Trochę się pozmieniało w obozie Mastectomy. Do Adama – dotąd jednoosobowej orkiestry – dołączył Shaun „Chaotic” Black na bębnach, który zajął się też masteringiem. Co dwie głowy to nie jedna, a i zagrać można na cztery ręce. Efekt dźwiękowy jest tu porażający i jak na niezależny, podziemny zespół naprawdę konkretny. Mastectomy młóci dźwięki spod znaku brutal death metalu bez wytchnienia – to jak precyzyjne cięcie brzeszczotem po bebechach. Nie wiem, czy to najlepszy materiał formacji (miałbym inny tym w kwestii Opus Magnum), ale chyba najbardziej bezkompromisowy. Słuchacz dostaje serią z ciężkiego karabinu maszynowego i musi się czuć przytłoczony tymi uderzeniami, które z rzadka tylko zwalniają – nigdy jednak riffy nie schodzą z wagi ciężkiej. Szybkie tempa, spora dawka energii, wściekłe wokale doskonale się zazębiają, choć w tej dawce mogą przyprawić o zawrót głowy. Wszystko to powinno spodobać się miłośnikom stylu, a tym, którzy wolą większe zniuansowanie/zróżnicowanie, może spędzić sen z powiek, bo Mastectomy nie planuje do swojej palety krwawych kolorów dołożyć zbyt wielu odcieni. Ale kto by chciał po Mass Murder Gospel spać?

Adam Nowak trzyma się na najnowszej płycie obranej wcześniej ścieżki tematycznej. Otrzymaliśmy ponownie serię opowieści o masowych zbrodniach i ich sprawcach. Nie odmówiłem sobie tej (nie)przyjemności i poczytałem o krwawych dokonaniach Cho Seung-Huia, Thomasa Hamiltona, Michaela Roberta Ryana czy Anatolija Onoprijenko. Oczywiście, jeśli ktoś nie chce utracić wiary w ludzkość (są jeszcze tacy, którzy się jej trzymają?), to nie polecam zgłębiania tej dziedziny wiedzy. Z drugiej strony udawanie, że na świecie nie brak potworów w ludzkiej skórze, byłoby naiwnym gestem względem okrutnej rzeczywistości. Nie jest to po prostu płyta dla wszystkich – jej muzyczna i liryczna zawartość to jak setka spirytusu przyjęta jednym haustem na pusty żołądek i to bez popitki. Większość zwróci przyjętą w ten sposób dawkę.

Czy jest w ogóle sens w babraniu się w podobnej tematyce? Czy sztuka, nawet brutalna, nie powinna nieść choć odrobiny nadziei? Cóż, każdy słuchacz sam wybiera i może po prostu uciec, nie podjąć próby intymnego, odrażającego kontaktu. Przynajmniej istnieje taka możliwość – a to też pocieszenie.

Jak mniemam, Mastectomy będzie swoją brutalną krucjatę kontynuować. Na (nie)szczęście bohaterów kolejnych rozdziałów nie brakuje.

Artykuł MASTECTOMY – „Mass Murder Gospel” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. „Blown by bullet”
2. „Ikona zbrodni”
3. „Bitcewski maniak”
4. „Cukierek albo psikus”
5. „Czcij ojca swego i matkę swoją
6. „Porządek musi być”
7 „Pulverized” [Canniba Corpse cover]

Oficjalna strona na Facebooku
Mastectomy na Bandcamp

Artykuł Nowa EP-ka od MASTECTOMY pochodzi z serwisu KVLT.

Devil Incarnates In Us to brutalny death metal i to wystarczy za muzyczne podsumowanie. Adam nie bawi się w nadmierne niuansowanie swej propozycji. Zasób zagrywek, rozwiązań, zmian tempa i dynamiki jest ograniczony, ale wystarczający i nie prostacki. Choć jedna osoba odpowiada tu za różne instrumenty, to wywiązała się z zadań należycie, co uwypukliła jeszcze produkcja. Jednoosobowa orkiestra w postaci Mastectomy nie gra fałszywych nut, gdyż nie wypuszcza się na tereny sobie nieznane i zna własne ograniczenia. W tym tyglu ekstremalnych rozwiązań odnajdziemy jednak jakąś myśl. Gdy pojawia się temat niemieckich zbrodni z okresu drugiej wojny, riffy uderzają z mocą karabinu maszynowego (Cold-Blooded Killings) i rzeczywiście mamy wrażenie blitzkriegu. W odpowiednich momentach pojawia się też marszowy rytm. Czasem zagrywki gitary kąsają jak ostre narzędzie w dłoni zbrodniarza.

