Tak, Mothflesh prawdopodobnie dzięki swemu pochodzeniu jest dla nas, Europejczyków, nieco inny. Rozwiązania proponowane przez zespół brzmią jakby świeżej, a prezentowany przez nich djent metalcore nie jest schematyczny i oczywisty. Miałem okazję w ostatnim czasie recenzować kilka materiałów tego nurtu i żaden nie zasłużył w moim uznaniu na większą uwagę, z Mothflesh jest inaczej. Malezyjscy metalowcy kupili mnie praktycznie od pierwszego kontaktu, dzięki stawianiu na masywne breakdowny, mechaniczną bezduszność i agresję, dominującą nad łagodnością.

Materiał brzmi klarownie, instrumenty wbite zostały bezbłędnie, a moją szczególną uwagę przykuły fajnie drapiące gitary. Mógłbym się przyczepić do nieco za bardzo wypchniętych w miksie bębnów centralek, ale chyba w tym tkwi cały urok Machine Eater – nadaje surowość tej całej precyzji, jest uderzenie! Kompozycje są zbudowane dość naturalnie dla gatunku, kojarzą mi się z mistrzami mathcore’a z Car Bomb, a krzyki wokalisty Imrana Muhammada kipią agresją i delikatnie przypominają mi barwę Tatiany z Jinjer (której warsztat wokalny doceniam, aczkolwiek samej muzyki zespołu znieść nie mogę). Czystych wokali nie ma tu wiele, a jeżeli się pojawiają, to prowadzą w klimaty starego nu metalu i muszę przyznać, że mi to odpowiada. Imran może jeszcze nie należy do wybitnych śpiewaków, ale komponuje na tyle umiejętnie, że omija swe niedoskonałości i w głównej mierze trafia partiami w punkt (np. singlowy The Lotus Denial).

Generalnie lubię, gdy kapele są skuteczne. Rozumiem to w sensie takim, że grając jakiś gatunek, wyciskają z niego wszystkie soki, operują w nim z precyzją chirurga – i taki jest nowy album Mothflesh. Mocny, zwarty, pomysłowy i stawiający muzyków na pozycji gotowych do podboju światowej sceny metalowej. Z wałkami takimi jak Hexburm czy Knife in the Back jestem pewny, że zespół jest w stanie zawładnąć publiką na każdym kontynencie.

Artykuł MOTHFLESH – „Machine Eater” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Matematyczny metal od dawna nie jest trendy ani sassy, tym bardziej zahaczający o rejony post metalowe, bo tu wcale nie jest jednoznacznie. Zaznaczam jednak, że nowej jakości raczej nie uświadczycie, w końcu ile można w ten sposób kombinować. To, co Panowie już wymyślili na poprzednich albumach, bez pardonu kontynuują na najnowszym krążku. Droga jest ta sama, tak samo wyboista, z licznymi zakrętami, klimatycznymi zwolnieniami, szalejącą sekcją rytmiczną i tym samym, miejscami mdławym wokalem. Konstrukcje tych połamańców są tak perfekcyjnie opanowane, że nie sposób nie docenić zespołu chociażby za fach w rękach. Nie będę ukrywać, że wtórność pomysłów (niech już nazwę istotę wątku po imieniu) totalnie mi nie przeszkadza, tu nie o nowe eksperymenty chodzi. Mało tego – jestem zachwycona i oczarowana fantazyjnym podejściem do budowy utworów, przełamaniem ich wolnymi partiami i powrotami do tych przygniatających ciężarem. Brzmi znajomo? No pewnie, że tak, ale w przypadku Intronaut to naprawdę działa. Proste. Mimo origami z numeru, to się da rozłożyć, złożyć i zanucić nawet. Intronaut przy tym wyróżnia potężne brzmienie, nie pierwszy raz zresztą, jednak tym razem mamy do czynienia z prawdziwą mocą. Sacha Dunable i Dave Timnick wykorzystują różnorodne efekty gitar, często z wieloma efektami naraz, ale zachowując podstawy. To wszystko w połączeniu z porywającą grą na basie Joe Lestera daje efekt wielowymiarowości, a momentami niemal zagubienia w detalach. Singlowe Cubensis czy Pangloss, i mój absolutny faworyt The Cull, to mini dzieła sztuki.

