Jest to płyta o tyle interesująca, że wymyka się prostym definicjom. Szyld black/death metal jest nieco mylący. Oczywiście, satanistyczna otoczka tekstów oraz niektóre riffy, jak w Necroseptic Risen King czy na początku Holocaust Terror mogą przywoływać pamięć o norweskiej scenie, poddanej deathowej brutalizacji. Tych blackowych odniesień nie ma jednak na płycie zbyt wiele. Sporo za to na Obliteration prostego, brutalnego i nieczytelnego (to nie zarzut) uderzenia w stylu co mocniejszych kawałków Autopsy. Ale moje skojarzenia biegną też w kierunku początków brytyjskiej grindowej sceny. Stylistycznie Obliteration nawiązuje do brudnego soundu pierwszych nagrań Napalm Death czy Carcass. Jednak podobieństwo tkwi też w dość luźnym traktowaniu konwencji. „Mulista”, nie zawsze czytelna produkcja, robi swoje – bywa tu chaotycznie, niedbale, z pierwiastkiem szaleństwa.

Już na początku Martyrvore zabiera nas do wnętrza grobowca pełnego szaleńców – ambientowo/cmentarny wstęp w postaci Eulogy I (Dysphemism: Miscarriage of Christ), a potem następuje mocne uderzenie, kuszące swą grobową mocą. Znajdziemy na albumie głównie kawałki krótkie i zwięzłe, bo po co silić się na budowanie skomplikowanych struktur, jeśli można przywalić raz a dobrze? Takie utwory jak Whores of Death – Wenches of Belial, Death Gods czy Martyrvore trwają w okolicach minuty. Kawa na ławę i łup prosto między oczy!

Ta płyta zatem niekoniecznie przypadnie do gustu wszystkim tym, którzy lubią krystaliczną produkcję i klasyczne podejście do struktury kompozycji – że ma być zwrotka, refren, solo krótkie, solo długie, wstęp na skrzypcach i tym podobne pierdoły. Co prawda Martyrvore potrafi zaserwować nam utwór trochę bardziej rozbudowany, w kanonach staroszkolnego death metalu, ze zmianami tempa i muzycznych tematów (Nuclear Orgasm), umiejętnie też desygnuje kandydata na metalowy hit (Reaper). Większość jednak zawartego na płycie materiału podana jest w sposób ciut mocniej niedbały. Jednocześnie musimy mieć świadomość, że wkładając Obliteration do odtwarzacza, zapraszamy na nasze muzyczne salony ponurego grabarza, który zdzielić może słuchacza kilofem i nanieść na dywan cmentarnego błocka. Lubicie, kiedy death metal jest nieuczesany, brzydki i nie poddaje się technicznym rygorom? Jeśli tak, to Martyrvore nagrał płytę dla was.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł MARTYRVORE – „Obliteration” (2014) pochodzi z serwisu KVLT.