Na Eternal Condemnation ’23 obok klasycznego zestawu utworów pojawiły się dodatki, na które składa się demo w wersji polskojęzycznej i zapis koncertu Jarocin ’88. Daje to łączny czas trwania sięgający prawie siedemdziesięciu minut, więc jest czego słuchać. Wygląd wydawnictwa, jak to już stało się tradycją w Thrashing, cieszy oko, wkładka wydrukowana została na grubym, śliskim papierze, zawiera wiele zdjęć i fragment bardzo zagmatwanej historii zespołu, opisujący czasy powstawania i nagrywania Wiecznego Potępienia. Demo nagrane zostało w zaimprowizowanym studio w szczecińskim Słowianinie. Nie były to łatwe czasy, jeżeli chodzi o sprzęt, więc podejrzewam, że muzycy nieźle się musieli nagimnastykować, by nagrania doszły do skutku, ale co najważniejsze, dopięli swego, nagrali debiutancki materiał i mogli rozesłać go po podziemiu, błyskawicznie zyskując rzeszę odbiorców. Zaowocowało to występami na największych festiwalach w Polsce, takich jak Sthrashydło, Shark Attack, Thrash Camp, a także w Jarocinie. Bardzo dobrą passę zespołu przerwała niestety obowiązkowa służba wojskowa, która skutecznie rozłożyła skład na łopatki, powodując pierwsze w historii zawieszenie działalności kapeli. Można się tu zastanawiać, ”co by było, gdyby” – bo zespół stracił okazję występu choćby na Metalmanii, festiwalu, który w tamtych czasach był największym i najpotężniej działającym wydarzeniem.

Wszystko to nie zmienia faktu, że Eternal Condemnation to materiał, który nadał Merciless Death kształt i wizerunek jednego z najbardziej szalonych i hałaśliwych bandów polskiej sceny. Słuchając tego dema dziś, czuję, że tak właśnie powinien brzmieć podziemny thrash metal lat 80., który zasługiwał na znacznie szersze zainteresowanie, niż mógł dostać w realiach postkomunistycznej Polski. Jakość nagrania demówki nie będzie ułatwiać odbioru wrażliwcom, którzy nie pamiętają starych czasów, ale dla old schoolowych wyjadaczy będzie to miód na uszy i rzecz iście magiczna. Chaos i hałaśliwy charakter nagrań nadaje utworom Merciless Death mocy, a rozkrzyczany do granic możliwości wokalista Grzegorz „Wiechu” Miszuk swymi opętanymi partiami nadaje kompozycjom agresji. Wiechu, czy to po angielsku, czy w wersji polskiej, brzmi, jak wyjący demon ściągnięty z zaświatów i uwięziony w pentagramie, niemogący wyrwać się poza jego granice.

Bardzo cieszy też fakt, iż udało się muzykom i wytwórni wyrwać bonusy w postaci koncertu z Jarocina ’88. Jakość nagrań skierowana jest raczej do typowych twardzieli i fanów zespołu, ale są one sporymi perełkami ze względu na czasy, w jakich je nagrano. Oddają dobrze istotę zespołu i wielką walkę z niedogodnościami sprzętowymi, które były wtedy zmorą artystów.

Często się mówi, że w jakiejś muzyce słychać diabła i ma to znaczyć, że jest dobra. Na Eternal Condemnation, w moim uznaniu, można wyczuć prawdziwą diabelską obecność. W całym tym agresywnym szaleństwie obecność rogatego musiała mieć swój wpływ, a muzycy musieli sprzedać mu swe dusze, bo nie wyobrażam sobie, by bez jego bezpośredniego błogosławieństwa można było stworzyć takiego piekielnego bastarda.

Thrashing Madness na Facebook’u.

Artykuł MERCILESS DEATH – „Eternal Condemnation” (1987/2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Po wielu moich podnietach, „ochach” i „achach” nadszedł czas zmierzenia się z materiałem, który sprawia mi trochę kłopotu. Ale po kolei.

The Beginnig of Darkness (Epitaph) nagrany został w innym składzie niż poprzedni From Hell. Na stanowisku wokalisty pozostał lider Grzegorz Miszuk, za bas wziął się Marek Żak, a na gitarze Mariusza Zdrodowskiego zastąpił Paweł Kasiarz, przez co na tym albumie mamy do czynienia z trzema piątymi składu, jaki stworzył pierwsze demo Eternal Condemnation z 1987 roku. Takie okoliczności w teorii powinny być kluczem do sukcesu, ale okazuje się, że nic nie jest zerojedynkowe i nawet użycie kilku nagrań z tego dema nie zagwarantowało płycie stuprocentowej zajebistości.

