31.10.2026 – Katowice, MCK (wydarzenie)

Organizatorzy ogłosili drugi zespół, który zagra na imprezie. Na tegorocznej edycji Death Ceremony wystąpi:

Bloodbath

Wcześniej potwierdzono udział:

Hellhammer

Black Silesia Productions o zespołach:

W Noc Dziadów, gdy przenikają się światy żywych i umarłych, a dusze przodków powracają by odwiedzić bliskich, zapraszamy Was na wydarzenie szczególne.

DEATH CEREMONY to nowa formuła jesiennego festiwalu poświęconego tym najbardziej apokaliptycznym odmianom metalu.

Hellhammer (Szwajcaria, speed/thrash/black metal) – zespół założony w 1982 roku przez Toma G. Warriora uważany razem z Venom i Bathory za pionierów black metalu oraz ogólnie pojętego metalu ekstremalnego.

Bloodbath (Szwecja, death metal) – inspirowana klasyczną szwedzką oraz florydzką sceną death metalową, kultowa już formacja, w skład której wchodzą muzycy Katatonii oraz Paradise Lost.

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Szwedzki death metalowy zespół na DEATH CEREMONY 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

Mastodon

Obituary

Ministry

Kylesa

Between the Buried And Me

Owls Woods Graves

Artykuł Silesian Noise: Mastodon, Obituary, Ministry, Kylesa, Between the Buried And Me, Owls Woods Graves – Katowice (05.08.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Słowa uznania zdecydowanie należą się Knock Outom, którzy oprócz gwiazd z wysokiej półki przygotowali szereg atrakcji pozakoncertowych – od tatuatora, przez kilka sklepików z płytami, stoiska z pracami Kuby Sokólskiego i Ewy Żydowicz, aż po nieustające didżejskie pląsy w wykonaniu Red Smoke Dance Experience, dzięki którym nie będąc akurat pod jedną ze scen można było pobujać się chociażby do dźwięków Dopelord. Nie było również żadnych dużych obsów, wszystko odbywało się w zasadzie punktualnie i choć początkowo myślałem że brak konkretnych przerw między zespołami będzie mi doskwierał, to w zasadzie nie odczułem go prawie w ogóle.

Najważniejsze było jednak to, co na scenie, a gdy dotarłem już do katowickiego MCK (swoją drogą była to moja pierwsza koncertowa wizyta tutaj i naprawdę szkoda, że tak rzadko odbywa się tu coś metalowego, bo miejscówka jest świetna) trwał występ znanego i lubianego nad Wisłą Owls Woods Graves. Myślę, że muzycy wchodzący w skład tego projektu doskonale wiedzą, że mają w swoich portfolio sporo znacznie lepszych rzeczy, choć przyznaję, że serwowana przez zespół prosta fuzja punka i black metalu niewątpliwie ma swój urok. Na pewno OWG pasuje mi do roli otwieracza na tego typu eventach – jako szybki strzał rozbudzający publikę spisali się we wtorek więcej niż dobrze, a kompozycje takie jak Idzie diabeł poderwały do lekkiego ruchu nawet tych najbardziej sceptycznie nastawionych. Więcej niż pół godziny byłoby dla mnie jednak nieco nużące, dlatego tym razem byłem wyjątkowo zadowolony z lekkiego spóźnienia.

Ich występ o wiele bardziej doceniłem jakieś dziesięć minut po jego zakończeniu, kiedy to opuszczałem salę, na której grało Between the Buried and Me. Amerykanie pierwszym utworem nie przekonali mnie do siebie do tego stopnia, że uznałem ich koncert za doskonały moment na sprawdzenie wspomnianej wcześniej strefy merchowo-wystawowej oraz zajęcie dobrego miejsca na koncert będący dla mnie gwoździem wtorkowego programu.