No właśnie, te wściekłe lub bardzo wściekłe dźwięki towarzyszą nieprzypadkowej warstwie tekstowej. Z komiksowej okładki – świetnej! – opasły diabeł cieszy się i liczy mamonę. Jego robota kończy się na obserwowaniu ludzi, którzy sami są skłonni do największych okropieństw, a z tego profity spija właśnie on: niby metaforyczny, a ucieleśniony. Zło wojny, okrutni dyktatorzy (Stalin w Hołodomorze) oraz seryjni zabójcy. Adam ponownie powraca do tematów, które w jego twórczości są obrabiane z każdej strony. Na Devil Incarnates In Us dostajemy pełny przegląd sylwetek zbrodniarzy. Zaczynając od tych, o których stało się ponownie głośno za sprawą seriali (Lodówka Jeffreya), jak i rodzimych wykolejeńców (Degustator zwłok). I znowu dobrze, że growl Adama Nowaka skrywa pewne treści. Chętni zagłębią się w nie w książeczce. Nie będzie to miła lektura, oj nie. Ale to istotna, a nawet najważniejsza część twórczości Mactectomy, co zwykle dodatkowo podkreślają pojawiające się tu i ówdzie cytaty autentycznych nagrań.

Czy Mastectomy czymś mnie zaskoczyło? Nie. Czy spodziewałem się rewolucji? W żadnym wypadku. Czy są tacy, którzy to robią lepiej lub dosadniej? Być może, ale część się pochowała. Kolejna solidna płyta wyłącznie dla amatorów takich muzycznych i lirycznych uniesień. Czterdzieści minut z groszem przy tej intensywności, to aż za wiele wrażeń. Radziłbym sobie dawkować.

Artykuł MASTECTOMY – „Devil Incarnates In Us” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Numery te okraszone są wyimkami z wypowiedzi polityków i szczątkami medialnej wrzawy. Jeśli takie ujęcie tematu, podane wprost, pisane z punktu widzenia dalekiego od mainstreamu, ale też z przymrużeniem oka, nie podoba Wam się z założenia, omińcie tę EP. Ja też nie muszę zgadzać się z autorem, niemniej jednak nie jestem jednocześnie fanem cenzury. Brutalna muzyka może łączyć się ze szczerym przekazem, czasem okraszonym czarnym humorem. Bezpośredniość jest nieco przykryta przez growl, co może stępia siłę wyrazu – mnie to nie przeszkadza, wręcz przeciwnie. Dosłowność bywa zabójcza.

Muzycznie zaś całość operuje w rejonach brutalnie zagranego death metalu. Mastectomy jak zawsze biegle operuje zmianami temp i tematów. Biorąc pod uwagę, że Adam zagrał na wszystkich instrumentach, precyzja i klarowność uderzenia jest imponująca. Czy każdy fragment muzycznie powala? Pewnie nie, ale nie można powiedzieć, że w którymś momencie Ku zagładzie traci rezon i myli obrany azymut. Liczy się tu przede wszystkim konkretne uderzenie, które ma swoje niuanse – bardziej w warstwie muzycznej, bo liryczna zbliża się do nieparlamentarnej publicystyki. Adam Nowak przypomina zawodowego pięściarza, trenującego w dusznej sali, którego największą siłą jest prawy prosty – trochę dosłownie i w przenośni.

Całość uzupełniają zresztą udane kowery Mortician (By My Victim) i Putrid Pile (Rush – Hour Killing Spree), odpowiednio soczyste i usmarowane wydzielinami z trupiego rozkładu. Choć opus magnum Mastectomy to dla mnie wciąż album Worst Kind Of Human, Ku zagładzie stanowi naturalną kontynuację poprzednich dokonań i wciąż wkłada kij w mrowisko. Rzecz dla pasjonatów brutalnej szczerości.

