metal industrialny - KVLT

Brytyjski GODFLESH zapowiada przedostatni album „Decay”. Premiera singla „Living/Ending”

Piotr — Thu, 13 Aug 2026 08:04:04 +0000

Legenda industrial metalu Godflesh zapowiedziała swój dziesiąty i zarazem przedostatni album studyjny. Płyta zatytułowana Decay ukaże się 25 września nakładem Relapse Records (pre-order). Pierwszą zapowiedzią wydawnictwa jest utwór „Living/Ending„.

Na nowym albumie Justin K. Broadrick i Ben Green ponownie rozwijają charakterystyczne dla Godflesh połączenie industrialnego chłodu, mechanicznej rytmiki, potężnego basu i przytłaczających gitar. „Decay” będzie następcą wydanej w 2023 roku płyty Purge.

Oba wydawnictwa wyrosły z tej samej obszernej puli kompozycji. Broadrick najpierw wybrał utwory najlepiej odpowiadające koncepcji „Purge„, natomiast pozostały materiał zamierzał opublikować jako kolejny album. Wydanie płyty opóźniło się jednak ze względu na poszukiwania odpowiedniej wytwórni oraz późniejsze zmiany wprowadzone przez muzyka do ukończonych już nagrań.

Broadrick przyznał, że wieloletni, intensywny sposób śpiewania w Godflesh przyczynił się do pogłębienia problemów zdrowotnych. Wcześniej muzyk poinformował także o zakończeniu działalności koncertowej zespołu. „Decay” ma być przedostatnim pełnowymiarowym wydawnictwem w historii formacji.

Nowy materiał obejmie sześć kompozycji. Otwierający promocję singiel „Living/Ending” przynosi ciężkie, zapętlone riffy, pulsujący bas i bezlitosną rytmikę automatu perkusyjnego, pozostając rozpoznawalnym rozwinięciem brzmienia, które Godflesh kształtuje od końca lat 80.

Tracklista:

Master and Slave
Living/Ending
Feral Colony
Fear of Man
Fodder
Consume Me

Artykuł Brytyjski GODFLESH zapowiada przedostatni album „Decay”. Premiera singla „Living/Ending” pochodzi z serwisu KVLT.

Nine Inch Nails – Berlin (02.07.2018)

Animal — Sun, 02 Sep 2018 17:30:23 +0000

NIN English Ver (1)

Kiedy przeczytałem na oficjalnej stronie zespołu informację, że Nine Inch Nails gra w Berlinie 2giego lipca bieżącego roku, wiedziałem, że muszę się tam znaleźć. To właśnie w stolicy Niemiec widziałem ich po raz pierwszy, jako zbuntowany, wychudzony osiemnastolatek ze skłonnościami do substancji psychoaktywnych i chroniczną depresją, dla którego Trent Reznor był bogiem. Promowali wtedy dwupłytowy album „Fragile”(1999), dramatycznie piękny tekstowo i muzycznie doskonały twór oraz genialną koncertową maszynę, która wryła mi się w pamięć dzięki wizualizacjom rzucanym na ogromny transparentny ekran.

NIN jest do tej pory wzorem brzmienia, do którego staram się dążyć w swoich utworach, więc po osiemnastu latach słuchania ich studyjnych albumów i oglądania zamieszczanych na YouTube występów na żywo, postanowiłem wyjść w końcu z domu na koncert inny niż własny. Jakie było moje zdziwienie i rozczarowanie, kiedy to jak każdy grzeczny fanboy zapłaciłem dwukrotną cenę za bilety na czarnym rynku, bo wszystkie rozeszły się zanim zdążyłem zareagować i kupić jakikolwiek w autoryzowanym punkcie sprzedaży…ale, ale… nie czas i miejsce na wypowiedź na temat wadliwego systemu sprzedaży, bo założę się, że mądrzejsze ode mnie osoby pisały o tym.