Muzycznie projekt utrzymuje na albumie swoją ścieżkę, czyli kładzie nacisk na hybrydę thrashu z death metalem, którego forma w zespole przyjęła się świetnie. Przy okazji The Beginning… mamy do czynienia z wieloma mocnymi riffami, dobrymi patentami i sprawdzonymi songami z kvltowej demówki i od strony kompozytorsko/aranżacyjnej wszystko gra jak należy. Utwory mają potencjał i przy dobrych wiatrach mogły uderzyć jak te z wcześniejszych materiałów. Zastrzeżenia za to mam do jakości wykonania i nagrania tych utworów. Mam wrażenie, jakby wszystko zagrane zostało nieco niechlujnie, bądź niedokładnie. O ile wolne partie siedzą wzorowo, o tyle szybsze wpadają w chaotyczne rejony, które nieco psują odbiór. Możliwe, że to uczucie wywołuje miks i mastering, ciężko mi określić, ale czuć, że coś tu zostało odpuszczone i muzykom przydałoby się współpracować przy produkcji z kimś, kto wytknie im ewentualne błędy i nierówności bez skrupułów. Niechlujność także muszę zarzucić wokaliście, którego partie często sprawiają wrażenie, jakby pozbawione były późniejszej edycji, obróbki i „prostowania”.

Nie wiem, dlaczego muzycy postanowili odpuścić sobie dalszą pracę pod logo Merciless Death, ale powiem szczerze, że czasem lepiej odpuścić, niż ciągnąć coś na siłę. Materiał na The Beginning of Darkness (Epitaph) pokazał, że załodze zabrakło wiatru w żaglach, by nagrać album optymalny i godny spuścizny zespołu. Pomiędzy dobre pomysły wkradła się „łatwość” nagrywania i produkowania w domu bez nadzoru i krytyki kogoś z zewnątrz, przez co mamy do czynienia z krążkiem niedoskonałym, gubiącym gdzieś swój potencjał. Szkoda. Dziwnym też wydaje się fakt, iż albumu nikt nie umieścił na YouTube.

Thrashing Madness na Facebook’u.

Artykuł MERCILESS DEATH – „The Beginning of Darkness (Epitaph)” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Włączając po raz pierwszy From Hell nie byłem pewien, czego się spodziewać, historia nie raz pokazała, że reuniony udają się rzadko, albo udają się, ale nie od razu – potrzebują kilku wydawnictw i wielu koncertów, by wrócić na tory. Merciless Death może dzięki temu, że w okrojonym składzie, może dzięki uporowi, może dzięki talentowi, albo dzięki każdemu z tych składników nagrali album godny. Godny swojej historii, godny swojego powrotu i godny, by uczcić nim zmarłego Jarka. Thrash/death metal, jaki zespól tworzył kiedyś, na From Hell w końcu nabrał ogłady, znalazł swój balans. Materiał na płycie uderza staroszkolną atmosferą, dobrym podejściem do aranżu i idealnym wyczuciem tego, czym było Merciless Death u zarania swych dziejów. Muzycy nie silili się na wplatanie nowości, bycie na czasie i w okresie, w którym granie old school było absolutnie passe, nagrali płytę kompletnie niekoniunkturalną. Utwory utrzymane w średnich tempach kipią świetnymi riffami i zapamiętywalnymi wersami/refrenami, czyli tym, czego osobiście w thrash metalu potrzebuję. Co prawda słychać, iż wokalista nie miał czasu i okazji na nowo zedrzeć sobie głosu, ale jak dla mnie dodaje to smaku i surowości całości.

Wisienką na czarcim torcie jest cover nagrany dla Leszka Sianożęckiego, prowadzącego Thrashing Madness, znanego także z udzielania się w nieświętym Holy Death. Muzycy postanowili podziękować mu za współpracę nagraniem utworu Holy Death, który w ich wykonaniu brzmi jak wyrwany z To Mega Therion Szwajcarów z Celtic Frost. Ciekawa interpretacja i bardzo fajny hołd.

Thrashing Madness na Facebook’u.

Artykuł MERCILESS DEATH – „From Hell” (2011) pochodzi z serwisu KVLT.

Słuchając teraz tego materiału, krótko po przypomnieniu sobie świetnego Holocaust, faktycznie odbieram go jako płytę zespołu, któremu los nie sprzyjał, co przełożyło się na złą atmosferę w studio, a co za tym idzie – na materiał, który, mówiąc trywialnie, nie urywa d**y. Merciless był zawsze huraganem szaleństwa, nieobliczalnym żywiołem, a na Sick Sanctities cała ta nieprzewidywalność uleciała i zamiast albumu genialnego, polskie podziemie dostało krążek dobry, ale jakby niezdecydowany, pozbawiony wyjątkowości typowej dla szczecińskiej załogi. Proszę nie zrozumieć mnie źle, płytę uważam nadal za kawał zajebistej, staroszkolnej łupanki i kocham jego brzmienie, ale mam wrażenie, że gdyby w zespole działo się w tamtym czasie lepiej, to stałby się kanonem, a nie solidnym wspomnieniem starych czasów.

