Właściwie każda z piosenek na tym albumie jest zbudowana na podobnych patentach, choć z dość swobodnym ich wykorzystaniem. A zatem dostajemy z jednej strony delikatną melodykę, czasem o niemal pop rockowej piosenkowości i o sporym emocjonalnym zabarwieniu, z drugiej zaś ostre, często pokręcone uderzenia gitarowych dźwięków, bliższych post rockowej i post hardcorowej estetyce niż klasycznemu riffowaniu. Znajduje to swoje zastosowanie zarówno w mini skali, jak w instrumentalnym Silent Shapes, gdzie atakują nas hałaśliwe gitary, które po kilku sekundach ustępują miejsca ambientowemu wręcz wyciszeniu, ale także w nieco bardziej rozbudowanej skali, czego przykładem może być Holy Mountain lub wieńcząca dzieło tytułowa kompozycja And Now There’s Only a River Left Behind, naturalnie przechodząca w bonusowy, ukryty track Radial Era. Tam dzieje się sporo, a różne motywy się przeplatają.

Wszystko to wypada bardzo poprawnie, ale też nie jest tak szalone, żeby wysadzić kogoś z butów. Owszem, a to riffy uderzą czasem w bębenki słuchowe nawet sporym woltażem, końcówka Near Death Experience choćby, zdarza się, że pojawiają się tak nieoczekiwane dźwięki jak wiolonczela w Holy Mountain. Nie można zarzucić Francuzom braku kreatywności. Mimo wszystko NORD nie boi się zestawiać z pozoru niepasujących do siebie dźwięków. Tercet (a w koncertowym wydaniu kwartet) sprawnie żongluje dysonansami, połamaną rytmiką, w dodatku serwując niezłe melodie. Zaznaczam też, że pisane po angielsku teksty w wykonaniu Florenta Gerbaulta brzmią akcentowo dobrze, a przecież Francuzi często miewają z tym problem.

Zbyt wiele na And Now There’s Only a River Left Behind ciekawych gitarowych zagrywek i intrygujących, stonowanych wyciszeń, by przejść obok albumu całkiem obojętnie. Na początku kręciłem nosem, ale potem dałem się przekonać tej wizji, nawet jeśli nie jestem zachwycony każdym momentem jej realizacji.

Jeśli lubicie post hardcorowe i post rockowe granie łączące się ze sporą dawką melodyki, być może NORD nie zaskoczy Was niczym nowym i szalonym, ale ma szansę dostarczyć wraz z And Now There’s Only a River Left Behind sporo materiału do analizy. Jakoś coraz mniej grania tego typu (może mi się tylko wydaje), a zatem dobrze sobie odświeżyć do niedawna jeszcze mocno nowatorskie podejście do rockowej materii.

Oficjalna strona Solstice Promotion na Facebooku

Artykuł NORD – „And Now There’s Only A River Left Behind” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Boję się jednak, że z ewidentnych plusów to by było na tyle.

Nie, żeby było źle, ale zgodzicie się chyba, że poprawnie, to jednak za mało. Głównym problemem płyty The First Encounter jest to, że pozostając w rozkroku pomiędzy pop rockową estetyką a post hardcore’owym hałasem, zespół traci rezon i nie potrafi zaciekawić. Bo ani w tę, ani w tamtą. Bo za mało tu mocy i solidnego uderzenia, by zainteresować fanów metalu i core’u, a z kolei miłośnicy bardziej popowych brzmień mogą stwierdzić, że melodie zwyczajnie nie wpadają w ucho, trudno je od siebie odróżnić, a głos Mirca pozbawiony jest przykuwającej uwagę barwy i ekspresji (przynajmniej, gdy wokalista używa go w sposób zachowawczy, a dzieje się tak przez większość „czasu antenowego”). A przecież czasem wystarczą trzy nuty, by oczarować słuchacza. Trzeba jednak wiedzieć jakich dobrać albo mieć do tego wrodzoną smykałkę i intuicję.

Ja nie jestem wrogiem melodyki, nawet w popowym wydaniu, pod warunkiem, że refreny same się narzucają i od razu muszę je zanucić. Tutaj nie występuje taka prosta zależność. Jednak kiedy zespół w pewnych fragmentach dorzuca nieco do pieca swych riffów (końcówka Phoenix), a wokalista zadziorniej używa głosu (The Spirit Of Humanity) albo eksperymentuje z szeptem (Slave Of Hate), to robi się po prostu ciekawiej. Najwyraźniej zatem możliwości są, wypada tylko bardziej zdecydowanie z nich skorzystać. Chyba warto porzucić próby czystego, melodyjnego śpiewania, które wypadają nieco banalnie i zwyczajnie nudno (zwłaszcza, że kwadratowy nieco akcent w angielskim też ciut drażni) i po prostu krzyknąć? Nie mój zespół, nie mnie zatem radzić, jako słuchacz jednak mogę pokręcić nosem.

Z tego nie wyróżniającego się niestety materiału, można wyłapać parę nieczyniących wiosny jaskółek. Oprócz tych, które już wymieniłem, dobrze wypada punkowy początek Slave Of Hate. Nawet wpada w ucho pop rockowy refren If I Could (choć boję się, że to poziom nieźle zapowiadającej się szkolnej kapeli), a balladowy kawałek Don’t Hide Your Self też lokuje się ciut powyżej średniej. Sytuacji nie ratuje jednak gościnny występ wokalistki w Run Away. To też jakby „szkolne”, poprawne śpiewanie i tyle.

Łączenie dwóch światów, tego melodyjnego z tym mocniejszym, gitarowym, to rzecz trudna. Można zawojować świat brudnym riffem, złożonym z trzech akordów, można prostą popową piosenką zdobyć listy przebojów. Wprawne zespolenie ze sobą tych dwóch biegunów wymaga polotu i pomysłu, a Niemcy z Project: Midnight nie wychodzą z tej potyczki z tarczą. Wśród swoich inspiracji wymieniają chociażby takie kapel jak Paramore, Billy Talent, Rise Against. Wydaje mi się, że fanom powyższych styl grupy mógłby przypaść do gustu, choć czuć jeszcze w graniu recenzowanego bandu jakiś amatorski powiew.

Może kolejna płyta będzie bardziej wyrazista? Może trzeba się odważyć na śmielszy gitarowy atak? Walnąć słuchacza pięścią między oczy? Życzyłbym tego sobie i chyba innym również.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Oficjalna strona Fastball Music

Artykuł PROJECT: MIDNIGHT – „The First Encounter” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.