Oficjalna strona na Facebooku
Mastectomy na Bandcamp

Artykuł MASTECTOMY – „Ku zagładzie” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Mam wrażenie, że zeszłoroczna EP Supreme Art of Extermination nie przebija poprzednika. Zdaje się być mniej wyrazista, ale jednocześnie niesie pewne drobne próby odświeżenia stylu. Całość brzmi nieco bardziej mechanicznie, jakby riffy podszyte były odrobiną zdehumanizowanego, nieco industrialnego charakteru. Nawet jeśli nie takie było zamierzenie, to takie podejście czai się gdzieś w tle kompozycji. Przede wszystkim mamy tu jednak do czynienia z soczystym, wyzbytym ozdobników death metalem, znajdującym się w pół drogi między klasyką a nowocześniejszym podejściem.

Nowak nie zasypuje nas setkami pomysłów i szczególną wirtuozerią, ale zręcznie żongluje elementarnymi środkami dla tego typu grania. Zmieniają się w poszczególnych kompozycjach motywy i tempa: nieprzesadnie szybkie, zwalniające, ale nie do ekstremalnie wolnych rejestrów. Skala dynamiki wystarcza jednak, by nie nudzić, choć też nie rzuca nami o ścianę raz po raz. Produkcja jest klarowna, stawiająca na ciężar, ale czasem gubi się czytelność wokalu i nawet jeśli teksty są po polsku, to niewiele z nich wyłapiemy. Takie jednak mogło być zamierzenie.

W lirykach, podobnie jak w muzyce, postawiono na prostotę i szczerość. Mastectomy odrzuca fantastyczno-demoniczno-diabelską otoczkę, szukając źródeł zła w nas samych. Polityka, patologie, przemoc – proza życia, chciałoby się rzec. Utwory, do których najlepiej smakuje seta wódki (niekoniecznie schłodzonej, by się dobrze skrzywi) i kawał salcesonu – to właściwie komplement. A dla Adama brawa za konsekwencję. Podziw zawsze dla tych, którym jeszcze chce się dłubać przy tego typu projektach.

Artykuł MASTECTOMY – „Supreme Art Of Extermination” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Co dostajemy? Soczysty, mocny, pełen dzikiej energii death metal, ocierający się o brutalne rejony stylu, a jednak przemyślany. Podany w dodatku w tempach nie zawsze ekstremalnie szybkich, wwiercający się pod czaszkę, o charakterze wyrównującego nierówności walca, jak w Ręce, które kaleczą. Mamy tu jednak i żwawsze momenty (Disfigured Revelation) i do bólu intensywne (Putrid Breath Odour czy Czerwone bestie Stalina). Od zwolnień, po blasty – Mastectomy nie odpuszcza. I choć gra bez popisów, to jednak z pewną maestrią klasycznych, prostych środków. Adam potrafi zresztą świetnie przykuć uwagę słuchacza (przynajmniej moją) i choć kawałki opierają się na jakimś charakterystycznym, dosadnym riffie, to nie brakuje w nich urozmaicających całość wtrętów. Nawet pojawia się coś, co nazwałbym odrobiną mrocznego klimatu (to przestrzennie brzmiące gitarowe tło w Murder Solves Everything). W kompozycjach jest doskonała arytmia gry, bardzo skuteczne różnicowanie temp. Sporo tu niuansów, co może przy pierwszym przesłuchaniu nie wydawać się tak oczywiste, bo z początku przede wszystkim wciąga nas brutalna klarowność.

Mastectomy korzysta ze skrajnie klasycznych (co nie oznacza, że retro) środków, ale nie nudzi. Niby już to gdzieś słyszałem, ale zazwyczaj w gorszym wykonaniu. Worst Kind Of Human to mozaika skutecznie wyprowadzonych ciosów sprawdza się znakomicie. Zdaje się, że Adam po prostu kocha podobne dźwięki i wie, że nie trzeba sięgać po udziwnienia, by wydobyć z brutalnych narzędzi moc, dzięki czemu całość jest aktualna i prowokująca. Łączy się to oczywiście z czarnym humorem, niezbyt miłymi przemyśleniami o kondycji człowieka, tematami, które nie służą relaksacji. Niby nie dostajemy w prezencie jakiejś nowej jakości, ale ja w death metalu przestałem jej szukać. Solidność, z odrobiną polotu, czysta moc, nieograniczona klasyczną konwencją. Jestem naprawdę miło zaskoczony, że z zatęchłego podziemia wypełza coś, co przebija wiele produkcji topowych death metalowych kapel. Tu energia jest wyczuwalna. Nic nie uciekło, nic nie zwietrzało, nie rozmieniło się na drobne.

