Po dwóch latach zmagań, a dokładnie pod koniec stycznia tegoż roku Ceild wypuszcza krążek o krótkiej nazwie A View. Znalazło się na nim dziewięć autorskich kompozycji o zabarwieniu eksperymentalno-metalowym. Słuchając debiutu tej formacji nie mogę oprzeć się wrażeniu, że Francuzi poszukują swojej własnej drogi, swoich własnych brzmień. Co oczywiście się im chwali.

Kompozycje z A View zaskakują swoją energetycznością oraz, można wręcz rzec, lirycznością. Pomimo braku tekstów, podczas słuchania dźwięków tego albumu ma się nieodparte wrażenie, że jest w tym jakaś niewypowiedziana historia. Dla każdego opowieść ta może być inna, choć autorzy we wkładce pozostawiają małe wzorce myślowe, wiersze, które mają zaprowadzić słuchacza w rejony ich wyobrażeń.

Numery Ceild są nasycone wieloma różnymi gatunkami muzycznymi, Panowie czerpią z wielu stylów tworząc złożony, momentami chaotyczny metal. Muzyka ta jest progresywna, eksperymentalna, brutalna i w niektórych momentach atmosferyczna, a to wszystko od czasu do czasu podlane jest skondensowanym groovem.

Brzmienie A View jest bardzo wyraźne, ale przez gęstość kompozycji tworzy coś na kształt chaosu. Nie zmienia to jednak faktu, że wszystko jest bardzo dobrze przemyślane i dobrze wykonane – słuchać, że Francuzi posiadają kunszt w swych dłoniach. Tempo A View jest raczej szybkie, oczywiście kryje w sobie kilka krótkich, atmosferycznych wstawek, jak na przykład w utworze Elephant. W nim to słychać jednego z gości tej płyty, a mianowicie wiolonczelistę Raphaëla Verguina. Dźwięki jego instrumentu koją zszargane nerwy, lecz tylko na kilka sekund. Chwilę później wiolonczela łączy się z ciężkimi gitarami i perkusją, przez co chaos wraca. Drugim gościem na tym albumie jest saksofonista Manuel Rubio, którego można usłyszeć w utworze Sailed.

A View nie jest albumem dla tych, którzy nie czują muzyki instrumentalnej oraz zarazem eksperymentalnej. Dlaczego? To łatwe – może po prostu znudzić. Pomimo dużego kunsztu, dużej palety zmiksowanych gatunków, oraz nawet z tak dobrymi zmianami rytmu, na jakie tu natrafiłem, muzyka Ceild jest ciężka w odbiorze. Reasumując wydawnictwo ciekawe, ale nie powalające.

Artykuł CEILD – „A View” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Moje uszy muszą mnie szczerze nienawidzić za słuchanie takich płyt. Wwiercający się w głowę hałas. Niszczący atak dźwięków. Dyskomfort. Czego innego można było się spodziewać, gdy dwa zespoły, znane w świecie hałaśliwego metalu, łączą siły wydając wspólny album? No cóż… Trochę lepszej muzyki. Mieliśmy szansę na doświadczenie kolejnego przesunięcia granic metalowej ekstremy. Płyty, która mogłaby określić nowe znaczenie hałasu. Zamiast tego dostaliśmy zapis prób wspólnego zgrania się, luźnego zbioru pomysłów upchniętych w ramach utworów. Brzmi to niekiedy jakby sami muzycy po prostu grali na raz wymyślone przez siebie motywy, niejako zapominając o tworzeniu jakiejkolwiek całości. Hałas, który miał miażdżyć, razi monotonią. I po jakimś czasie słuchacz pyta sam siebie „Czy gdziekolwiek to prowadzi?”. Ocena na koniec tej recenzji byłaby zapewne o wiele niższa gdyby nie dwa utwory – Fleshworks i The Little Death. Wtedy właśnie zespoły prawdziwie współpracują niemalże topiąc słuchacza w dźwiękowym brudzie. Chwytają za gardło i nie puszczają dopóki nie rozpadniesz się pod naporem sonicznej destrukcji. Warto było męczyć swoje uszy dla tych dwóch utworów.

Autorem jest Naird (Adrian).

Artykuł THE BODY & FULL OF HELL – „One Day You Will Ache Like I Ache” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.