Mowa oczywiście o zespole Kylesa, który po ośmiu latach zawieszonej działalności w zeszłym roku wrócił do koncertowania. Wieść o ich dołączeniu do wydarzenia była dla mnie jednym z tegorocznych highlightów i mimo tak wysokich oczekiwań byłem ich występem w pełni ukontentowany. W kwestiach wizualnych nie ma zbytnio o czym mówić, zespół po prostu wyszedł, odegrał swoje i zszedł. Wykonawczo było jednak tip top (mimo drobnych problemów z gitarą Laury Pleasants w jednym z utworów) i wielka szkoda, że podczas petard takich jak Scapegoat czy Where Horizon Unfolds nie wywiązał się żaden kocioł – podczas przedkoncertowych przygotowywań wyobrażałem sobie prawdziwe piekło pod sceną, finalnie trzeba było zadowolić się headbangingiem. Kylesa we wtorkowy wieczór przypomniała praktycznie każdą ze swoich płyt (ominięto jedynie ostatni krążek Exhausting Fire), skupiając się przede wszystkim na Static Tensions i Spiral Shadow, nie dziwi więc, że ze sceny spuszczana była bomba za bombą (w tym na szczęście mój ulubiony Unknown Awareness), a mój kark nadal cierpi na bardzo odczuwalne zakwasy. Mimo że zespół wrócił do grania względnie niedawno, nie było widać po nich żadnych oznak zardzewienia, są w świetnej formie, dali występ wieczoru i cholera, mam nadzieję, że na koncertach się nie skończy. Oraz, że już niebawem wrócą do Polski na własny koncert, może z jakimś nowym materiałem?

Setlista:
Tired Climb
Bottom Line
Don’t Look Back
Cheating Synergy
Nature’s Predators
Descend Within
Said and Done
Unknown Awareness
Unspoken
Hollow Severer
Where the Horizon Unfolds
Running Red
Scapegoat

Szybka toaleta i trzeba było udać się na Ministry. Z zespołem Ala Jourgensena do tej pory było mi nie po drodze – do tego stopnia, że oprócz Thieves i Just One Fix nie znałem żadnego z zaprezentowanych we wtorkowy wieczór utworów. No i w sumie dobrze, bo dzięki temu grupa swoim świetnym koncertem mogła wziąć mnie totalnie z zaskoczenia. Z głośnością podkręconą względem poprzednich wykonawców, oprawą sceniczną godną headlinera (wielgachne panele z wizualizacjami, czadowy statyw na mikrofon) i ogromnym ładunkiem gniewu i przebojowości, tak zwani „ojcowie industrialu” doszczętnie pogruchotali moje bębenki. Zespół skupił się na kawałkach nagranych w końcówce lat 80. i początku 90., wzbogacając setlistę o kilka nieco świeższych kompozycji. Żeby nie było jednak do końca kolorowo, muszę wspomnieć o tym, że jestem praktycznie pewien, iż frontman Ministry pomagał sobie taśmą. Niektórzy fani grupy, z którymi później rozmawiałem, nie wydawali się szczególnie zaskoczeni tym faktem, i mi jako osobie nie znającej materiału źródłowego nieszczególnie to przeszkadzało, nie mogę jednak o tym nie wspomnieć – w końcu nie po to chodzi się na koncerty, aby słuchać nagrań sprzed ponad 30 lat. Sumarycznie byłem jednak zadowolony z tego, co grupa zaprezentowała w MCK i obiecałem sobie nadrobić przynajmniej te najpopularniejsze z jej dokonań.

Setlista:
Thieves
The Missing
Deity
Rio Grande Blood
LiesLiesLies
Goddamn White Trash
Alert Level
Burning Inside
Stigmata
N.W.O.
Just One Fix
Jesus Built My Hotrod
So What

Następnie przyszedł czas na kolejny w ostatnim czasie występ Obituary, których nie tak dawno widziałem na „pożegnalnym” koncercie Sepultury w katowickim Spodku. Wtedy ich występ umieściłem na najwyższym stopniu podium, we wtorek niestety bliżej końca stawki, wyżej jedynie od Between the Buried and Me. Nie ma w tym winy zespołu, który jak zwykle dostarczył kawał potężnej death metalowej sieki, tym razem opartej w dużej mierze na obchodzącym swoje trzydzieste urodziny krążku Cause of Death. Był to klasycznie profesjonalny występ florydzkich deathmetalowców i jak zawsze wykonawczo nie było tutaj słabych punktów. Przyszedłem jednak do MCK po zdecydowanie inne dźwięki, a podkręcona jeszcze bardziej niż na Ministry głośność tego występu po kilku utworach skutecznie wykurzyła mnie poza salę, dzięki czemu mogłem zająć bardzo dobre miejsce pod sceną, na której wkrótce miała pojawić się gwiazda wieczoru.

