Diphenylchloroarsine (dzięki wszelkim bogom za kopiuj-wklej) to nie tylko chemiczne paskudztwo, przez które się udusisz, ale też nazwa kolejnej Funderudowej patologii. Opisywany The Level 6 Purge jest ichnią pierwszą EP-ką o pokaźnym rozmiarze oscylującym wokół tysiąca ośmiuset standardowych jednostek czasowych, które to przekładają się na sześć utworów. Za rozpowszechnienie odpowiada dobrze nam znajome Rotten Music, które zresztą znowu ciut pomęczymy, a któremu gratuluję prężnego i pokaźnego rozwoju. Czym się Diphenylchloroarsine wyróżnia spomiędzy dziesiątek innych slamów?

Ciężarem. Jeżeli od niskich rejestrów Twoje jelita zaczynają nieprzyjemnie wytrząsać zawartość, lepiej trzymaj się od Poziomu Szóstego z daleka. Ten krążek jest wręcz krytycznie nisko zagrany, aż dziw bierze, że ktoś się przypadkowo na strunach nie powiesił. Koncepcją powstania projektu musiało być pobicie wszelkich dotychczasowych rekordów i zagranie tak nisko, że już bardziej się nie da. Bas chłoszcze przez czas trwania całej płyty, wspomagany często-gęsto także bassdropami. No mercy for the weak! Dzieła zniszczenia dopełnia perkusja (automatowa, a jakżeby inaczej) i sposób jej nagrania. Po prostu mózg siada, co w tym przypadku jest bardzo pożądanym efektem. Posłuchajcie sobie zresztą LVL3 Infection, które już na starcie wgniata w glebę. Jaram się jak pewna Francuzka w maju 1431. Do tego znajdziecie tam okazyjne wokale drugiego Funderuda, Martina. I jeszcze kogośtam.

Czytając powyższy akapit miałbym wręcz pewność, że cały ten bas zlewa się w jedno nieczytelne bajoro wibracji rektalno-kardialnych. Otóż nie. Duży w tym udział naprawdę klawej produkcji, ale przede wszystkim zawdzięczamy to kapitalnej pracy gitarowej. Widać, że Mats zna się na slamie jak mało kto. Riffy napakowane są specyficznym groovem, pojawia się sporo sztucznych flażoletów, jest też kilka przyśpieszeń tempa (LVL 1 Contamination na intro chociażby). Niemniej podstawą są gibające światem hammery i slamdowny, miażdżące ciężarem i pięknym, płynącym flowem. Wokale Benny’ego (wcześniej się na Fermented Masturbarion udzielał chociażby) ładnie się do nich dopasowują, a sam Benny rzemiosło opanował może nie na poziomie kosmicznym, ale na pewno zacnym. Perka to samo, idealnie trafione miodzio. Bardzo podoba mi się też kwestia sampli. Nie za dużo, nie za mało, idealnie i klimatycznie, a poza tym jedno z Fallouta, za co dodatkowy plus.

Płytą możesz zawieść się tylko w jednym przypadku, więc uprzedzam: nie oczekuj niczego nowego. Celem Diphenylchloroarsine nie jest innowacja, tylko slamowe jamowanie, a w tym są świetni. Każdy jeden utwór jest rozjeżdżającym mózg walcem i mogę sobie tylko wyobrażać, jak kozacko sprawdziłby się na żywo. Kwestia braku odkrywczości niniejszego materiału niespecjalnie mnie obchodzi. Wyszło, jak miało wyjść. I wyszło świetnie przy okazji. Me gusta, oby więcej takich wydawnictw, Rotten Music!

Artykuł DIPHENYLCHLOROARSINE – „The Level 6 Purge” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.

Tego, że materiał mnie pożre i wyrzyga, byłem pewny już od początku. W końcu mamy tu do czynienia z pierwszoligowym reprezentantem nowej fali slamu, do tego z Calumem Forrestem na wokalu (nieczającym nazwiska tłumaczę: Calum jest nastolatkiem i posiadaczem najbrutalniejszego voxu na tej planecie)! No to po prostu nie mogło nie wyjść i oczywiście wyszło. OCD kultywuje swój styl króciutkich kawałków wypełnionych chwytliwymi riffami i wszystkim, co wyłazi z gardła Forresta. Płytka składa się z 9 kawałków, z czego 3 ukazały się wcześniej na demku, i trwa niecały kwadrans. Krótko, króciusieńko, niemniej te piętnaście minut to nie w kij pierdział, jeno porządna dawka patologii w dobrym stylu. Mamy tu w zasadzie wszystko, czego slammersom do szczęścia trzeba: chwytliwy groove, partie szybsze i taneczne, partie wolniejsze i mocniejsze, perkę bez zbędnych fanaberii i popisówek, oraz oczywiście wokale. Po prostu nie jestem w stanie opisać jak genialnym wokalem dysponuje Forrest, sami musicie przesłuchać.

Prawo slamu twierdzi: na dobrej płycie musi być dużo feat’ów. Brytole i w tej kwestii nie zawodzą. Kojarzycie takie sławy jak Martin Funderud z Kraanium, Duncan Bentley z Vulvodynii lub Anthony Davis z Gutfucked/Chokehold? Ich też tu usłyszycie. I o ile każdy z udzielających się zaprezentował się w dobrym stylu, o tyle panu Davisowi poświęcę dodatkową uwagę. Otóż kawałek z jego udziałem, Cries of the Chronic Masturbator, jest fenomenem na skalę światową. Dlaczego? Otóż to chyba pierwszy raz (na pewno dla mnie) w którym ktoś połączył slam i rap. Muszę przyznać, że mogło to wypaść lepiej, niemniej sam pomysł jest obłędny i mam nadzieję, że będzie tego dużo więcej.

Operacja Pizdołamacz nagrała album masakryczny. Slam Before Time posiada wszystkie cechy dobrego slamu: guttural voxy, bujający groove, wulgarno-obrzydliwy czarny humor (lepszy niż okładka jest tylko intros do Prolapsing Paediatrician, koniecznie obczajcie). Dodaje też coś tam od siebie, a to w slamie rzadkie, nawet jeśli jest to miniaturowy pomysł. Jedyną wadą jest w sumie tylko długość tego krążka i numerów, bo kto to widział, żeby nic na płycie nie sięgało dwóch minut, chociaż potrafię odsłuchać go 4 razy pod rząd i za cholerę mnie nie znudzi. No i nie spodziewajcie się biegunki po strunach, to nie tutaj. Niemniej, materiał pierwsza liga, życzyłbym sobie jak najwięcej takich.

Artykuł OPERATION CUNT DESTROYER – „Slam Before Time” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.