graniem jak i wolniejszymi partiami, które niesamowicie niosą. Już wiem, że krążek wyląduje w moim podsumowaniu 2017 roku. Nowe wydawnictwo Northern Plague „weszło mi” jak przysłowiowy „noż w masło”, a na półce postawię ją wyżej od tegorocznych dokonań zespołów Hate i Decapitated.  

Artykuł NORTHERN PLAGUE – „Scorn The Idle” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

The John Doe’s Burial to…

Potężne uderzenie agresji , mroku i gniewu w prostej zwięzłej formie nieobarczonej wirtuozerią poszczególnych muzyków. Czysta dawka energii!

Pod koniec stycznia udostępniliście teledysk do utworu „Dead End”. Opowiesz coś więcej o pracy nad samym klipem?

Wybraliśmy ten numer bo najbardziej oddaje klimat całego nagrania. Do pracy po raz kolejny zaprosiliśmy Mania Studio z którym zaprzyjaźniliśmy się podczas wspólnych projektów. Teledysk był kręcony w kilku miejscah, w cholernie ciężkich warunkach. Spędziliśmy dwa dni w szczerym polu w zerowej temperaturze. Padał deszcz, wiało jak diabli. Byliśmy wykończeni, zarówno my jak i ekipa. Ratowaliśmy się wódką w miarę możliwości (śmiech). Każdy z nas trochę to odchorował. Ale warto było, wszystko widać w ostatecznym efekcie.

Krążek No Gods No Maters jest zwieńczeniem Waszej przeszło rocznej pracy. Wymień atuty tej płyty.

Wiesz, przede wszystkim jest to „żywa” płyta. Brzmienie to po prostu gitary, wzmacniacze, parę efektów, mój growl i perkusja. Bez udziwnień, bez elektroniki. Mało jest teraz takich albumów, wiele kapel stara się na siłę coś dorzucić do swojej muzyki. Wybraliśmy inną drogę. My jesteśmy fanami starego dobrego death metalu i po raz kolejny chcieliśmy oddać hołd tej formie muzyki. Wydaje mi się że dojrzali słuchacze to doceniają.

Opowiesz coś więcej o samym procesie nagrania oraz współpracy z „Maltą” – człowiekiem, który kręcił brzmieniem przy krążkach Decapitated i Behemoth?

Perkusja nagrywana była w Sound Division w Warszawie. Gitary, bas i wokal w Mania Studio w Koluszkach. Była to najlepsza nagrywka w moim życiu. Malta jest profesjonalistą i doskonale wie, co kapela chce osiągnąć w studio. Było dużo rozmów, dużo śmiechu mimo cięzkiej pracy którą razem wykonywaliśmy. Malta nie wybaczał nam najmniejszych potknięć. Po całym dniu pracy szliśmy do zaprzyjaźnionego klubu 4 Struny Świata i tam piliśmy i rozmawialiśmy o muzyce, przygodach na koncertach itd. Rano z ciężką głową znowu zabieraliśmy się za pracę. Coś pięknego. Malta to niesamowity człowiek, całym sercem zaangażowany w to co robi. Praca z nim to była ogromna przygoda.

Jakieś ciekawe anegdoty związane z Waszym pobytem w studio?

Sporo się działo. Ale pamiętam jak skończyliśmy nagrywanie, wieczorem w Mania Studio odbywały się koncerty. Sporo płynu się lało, ogólnie ostro się bawiliśmy, Rozmawiałem z Maltą i mówię że ja już dziękuję, idę spać bo jutro od rana nagrywam wokale i chcę być w formie itd. Utkwiła mi w pamięci jego mi odpowiedź : „Nie zgrywaj większego profesjonalisty niż jesteś, jak masz nagrać, to nagrasz!” . Odebrał mi wszystkie argumenty. Następny dzień rozpocząłem z głową nad kiblem (śmiech). Na szczęście jak Malta stwierdził: „Dodało to twojej barwie smaczku” (śmiech).

Znajdą się na tej płycie utwory, których zwyczajnie nienawidzisz?

Wszystkie utwory lubię, nie wykonujemy utworów których nie lubimy a już na bank ich nie nagrywamy.

Preferujesz utwory po polsku czy raczej w języku angielskim?