Nie wiem, co podziało się na sali The Crucible, gdy ze sceny zeszło już Ministry, ale nienaganne do tamtej pory nagłośnienie zostało na początku występu Mastodon totalnie schrzanione. Otwierające ich seta Tread Lightly, The Motherload i Pushing the Tides zabrzmiały po prostu bez energii, dźwięk sprawiał wrażenie przytłumionego, a głośniejsze od gitar były osoby stojące dookoła mnie. Sytuacja na szczęście zaczęła ulegać stopniowej poprawie już od Crystal Skull, aby w końcu od Megalodon pozwolić zespołowi zabrzmieć z właściwym pierdolnięciem. Zapytacie, czy Mastodon bez wyrzuconego niedawno z zespołu Brenta Hindsa daje radę? Otóż daje, zastępujący Hindsa na trasie Nick Johnston został przez katowicką publiczność przyjęty bardzo ciepło, chociaż niestety kawałków z Crack the Skye póki co chyba nie będzie nam dane usłyszeć na żywo. Zespół sięgnął za to po każdy z pozostałych albumów i pokazał, że mimo istotnego ubytku w składzie wciąż potrafi dać świetny koncert – żywiołowy, bez fałszów, o których kiedyś sporo się nasłuchałem, ze sporym luzem i FAN-TA-STY-CZNĄ oprawą wizualną, która bardzo pomogła mi przetrwać początkowe rozczarowanie kiepskim dźwiękiem (moją uwagę niezwykle skutecznie przyciągały przede wszystkim mocno „kwasowe” animacje oraz prawdziwy festiwal kolorów z nimi związany). Szkoda jedynie, że zespół naprawdę potraktował swój występ jak koncert festiwalowy i zagrał jedynie 75 minut, wieńcząc wieczór coverem Supernaut w hołdzie dla Ozzy’ego. Z powodu krótszego metrażu zabrakło miejsca na kilka hiciorów, chociażby na wyczekiwany przeze mnie Teardrinker – cóż, przynajmniej jest dobry powód, żeby następnym razem również wybrać się na koncert Amerykanów. A okazja powinna nadarzyć się prędzej niż później, gdyż Troy Sanders nieoficjalnie zapowiedział tegoroczne nagrywki nowego materiału, który podobno jest już napisany, oraz wyraził chęć powrotu do Polski w przyszłym roku, już z nowymi utworami.

Setlista:
Tread Lightly
The Motherload
Pushing the Tides
Crystal Skull
Black Tongue
Megalodon
Ember City
More Than I Could Chew
All the Heavy Lifting
Spectrelight
Mother Puncher
Steambreather
Blood and Thunder
Supernaut (cover Black Sabbath)

Dzięki Knock Out Productions za zorganizowanie w Katowicach takiej imprezy! Kusi mnie bardzo, aby określić wtorkowe Silesian Noise jako „pierwszą edycję”, ale póki co nie chcę zapeszać. Nie będę jednak ukrywał, że bardzo bym chciał, aby to wydarzenie nie było jednorazowym strzałem – Śląsk potrzebuje jakiejś większej imprezy, a MCK jest na to wręcz idealnym miejscem. Myślę, że obiekt ten nie był we wtorek opuszczany przez jakąkolwiek niezadowoloną osobę. Było świetnie, ja chcę jeszcze raz.

Autorem zdjęć jest Norbert Dorobisz. Więcej fotografii już wkrótce w naszej galerii.

Artykuł Silesian Noise: Mastodon, Obituary, Ministry, Kylesa, Between the Buried and Me, Owls Woods Graves – Katowice (05.08.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Machine Head

Fear Factory

Frayle

Artykuł Machine Head, Fear Factory, Frayle – Katowice (04.08.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

05.08.2025 – Katowice, MCK (wydarzenie)

Na koncercie wystąpią:

Mastodon, Ministry, Between The Buried And Me, Obituary, Kylesa, Owls Woods Graves

Organizatorzy udostępnili również rozpiskę godzinową.

Bilety można zakupić na:

knockoutmusicstore.pl, Ebilet.pl

Knock Out Productions o zespołach:

To będzie niesamowita noc! Na dwóch scenach imprezy pod szyldem „Silesian Noise” naprzemiennie wystąpi aż sześć zespołów: Mastodon, Ministry, Obituary, Kylesa, Between The Buried And Me oraz Owls Woods Graves!

