Marduk w drugą część tournee po Europie zabrał całkiem zacne towarzystwo. Na pierwszy ogień poszedł hiszpański Undead, który zabawił publikę swoim death metalem. Cóż mogę powiedzieć więcej niż to, że grupa zapewniła udane wejście w wieczór. Zaprezentowany przez nią metal śmierci, oprócz oczywistych zdolności dewastacyjnych posiadał również zauważalną dawkę chwytliwości, dzięki której kilka razy noga lub głowa bezwiednie „chodziła”. Na plus wyróżniłbym też wokalistę V.Repulse’a, którego „dziekujaaaaa” wielokrotnie wzbudzało entuzjazm pod sceną.

Występ numer dwa przypadł w udziale szwajcarskiemu Impalement. Blackened death metalowa łatka przypięta zespołowi w różnych źródłach, wraz z naprawdę okazałą liczbą osób pod sceną nastawiła mnie na coś świetnego, niestety jednostajna ściana dźwięku jaką ze sceny serwowali pozbawieni t-shirtów panowie bardzo szybko po prostu mnie znudziła – dlatego też bez żalu wybrałem znajomych i bar, mając na uwadze, że kolejna w kolejności Valkyrja to coś, czego ominąć raczej nie można.

Valkyrja i Marduk to zresztą szwedzki zestaw, który sprawdzić można było chociażby w 2019 roku w Zabrzu. Podobnie jak wtedy, ostatni z czwartkowych supportów pozostawił po sobie bardzo dobre wrażenie – choć studyjnie od tamtego czasu ich katalog zupełnie się nie poszerzył, a szkoda. Lubię melodie w blacku, więc przede wszystkim podobały mi się te bardziej melodyjne fragmenty występu zespołu, jednak w iście „mardukowym” natarciu formacja również radziła sobie bardzo dobrze. Koncert Szwedów wypadł również bardzo dobrze nagłośnieniowo, przez co byłem z niego zadowolony znacznie bardziej niż miało to miejsce pięć lat temu w CK Wiatraku.

Czy główna gwiazda dowiozła? Głupie pytanie. Pokusiłbym się o stwierdzenie, że z moich dotychczasowych czterech spotkań z Morganem i Mortuusem, to najnowsze było zdecydowanie najlepsze. Spora w tym zasługa wspomnianego trochę wyżej nagłośnienia, które w stu procentach dało radę i przez cały czas najzwyczajniej w świecie słyszałem co panowie grają. Dopisała też setlista, w której znalazło się miejsce dla będących w mojej mardukowej topce Shovel Beats Sceptre i jak zwykle fenomenalnego koncertowo The Blond Beast (oraz oczywiście dla pewniaków takich jak Wolves, Panzer Division Marduk, Souls for Belial czy The Levelling Dust). Po Marduku spodziewać się można wyłącznie profesjonalizmu i tak też było w rzeczywistości – zespół dał w Katowicach  bezbłędny występ, który po prostu musiał zadowolić wszelkich miłośników blackowej nawałnicy. 

Setlista:
On Darkened Wings
Into Utter Madness
Shovel Beats Sceptre
Souls for Belial
The Funeral Seemed to Be Endless
With Satan and Victorious Weapons
Wartheland
Blood of the Funeral
The Levelling Dust
Viktoria
The Blond Beast
Throne of Rats
Wolves
Panzer Division Marduk 

Początkowo byłem rozżalony dość pechową datą wizyty zespołu Morgana w Katowicach, gdyż kolidowała ona ze Stoned Jesus i Dopelordem w Krakowie. Zazwyczaj wybrałbym stonery, tym razem dla odmiany (oraz z racji bliskiego umiejscowienia P23) postawiłem jednak na mocne uderzenie zorganizowane przez Massive Music i nie mogę powiedzieć, abym żałował – Szwedzi tym koncertem potwierdzili wysoką formę ze swojej ostatniej płyty. 

Autor zdjęć: Norbert Dorobisz. Po więcej fotografii z koncertu zapraszamy do naszej galerii.