Jest to dla mnie bez znaczenia. Jeśli chodzi o wykonywanie kawałków to język jest mi obojętny. Wszystko odbywa się na etapie pisania, a nie ma na to reguły. Czasem siadam do kartki i w jakim języku będzie tekst, zależy od tego w jakim języku będzie pierwsze zdanie. Ja często sam nie wiem co chcę napisać do momentu w którym nie zacznę .

Czym inspirujesz się podczas pisania tekstu do nowego utworu?

Wszystko, co podnosi mi ciśnienie jest inspiracją. Zabrzmi to pompatycznie ale negatywne emocje takie jak gniew, ból, nienawiść to są emocje które pchają mnie do pisania tekstów czy muzyki. To mnie napędza.

Co ostatnio wyprowadziło cię z równowagi…

Podejście człowieka do drugiego, to jak ludzie wzajemnie się traktują. Jak depczą po sobie z powodu różnych przekonań albo w pościgu za pieniędzmi. Wkurwia mnie ten model zachowania, nie potrafię podać konkretnej sytuacji, bo dużo tego obserwuję, w życiu codziennym, w pracy, na ulicy itd.

Jakie są Wasze plany/cele na 2016 rok (jakkolwiek nie brzmiałoby to korporacyjnie)?

Plany plany… Chcemy wydać naszą nową EP No Gods No Masters. Chcemy nakręcić live video do kolejnego utworu. Musimy zorganizować Vulgar Night, duży koncert który robimy co roku w naszym rodzinnym Piotrkowie. Chcemy pograć koncerty, pojechać w nowe miejsce, poznać nowych ludzi. Takie historie (śmiech). Nic nadzwyczajnego.

Opowiesz coś więcej o Vulgar Night?

Vulgar Night to impreza którą robimy z sukcesem cyklicznie, raz w roku. Wydarzenie nabiera coraz większego rozmachu. Podczas drugiej edycji na której gwiazdą byli koledzy z Frontside, było ponad 400 osób. Trzecia edycja również przyciągnęła masę ludzi. Co roku kombinujemy nad nową miejscówką, żeby zaskoczyć widza. Możliwe, że w tym roku koncert nabierze wagi małego festiwalu. Nie mogę zbyt wiele zdradzić, ale w tym roku koncert Vulgar Night to będzie petarda z wielką gwiazdą muzyki death metalowej jako headlinerem. Oczywiście stoisko z ciuchami marki Vulgar będzie dostępne dzięki Panom z Mania Studio. To dzięki współpracy z nimi taka impreza ma miejsce w Piotrkowie.

Na prawdę nie zdradzisz, kto jest headlinerem? 

Nie mogę…

No trudno. Jesteście już na etapie, że zespół traktujecie nie tylko jako pasję i hobby, ale również pracę?

Zespół taki jak nasz to efekt ciężkiej pracy właśnie którą wciąż wykonujemy. Niestety nie da się z tego wyżyć, niewiele jest kapel w PL, które utrzymują się z grania. Dlatego każdy z nas ma pracę, inaczej się tego nie ogarnie niestety.

Krajowa scena metalowa z roku na rok rośnie w siłę. Jakie wydawnictwa poleciłbyś z czystym serduchem i dlaczego?

Szczerze mówiąc nie mam pojęcia. Słabo śledzę to co się dzieje w metalu. Wszystko, co naprawdę mnie jarało zostało nagrane co najmniej 10 lat temu. Nowości przykuwają moją uwagę na bardzo krótko. Mam spore zaległości. Muszę posłuchać nowego Lost Soul i poznać muzykę kapeli Mgła bo dużo dobrego o nich słyszałem. Jak widzisz ,to raczej ty mógłbyś mi coś polecić (śmiech).

Czy w dzisiejszych czasach istnieje cenzura w radiu/telewizji?

Pewnie tak chociaż cenzura to za duże słowo. Po prostu takich teledysków czy numerów jak Dead End nie wypada puszczać (śmiech).

Dlaczego? 

A widujesz teledyski tego typu w mediach? Nie wiem, przypuszczam ze Pan Redaktor będzie się obawiał, żeby ktoś nie poczuł się obrażony, ponieważ obrazek z muzyką może wywołać pewien dyskomfort u ludzi którzy nie są w temacie.

Wierzysz, że ekstremalna muzyka może zaistnieć we współczesnych mediach?

Nie. I jakby zaistniała przestałaby być ekstremalna. Straciło by to sens.

Decapitated czy Behemoth? 