Gdybym oceniał amatora, dałbym jeszcze punkt wyżej w nocie końcowej. Ale Mastectomy to byt profesjonalny (i nieokiełznany zarazem) i nie potrzebuje laurek na wyrost. Po prostu dobra płyta.

Artykuł MASTECTOMY – „Worst Kind Of Human” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

22.06.2019 – Poznań, u Bazyla (wydarzenie)

Bilety w cenie 25 zł.

źródło: klub u Bazyla

Artykuł Szczegóły Mutilation Of The Nation Fest Vol. 1 pochodzi z serwisu KVLT.

Wydany przez Rotten Music album zawiera czternaście numerów, trwających razem masywne pięćdziesiąt minut. Jeżeli ktoś nie znał wcześniej tego projektu, i jest słaby w dopasowywanie nazw do gatunku, śpieszę tłumaczyć że mówimy o brutalnym death metalu, bogatym zarówno w blastujące gonitwy, jak i slamujące groove’y.

Pierwsze pole, w którym doświadczymy rzeczonego progresu, to brzmienie. Ostatni split pod tym względem kulał, Hell On Earth natomiast serwuje dźwięk mniej przytłumiony, wyraźniejszy, gęściej napchany mięsem i dużo przyjemniejszy w odbiorze zarówno, jeśli chodzi o gitary, jak i automat perkusyjny. Muzyka też jest niebo wyżej od poprzednich nagrań. Wokal nareszcie brzmi, jak powinien, w numerach pojawiło się sporo urozmaiceń, przez co są one zwyczajnie lepsze i dłużej trzymają uwagę odbiorcy. Mimo, że nie są to arcydzieła kompozytorskie, to słucha ich się nieźle i bez bólu. Czy to bezustannie gnający do przodu Repulsive Inhuman Bestiality, czy wolniejszy, miażdżący Krew Za Krew, czy Aborted From A God’s Womb, poziom jest równy i wysoki. Szczególnie to widać w porównaniu do powtórnie nagranych Multiple Pavulon Injections, Squeezing The Trigger i Family Execution, którym odświeżenie bardzo wyszło na dobre. Mimo, że nieco odstają od nowych numerów, to jednak wprowadzają na płytę fajny, trochę bardziej prymitywny klimat. Do tego sporo sampli (czy ja słyszę Natanka w Destroying The Monument Of Holy Mary?), czyli brutaldeathmetalowy standard podany w dobrej formie. Przez większość czasu bawiłem się przednio, chociaż krążek jest stanowczo zbyt długi. Spokojnie można było podzielić go na dwa mniejsze wydawnictwa, a słuchacz i tak zbeształby się do syta.

Mastectomy pokazuje, że brutalny death metal nie jest domeną Teksasu i dorzuca do nurtu bardzo solidną cegłę. Warto sprawdzić, a tym bardziej obserwować dalej. Jeśli poziom progresu zostanie utrzymany, to za dwa nagrania będziemy mieli nowe Devourment.

Mastectomy na Facebooku

Artykuł MASTECTOMY – „Hell On Earth” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Ja nie wiem, co jest z tym Rotten Music. Potrafią wydać naprawdę klawe rzeczy (Aceptic Goitre i Horrendous Forms of Human Ruination na ten przykład), żeby później puścić w świat jakiegoś gniota. Gutted by One Man co prawda totalnym gniotem nie jest, ale niewiele mu brakuje. Mamy do czynienia z 4-way splitem jednoosobowych projektów slamowych. Projektów wcześniej mi nieznanych i ogólnie dopiero raczkujących. Od razu przyznam, że zapoznanie się z nimi świata mi nie zmieniło. A w jednym wypadku wolałbym nawet błogą ignorancję, ale po kolei.

