Tracklista:
1. The Flood
2. Hollow Lies
3. Samaritan
4. Perpetual Descent
5. Inimicus Intus
6. From the Cradle to the Grave
7. Manifesto
8. Nocturne

Artykuł Streaming nowej płyty grupy SUNBURST pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela wypuściła do sieci klip do utworu The Promethean Fire.

Tracklista:
01. Todestrieb
02. Solace In Hell
03. Erasing Reality
04. The Promethean Fire
05. Invoking To Justify
06. Into The Greatest Of Unknows
07. Infamy Be To You
08. It Hides Until It Feeds
09. Festering Pyre
10. Unit 731

Źródło: Loudblast, Listenable Records

Artykuł Nowe video formacji Loudblast pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela wypuściła do sieci video do utworu The Promethean Fire.

Tracklista:
01. Todestrieb
02. Solace In Hell
03. Erasing Reality
04. The Promethean Fire
05. Invoking To Justify
06. Into The Greatest Of Unknows
07. Infamy Be To You
08. It Hides Until It Feeds
09. Festering Pyre
10. Unit 731

Źródło: Loudblast, Listenable Records

Artykuł Streaming nowej płyty formacji Loudblast pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Todestrieb
02. Solace In Hell
03. Erasing Reality
04. The Promethean Fire
05. Invoking To Justify
06. Into The Greatest Of Unknows
07. Infamy Be To You
08. It Hides Until It Feeds
09. Festering Pyre
10. Unit 731

Źródło: Loudblast, Listenable Records

Artykuł Loudblast: video do utworu The Promethean Fire pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Todestrieb
02. Solace In Hell
03. Erasing Reality
04. The Promethean Fire
05. Invoking To Justify
06. Into The Greatest Of Unknows
07. Infamy Be To You
08. It Hides Until It Feeds
09. Festering Pyre
10. Unit 731

Źródło: Loudblast, Listenable Records

Artykuł Loudblast zapowiada nowy album pochodzi z serwisu KVLT.

Zacznijmy od najbardziej elektryzującego tematu wokół Northern Plague, czyli „afery raiderowej” i wylanej fali hejtu po wycieku waszego „biznes planu”. Wiem, że wielokrotnie byliście pewnie o to pytani, ale musimy poruszyć tę kwestię. Czy Twoim zdaniem hejty wzięły się z faktu, że nie hołdowaliście metodzie DIY i wyłamaliście się z podziemia na rzecz zrobienia czegoś więcej niż grania koncertów dla grupy znajomych ?

Myślę, że dla hermetycznej i undegroundowej sceny przede wszystkim liczy się „akceptacja” starej gwardii. Ich zdaniem muzyka powinna być zła oraz krążyć wokół jednej, zdefiniowanej grupy słuchaczy. Nie zdawaliśmy sobie sprawy że mieliśmy cokolwiek wspólnego z black metalem, bo graliśmy  raczej deathowe klimaty. Może chodziło o wokale, które są osadzone w nieco czarniejszej stylistyce albo o sam wizerunek. Faktem jest, i nie wstydzę się do tego przyznać, że czuliśmy presję czasu by wydać płytę w określonej ramie czasowej. Nie mieliśmy wydawcy, a często koncertowaliśmy, co więcej z własnych pieniędzy zadbaliśmy o odpowiedni sprzęt i samochód. Ja dla zespołu przeprowadziłem się z okolic Wrocławia do Białegostoku. Northern Plague wymagał od nas poświęceń.

Przed tym jak dołączyłem do zespołu, chłopaki wysoko postawili sobie poprzeczkę EP’ką, którą nagrali w studio HERTZ. Można więc powiedzieć, że Manifesto to taki „do or die” – nie mogliśmy sobie pozwolić na nagranie czegoś gorszego od poprzedniego materiału. To natomiast wiązało się ze zdobyciem odpowiednich środków, które postanowiliśmy pozyskać reklamą. Pomysł ogólnego endorsementu to dość prosty koncept, więc założyliśmy że dla pewnych ludzi opcja mobilnej promocji może okazać się atrakcyjna. Potraktowaliśmy to jako sposób by „pomóc” sobie w zebraniu środków na płytę. Niestety osoba odpowiedzialna za to zadanie kontaktowała się z każdym miejscem związanym z muzyką metalową. W ten sposób informacja dostała się do m. in. sceny blackowej, która wszelkie takie akcje nagłaśnia i wyśmiewa. Z perspektywy czasu posunięcie słabe, z drugiej strony, patrząc na wszelkie akcje innych kapel na Indiegogo, GoFundMe lub inne pomysły – nie byliśmy ani pierwsi, ani ostatni.