Niekoniecznie chcę wskazywać, gdzie umiejscawiać Intronaut pośród nowych wydawnictw. To zespół z 15-letnią historią, ugruntowali sobie taką a nie inną pozycję w świecie tzw. modern metalu, wyróżniają się na tle innych, i oprócz tony talentu i dziwacznych pomysłów mają coś, czego w tym gatunku (i ich pograniczach) zdecydowanie brakuje, na przykład unikalny klimat. Jeśli jeszcze raz gdzieś przeczytam, że pachną Toolem lub Porcupine Tree wymieszanym z Mastodonem, to dostanę zeza rozbieżnego od przewracania oczami. Nawiązań czy inspiracji prędzej szukałabym w Voivod, Cult of Luna, i bez niespodzianek – u Meshuggah. Ostatecznie jednak rezygnuję, nie, tu nie trzeba niczego porównywać. To Intronaut, z fantastycznym, nowym albumem, który warto przesłuchać.

Artykuł INTRONAUT – „Fluid Existential Inversions” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Desolation jest płytą, przy której miałem problem z wyrobieniem sobie zdania. Słucham jej już dobrych kilka miesięcy i przez długi czas nie byłem w stanie zebrać dostatecznie dużo wniosków, by zbudować tekst recenzji. W pierwszym kontakcie muzyka słuchana na wyrywki zrobiła na mnie dobre wrażenie. Dobrze zagrany djentujący metalcore grany przez The Broken Horizon opatrzony jest mocnym brzmieniem, kompozycje są dopracowane, pełne zmian i naładowane ciekawymi motywami. Sporą część twórczości zespołu stanowią grane na różne sposoby breakdowny. Ich ilość nie dziwi w związku z obecnymi trendami, aczkolwiek są dosyć generyczne i przewidywalne. Na domiar złego wszędzie panoszy się elektronika, która również niespecjalnie wnosi jakieś innowatorskie rozwiązania, a czasem nawet drażni. Za kulminacyjny faux pas uważam użycie charakterystycznych dla dubstepu „wiertarek” w utworze singlowym noszącym tytuł Oui. Nie jest to może zrobione w zły sposób, ale czas dubstepów jak się zaczął, tak i szybko się skończył. Niestety takie połączenia brzmią obecnie zniechęcająco. Gdybym to usłyszał osiem lat temu, na 100% byłbym zachwycony, a tak niestety daleko mi do mocniejszych doznań. Nie chciałbym jednak, by odebrano moje słowa jako całkowita negacja Desolation. The Broken Horizon jest bardzo sprawnym zespołem, ale brakuje mi tu czegoś więcej niż potencjał i kilka efektownych ciężarów.

Ostatecznie polecam ten album fanom wszelkiego łamanego grania spod znaku Textures, August Burns Red, After the Burial i Materia. Mnie może jeszcze nie udało się całkowicie uwieść, lecz nie wątpię, że ich muzyka odnajdzie rzeszę odbiorców. Daję tym razem „połóweczkę”, zapamiętując nazwę i czekając spokojnie na kolejne dzieło The Broken Horizon.

The Broken Horizon na Facebook’u.

Artykuł THE BROKEN HORIZON – „Desolation” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Frontierer – Wrocław (16.08.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Metalowe Zwierzaki 5 po raz kolejny zaistniały w warszawskim, ukochanym przez wielu undergroundowców klubie Chmury, w sobotę 26 maja br. Tak, w dzień finału Ligi Mistrzów. Tym razem zaproszono 3 znakomite i doskonale znane mojej duszy stołeczne zespoły Thesis, Fiasko i 4dots. Było metalowo, zwierzakowo i wybuchowo!

Niestety z racji burzy, korków, zrządzenia losu i kiepskiego horoskopu nie dotarłam na występ pierwszego zespołu Thesis. Nie tym razem Panowie, choć włączam tryb: czynny żal.

Jako drudzy na scenie mieli pojawić się przyjemniaczki z Fiasko. Wiele powiedziałam na temat tej grupy i nadal wiele mogę gadać. Polska muzyka sceny undergroundowej talentem stoi i nie ma co do tego żadnej wątpliwości. Jaka szkoda, że promocja tak ciekawych kapel nadal wypada niekoniecznie satysfakcjonująco, a wierzcie mi – niesprawiedliwie. Panowie promowali tego wieczoru swój debiut pt. Głupcy umierają i jednym słowem – pozamiatali. Była energia, tańce (tak! wokalista Tomasz Mielnik potrafi wspaniale pląsać) i ta specyficzna wrażliwość, której w muzyce pokroju rock/metal na polskiej scenie ciągle mi brakuje. Przede wszystkim materiał z debiutanckiej płyty zabrzmiał ciężej, posępniej i jeszcze bardziej dynamicznie. Uwagę zwracała świetna praca perkusji Łukasza Kalbarczyka, oraz chropowaty, do szpiku kości przeszywający wspomniany wokal Mielnika. W setliście znalazły się moje ulubione Lęk i odraza w Warszawie (och, jak wielu z Was z pewnością identyfikuje się z tym tekstem!), Czarna Owca/Biały Kruk czy świetny Emocjonalnie chromi.