Artykuł Marduk, Valkyrja, Impalement, Undead – Katowice (31.10.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Live Nation Polska zaprasza !

27.02.2024 – Łódź, Atlas Arena (wydarzenie)
29.02.2024 – Łódź, Atlas Arena (wydarzenie)

Grupa będzie dalej promować swój album Memento Mori.

Bilety można jeszcze zakupić na Ticketmaster.pl oraz Livenation.pl

Artykuł DEPECHE MODE – za 3 tygodnie w Łodzi pochodzi z serwisu KVLT.

Kilka słów o albumie:

„Memento Mori” to 15. album studyjny Depeche Mode – pierwszy w składzie Dave’a Gahana i Martina Gore’a po tragicznej śmierci współzałożyciela Andrew „Fletcha” Fletchera w 2022 roku. Płyta została wyprodukowana przez Jamesa Forda i Martę Salogni.

Pomysł na „Memento Mori” zaczął rodzić się na początku pandemii, co zaowocowało piosenkami inspirowanymi bezpośrednio tym okresem. Kolekcja składa się z 12 utworów obejmujących różnorodne nastroje: od złowrogiego początku – paranoi i obsesji – do ostatecznego rozwiązania – katharsis i radości – ze wszystkimi punktami pomiędzy.

Wcześniej kapela udostępniła teledyski do numerów My Favourite Stranger i Ghosts Again.

Tracklista:
01. My Cosmos Is Mine
02. Wagging Tongue
03. Ghosts Again
04. Don’t Say You Love Me
05. My Favourite Stranger
06. Soul With Me
07. Caroline\’s Monkey
08. Before We Drown
09. People Are Good
10. Always You
11. Never Let Me Go
12. Speak To Me

Artykuł DEPECHE MODE: video do utworu Before We Drown pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Voidcreeper
2. 93
3. Katatonic Ascension of Cirrhosis
4. Purtenance
5. Shedding of the Soul
6. Torment
7. Festering Existence
8. Garden of Flesh
9. In the Grip of Winter (Autopsy cover)

Artykuł MARTYRDOOM: streaming płyty As Torment Prevails pochodzi z serwisu KVLT.

Po, nie bójmy się użyć tego stwierdzenia, mocno średniej Viktorii, zasiadający ponownie za sterami kompozycyjnymi Mortuus (wspomagany przy pisaniu dwóch utworów przez byłego basistę Joela Lindholma), przywraca okręt pod banderą Marduk na tory black metalu pierwszej jakości. I choć pozornie ma się wrażenie, że to co Szwedzi prezentują na Memento Mori zostało już wcześniej w ten, czy inny sposób przez nich zagrane (riffy, struktury utworów, wokale, w końcu same wątki tematyczne mogą powodować momentami muzyczne déjà vu), nowa płyta niesie ze sobą gigantyczne pokłady witalności, dzikiej energii, nieokiełznanej agresji i diabelnie chwytliwej żywiołowości.

Ciężko na nowym albumie wyróżnić pojedyncze hity, bo cios spada tu na głowę słuchacza raz za razem. Zarówno w części furiackiej i zmasowanej zasłony ogniowej (znakomite Memento Mori, Heart of The Funeral, Charlatan, Coffin Carol, Marching Bones), jak i prowadzonej w średnich tempach, pozwalającej nabrać morowego powietrza procesji żałobnej (Shovel Beats Sceptre oraz kończącej płytę As We Are) Marduk snuje piękną opowieść o śmierci, odbierającej ludzkości ostatnie pokłady nadziei.

Każdy kolejny odsłuch, poza coraz mocniejszym wciąganiem słuchacza, pozwala też wyłowić detale (przykładem niech będzie melodia średniowiecznego chorału na zakończenie pierwszego utworu, dźwiękowa scena zakopywanej trumny w Blood of the Funeral, pulsujące intro w Shovel Beats Sceptre, czy gościnne wokale nieodżałowanego L.G. Petrova, nabierające przecież w kontekście As We Are wydźwięku szczególnego). Może i są to rzeczy drobne, jednak niewątpliwie urozmaicające i wzbogacające poszczególne kompozycje.