Nie chcę wychodzić tutaj na waszego adwokata, ale wygląda na to że to nie do końca wasza wina lecz bardziej efekt niedopilnowania pewnych kwestii promocyjnych.

Słowo szybko się rozeszło, a potem już nie mieliśmy na to zbytnio wpływu. Co lepsze, po dziś dzień znajdą się tacy, którzy coś usłyszeli nie znając dokładnych szczegółów i próbują zabłysnąć drażliwymi komentarzami. Teksty w stylu: „haha to Ci od wykresów”, są trochę godne politowania , gdyż od tamtego czasu zespół przestawił się na zupełnie inny poziom myślenia. Zrobiliśmy coś, wyciągnęliśmy wnioski i poszliśmy dalej. Minęło kilka lat i niektórzy zostali w tyle.

Mówiąc o presji czasu nagrania Manifesto, masz na myśli chęć szybkiego wydania i rozpoczęcia działalności na pełnych obrotach, czy chodzi Ci o konkretnie o tamten okres i sprzyjające warunki dla muzyki jaką skomponowaliście?

Chodziło o wydanie pierwszej płyty. Epka wyszła w 2011, zagraliśmy dzięki niej trasy z Pandemonium, Vaderem,Materią oraz masę pojedynczych koncertów. To było i tak ewidentnie za dużo, żeby promować 18 minut muzyki. W między czasie gdy dołączyłem do Northern Plague, muzyka i sama twórczość zespołu szła coraz bardziej w innym kierunku. Postanowiliśmy pokazać ludziom, że to co jest na EP już nie ma odzwierciedlenia na żywo.

Wspomniałeś o wizerunku – patrząc na zdjęcia promocyjne oraz otoczkę wokół Manifesto, trudno opędzić się od skojarzeń z Behemoth i Hate, co jednocześnie w jakiś sposób może tłumaczyć komentarze o braku stylu czy jego kopiowaniu. Z drugiej strony to trochę nielogiczne bo przecież istnieje masa zespołów podobnych do was, które również można by posądzić o brak indywidualnej tożsamości. Dodatkowo przy tym prezentują o wiele niższy poziom muzyczny. Czepianie się dla czepiania czy jednak spotkaliście się z podobnymi opiniami spoza „kręgu nienawiści”?

Wiesz, tak naprawdę jeżeli mieliśmy się na kimś się wzorować, szczególnie na polskiej scenie, to tylko na Behemocie. Nigdy nie chcieliśmy grać w domu i próbować odkryć coś nowego. Słuchaliśmy pewnego rodzaju muzyki i postanowiliśmy być częścią tej sceny. Pokazać swoją wersję muzyki, której słuchamy. Na polskim blackowym podwórku jest tak wiele kapel, które zrzynają od siebie patenty i riffy. Coraz częściej 10 osób tworzy 5 zespołów w rozmaitych konfiguracjach i każde ich wydawnictwo jest do siebie podobne. To jest brak własnego stylu i kopiowanie! Z drugiej strony, można to nazwać „sceną”, więc ten sam koncept. Owszem, mocno inspirowaliśmy się tym co z polskiej sceny narobiło na świecie najwięcej szumu, ale gdy chwilę po Manifesto wyszedł The Satanist pokazało to że nasza twórczość i zespołu Nergala nie były takie podobne. Filozofia, symbolika i teksty – zupełnie inne. Teraz, gdy stoimy na początku nowego rozdziału z zupełnie nowym materiałem, śmiało mogę powiedzieć że odchodzimy coraz dalej od zespołów do których nas porównywano. Co do zagranicznych mediów, jeżeli chodzi o porównywanie do Behemotha, Hate, czy Vader to raczej mamy do czynienia z kreowaniem wizerunku. Zespół na debiucie zabrzmiał bardzo dobrze, moim zdaniem produkcja Manifesto jest naprawdę solidna i to w oczach ludzi zza granicy pozwalało do tworzenia skojarzeń z innymi polskimi zespołami. Bez sensu było porównywać nas w amerykańskiej czy rumuńskiej prasie do zespołu z Polski, o którym tam nikt nigdy nie słyszał.