Jednak czasu nie da się cofnąć i należy się cieszyć, że w ogóle sfinalizowano ten album, bo jest tu kilka naprawdę potężnych songów. Zespół już na starcie pokazuje, że konwenanse ma gdzieś i zaczyna płytę jakby od dwóch introsów pod rząd, co się bardzo rzadko spotyka (kojarzę tylko, że jeszcze Morbid Angel pozwoliło sobie na taki ruch). Muzycznie mamy tu do czynienia z thrash/death metalem, co może zaskakiwać. Materiał z poprzedzającego płytę dema wskazywał raczej, iż zespół pójdzie w stricte death metalowe klimaty, tym bardziej, że takie były wtedy trendy (i zapewne też naciski ze strony wytwórni) – ale w końcu nie poszedł.

Przyznaję, że wolę utwory silniej zaprawione śmierć metalem, zagrane są tu fachowo, pozbawione fajerwerków i nastawione na dobry riff i flow, a nie na szybką łupankę. Przytoczę tu tytuły Mirrors of Inferno i tytułowy Sick Sanctities – to kawałki, które zdecydowanie się wyróżniają i gdyby cała płyta utrzymywała taki poziom, to zmiotłaby ówczesną konkurencję z powierzchni ziemi.

Niestety tak się nie stało i jak to mówią: ludzi szkoda, ale trzeba żyć dalej. Ja się cieszę, że posiadam ten album na półce, zapewnia mi dobrą zabawę, a o to w tym ostatecznie chodzi. Polski metal jest świetny i Merciless Death jest jednym z mocniejszych na to dowodów.

Artykuł MERCILESS DEATH – „Sick Sanctities” (1993/2009) pochodzi z serwisu KVLT.

Minęło sporo lat, od kiedy Thrashing wypuścił to wznowienie, ale ta muzyka się nie zestarzeje nigdy, a mam też wrażenie, że w ostatnim trzydziestoleciu nie było nigdy takiego brania na lata 90. jak teraz. Ludzie ubierają się jak w tamtym okresie, słuchają starej muzy, starają się też robić muzykę nową, ale stylizowaną na tamte czasy. Widać to wszędzie, nie tylko na scenie metalowej – także w mainstreamie i w modzie. Mody jak wiadomo przychodzą i odchodzą, ale takie rodzynki jak Holocaust pozostaną już na zawsze i uważam, że każdy szanujący się maniak starych brzmień powinien znać ten materiał i mieć go na półce. Death metal grany przez Merciless Death na odświeżonej demówce brzmi wyśmienicie, bardzo podziemnie, brudno i agresywnie. Ich muzyka była dzika, bardzo mocno zakorzeniona w technicznym thrash metalu, przez co kompozycje są złożone, połamane i przy pierwszym kontakcie mogą się wydawać hałaśliwe. Jak ktoś zna ten materiał, to oczywiście na srebrnym krążku łyknie go jak aspirynę na kaca, a nowi odbiorcy będą musieli trochę z zespołem zostać, by w pełni go docenić, ale nie uwierzę, że mógłby się nie spodobać, gdyż jest to esencja polskiego stylu niszczenia sztuką śmierci. Od pierwszych sekund klimatycznego intra wprowadzającego do The Last Hour (Nuclear Holocaust) czarują staroszkolnym klimatem, który w pełnej krasie rozbrzmiewa z ciężarem riffu otwierającego kompozycję. Cały materiał wzbogacony jest w wiele akustycznych wstawek nadających utworom apokaliptyczny klimat i je urozmaicających.

Jako bonus do dema został dołożony zapis występu Live In Thrash Camp 1988, składający się z czterech kompozycji i intra. Jakość tych nagrań pozostawia wiele do życzenia, ale, łojezułomatko, jak to niszczy! Merciless Death w tamtym czasie był na scenie bardzo bezkompromisowy i dziki, co słychać, i mam wrażenie, że w tej konwencji dopiero pokazuje, czym był u swych początków. Bardzo dziki i szalony thrash kojarzyć się może z klasykami niemieckich wyjadaczy z Protector, ale czy Niemcy byli kiedykolwiek tak żywiołowi jak nasi destruktorzy, to nie wiem. Wiem natomiast, iż Holocaust to kawał zajebistej muzy i totalny must have.

Artykuł MERCILESS DEATH – „Holocaust” (1992/2009) pochodzi z serwisu KVLT.