Sam Krystian definiuje VIAMAER jednym zdaniem, które prowadzi cały projekt:

„Musica vitae meae pars est, affectus autem ea sunt quae narro.”
Muzyka jest częścią mojego życia, a emocje tym, co opowiadam.

A w kontekście albumu dodaje:
„Inter sonos animam tuam reperies”
Pośród dźwięków odnajdziesz swoją duszę.

Debiutancki album „In lumine lunae” powstawał powoli, przez dwa lata, w rytmie życia — czasem przyspieszonego, czasem rozbitego, czasem zatrzymanego.
To nie jest zbiór utworów. To sekwencja stanów, w których teksty po polsku prowadzą intymną narrację, a łacińskie tytuły otwierają całość na głębszy, bardziej symboliczny wymiar.

VIAMAER nie ma ambicji, by być wszystkim dla wszystkich.
To projekt dla tych, którzy słuchają nie tylko uszami, ale również duszą.

VIAMAER „In lumine lunae” to emocjonalny, surowy i przestrzenny album łączący blackgaze, post-black metal i shoegaze.

Muzykę na debiutancki albumu skomponował, nagrał, zmiksował i zmasterował Krystian Jurkiewicz. Okładkę zaprojektował Piotr Pryk. Album ukaże się 29 stycznia 2026 roku w formacie cyfrowym, na kasecie, płycie CD i winylu. Przedsprzedaż ruszy już wkrótce (link tutaj).

Zapraszamy do obejrzenia klipu do nowego singla „In Excitatione Terrae” oraz wcześniej udostępnionej kompozycji „In Excitatione Terrae„. Muzykę tego zespołu polecamy fanom takich kapel jak Alcest, Deafheaven, Lantlôs, Nyktalgia.

Tracklista:
1. In excitatione terrae
2. In lumine lunae
3. Dimensio mortis
4. Ultra insaniam
5. Liberum arbitrium
6. Haec vox
7. Magna paranoia
8. Smaragdus somnium

Artykuł Blackgaze’owy VIAMAER ujawnia drugi singiel z debiutanckiego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Przewijające się w notkach prasowych i recenzjach porównania do Amorphis, Moonspel, późnej Anathemy czy Katatonii są w przypadku What If… zasadne. Moje skojarzenia biegły zwłaszcza w kierunku Szwedów. Już w otwierającym album numerze Sisyphus chłodna, posępna rockowa nuta łączy się z elektroniką w sposób podobny do tego, który swego czasu pozwolił Katatonii zdefiniować swój styl na nowo. Nie umniejsza to jednak propozycji Asgaardu – kapela szuka własnego nowego szlaku, nie kopiuje, a co najwyżej lekko się inspiruje. Zmienia się logotyp na okładce, styl muzyczny, pojawiają się nawet teksty po polsku. Krążek wyda się zatem atrakcyjny wszystkim tym, którzy cenią w muzyce rockowej odrobinę melancholijnego zacięcia. Ale to też stąpanie po cienkim lodzie – nie każdemu te środki wyrazu będą odpowiada. Dla mnie na przykład zbyt wiele tu uniesień, patosu i wzniosłych metafor w tekstach. Rozumiem jednak prawa obranej stylistyki i wiem, że odnajdzie ona wielbicieli wśród wielu słuchaczy. Niektórzy „w sercu nieświata, pomiędzy światami” poczują się jak u siebie. To może po prostu nie być miejsce dla mnie.

Znajdziemy na What If… sporo nowych rozwiązań, choć propozycja Asgaardu nie jest całkowicie pozbawiona mocy gitarowych riffów, które niegdyś napędzały kompozycje zespołu. Bywa tu i metalowo – mocniejsze dźwięki są jednak świadomie podane z mniejszą werwą, w elektronicznej przyprawie oraz ze zmienionym podejściem do aranżacji i produkcji. Kołyszą nas te numery, niosąc niekoniecznie pełne ukojenia sny. Gdybym miał wskazać swojego faworyta, to byłby to dark wave’owy Not Ever Again, w którym oprócz nowych, z lekka industrialnych rozwiązań pobrzmiewają też stare patenty i gdzie słychać zabawy wokalem, a także mistyczną aurę.

Decydując się na nowe rozdanie, Asgaard z pewnością dotrze do nowego pokolenia słuchaczy, bez przymilania się do panujących trendów. Po ćwierćwieczu od swych narodzin zespół wraca z autorską wizją mrocznego, melancholijnego rockowego grania, która nawiązuje do klasyków stylu.

Artykuł ASGAARD – „What If…” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół muzycznie krąży w okolicach melancholijnego post-metalu, lecz słychać tu dużo wpływów brytyjskiego death/doomu z początku lat 90. Spójrzmy chociażby na frontową okładkę, która od razu budzi skojarzenia z The Silent Enigma Anathemy. Klimaty te obecne są również w samej muzyce. Pierwszy utwór An Era We’ll Bury przypomina nowsze oblicze Paradise Lost, a sam głos wokalisty jest łudząco podobny do growlu Nicka Holmesa. Z kolei na A Passage Through Nebula jest już bardziej rozbudowane. Wstęp z wykorzystaniem pogłosów, świetnie pompujący bas w delikatniejszych momentach i energia połączona z melancholią w cięższych partiach pokazuje, że zespół wie, jak zbudować odpowiednią atmosferę i przyciągnąć do siebie słuchacza. Do tego wokalista operuje tu zarówno czystym głosem, growlem jak i melorecytacjami. Trzeci z kolei numer Hamartia jest zupełnie instrumentalny. Napięcie budowane jest tu stopniowo z wykorzystaniem wielu efektów gitarowych, co tworzy interesującą, przestrzenną aurę, by na koniec wybuchnąć ciężkimi, powolnymi gitarami. Shards Of Broken Arms intryguje ciekawszą konstrukcją niż poprzednie utwory. Zaczyna się budowaniem atmosfery, by potem zaserwować nam dziwnie rwany riff i znów złagodnieć w partie z czystymi wokalami i finałem w ciężkim doomowym stylu. Ostatnim numerem na EP jest Medusa, który jest z kolei najcięższym na tym albumie. Po obowiązkowym już, delikatnym wstępie otrzymujemy toczący się jak walec motyw, który potem przyspiesza, a ciągnąca się przez cały utwór partia drugiej gitary tworzy psychodeliczny klimat.

Trzeba przyznać, że Atlases stworzyło materiał dobry, który miejscami intryguje, ale za dużo w nim schematyczności. Większość utworów jest zbudowana na jednakowym schemacie i jak na taką krótką formę, jaką jest EP jest to zjadliwe. Zespół broni się też produkcyjnie, bo całość brzmi klarownie, całkiem ciężko, lecz w niektórych momentach słychać, że gitary nie do końca stroiły tak, jak powinny. Penumbra to materiał, który powinni poznać fani klimatycznej muzyki, bo słychać inspiracje klasykami gatunku, atmosfera jest wyczuwalna, lecz to dalej za mało, by wychwalać ten zespół i traktować jako objawienie.

Artykuł ATLASES – „Penumbra” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.