Nic tylko czekać na zarzuty po tym wywiadzie kiedy otworzycie barber studio, wypuścicie własne piwo i zaczniecie być gwiazdami pudelka.

Bez szans. Filozofia zespołu uległa diametralnej zmianie – kochamy muzykę, mamy swoje życie, własne pomysły na to co chcemy robić i to robimy. Piwo oraz cały merchandise to biznes, który tak naprawdę nic nie wnosi do twórczości artysty, a jedynie pozwala na pokrycie jakichś tam wydatków. W tym momencie pewnie sporo internetowych śmieszków szykuje palec, żeby mi go wytknąć, ale doskonale wiem, że metal nie jest muzyką do zarabiania kasy. Tylko nieliczna część zespołów może dzięki niemu sobie pozwolić na dobry standard życia. Jeżeli chciałbym grać muzykę dla kasy to grałbym disco polo. Nie nadwyrężałbym swoich stawów, nie musiałbym jeździć po świecie w najróżniejszych warunkach i inwestować non stop w to co robię. Nie potrzebowałbym nawet nadmiaru talentu bo kasa i tak by się zgadzała.

>Widać jednak, że wasz debiut obronił się sam i pozwolił na niewielkie utarcie nosa grupie przeciwników. Manifesto było promowane na dwóch dużych trasach oraz kilku festiwalach, w tym Under the Black Sun, który raczej należy do podziemnej części sceny. Myślisz, że dzięki temu część osób psioczących na was zamknęła skutecznie usta czy może dolało to jedynie oliwy do ognia ?

To zależy od charakteru człowieka. Spójrz chociażby na polskich polityków. Niektórzy są odporni na logikę i dobitne dowody o ich mylnej opinii. Wiem natomiast, że to co planujemy w ciągu najbliższego roku obroni się samo. Co do Under the Black Sun, to mieliśmy bardzo dobre przyjęcie ze strony zagranicznych uczestników. Polacy jak to Polacy. Jedni prezentowali jakieś głupie gesty, inni unikali jak ognia, a niektórzy normalnie podchodzili i rozmawiali. Jak to w społeczeństwie – są ludzie, którzy Cię lubią oraz są tacy, którzy Cię nie lubią. Oprócz tego istnieje jeszcze grupa tych, którzy najchętniej dałaby Ci w mordę po prostu dla samej zasady.

Ostatnio na waszym profilu FB pojawiło się czarne zdjęcie, które jak się domyślam zapowiada nadchodzące niespodzianki dla fanów. To chyba ten moment żeby zapytać o przygotowania do następcy Manifesto. Czy fani KVLT mają szansę jako pierwsi dowiedzieć się szczegółów na temat nowego albumu ? Opowiedz nieco o koncepcie i założeniach nowego materiału, inspiracjach oraz o samych przygotowaniach do premiery nadchodzącego krążka.

Przy tworzeniu Manifesto chodziło o zrobienie swojej wersji czegoś czego lubimy słuchać. Ten nowy materiał miał za zadanie być odskocznia od tego co zrobiliśmy do tej pory, jednocześnie nie odcinając się zbyt gwałtownie od naszej dotychczasowej twórczości. Porównałem ostatnio Manifesto i nowy materiał obok siebie. Generalne odczucie jakie miałem to jakbym słuchał tego samego zespołu, ale przeskoczył o kilka płyt w przód. Celowo zrezygnowaliśmy ze starych rozwiązań, które nawet jeżeli były dobre i były czymś co charakteryzowało naszą muzykę, aby zrobić miejsce dla nowych patentów. Płyta ma więcej melodii, które są bardziej przejmujące, upiorne i klimatyczne. Materiał jest ciężki i brutalny, ale nie staramy się grać szybko tylko po to, żeby miało to niewiarygodną prędkość. Jeżeli coś jest grane szybko czy gęsto to dlatego, że dane tempo uwolniło najbardziej pożądaną dawkę energii w danej chwili. Różnorodność utworów jest tym co najbardziej wyróżnia nadchodzący krążek od poprzednich wydawnictw. Mamy kompozycje, które są totalną rzeźnią przebijającą taki Reign Mother War. Z drugiej strony mamy dwa utwory, które już wchodzą na pole doom metalu. Było to konieczne by płyta nie była zbyt jednolita. Gdy chcesz uznać coś za szybkie musisz postawić to obok czegoś o mniejszym tempie. Bawimy się emocjami, jakie można odczuć słuchając płyty.