Ukłony dla Mortuusa należą się nie tylko za skomponowanie nowego materiału. Szwed po raz kolejny dowodzi też, że jest wokalistą kompletnym i rzeczy, które potrafi robić ze swoim głosem, stawiają go w ścisłej światowej czołówce tej profesji. Wokale nie są zresztą wyłącznie głosowym komponentem muzyki, Rostén tworzy nimi pełnoprawny teatr, growlując, zawodząc, szepcząc, krzycząc, recytując frazy czy w końcu operując monosylabami. To truizm, ale trudno wyobrazić sobie, by bez jego udziału materiał ten nie stracił znacznej części swojej wartości.

Podobnie jest z tekstami. Może do poziomu liryków ostatniego Funeral Mist nieco brakuje, jednak i na Memento Mori da się bez trudu wyłowić kapitalne frazy, które mimo swojej prostoty, zachwycają celnością i na długo pozostają w pamięci (faworytami są tu dla mnie teksty Blood of the Funeral, Shovel Beats Sceptre, Coffin Carol i As We Are, nucone fragmentami jeszcze długo po odsłuchu).

Nowy krążek dowodzi, że do powiedzenia ostatniego słowa (choć po lekturze powyższej recenzji nietrudno wyczuć, że płyta ma dla mnie zasadniczo jednego bohatera) jeszcze Mardukowi daleko. Nie powiem, że nie byłem tą kwestią po wydaniu Viktorii mocno zaniepokojony, jednak nowy album spokojnie dosięga (muzycznie, kompozycyjnie i tekstowo) poziomem choćby wydanej w 2015 roku Frontschwein. Mocny kandydat na black metalowy top tego roku.

Artykuł MARDUK – „Memento Mori” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela zaprezentowała klip do utworu Blood Of The Funeral.

Tracklista:
1. Memento mori
2. Heart of the Funeral
3. Blood of the Funeral
4. Shovel Beats Sceptre
5. Charlatan
6. Coffin Carol
7. Marching Bones
8. Year of the Maggot
9. Red Tree of Blood
10. As We Are

Artykuł MARDUK: klip do utworu Shovel Beats Sceptre pochodzi z serwisu KVLT.

Zdążyłem zasiąść na dolnej trybunie stadionu (dość blisko sceny) w ostatniej chwili, tuż przed startem setu Brytyjczyków. Dziesięć minut przed 21:00 z głośników zaczęło wydobywać się instrumentalne intro. Była nim mocno przesterowana partia syntezatorów zamykająca Speak to Me, kawałek pochodzący z Memento Mori, czyli najnowszego krążka formacji. W akompaniamencie oklasków na scenę wkroczył legendarny Martin Gore, a za nim dwóch członków koncertowego wcielenia grupy: pełniący obowiązki klawiszowca i basisty Peter Gordeno oraz bębniarz Christian Eigner. W międzyczasie obsługa techniczna włączyła jedyny tego wieczoru element scenografii. Mowa tu o wielkiej, podświetlonej neonami literze „M”, będącej wykorzystywanym w charakterze dodatkowego telebimu niekonwencjonalnym ekranem. Wtedy do zgromadzonego na estradzie tria dołączył ubrany w cekinową marynarkę Dave Gahan. Słynny wokalista został przywitany przez polską publiczność oklaskami. Zespół rozpoczął od oszczędnego w formie, nieco transowego My Cosmos Is Mine. Zaraz po nim zagrano Wagging Tongue, które w wydaniu koncertowym brzmi mocniej niż nagranie albumowe. Taki start występu stanowił świetną przeciwwagę dla zaprezentowanych później hitów, jakie niegdyś wzniosły DM na szczyt muzyki elektronicznej. Dlatego, że w obu ww. utworach syntezatory umiejscowiono niejako na drugim planie, mały one za zadanie tworzyć tło dla kameralnych wokaliz Gahana. Zrobiło się nieco melancholijnie. Rozpoczęcie wieczoru od My Cosmos Is Mine i Wagging Tongue ukierunkowało ton całego koncertu, który oprócz rockowo-tanecznego charakteru oferował także sporo sentymentalnych czy nostalgicznych momentów. Dodam, że oba ww. numery pochodzą z Memento Mori, a grupa rozpoczyna od nich każdy set aktualnie trwającej międzynarodowej trasy promującej to wydawnictwo.