Decapitated! Z Behemotha jeśli o mnie chodzi to tylko Apostasy i Evangelion.

Który wokal bardziej do Ciebie przemawia? Covan? Rasta? 

Covan bez dwóch zdań. Fajniejsza barwa, głębsza. Plus rytmicznie ciekawiej wokale kładł.

Słów kilka do czytelników KVLT Magazine?

Słuchajcie dobrej muzyki! Nie dajcie sobie wcisnąć jakiejś papki, kierujcie się własnym sercem, nie bójcie się mówić tego co myślicie! Pozdrawiam wszystkich i do zobaczenia na koncertach!

 Profil zespołu na FB – https://www.facebook.com/tjdburial

Artykuł THE JOHN DOE’S BURIAL: „wszystko, co podnosi mi ciśnienie jest inspiracją” pochodzi z serwisu KVLT.

Minął rok od wydania płyty The Jugglernaut. Co prawda nie mieliście możliwości skonfrontowania tegoż materiału na żywo. Jednak spytam jak z perspektywy czasu go oceniasz.

Materiał powstał w szybkim tempie (jak na nas), bo w niecałe trzy miesiące. W styczniu 2013 rozpoczęliśmy komponowanie utworów, w międzyczasie podjęliśmy współpracę z Kerimem Lechnerem, żeby już na początku kwietnia wejść do studia.
Rok wcześniej zawiesiliśmy działalność. W zasadzie nic nie wskazywało, że wrócimy do „tematu”, chciałem to rzucić, ale pewne zajścia z życia, wewnętrzna potrzeba, spowodowały, że gdzieś musiałem odreagować.
Wtedy, po raz pierwszy tworzyłem muzykę, bo było mi źle (śmiech). Oczywiście, wielki wkład w proces tworzenia The Jugglernaut miał Xaay (wokalista). Poza tym, że był odpowiedzialny za oprawę graficzną (okładkę wykonał na podstawie rzeźby, którą wcześniej robił przez kilka tygodni), teksty, to też zaangażował się muzycznie, choć niebezpośrednio w pisanie riffów.

Jeśli już wspomniałem o koncertach, to czemu się nie udało zaraz po premierze idąc za ciosem zagrać kilku sztuk. Krimh dołączył do ScepticFlesh pod koniec 2014 roku.

Były plany, próbowaliśmy ustalić parę dat. Niestety nie wyszło. Kerim po nagraniu naszej płyty został zwerbowany na chwilę do Behemoth, a potem dostał propozycję od Septic Flesh. Wiedzieliśmy, że bez niego granie tej płyty na żywo nie będzie miało sensu, więc zrobiliśmy sobie kilka miesięcy przerwy, a potem zaczęliśmy pracować nad kolejną płytą…

Od lutego na Waszym facebookowym profilu wisi informacja, że szukacie perkusisty. Jak wygląda progress w tym temacie?

Znaleźliśmy perkusistę, który dołączył do zespołu jako pełnoprawny członek. Za kilka tygodni zaczynamy nagrywanie trzeciej płyty, wtedy też ogłosimy jego nazwisko.

Macie już skomponowaną całość utworów?

Od strony muzycznej, już prawie koniec. Zależy nam na tym, żeby to co gramy było spójne z tekstami i oprawą graficzną. To jest kwestia, która pochłania znacznie więcej czasu niż układanie riffów samo w sobie.

Czy na nowej płycie możemy się spodziewać kontynuacji The Jugglernaut czy planujecie nieco zmienić brzmienie?

Tym razem będzie można usłyszeć parę utworów autorstwa Xaaya. Postanowiliśmy też znacznie przyspieszyć tempo i zredukować partie solowe gitar, całość wzbogacić większą ilością sampli niż na poprzedniej płycie. Krótko mówiąc: będzie inaczej.

Będzie brutalniej i techniczniej czy racze groove/death?

Jedno nie wyklucza drugiego. Wg mnie są to niezbędne składniki do powstania dobrej ekstremalnej muzy. Z drugiej strony, nie da się jednoznacznie określić tego co gramy jako death metal. Powiedzmy, że jest to ważny element całości.
Kiedyś, kombinowaliśmy z fusion, bywały fragmenty nieco jazzujące, progresywne, formy utworów były dość zagmatwane. The Jugglernaut było już zupełnie inne: formy utworów „piosenkowe”, co za tym idzie, bardziej przyswajalne.