Jeśli chodzi o to kto najbardziej wpłynął na naszą twórczość, kiedyś byli to Behemoth, Nile, Meshuggah – elita ekstremalnej muzyki. Dziś jeżeli chodzi o moje osobiste inspiracje, które mogły mieć wpływ na klimat płyty, to takie projekty jak Akhlys, Blut aus Nord, Svartidauði i wszelkiego rodzaju dark atmosphere. Mówimy tu jednak o odczuwalnej emocji, nie o samej muzyce, która mocno odbiega od twórczości tych zespołów. Dużo większy nacisk został położony na klimat i odczucia niż na techniczne aspekty tego, co można wycisnąć z danego instrumentu.

Może się czepiam, ale właśnie takie granie jakie prezentuje wspomniany Svartidaudi czy Akhlys jest teraz „na topie” zarówno w Polsce jak i na świecie. Filozoficzno-humanistyczny black metal, opierający się na lęku i melancholii święci obecnie wielkie triumfy. Czyżbyście planowali wbić się w obecny „głód słuchaczy” na nową falę BM ?

Nie, zupełnie nie. Nie filozofujemy i nie próbujemy iść z „modą” . Po prostu gramy zupełnie inaczej. Chodziło mi bardziej o to, że nowy materiał wywołuje więcej emocji, które black metal w słuchaczu miał wywoływać już z założenia, dawno temu. Coś co sprawia, że ta muzyka jest niszowa. Jest groźna i niepokojąca dla normalnego człowieka. Myślę, że Manifesto mimo technicznej poprawności i przebojowości utworów jest uboga w taki „mrok”. Wyżej wspomniane projekty są teraz na topie, bo są czymś świeżym, ale utrzymują ten sam klimat. Mrok black metalu znanego też w dawniejszych wydawnictwach prekursorów gatunku. Tak jak oni chcę wszczepić ten element niepokoju, grozy i muzycznego wyrazu w to, co stworzyliśmy z zespołem. Nie spodziewaj się po Northern Plague nagle czystej gatunkowo blackmetalowej płyty. Daleko jej do tego.

Jak wobec tego kształtują się tegoroczne plany koncertowe ?

Na tę chwilę nie chcę za wiele zdradzać, bo jeszcze nie wiem kiedy będziemy mogli o tym oficjalnie mówić. Kończę etap planowania i przygotowywania pierwszej trasy, która odbędzie się po nagraniu nowej płyty. W ciągu nadchodzących 12 miesięcy planujemy dwie duże trasy. Tyle mogę powiedzieć.

Kto w ubiegłym roku zdał egzamin i nie zawiódł swoimi produkcjami, a czyje wydawnictwa okazały się prawdziwym rozczarowaniem ? Na którą premierę w 2016 czekasz najbardziej ?

Z pewnością największym zawodem w 2015 był ostatni album Nile. Jeżeli miałbym jednak wskazać najlepsze płyty z poprzedniego roku, to raczej stawiam na Akhlys, ahab oraz Batushkę. Mówiąc o tegorocznych premierach jestem ciekawy tego, co zaprezentuje Gojira. Zawsze ich ceniłem i zastanawiam się jaki kierunek obrali na nowym albumie. Chociaż myślę, że znam odpowiedź.

Dzięki wielkie za znalezienie czasu i ostatnie słowa do czytelników należą do Ciebie.

Co by tu do polskiego czytelnika…chodzić na koncerty i wspierać metal ! Bez wsparcia, ludzi na koncertach, kupowania merchu i z upadającą sprzedażą płyt dla wielu młodych zespołów koła przestaną się kręcić. W ostatnich latach młodzi pokazali, że też mogą ostro pogonić stara gwardię. Często jednak jest tak, że muszą poddać się na swoim marzeniom bo jest to po prostu nieopłacalne.

