Stratovarius jest na czasie, nie tylko muzycznie. Środowisko i przyszłość ludzkości zawsze były ważnym tematem w muzyce grupy, dlatego tytuł nowego albumu Survive oraz towarzysząca mu grafika nie dziwią – zwłaszcza w świetle obecnej sytuacji na świecie. Survive to płyta pełna dynamiki, dramatyzmu i emocji, na której Stratovarius opowiadają o walce, nadziei i zwycięstwie. Najlepszym przykładem jest głęboko porywający utwór tytułowy. To duch Stratovariusa w znakomitej muzycznej formie, razem z całą ciemnością i światłem. „Spędziliśmy pięć lub sześć dni, próbując wymyślić tekst do tego utworu” — opowiada Jens Johansson. „Kiedy w końcu napisaliśmy refren, była to dobra piosenka o przetrwaniu i wszystko do siebie pasowało. Tytuł albumu pasuje również do historii zespołu, bo udało nam się przeżyć tak długo – oryginalny skład uformował się w 1984 roku. Był środek lata, wszędzie wybuchały pożary lasów, na całym świecie trwała pandemia, więc niektóre teksty nie podnoszą tak bardzo na duchu, ale to odzwierciedla nasz nastrój z tamtego czasu. Jest tam również wiele pozytywnych rzeczy!”

Album Survive składa się z 11 nowych utworów i ukaże się w formacie CD oraz w kilku wersjach winylowych, w tym – z szacunku dla środowiska – na ekskluzywnym winylu z recyklingu. Za poniższe video odpowiada Ingo Spörl z Hard Media.

Tracklista:
1. Survive
2. Demand
3. Broken
4. Firefly
5. We Are Not Alone
6. Frozen In Time
7. World On Fire
8. Glory Days
9. Breakaway
10. Before The Fall
11. Voice Of Thunder

Artykuł STRATOVARIUS zapowiada pierwszy album od siedmiu lat! pochodzi z serwisu KVLT.

The Force Within to ponad godzinna porcja melodyjnego, symfonicznego power metalu, który z jednej strony trzyma się tradycyjnej dla włoskiej szkoły estetyki, z drugiej zaś nie unika wpływów spoza tego gatunku. Encyklopedycznym przykładem melodyjnego metalu rodem z Półwyspu Apenińskiego jest otwierający całość We Fight to Eternity. Partie gitary idealnie uzupełniają się tu z gitarami i galopującą perkusją, a nad wszystkim góruje wokal Marco – w zwrotce dość spokojny i stonowany, w refrenie jednak wznoszący się na wyżyny. Taka konstrukcja jest charakterystyczna dla większości utworów na albumie, jednak nie wszystkich. Takim wyjątkiem może być utwór Against the Hellfire i jego elektroniczne  intro, które gładko przechodzi w power metalowe klawisze. Jeżeli ktoś szuka wytchnienia, to nie zawiodą podniosłe ballady, jak Always with You czy Missing You. Christiano wplata do swego grania również elementy AOR. Ma to miejsce chociażby w bardzo przebojowym Dying for Love.

Brzmienie w fotel nie wgniata, jest ono selektywne oraz klarowne, co akurat w tym gatunku jest dużym plusem.

Pisząc o tym albumie, nie sposób pominąć warstwy tekstowej oraz jego głównego przesłania, które dla wielu metalowców może się okazać zaporowe. Otóż liryki zawarte na The Force Within mają mocno chrześcijański charakter. Jednak spokojnie, nie znajdziemy tu żadnego moralizowania, prawienia kazań czy straszenia piekłem. Autor raczej skupia się tu na swojej indywidualnej wewnętrznej relacji ze Stwórcą.

The Force Within to płyta, która na pewno zostanie doceniona przez osoby ceniące w muzyce ładne melodie, orkiestrowe rozwiązania oraz popisy wokalne.

Artykuł CRISTIANO FILIPPINI’S FLAMES OF HEAVEN – „The Force Within” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwszy numer nosi tytuł Age Of The Unknown. Jest to kawałek dość rozbudowany, wielowątkowy, pełen zmian tempa i tym podobnych smaczków. Zaczyna się niczym typowy melodyjny utwór power metalowy. Wpadająca w ucho partia gitary podrasowana jest grą instrumentów klawiszowych (o dziwo nie są tu na pierwszym planie) przechodzącą w galopadę basowo-perkusyjną. Następnie dość spokojna stonowana zwrotka, która przechodzi w chóralnie zaśpiewany refren jakby wyjęty z któregoś utworów Stratovarius. Gitarowa solówka zaś jasno pokazuje, że Panowie zafascynowani są rockiem/ metalem progresywnym.

Na początku drugiego utworu Rose In The Dust zostajemy przywitani spokojną partią pianina, do której dołącza liryczny wokal. Ballada? Nic bardziej mylnego. Wspomniany wstęp to tylko cisza przed burzą. Nagle pojawia się ostra power/heavy metalowa jazda, która jest obecna do końca numeru. Oczywiście pojawiają się zwolnienia, ale nie zmieniają one ogólnego charakteru utworu. Gdzieś tam słyszę echa twórczości Avantasii. Na końcu znów drobne nawiązanie do początkowego intro.

Czas na utwór tytułowy. Tu nie ma zabawy od początku. Oczywiście podobnie jak w przypadku poprzednich numerów mamy tutaj rozbudowaną strukturę (sam utwór trwa prawie dziewięć minut) i sporo progresywnych elementów (zwłaszcza solówki). Refren może się lekko kojarzyć z twórczością Helloween i sporego grona ich naśladowców, jednakże o charakterystycznej dla tego wykonawcy cukierkowatości można zapomnieć. Wręcz przeciwnie. Więcej tu mroku (momentami kawałek sprawia wrażenie odrobinę niepokojącego).

Całość kończy typowo power metalowy utwór Army Of Fools. Cóż można o nim napisać… po prostu niezwykle melodyjny i wpadający w ucho. Taki w stylu Edguy.

Jako atuty EPki The Eight Colours Of Rainbow należy wskazać produkcję. Jest ona idealnie zbalansowana. Nie jest ani zbyt wygładzona, przesłodzona, ani też odchylona w drugą stronę, czyli przesadnie surowa. W tym przypadku GlassGate uniknął błędu popełnianego przez wiele młodych amatorskich grup. Drugi plus, o którym warto wspomnieć to wokal Marka Milo. Dysponuje naprawdę dość ciekawą barwą głosu, niezbyt typową dla tego gatunku muzyki, jednakże jak się okazuje – również do niego pasującą.

The Eight Colours Of Rainbow to świetne wprowadzenie w twórczość Słowaków. Mam tylko nadzieję, że EPka doczeka się swojej kontynuacji.

Artykuł GLASSGATE – „The Eight Colours Of Rainbow” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.