„W dniu koncertu, spacerując po Berlinie, tu i ówdzie, aczkolwiek nad wyraz często, zdarzało mi się zobaczyć ubranych na czarno ludzi z charakterystycznym trzyliterowym logo niekwestionowanego króla amerykańskiego industrialu, który po trzydziestu latach kariery muzycznej i obecności na światowej scenie nadal potrafi zaskoczyć” mówiłem do siebie cały czas w drodze na stację metra, żeby zapamiętać to, co właśnie piszę. „Pictures in my head of the final destination/ all lined up/ (all the one’s that aren’t allowed to stay)” usłyszałem nagle wyrwany ze swoich myśli. U-bahn jadący w pobliże Zitadelle Spandau, gdzie show miało się odbyć był takimi osobami zapchany. „Tried to save myself but myself keeps slipping away” śpiewał Trent dalej w moich słuchawkach, wybrany randomowo z całej playlisty mojego telefonu. Utwór pasował jak ulał. Sama Zitadelle Spandau, „obejmująca cztery bastiony warownia, jest jedną z najznaczniejszych i najlepiej zachowanych renesansowych fortec w Europie i wygląda potężnie, mimo iż ze starszego średniowiecznego zamku zachowały się jedynie XIII-wieczna wieża Juliusza, obecnie służąca za widokową, oraz palatium z XV stulecia”, jak przeczytałem w przewodniku; leży spory kawałek od stacji, na której wszyscy wysiedliśmy. Obiekt może pomieścić do 10000 osób, więc nieprzerwany strumień tłumu pielgrzymował pomiędzy supermarketem i zapewne jego sekcją monopolową, a wejściem na teren zamku. Późne popołudnie powoli przechodziło w wieczór, kiedy przeszedłem przez punkt ochrony po dokładnej kontroli, co raczej mnie ucieszyło, a nie zdenerwowało, biorąc pod uwagę ryzyko, jakie niesie ze sobą każda duża impreza w roku 2018.

W oczekiwaniu na koncert chodziliśmy bez celu po terenie imprezy z fotografem, moim przyjacielem od czasów szkoły podstawowej, Gracjanem Donarskim, z którym byłem na NIN 18 lat temu i którego zdjęcia możecie obejrzeć czytając ten artykuł, lądując oczywiście, jak zwykle na sam koniec, w kolejce do baru. Czas zatoczył kolejne koło… „O, cześć, Adam.” powiedziałem automatycznie podając mu dłoń i poprawiając koszulkę z napisem BEHEMOTH 93 na plecach, jedyny czysty t-shirt, jaki został po długim wyjeździe, trochę zdziwiony widokiem uśmiechniętego Nergala za plecami. Pan Darski okazał się być miłym jegomościem bez specjalnego zadęcia, przybijającym piątki i aktywnie pozującym do niezliczonych selfie, które ludzie sobie z nim robili. Jakoś wtedy supportujący DJ, VATIKAN SHADOW, zaczął swój beznadziejny set zanudzając mnie do granic możliwości. Wydawał się bawić dobrze sam ze sobą, pokazując raz na jakiś czas środkowy palec.

Nine Inch Nails weszło na scenę o godzinie 21.00 w kłębach sztucznego dymu oraz wszędzie wciskającego się prawdziwego kurzu, przy dźwiękach piosenki Angelo Badalametiego „Fireman”. Po wybrzmieniu ostatniej nuty utworu autora ścieżki dźwiękowej m.in. do „Twin Peaks”, od razu zaczęło się „Branches/Bones”, będące również początkiem EP „Not the Actual Events”(2016). Ściana dźwięku w resztkach zachodzącego właśnie gdzieś tam, nieważnego już, Słońca. Cała uwaga publiczności skupiła się się na światłach, energii i muzyce generowanej na scenie przez Trenta i jego załogę. „Wish”, które zagrali potem zdezorientowało mnie nieco, bo to kawałek z „Pretty Hate Machine”(1989), ale zdecydowanie zmiotło z nóg i zorientowałem się, że bezwiednie drę ryja razem z wieloma innymi uczestnikami show. Okazało się, że koncert był pełen takich niespodzianek, bo NIN zagrało piosenki z całej swojej 30-sto letniej kariery, co chwilę prezentując jakiś nowszy utwór, np. koncertowe wykonanie „Raptile (with Closer tease)” urwało mi głowę, zaraz po tym zostałem skonfrontowany z „Shit Mirror”, ekscentrycznie mrocznym, potężnym i prowokującym połączeniem muzyki i tekstu, które wyraźnie pokazuje, że Nine Inch Nails nadal tworzy nowatorski brzmieniowo materiał bez rezygnowania z tak charakterystycznego dla siebie pazura. „Gave up” słuchaliśmy już z większego oddalenia od sceny, zaraz przy barze, gdzie jak na mój gust było słychać lepiej. „Even Deeper”, przedostatnia piosenka zaprezentowana na żywo tamtego wieczoru, przeszła powoli w „Hurt”, utwór, który od wydania „Downward the Spiral„(1994) zawsze grają na koniec gigu, i wiedzieliśmy, że to początek końca tego magicznego wieczoru i początek zwykłej lipcowej nocy.