Artykuł NORTHERN PLAGUE: „stoimy na początku nowego rozdziału” pochodzi z serwisu KVLT.

Witaje. Jak nastroje po wyborach parlamentarnych?

Cześć. Nastroje u nas jak zawsze dobre, przecież władza w końcu się zmieniła i teraz będzie… yyy zaraz, zaraz… przecież znowu te same świnie przy korycie!!! Czyli nic się nie zmieni i będzie tylko „lepiej” 🙂 Na co dzień nie mam czasu ani ochoty śledzić wydarzeń na naszej scenie politycznej. Jestem przekonany, że pozostali członkowie Inglorious mają podobne podejście. Żadna z opcji politycznych ani z lewa ani z prawa nie zajmie się ważnymi sprawami czyli budowaniem demokratycznego świeckiego państwa opartego na silnej gospodarce .

W notce wydawniczej widnieje informacja, że powstaliście w 2002 roku. Dopiero w 2010 roku wydaliście debiutancki album, a po 5 latach wydajecie drugi. Z czego wynika aż tak odległy czas oczekiwania na nową muzykę?
Częstotliwość nagrywania muzyki przez Inglorious wynika z podejścia „nie ilość tylko jakość” To główny powód, dla którego nie nagrywamy płyt co rok. Podchodzimy bardzo poważnie do tego co robimy i nie moglibyśmy sobie pozwolić na zarejestrowanie płyty byle jak, byle gdzie, żeby tylko było szybciej. Nigdzie nam się nie spieszy, powoli i konsekwentnie realizujemy swoje cele. Drugi z powodów to niestety kasa. Sesja nagraniowa wiąże się ze sporymi kosztami, które trzeba ponieść kosztem budżetów domowych naszych rodzin. Dzisiaj takie zespoły jak Inglorious muszą mieć do zaoferowania gotowy produkt, aby znaleźć wydawcę . Nie ukrywam, że ma to swoje zalety. Daje to komfort wolności w procesie tworzenia i nagrywania muzyki.

Czy istnieje tzw. „tarnowska scena metalowa”? Czy są to tylko jedynie pojedyncze kapele?
Według mnie nie ma czegoś takiego jak „tarnowska scena metalowa”, ale to moje osobiste subiektywne zdanie. W okolicy działa niewiele zespołów metalowych, a w samym Tarnowie nie znam kapel z którymi Inglorious mógłby np. zorganizować koncert, a istniejące grupy raczej kroczą własnymi ścieżkami. Bardzo chciałbym, żeby się to zmieniło, ale to mała specyficzna wioska i raczej ten stan rzeczy prędko nie ulegnie zmianie.

Zanim przejdziemy do omawiania Eternal Chaos chciałbym spytać o debiutancki Death Syndrome – The Second Step to Hell. Płyta zebrała całkiem niezłe recenzje. Czy oceniacie tamten materiał z perspektywy czasu lub porównujecie go do nadchodzącego czy raczej jest to zamknięty rozdział?
Eternal Chaos to zdecydowanie inny, bardziej dojrzały materiał pod względem aranżacyjnym czy brzmieniowym od Death Syndrome. Długo nad nim pracowaliśmy i efekty każdy będzie mógł usłyszeć lada moment – wystarczy zamówić płytę (link). Death Syndrome jest jaka jest i niczego nie żałujemy z perspektywy czasu, ani nie analizujemy. Nie myślimy w kategoriach, że teraz zrobilibyśmy coś inaczej, inne brzmienie, czy inaczej zaaranżowalibyśmy utwory. To był dla nas zupełnie inny okres niż teraz i dlatego nie porównywałbym jednej płyty do drugiej. Eternal Chaos bardzo różni się od Death Syndrome pod każdym względem, aczkolwiek jest to ciągle Inglorious.

Death Syndrome to klasyczny i agresywny black metalowy wpierdol. Jakie kapele są dla Was największymi inspiracjami?
Na co dzień słucham bardzo różnych zespołów metalowych z czego w większości to twórczość, która na pewno nie inspiruje do piłowania takiego metalu jaki prezentujemy na Death Syndrome. Słucham tego co w danym okresie mi najbardziej odpowiada. Reszta zespołu trochę różni się w tej kwestii. Są mniej otwarci na różnorodność gatunkową muzyki. Nie da się ukryć, że są fanami starej szkoły skandynawskiego BM i właśnie te wpływy najbardziej słychać na Death Syndrome. Wielu recenzentów tej płyty miało problem z zaszufladkowaniem Inglorious czy porównaniem nas do jakiejś innej kapeli i mam nadzieję, że w przypadku Eternal Chaos też tak będzie.