The Jugglernaut jest bardzo organiczną, świeżą i świetnie brzmiącą płytą. Czy na nagrywki nowego albumu wrócicie do studia Heinricha?

Cieszę się, że tak odebrałeś tą płytę. Bardzo nam zależało na tym żeby brzmiała naturalnie. W studio Sound Division, Heniek nagrał tylko parkusję. U siebie w Heinrich House wykonał reamping basu. Resztę robiliśmy na własną rękę. Miks i mastering, po raz kolejny Malta.

Czy macie już pomysł na tytuł krążka oraz oprawę graficzną? Czy ten proces zostanie uruchomiony jak już całość materiału osiągnie finalne brzmienie?

Staramy się o tym teraz nie myśleć. Wolimy się skupić na komponowaniu i aranżacjach. Zależy nam na tym żeby słuchacz chłonął płytę i chciał do niej wracać.  Każdy z utworów jest zupełnie inny kiedy słucha się ich „na wrywki”, w całości jednak brzmią spójnie.

Drugi album ukazał się aż po 7 latach przerwy a po wydaniu drugiego długo graja chcecie czym prędzej nagrać „trójkę”. Czyżby wszystkie moce zostały skierowane w stronę zespołu Redemptor i czy fani będą mogli częściej widywać koncerty?

Bardzo byśmy tego chcieli. Jeszcze do niedawna byłem „rozerwany” między parę zespołów, w których się udzielałem. Obecnie, z powodu braku czasu, obowiązków i wewnętrznej potrzeby, nie widzę sensu w angażowanie się w inne projekty, dlatego jest dokładnie tak jak piszesz: wszystkie moce zostały skierowane w stronę zespołu Redemptor. Warto nadmienić, że w tej siedmioletniej przerwie zawierają się też materiały demo i EP.

Daniel, jak już się uda w pełni uruchomić Redemptora to uda Ci się pogodzić swój czas z zespołem Sceptic, który również pracuje nad nowym materiałem? Redemptor to priorytet?

Z zespołem Sceptic rozstałem się przed nagraniem ich nowego materiału „demo”. Powód jest taki jak wyżej opisałem.

Nie uważacie, że Redemptor jest jeszcze takim nieoszlifowanym diamentem? Gracie techniczny death metal na bardzo wysokim poziomie. Czy jest tylko kwestią czasu trasa z Decapitated czy też Decrepit Birth?

Czas pokaże. Mamy wielkie chęci, jesteśmy głodni grania na żywo, więc musi się wydarzyć. A z kim, to nie ma większego znaczenia.
Ważne żeby być gotowym kiedy to nastąpi. Minęło prawie 4 lata od ostatniego koncertu, także po powrocie musi być „strzał”.

Wyczytałem kiedyś w wywiadzie z Wami, że planowaliście wydanie trójpaka starych wydawnictw?

Był i jest taki plan. Teraz będzie ku temu odpowiednia okazja. Nie wiemy jeszcze czy będzie to niezależne wydawnictwo, czy łączone z nową płytą. Zobaczymy.

W przyszłym roku przypada 15-lecie zespołu. Czy będziecie chcieli go jakoś specjalnie uczcić?

Po nagraniu płyty, chcemy zorganizować koncert w Krakowie. Być może uda się zarejestrować DVD z tej okazji. Nie wiemy jak długo jeszcze pociągniemy, więc przynajmniej będzie pamiątka (śmiech). No i te materiały, o których wspomniałeś, czyli demo z 2009 i EP z 2011.

Znacie się z Voggiem z Decapitated od lat. Jak ocenisz nieco odmienną ścieżkę zespołu. Mam tu na myśli wydane po reaktywacji Carnival oraz ostatnia Mantra? Podoba Ci się nowe groove’owe brzmienie czy wolicie stary techniczny Decapitated.

Nie oceniam. Zawsze lubiłem Organic Hallucinosis. W czasie, w którym się pojawiła, ostro namieszała – światowy poziom. Muzycznie, jest absolutnie niedościgniona.

Na koniec czego byście sobie życzyli oraz polskiej scenie metalowej jak i rynkowi muzycznemu?

Wszystkim: żeby sił starczyło. Powoli, bez napinki i do przodu. Dzięki!

Również dzięki za wywiad.

Artykuł REDEMPTOR: „tworzyłem muzykę, bo było mi źle” pochodzi z serwisu KVLT.