Warto nadmienić, że Fiasko jest projektem mocno dopracowanym i tu zwracam uwagę na niebanalne liryki formacji, które wypada sobie przemyśleć. Co do muzyki, tu nie ma nad czym się długo rozwodzić – wpadają w ucho bez dwóch zdań i zaznaczają ślad w trzewiach. Nie obyło się bez potupywania nogą, nieśmiałych ruchów głową i zataczania kolistych kręgów biodrami – mowa o męskiej części publiki rzecz jasna. Tłum (niewielki, a jednak jakiś) podziękował, poklaskał, pokręcił się i zniknął na parę minut, by za chwilę stawić się w innych konfiguracjach na połamanych transach kolejnego zespołu.

A na koniec pojawiła się mgła. Nie, nie mam na myśli osławionej kapeli, a prawdziwy dym wewnątrz niewielkiej salki Chmur, plus palone kadzidła, i wnet aura gotowa na przyjęcie najbardziej dziwacznego, pokręconego trio, jakie ukochałam miłością bezwzględną (no prawie). W sanskrycie [::], w wymowie „cztery kropki”, tj. 4dots, których nie sposób umiejscowić w żadnym gatunku czy podgatunku muzycznym w całości, za to doskonale wyciągają co ciekawsze rozwiązania z math metalowych zagrywek, progresywnego post-metalu, post-rocka, transowej psychodelii, nie wiadomo czego jeszcze, ambientu i brzmienia gdzieś po drodze spotykając Primus, a może i Isisowe intra czy outra, pozamieniane, wymieszane i pokiereszowane. Od pierwszego zetknięcia z grupą jestem pod wrażeniem umiejętności Panów w trzymaniu napięcia w tak pokręconych kompozycjach. Do dziś nie wiem, jak oni to robią, że tym swoim transem na niskich tonach i przesterach trzymają słuchacza za gardło i nie chcą wypuścić ze swojej przestrzeni, bo nóż coś ciekawego się pojawi. Przede wszystkim genialna praca sekcji rytmicznej na linii Kamil Stankiewicz i wariat Jerzy Robert Chodkowski, plus spinająca całość i kosmiczna poniekąd gitara Wiktora Jarawki to prawdziwy miód na uszy dla spragnionych niekonwencjonalnych dźwięków, a jednak w jakiś sposób ułożonych w ten sposób, że nie można opuścić tego przyjęcia w połowie. Obserwowałam kątem okulara publikę, która stała w większości oniemiała i patrzyła ze zdziwieniem (w pozytywnym sensie) na tę sztukę. 4dots zaprezentowali materiał z jedynego jak dotąd wydawnictwa aux::in, zadymili towarzystwo, na koniec się pokłonili i pozbierali do kupy to, co właśnie przed chwilą porozbijali. 

I to by było tyle wrażeń z wieczoru Metalowych Zwierzaków vol. 5. Po skończonych koncertach można było zasilić konto przedsięwzięcia zakupami na pięknie zorganizowanym merszu – oprócz płyt i koszulek występujących artystów znalazły się również plakaty i grafiki, m.in. dzieło Krzysztofa Wrońskiego, któren sama nabyłam drogą kupna-sprzedaży z wielką satysfakcją i radością. Tym razem fundusze zostały przekazane na fundację PucKot. Jednocześnie zwracam uwagę, że już ogłoszono 6 edycję imprezy, na której wystąpią Fright Night, Bloody Mess i Painthing, 25 sierpnia br. w klubie Potok: Drugi Dom Ludzi Rocka. Cel szczytny:  Resocjalizacja i Socjalizacja Razem! Muszę namawiać na wsparcie?

Do następnego!

Autorem fantastycznych zdjęć jest Aleksander Honc – Photocoder.pl

Artykuł Metalowe zwierzaki 5: Thesis, Fiasko, 4dots – Warszawa (26.05.2018) pochodzi z serwisu KVLT.