Czy w wolnych chwilach (jeśli takowe posiadacie) słuchacie czegoś niemetalowego?
Oczywiście, że tak. Moim zdaniem nie wolno się ograniczać tylko do jednego gatunku, wtedy łatwo można się „wypalić”, słuchając innych gatunków wiele możesz zyskać. Przede wszystkim kształtuje się w ten sposób świadomość jak powinny brzmieć instrumenty w profesjonalnie nagranej produkcji muzycznej. Dodatkowo można podglądnąć niemetalowe patenty , które można pokryć powłoką metalową. Ktoś mi kiedyś powiedział, że jak słucha metalowych kapel to większość z nich gra te same riffy tylko w innej kolejności, dlatego słucham innej muzyki żeby zresetować umysł, uważam że to całkiem dobry sposób żeby nie kopiować w swojej twórczości tego co już zostało zagrane.

Czy uważacie, że poprzedni wydawca Darkzone Productions wywiązał się ze swoich obowiązków mówiąc o promocji Waszego debiutu? Bo ja osobiście całkiem niedawno wpadłem na Wasz band.
Z perspektywy czasu naszą współpracę z DarkZone Productions oceniamy bardzo dobrze, nasza płyta została profesjonalnie wydana, promowana i dystrybuowana. Praktycznie wszędzie w Internecie można było ją zamówić. Gdy dodamy do tego sporą ilość pozytywnych recenzji i ciekawych wywiadów można śmiało stwierdzić, że wydawca wywiązał się ze swoich obowiązków. Najważniejsze, że wieść o naszej twórczości w końcu trafiła do właściwego odbiorcy 🙂

Czy powodem małej rozpoznawalności zespołu były zaniedbania wytwórni czy znikomy wkład zespołu w promowanie marki Inglorious?
Jak już wcześniej wspomniałem jesteśmy zadowoleni ze współpracy z poprzednim wydawcą i nie można go winić za małą rozpoznawalność naszego zespołu. Myślę, że przyczyn należy szukać w nas samych. Dotychczas zbyt małą wagę przywiązywaliśmy do promocji naszej twórczości. Całą energię skupialiśmy na tworzeniu muzyki trochę zapominając o promowaniu jej. Teraz ten stan rzeczy ulega zdecydowanej zmianie.

Materiał na Eternal Chaos nagraliście w styczniu 2014 roku, czyli wydawcy szukaliście prawie półtora roku. Był odzew czy nawet tego brakowało ze strony polskich labeli? Jeśli chodzi o deal z Via Nocturna to szybko się dogadaliście?
Zgadza się, sporo czasu minęło od czasu zakończenia prac w studio do wydania Eternal Chaos. Dostaliśmy w tym okresie kilka propozycji m.in. właśnie z Via Nocturna. Po przeanalizowaniu wszystkich opcji doszliśmy do wniosku, że to będzie najlepszy wybór. Via Nocturna jest młodą, prężnie działającą wytwórnią . Zaoferowała bardzo dobre warunki więc szybko doszło do podpisania umowy. Jesteśmy bardzo zadowoleni z dotychczasowej współpracy z tą profesjonalnie prowadzoną wytwórnią, a to dopiero początek naszej kolaboracji.

Nad produkcją Eternal Chaos znowu pochylił się Krzysztof Godycki. Nie mieliście ochoty na „romans” z nową osobą? Woleliście postawić na sprawdzony grunt? Jak przebiegała współpraca z Krzyśkiem?
Poruszyliśmy raz temat czy może warto by było tym razem uderzyć gdzie indziej, ale szybko stwierdziliśmy, że Roslyn studio to będzie najlepszy wybór. Z Krzyśkiem znam się od wielu lat, współpracowałem z nim już wielokrotnie m.in. z Valinor, Direction, Iron Eveq Project i zawsze świetnie się z nim dogadywałem. Tak też było i tym razem. Poza tym Krzysiek ma odpowiadające mi podejście do nagrywania muzyki, co zresztą słychać na Eternal Chaos. Brzmienie płyty jak i cała produkcja jest na zadowalającym poziomie. W przyszłości najprawdopodobniej nadal będziemy stawiali na sprawdzoną markę.