Zachrypnięty i oczarowany nieustającą koncertową świeżością NIN skierowałem się do wyjścia, żeby utknąć w dzikim tłumie, który skumulował się przy bramie. Resztę wieczoru byłem zmuszony spędzić w samochodzie wracającym do kraju, ale jakoś mi to nie przeszkadzało zbytnio, ponieważ z głośników dalej sączyło się Nine Inch Nails. Wniosek nasuwa się jeden: muszę częściej niż raz na osiemnaście lat wychodzić ze studia na koncerty moich ulubionych zespołów.

Artykuł Nine Inch Nails – Berlin (02.07.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

SFENSON 6669 – „ErrorZ” (2016)

Paweł Lach — Thu, 29 Dec 2016 08:39:23 +0000

Gdy muzyk sam sobie sterem, żeglarzem i okrętem, zwykle przypomina zamkniętego w alchemicznym laboratorium maga, któremu eksperyment łatwo może wymknąć się spod kontroli. Jednej osobie, decydującej o całości artystycznej wizji, brak czasem dystansu i łatwo w ten sposób popaść w samouwielbienie i brak krytycyzmu. Ale Damian Bednarski – Bydgoszczanin, kryjący się pod pseudonimem/ksywą Sfenson, udzielający się w kapelach Unborn Suffer i Kontagion – nie zatraca się w swym solowym projekcie, doskonale wie co che osiągnąć, choć towarzyszy temu szczypta szaleństwa. W przeciwieństwie do wielu, którzy zagubili się w swych samotnych eksperymentach, Sfenson panuje nad żywiołami różnych stylistyk, a w swym dźwiękowym laboratorium miesza przeróżne składniki, czasem z pewnym ryzykiem, niekoniecznie w oczywisty sposób do siebie pasujące.

Wypuszczony w świat w 2013 mini album ErrorZ został przez Sfensona zremasterowany oraz zremiksowany ponownie i wydany tym razem przez wytwórnię Infernum Media. I bardzo dobrze, że omawiany materiał ponownie wypełznął na światło dzienne, bo jego muzyczna zawartość intryguje i w światku undergroundu wyróżnia się, jako coś mocnego, świeżego, pozbawionego kompleksów i zahamowań. Weźmy za przykład serwowany na początek kawałek Quarrel – energetyczny, niepokojący, przesterowany bas, bulgotliwy głos gitar, industrialny posmak, deathowy wokal, fragment, który może przypominać co bardziej brudne i narkotyczne numery z albumu Bleach Nirvany (nawet Damian zamienia growl na niby „cobainowy” zaśpiew).

Znajdziemy na EP-ce coś z bujającej, nieokrzesanej energii Sepultury (Rage), a do tego posuwiste, wciągające, mocne, ale i hipnotyzujące riffy – by wymienić te z Pain Despair (tutaj odzywa się też akustyczna, choć podana z nerwem gitara) albo Anthem (z kobiecym wokalem i atmosferycznym odjazdem). Bardzo nośna zagrywka w bonusowym Empty z pewnością wyrwie Was ze osobistej „strefy komfortu”, która ogranicza muzyczny samorozwój, a klimatyczna gitara na koniec tej kompozycji ukoi z kolei zszargane nerwy. W Choice spotykają się dwa światy – łagodny, akustyczny i zmechanizowany, złowieszczy, co daje efekty finalny w postaci „chorej” ballady.

Zazwyczaj podobne wydawnictwa przemykają niezauważone. Szkoda, by stało się tak tym razem, bo Sfenson z wielkim wyczuciem korzysta z różnych patentów rockowego, industrialnego i ekstremalnego grania, serwując danie, które nie dla wszystkich będzie strawne, ale w którym zasmakuje wielu maniaków. Fani mocnych eksperymentów, niemniej podanych z pomysłem i na swój sposób chwytliwych, powinni czuć sporą satysfakcję z obcowania z tymi dźwiękami.

Oficjalna strona na Facebooku

ErrorZ by Sfenson 6669

Artykuł SFENSON 6669 – „ErrorZ” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.