MASTODON (USA) progressive metal, sludge metal:

Jak zostać metalową gwiazdą? Pośród wielu czynników trzeba być utalentowanym i innym niż wszyscy. Mastodon idealnie odhacza oba podpunkty. Talent do zawiłych kompozycji to ich specjalność, a osobliwy, niepodrabialny styl jest ich wizytówką od początku.

MINISTRY (USA) industrial metal, industrial rock:

„Nie uważam się za muzyka, lecz fotografa. Wędruję sobie i uwieczniam społeczeństwo” – twierdzi Al Jourgensen, lecz jest muzykiem. I to świetnym. Takim, który nadał industrial metalowi masę gniewu i wciąż obdziela tym gniewem świat.

OBITUARY (USA) death metal:

„Chopped in half / Feel the blood spill from your mouth” – ten i tona innych deathmetalowych hitów Obituary genialnie zniosła próbę czasu. Nowsze płyty kwintetu zresztą też. To gatunkowy monolit – groove, śmiercionośne riffy, zero nudy.

KYLESA (USA) psychedelic sludge metal:

Trudno było w latach dwutysięcznych o równie gniotącą muzykę jak Kylesa. Ich natchniony stonerem sludge dosłownie miażdżył, ale prócz ciężaru operował też ambitnymi aranżacjami i kwaskowatym, gęstym od psychodelii charakterem.

BETWEEN THE BURIED AND ME (USA) progressive metal, metalcore:

Potrafią być dziwni, dysponują wirtuozerskimi zdolnościami instrumentalnymi, a wściekły metalcore łączą z pełnym ciężaru prog metalem i wszystkim dookoła. Between the Buried and Me to już klasycy.

OWLS WOODS GRAVES (Polska) black metal, punk:

„Idzie diabeł, idzie diabeł” – a my razem z nim, prosto w ciemny las! Punkowo chamski black metal Owls Woods Graves zmiecie was w pył. Przy tak skocznych i mrocznych hitach nie da się stać w miejscu.

Artykuł Rozpiska godzinowa SILESIAN NOISE pochodzi z serwisu KVLT.

Koncert odbędzie się:

05.08.2025 – Katowice, MCK (wydarzenie)

Bilety:
– 269 zł – regularna sprzedaż
– 290 zł – w dniu koncertu (w przypadku wyprzedania koncertu bilety na bramce nie będą dostępne)

Bilety do nabycia na:
– knockoutmusicstore.pl
– eBilet.pl

Artykuł MASTODON już w sierpniu zagra w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Koncert odbędzie się:

04.08.2025 – Katowice, MCK (wydarzenie)

Bilety:
– 269 zł – regularna sprzedaż
– 290 zł – w dniu koncertu (w przypadku wyprzedania koncertu bilety na bramce nie będą dostępne)

Bilety do nabycia na:
– knockoutmusicstore.pl

Artykuł MACHINE HEAD już w sierpniu zagra na Śląsku pochodzi z serwisu KVLT.

Nocny Kochanek

Transgresja

Masturbator

Artykuł Nocny Kochanek, Transgresja, Masturbator – Katowice (15.03.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

04.08.2025 – Katowice, MCK (wydarzenie)

Obok grupy zagrają Fear Factory oraz Frayle.

Bilety:
249 zł – I pula
269 zł – regularna sprzedaż
290 zł – w dniu koncertu

Bilety trafią do sprzedaży 14 marca. Bilety będzie można zakupić na knockoutmusicstore.pl

Machine Head będzie promować najnowszy album Unatøned. Wydawnictwo ukaże się 25 kwietnia. Płyta zostanie wydana pod skrzydłami wytwórni płytowej Nuclear Blast Records.

Artykuł MACHINE HEAD na koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Koncert VV był trzecią na przestrzeni nieco ponad roku wizytą artysty w Polsce, w pierwszej chwili mogło się więc wydawać, że dwa, zorganizowane przed rokiem w Warszawie i Krakowie występy nasyciły fanów artysty w stopniu, który wpłynie na frekwencję katowickiej odsłony trasy. Otóż nic bardziej mylnego – widząc na wejściu solidnie wypełnioną pokaźnych rozmiarów salę MCK, doznałem niemałego szoku, doświadczając jednocześnie niezbitego dowodu na to, że muzyka HIM, przez lata nie tylko nie straciła na popularności, ale nawet (widząc w sporej części młode twarze) zyskała rzesze nowych sympatyków.