Muszę mocno pochwalić za produkcję i brzmienie nowej płyty. O wiele lepiej się słucha Eternal Chaos od Death Syndrome… Czy to efekt progresu studia i samego Krzysztofa czy bardziej kwestia Waszego warsztatu muzycznego?
Death Syndrome był zarejestrowany jeszcze w Chinook Studio, natomiast Eternal Chaos już w Roslyn. Nowe studio Krzyśka znajduje się w innym miejscu, to zupełnie nowe, inne pomieszczenia z rewelacyjną akustyką, dużo lepsze wyposażenie sprzętowe studia, jak i nasze kolejne doświadczenie zdobyte w okresie pomiędzy Death Syndrome, a Eternal Chaos zrobiły swoje.

W niektórych kawałkach na debiucie wokal męczył mnie. A na nowej płycie jest po prostu znakomicie. Sam „szlifujesz swoje struny głosowe”? Czy rezultat osiągnąłeś dzięki sekretnemu przepisowi na koktajl dla wokalistów?
Gdzieś, kiedyś słyszałem, że wystarczy łyknąć trochę środka do przetykania rur kanalizacyjnych żeby dobrze zagrowlować (hehe) ale ja z tego ani żadnego innego pomysłu nie korzystam. Nie mam też żadnego swojego sekretnego sposobu. Staram się na każdej płycie zaśpiewać w trochę inny sposób, nie kopiować idealnie tego co już robiłem wcześniej lecz wprowadzać nowe elementy i rozwiązania.

Totalnie mnie zaskoczyła obecność skrzypiec w utworze Manifesto, który cholera świetnie się łączy z resztą muzyki. Kto wpadł na taki pomysł oraz któż zagrał na rzeczowych skrzypcach?
To był mój pomysł, który zresztą wprowadził trochę niepokoju i pewne obawy pozostałej załogi Inglorious, jak się okazało niepotrzebnie bo efekt końcowy jest piorunujący. Jesteśmy bardzo zadowoleni z tej decyzji. Natomiast na skrzypcach zagrała Regina Szlachta. W przyszłości również będziemy chcieli wykorzystać w naszych utworach nie tylko skrzypce…..

Na nowej płycie cztery utwory otrzymały polskie teksty, które coraz mocniej wchodzą do polskiego black metalu. Chcieliście sprawdzić jak się to będzie łączyć u Was czy był inny powód tego zabiegu?
Tak, dokładnie. Chcieliśmy przetestować jak będzie brzmiał Inglorious z wokalem po polsku, a przy okazji urozmaicić cały materiał. Jesteśmy zadowoleni z zastosowanego rozwiązania i osiągniętego efektu. Mamy nadzieje, że słuchacze również pozytywnie ocenią to rozwiązanie. Obecnie pracujemy nad nowym materiałem na którym wokale będą najprawdopodobniej tylko po angielsku.

Na nową płytę teksty napisali: Chaos, Dawid Ochman oraz P.? To niepisani członkowie zespołu czy przyjaciele chcący puścić w eter swoją piśmienną spuściznę?
Nie są to członkowie zespołu. Chaos to były basista Inglorious, z którym utrzymujemy stałą współpracę. Dobrze zna nasze poglądy i podejście do sfery lirycznej naszej muzyki. Trafnie dobiera słowa w chwili gdy prosimy go o napisanie tekstu o konkretnej tematyce. Pozostali autorzy po raz pierwszy pisali dla Inglorious i jeżeli nic nie stanie na przeszkodzie to na pewno będziemy nadal z nimi współpracować.

Panowie na ile istotne są wg Was teksty w muzyce Inglorious? Nie raz czytuję wywiady, gdzie ludzie rozprawiają się nad zawaratością tekstów, ideą, analizują je sobie. Mnie to nie kręci. Dla mnie muzyka jest na pierwszym planie.
Teksty są dla mnie ważne w muzyce Inglorious, aczkolwiek nie tak jak sama muzyka, czy brzmienie. To właśnie brzmieniu przywiązuję największą wagę. Niestety w dzisiejszych czasach prawie nikt nie zwraca na to uwagi. Osobiście nie jestem zwolennikiem takiego dogłębnego analizowania i rozprawiania nad zawartością liryczną muzyki. Same dźwięki niosą w sobie ogromny ładunek energii i emocji, które chcemy przekazać słuchaczom, a słowa są tylko dopełnieniem całości dzieła.