Po kolei znaczy, zaczynamy od Bonesaw Lobotomy. Powstały w roku ubiegłym one-man-band nazwę niby ma fajną, szkoda, że z muzą już tak fajnie nie jest. Pamiętacie wstępniakową tezę? Oto właśnie wizerunek BL. Zlepek riffów typu „już to słyszałem” z kompozycją z rodzaju „wiem, co teraz będzie” i wokalem, który zupełnie się nie wyróżnia. Nie powiem, jakieś tam momenty to niby ma (Gagged with a Crowbar), ale słyszałem je już sto razy w lepszych i lepiej brzmiących wersjach innych zespołów. Czytaj: Skinless. Zdaję się, że na splicie autor prezentuje całą swoją dotychczasową twórczość. Rozumiem, że dopiero początek, że domowe studio, że ograniczony sprzęt i same początki. Normalnie uwagi na Bonesaw Lobotomy bym nie zwrócił, ale skoro przysłali do recenzji powiem tylko „nothing to see here, move along”

Natomiast Mastectomy… cóż, żeby właściwie opisać Mastectomy muszę poprosić Szefa o zgodę na wyłączenie trybu przyzwoitości (zezwalam – Piotr).
Tryb przyzwoitości: off
No więc tak… powiem krótko: takiego szajsu już dawno nie słyszałem. Od pierwszego, biedakrzyku do ostatniej nuty nagranie wypełnia ciekłe gówno. Tyle go jest, że nawet nie wiem, od czego zacząć. Może od informacji. Mastectomy „prezentuje” tu ekstremalnie denerwujący lachociąg oryginalnie wydany na EPce. 4 kawałki wpędzające w depresję nawet porządnie zrobionego rastamana (i to w tym znaczeniu) trwają aż 14 minut, czyli dużo za długo. I do tego wykonane przez naszego rodaka, jakby hańby było mało. Muzycznie jest tak marnie jak tylko można. Poczynając od wokalu zjebanego, żałośnie śmiesznego i amatorskiego, przez prostacką i nudną jak wystąpienie prezydenta Somalii na temat nowego gatunku banana kompozycję, kończąc na brzmieniu tępym i głuchym, wszystko tu obrabia trzydziestocalowe pały w każdy możliwy sposób, od oralnego poczynając. Kurwa, już pierwsze sekundy zrażają, zniesmaczają i skutecznie psują dzień. A potem jest tylko gorzej. Unikać, totalnie unikać, pliki mp3 wywalić, płytę zarysować, byle nie słyszeć tego szajsu. Autor powinien dostać zawiadomienie od prokuratury o wiadomej treści, takie samo jak Testoviron ongiś, i dożywotni ban na trzymanie jakiegokolwiek instrumentu muzycznego w łapskach
Tryb przyzwoitości: on

yyy… co się stało… o, Mastectomy już zrobione, to można opisywać dalej.

Po szambie, przez jakie dane Ci było przejść, słuchaczu (jeżeli jakimś cudem jeszcze nie wyrzuciłeś płyty za burtę) Hate Inclination i Numbered with the Transgressors prezentują poziom wręcz światowy. Gdy przesłuchać tylko ichni stuff robi się troszkę mniej kolorowo, ale i tak to ta lepsza część splitu. Lepiej zrobiona, przyjemniej pomyślana, z większym skillem w łapach i gardłach. Co prawda i tak co najwyżej osiągają wyższe stany średnie (z nakierowaniem na ciut lepsze HI), niemniej da się tego słuchać. Choć do tezy jednak pasują i grają raczej monotonnie. Tak, jak we wcześniejszych przypadkach, tu też mamy do czynienia z kompozycjami wydanymi wcześniej, na demkach i splitach, i jeżeli już zamierzacie coś kupować to właśnie te demka.

Suma sumarum te prawie 50 minut było trudne do zgryzienia. Split, jak już się rzekło, nie jest wysokich lotów, wręcz przeciwnie. Podium zajmują na pierwszym miejscu Hate Inclination, na drugim Numbered. Na trzecim… ja wiem, okładka jest całkiem spoko. Reszta to strata czasu, nerwów, RIGCzu i ogólnie miernota. Jeżeli chcecie splita polecam wspomniany wyżej Horrendous Forms of Human Ruination.

Artykuł BONESAW LOBOTOMY / MASTECTOMY / HATE INCLINATION / NUMBERED WITH THE TRANSGRESSORS – „Gutted by One Man” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.