Trzecim zagranym numerem było żywiołowo przyjęte Walking in My Shoes, w trakcie którego na telebimach obejrzeliśmy zbliżenie na kremowe, nieco ekstrawaganckie buty frontmana. Następne w kolejce było porywające It’s No Good i przejmujące Sister Of Night z rewelacyjnej płyty Ultra. Oniryczny klimat „Siostry Nocy”  podtrzymało In Your Room w wersji Zephyr Mix. Później zrobiło się nieco skoczniej, ale tylko przez chwilę. Z głośników poleciało Everything Counts zakończone skandowanym przez publiczność refrenem. Gahan postanowił wyręczyć się dźwiękiem wypuszczonym z około 60 tysięcy gardeł, chwilę wcześniej zaczepnie zachęcając polskich fanów do grupowego nucenia partii utworu. Gdy instrumenty ucichły, Dave przeszedł się po stanowiącym część sceny wybiegu, a następnie użył sformułowania: „Być może jest nieco za wcześnie na wspólne śpiewanie, ale to przecież Warszawa!”. Efekt? Zgromadzeni na stadionie fani natychmiast podchwycili słowa refrenu. Doskonale wypadło także Precious, a jeszcze lepiej ponadczasowe I Feel You. World in My Eyes zadedykowano zmarłemu w ubiegłym roku wieloletniemu członkowi Depeche Mode, Andy’emu Fletcherowi. W trakcie gdy zespół wykonywał utwór, na telebimach pojawiła się wizualizacja zamykającego oczy i zasłaniającego twarz dłonią Andy’ego. Równocześnie, na przeciwległych od sceny trybunach górnych PGE Narodowego, latarki telefonów zaczęły wyświetlać słowo „FLETCH”. To akcja zaproponowana przez Piotra, który postanowił złączyć oddanych fanów DM za pomocą social mediów. Mimo że litery „L” oraz „E” nie były zbyt czytelne, łatwo było wywnioskować, jaki napis próbują pokazać muzykom polscy fani. Wspaniale wypadło zaśpiewane solowo przez Martina Gore’a Strangelove, a mroczne Wrong i rewelacyjne Stripped pozwoliły na chwilę oddechu przed sekcją obowiązkowych hitów wieńczących koncert. Przed zdecydowanie najgłośniej przyjętym Enjoy the Silence (zagranym przyzwoicie, ale w sposób niewyróżniający się na tle całego setu) usłyszeliśmy jeszcze wysoce energetyczne John the Revelator z Playing the Angel, po czym zespół opuścił scenę.

Na bisy trzeba było chwilę zaczekać. Rozpoczęły się one od magicznego wykonania Waiting for the Night. Dave i Martin zaśpiewali balladę w obowiązkowym duecie, czyniąc to pośród gąszczu ludzi zgromadzonych na płycie stadionu. Okazało się, że do fosy utworzonej tuż przed wybiegiem wpuszczono Iwa – chłopca, nad którym Gahan pochylił się z mikrofonem, pozwalając mu zanucić outro utworu. Młodzieniec bez wątpienia poradził sobie z tym zadaniem, a Dave w nagrodę pogłaskał go po głowie, w międzyczasie posyłając szeroki uśmiech przyglądającemu się całej sytuacji z nieskrywaną radością Martinowi. Po wszystkim obaj panowie wycofali się do standardowo zajmowanych przez nich miejsc przed wielkim „M”. Nadeszła ostatnia szansa, by zachęcić ludzi do zabawy. Odpowiednim ku temu powodem było wykonanie słynnego Just Can’t Get Enough. Widok morza ludzi pochłoniętego tańcem spowodował, że sam ochoczo do nich dołączyłem. Pod koniec koncertu ponownie zrobiło się melancholijnie – to przez kilkukrotne powtórzenie słów „I’m taking a ride with my best friend”, stanowiących wstęp do Never Let Me Down Again. Jako ostatni usłyszeliśmy kolejny wielki hit Depeche Mode, czyli Personal Jesus. Jego wykonanie wypadło lepiej od Enjoy the Silence, ale uważam, że tego wieczoru usłyszeliśmy utwory zagrane przez grupę z większym przekonaniem. Formacja grała w Warszawie przez dwie godziny i piętnaście minut. Dodam, że nie wymieniłem wszystkich zaprezentowanych kompozycji – odsyłam więc do setlisty znajdującej się pod relacją.