Jednak i tak zapytam chociaż ogólnie podpytam o kwestię liryczną. Tytuł płyty to w tłumaczeniu Wieczny Chaos. Tak więc o czym rozprawiacie w tekstach?
Ten tytuł bardzo dobrze opisuje zawartość liryczną płyty, która nie jest monotematyczna, jednorodna i jednoznaczna do zdefiniowania tak jak nasza ludzka natura.

Nie da się ukryć, że aby zespół zaistniał na scenie musi ciężko harować (patrz: Vader, Behemoth) poprzez koncerty. Kiedy i gdzie będzie można Was zobaczyć na żywo? Czy są szanse na dalsze koncertowe wojaże? Mam tu na myśli miasta inne niż Tarnów, Rzeszów i Kraków.
To prawda, żeby zaistnieć w świadomości szerszego grona odbiorców takiej muzyki, trzeba grać na żywo. Zespoły, które wymieniłeś zajmują się tym zawodowo i z tego żyją, ale zanim to nastąpiło musieli ciężko pracować na swoją pozycję i niestrudzenie robią to nadal mimo upływu wielu lat. Darzę je za to wielkim szacunkiem. Nigdy nie mieliśmy marzeń by osiągnąć podobny sukces, znamy obecne realia i twardo stąpamy po gruncie. Jesteśmy chętni do grania koncertów. Jeżeli ktoś z czytelników ma zespół i chciałby wspólnie zorganizować jakiś gig, lub jakaś agencja koncertowa zechciałaby zaprosić Inglorious do spółpracy to proszę o kontakt: inglorious_metal@o2.pl. Ze swojej strony mogę zapewnić, że trwają przygotowania organizacyjne do występów na żywo, ale na razie nie chcę zdradzać żadnych informacji, bo nic nie jest jeszcze w 100% potwierdzone.

Czy na setliście koncertowej będą przeważać numery z Wiecznego Chaosu czy jednak zgrabnie przemieszacie je ze starym materiałem?
Zdecydowanie będą przeważać utwory znajdujące się na Eternal Chaos z oczywistych względów promocyjnych, aczkolwiek nie odcinamy się od poprzedniej twórczości, dlatego na pewno nie zabraknie też utworów ze starszej płyty.

Śledzicie i utożsamiacie się z polską sceną black metalową czy raczej stoicie obok niej?
Jak już wcześniej zauważyłeś jesteśmy mało znanym zespołem na scenie więc trudno się nam z nią utożsamiać.

Jak wiadomo black metal nie gości w mainstreamie więc tworząc taką, a nie inną muzykę zespół godzi się na byt w undergroundzie. Czy taka sytuacja motywuje do większego działania i pracą nad zespołem czy wręcz przeciwnie?
Z premedytacją obraliśmy taki kierunek muzyczny godząc się na wszystkie tego konsekwencje. Jesteśmy zdeterminowani do dalszego tworzenia muzyki niezależnie od wszelkich czynników z zewnętrznego otoczenia.

Zbliża się koniec roku więc dość standardowo spytam o albumy, które przykuły Waszą uwagę w tym roku?
Jak już wcześniej wspomniałem, słucham różnej muzyki i trudno mi tu wymienić wszystkie pozycje, które zwróciły moją uwagę. Może zawężę tu do terytorium naszego kraju tu najbardziej podoba mi się Embrional „The Devil Inside”.

Dzięki za wywiad i życzę podpisywania płyt w Empiku! (hehe)
Ja również dziękuję za ciekawy wywiad i za życzenia, ale to chyba nam nie grozi (hehe). Na koniec wszystkich wytrwałych czytelników, którzy doczytali ten wywiad do końca, pragnę zachęcić do nabycia „Eternal Chaos” na stronie internetowej store.vianocturna.com

Artykuł INGLORIOUS: „efekt końcowy jest piorunujący” pochodzi z serwisu KVLT.