Nie udało mi się niestety obejrzeć poprzedzającego występu londyńskiego projektu Zetra. Nie żebym nie był nim zainteresowany, jednak planując podróż do Katowic nie przewidziałem kilku przygód, wśród których prym wiodły wesołe rozmowy z ochroną, wyjaśnianie kwestii logistcznych i wizyty w wymaganym przez organizatorów depozycie. Do sali koncertowej dostałem się ostatecznie w przerwie poprzedzającej występ VV, którą spędziłem na przedostawaniu się przez mocno zagęszczony tłum w zapewniające komfortowe doznania okolice sceny.

Sygnał do rozpoczęcia koncertu dało rozświetlone logo VV, na tle którego pojawiła się najpierw ekipa muzyków towarzyszących, a po chwili – naturalnie przy wrzawie i nieukrywanej ekscytacji zgromadzonych – bohater wieczoru.

Setlista składała się w równym stopniu z utworów z solowego Neon Noir i największych hitów HIM, odgrywanych naprzemiennie. Wśród zaprezentowanych kawałków znalazły się zarówno singlowe Echolocate Your Love, Loveletting, Neon Noir, Salute the Sanguine, The Foreverlost oraz najbliższy starszym dokonaniom Saturnine Saturnalia, jak i evergreeny HIM pokroju Right Here in My Arms, Gone With the Sin, Poison Girl, The Funeral of Hearts, Join Me in Death, czy When Love and Death Embrace. Do pełni szczęścia zabrakło mi kilku przebojów (kosztem nowych numerów dorzuciłbym na pewno Your Sweet Six Six Six, Pretending i The Sacrament), ich brak nie wpłynął jednak w jakiś znaczący sposób na ogólne wrażenia i oblicze występu.

To zbudowane zostało głównie świetnymi efektami wizualnymi (nie wiem jak koncert VV prezentował się w surowszych warunkach warszawskiej Proximy i krakowskiego Kwadratu, jednak oprawa świetlna w MCKu była znakomita), bardzo dobrym brzmieniem i – przede wszystkim – przyzwoitą formą wokalną Villego Valo. Nie da się nie zauważyć, że upływ czasu odbił się wyraźnie na wyglądzie i dyspozycji fizycznej artysty (zachowanie sceniczne, podobnie jak konferansjerska były bardzo oszczędne, by nie powiedzieć ascetyczne), jednak pod względem charyzmy, niewątpliwego magnetyzmu i przede wszystkim możliwości głosowych – nawet pomimo kilku wpadek, czy momentami niepotrzebnych szarż wokalnych – lider HIM wciąż wypada naprawdę dobrze.

Co istotne, wspomniane zdystansowanie i stonowanie wokalisty (oraz pozostałych muzyków, którzy też nie zdradzali przesadnego zamiaru wychodzenia z roli statystów) nawet w najmniejszym stopniu nie udzieliło się publice, która nie szczędziła muzykom okrzyków, oklasków, uniesionych rąk i innych wyrazów aprobaty. I to nie tylko w tej (co wydawałoby się całkowicie naturalne) żeńskiej części tłumu – widok barczystych, brodatych wojowników, składających dłonie w kształt serca i odśpiewujących dzielnie teksty o miłości, smutku, samotności i złamanych uczuciach, wcale nie należał tego wieczoru do rzadkości.

Nie będę ukrywał, że sentymentalna podróż do czasów nastoletnich, zafundowana przez VV, była dla mnie naprawdę przyjemnym doświadczeniem. Uczuciem porównywalnym ze spotkaniem dawno niewidzianego znajomego, który przywołuje (mogłoby się wydawać) bezpowrotnie zatarte w głowie emocje i wspomnienia. Niezmiernie się cieszę, że dzięki wizycie w Katowicach, miałem okazję do ich odświeżenia.

fot. Norbert Dorobisz

Artykuł VV (Ville Valo) – Katowice (13.04.2024) pochodzi z serwisu KVLT.