Jak wypadli poszczególni muzycy? Zaskakująco dobrze. Po pierwsze nie odnotowałem żadnych większych potknięć wykonawczych – ot, Gore czasami zagrał daną frazę na jednej ze swoich gitar nieco nierówno, a Gahan tu i tam nie wyciągnął kilku partii wokalnych. Mimo tego nie wpłynęło to na mój odbiór całego występu, bowiem kondycja DM w wersji Anno Domini 2023 wciąż jest najwyższej próby. Dave Gahan na PGE Narodowym przypomniał wszystkim zgromadzonym, że wciąż jest jednym z najlepszych frontmanów na świecie. Jego kondycja jest powalająca, a umiejętności wokalne nadal robią piorunujące wrażenie. Sceniczny Dave nie uległ drastycznym zmianom względem tego, do czego Brytyjczyk przyzwyczaił nas przed laty, tyle że dziś wokalista inaczej rozkłada akcenty swojego show. Gahan wije się na scenie, kręci wokół własnej osi i angażuje swoje biodra w zmysłowym tańcu. Oddani fani grupy wiedzą, że to standardowy pakiet wrażeń serwowany przez Depeche Mode, niemniej Gahan wciąż potrafi go obronić swoją niepodważalną charyzmą. Jest ona zresztą jego najpotężniejszą bronią. Legendarny wokalista robi wszystko, by usatysfakcjonować swoich fanów, przy czym zdarza mu się także celowo zdominować publiczność, wykorzystując jeden z wielu gestów należących do szerokiej palety umiejętności zarezerwowanych wyłącznie dla najznamienitszych frontmanów. Wyjątkowo łatwo wychodzi mu pociąganie za sznurki, odbiorcy jego spektaklu robią to, czego sobie zażyczy, a każde nieznaczne potknięcie wokalne uchodzi mu na sucho. Seksapil nadal nie jest mu obcy, jednakże muzyk nie emanuje już nim tak bardzo, jak miało to miejsce w latach największej popularności grupy. Gahan zaprzestał farbować włosy i nie pokazał w Warszawie swojego torsu, do samego końca występu pozostając w odsłaniającej ramiona kamizelce. To dobrze, bo – powiedzmy sobie szczerze – muzycy Depeche Mode to dziś raczej starsi panowie i nie sposób to ukryć. Tak oto w 2023 roku, po ponad 40 latach od startu kariery słynnych Depeszów, Dave świadomie wybiera rolę „mistrza ceremonii”, odrzucając prezencję sceniczną charakteryzującą stereotypową gwiazdę rocka. I bez wątpienia wychodzi mu to z klasą, gracją i elegancją.

Martin Gore pozostawał nieco w cieniu, stacjonując za swoimi syntezatorami. Zdarzyło mu się także kilkukrotnie przemierzyć wybieg, grając na gitarze bądź śpiewając do mikrofonu. Na jego twarzy często malowało się zadowolenie z warszawskiego występu grupy. Zaznaczę, że wyraźny entuzjazm wszystkich czterech muzyków współtworzących koncertowe wcielenie Depeche Mode był mocno odczuwalny. Pojawiało się wiele uśmiechów i wzajemnych uprzejmości. Widząc je, przypomniał mi się cytat z jednego z telewizyjnych wywiadów, które udzieliła grupa w trakcie promocji Spirit. Gahan rzekł w nim: „These times we’re mostly entertainers”. Rozrywkowość, o której wspomniał wówczas Dave, zdefiniowała warszawski występ DM. W trakcie pożegnania ze zgromadzonymi na stadionie fanami widać było, że pielęgnowana latami przyjaźń Gahana i Gore’a wciąż jest bardzo żywa, ponieważ ich wzajemne reakcje wobec siebie sprawiały wrażenie szczerych, ciepłych i życzliwych. Do rzeczy – Depeche Mode koncerty gra przede wszystkim po to, by uszczęśliwić swoich fanów. Prywatnie jestem przekonany, że zdecydowana większość zgromadzonych na PGE Narodowym osób opuszczała stadion co najmniej usatysfakcjonowana tak samo, jak i ja. Przypominam, że w lutym przyszłego roku grupa zawita dwukrotnie do łódzkiej Atlas Areny. Jeżeli nie mieliście dotychczas okazji wybrać się na koncert Dave’a, Martina, Petera i Christiana, koniecznie to nadróbcie. Za kilka lat może po prostu nie być ku temu kolejnej okazji.

Setlista
Speak to Me (nagranie, wyłącznie outro)
My Cosmos Is Mine
Wagging Tongue
Walking in My Shoes
It’s No Good
Sister of Night
In Your Room (Zephyr Mix)
Everything Counts
Precious
Speak to Me
A Question of Lust
Strangelove (wersja akustyczna)
Ghosts Again
I Feel You
A Pain That I’m Used To (Jacques Lu Cont Remix)
World in My Eyes
Wrong
Stripped
John the Revelator
Enjoy the Silence

Waiting for the Night
Just Can’t Get Enough
Never Let Me Down Again
Personal Jesus

—

Wykonane przez Wojciecha Iwaszkiewicza (JakośSięKręci) zdjęcia pochodzą z koncertu Depeche Mode w Tauron Arena Kraków (04.08.2023). Pełną galerię foto z tego wydarzenia znajdziecie tutaj.

Artykuł Depeche Mode – Warszawa (02.08.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Teshub
2. Banished by Celestial Harmonies
3. Millennium of Night Bliss
4. Tenebra Corona Mundi
5. Dark Winds of Avalon
6. Lament of the Black Penetants (Glory is the Sun of the Dead)
7. Oracle of Death
8. Fear from Beyond
9. The Path to the Temple of Black Ash

Artykuł VALGRIND: streaming płyty Millennium Of Night Bliss pochodzi z serwisu KVLT.

Kilka słów o albumie:

„Memento Mori” to 15. album studyjny Depeche Mode – pierwszy w składzie Dave’a Gahana i Martina Gore’a po tragicznej śmierci współzałożyciela Andrew „Fletcha” Fletchera w 2022 roku. Płyta została wyprodukowana przez Jamesa Forda i Martę Salogni.

Pomysł na „Memento Mori” zaczął rodzić się na początku pandemii, co zaowocowało piosenkami inspirowanymi bezpośrednio tym okresem. Kolekcja składa się z 12 utworów obejmujących różnorodne nastroje: od złowrogiego początku – paranoi i obsesji – do ostatecznego rozwiązania – katharsis i radości – ze wszystkimi punktami pomiędzy.

Tracklista:
01. My Cosmos Is Mine
02. Wagging Tongue
03. Ghosts Again
04. Don’t Say You Love Me
05. My Favourite Stranger
06. Soul With Me
07. Caroline\’s Monkey
08. Before We Drown
09. People Are Good
10. Always You
11. Never Let Me Go
12. Speak To Me

Przypomnijmy, że grupa wystąpi na dwóch koncertach w Polsce. Zespół zagra:

02.08.2023 – Warszawa, PGE Narodowy
04.08.2023 – Kraków, Tauron Arena

Organizatorem koncertów jest Live Nation Polska. 

Artykuł Nowy teledysk formacji DEPECHE MODE pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł MARDUK zapowiedział nowy album pochodzi z serwisu KVLT.