Deformeathing Production w kooperacji z zespołem Dragon przygotowuje reedycję albumu „Sacrifice” z 1994 roku. Płyta ukaże się zarówno w formacie CD jak i LP. Album ten pojawi się po raz pierwszy jako CD jewelcase z obwolutą slipcase oraz będzie to absolutna premiera w formacie winylowym. Pre-order jest dostępny tutaj.

Oryginalnie „Sacrifice” ukazał się w 1994 roku tylko w formie kasety magnetofonowej wydanej nakładem Baron Records. Na płycie znalazło się 12 utworów + intra. W 2009 roku płyta doczekała się reedycji w barwach Metal Mind Productions w formie limitowanego digipack’a.

Na potrzeby reedycji, „Sacrifice” został poddany ponownemu masteringowi, za który odpowiedzialny jest Piotr Mańkowski z Coverius Studio.
Za nową oprawę graficzną zadbał Paweł Ozon z XXV The Sign.

Artykuł Wznowienie płyty DRAGON „Sacrifice” na CD i winylu pochodzi z serwisu KVLT.

Muzycznie „Cochise” kontynuuje ścieżkę wyznaczoną przez wcześniejsze produkcje zespołu, łącząc energetyczne utwory o ciężkich, niemal metalowych brzmieniach z bardziej subtelnymi, nastrojowymi kompozycjami. Teksty, pełne zaangażowania i emocji, doskonale współgrają z dynamicznymi i kreatywnymi riffami, tworząc harmonijną całość. Album pokazuje, że zespół potrafi pozostać wierny rockowym korzeniom, jednocześnie wprowadzając świeże i oryginalne elementy do swojej twórczości.

Na szczególną uwagę zasługują dwa utwory, „Trouble in the Streets of Happiness” i „Garden of the Bones”, w których na fortepianie zagrał wybitny artysta Leszek Możdżer. Tradycyjnie, na płycie znalazł się cover, tym razem jest to utwór Elvisa Presleya „Burnning Love”.

„Cochise” to album, który dowodzi, że zespół nie tylko pozostaje na szczycie, ale również nie boi się eksperymentować, wzbogacając swoje brzmienie o nowe, inspirujące pomysły. Wydawcą płyty jest Metal Mind Productions.

W 2024 roku zespół Cochise świętuje XX lat na muzycznej scenie! Poniżej klip do otwierającego płytę utworu „Say2You”.

Lista utworów:

1. Say2You
2. Trouble in the streets of happiness
3. Den of thieves
4. Supreme
5. Garden of the bones
6. Summer sounds
7. About the boy
8. Pain of hope
9. Burning love

Cochise – skład:

Paweł Małaszyński – wokal
Wojtek Napora – gitara
Radek Jasiński – bas
Grzegorz Hiero – perkusja

Artykuł COCHISE zdradza szczegóły nowej płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Krążek nagrano w częstochowskim MP Studio i jest swego rodzaju zwieńczeniem wieloletniej obecności scenicznej tego wybitnego artysty, ale jednocześnie – początkiem jego nowej drogi. Dziesięć premierowych utworów to doskonała propozycja dla miłośników klasycznego rocka, który dla Kupczyka stanowi niewyczerpane źródło inspiracji.

W solowym projekcie towarzyszą Grzegorzowi:

Paweł 'Gunsess’ Oziabło
Grzegorz 'Ornette’ Stępień
Łukasz Marek

W uniwersalnych tekstach autorstwa Grzegorza oraz ’Ornette’a’ każdy słuchacz rozpoznać może bliskie sobie emocje, a połączenie klasycznego rocka z nowoczesnym brzmieniem to ukłon w stronę kolejnych pokoleń fanów wokalisty.

Grzegorz Kupczyk komentuje:

Oddaję w Wasze ręce pierwszą płytę firmowaną moim nazwiskiem, na której usłyszycie dziesięć całkowicie nowych utworów.

Przymierzałem się do tego od kilku lat i dopiero 4 lata temu za namową Grześka Stępnia zacząłem myśleć o tym poważnie. Grzegorz zaproponował udział Pawła i Łukasza okazało się to strzałem w dziesiątkę, bo to nie tylko wspaniali kompani, ale i znakomici muzycy. Ich pogoda ducha i radość życia jak i swobodne podejście do twórczości zaowocowały tym materiałem.
Całość powstała w cztery słoneczne dni, gdy zamknęliśmy się w Domu Kultury w Narewce. Usłyszycie tutaj kapitalną sekcję oraz fenomenalne solowe partie Pawła Oziabło. Pracowaliśmy wspólnie i razem aranżowaliśmy. Niezwykle pomocny w studio był Grześ „Ornette” Stępień. Jest wyjątkowy.

Do współpracy w sferze tekstowej oprócz „Ornette’a” zaprosiłem także Tomka Staszczyka, z którym miałem przyjemność współpracować już przy poprzednich płytach. Moje zaproszenie przyjęła także Magdalena Kupczyk i Maria „MARIHUANA” Wietrzykowska (CETI), co dodaje niepowtarzalnego klimatu. Marysia jak zwykle wprowadza coś nieuchwytnego, magicznego swoim głosem.
Inny Kupczyk? Być może, choć będąc wierny samemu sobie, nie chciałem oderwać się od tego, co kocham najbardziej w muzyce.

Grzegorz Kupczyk swoją muzyczną przygodę zaczął z formacją Kredyt, ale stałe miejsce w polskim metalowym panteonie zyskał dzięki dokonaniom z grupą Turbo, z którą nagrał takie kultowe płyty jak m.in. „Dorosłe dzieci” czy „Kawaleria Szatana”. W 1989 roku założył zespół CETI, z którym działa do dziś dnia i wydał 12 płyt studyjnych, z czego ostatnia, „CETI”, ukazała się w 2022 roku. W trakcie swojej muzycznej kariery współpracował też z takimi formacjami jak m.in. Aion, Panzer X, Esqarial, Kruk i Non Iron. W 2012 roku za wybitny wkład w kulturę narodową Kupczyk uhonorowany został Złotym Krzyżem Zasługi.

Tracklista:
01. Impromptu (instrumental)
02. Emigrant
03. Sowa
04. Sexysen
05. Rubikon
06. Zaklinacz deszczu
07. Głowa Kasandry
08. Edi
09. Myśli i chmury
10. Mówiąc o miłości

Artykuł GRZEGORZ KUPCZYK prezentuje nowy singiel pochodzi z serwisu KVLT.

Płyta nagrana została w częstochowskim MP Studio i jest swego rodzaju zwieńczeniem wieloletniej obecności scenicznej tego wybitnego artysty, ale jednocześnie – początkiem jego nowej drogi. Dziesięć premierowych utworów to doskonała propozycja dla miłośników klasycznego rocka, który dla Kupczyka stanowi niewyczerpane źródło inspiracji.

W solowym projekcie towarzyszą Grzegorzowi:

Paweł 'Gunsess’ Oziabło
Grzegorz 'Ornette’ Stępień
Łukasz Marek

W uniwersalnych tekstach autorstwa Grzegorza oraz „Ornette’a” każdy słuchacz rozpoznać może bliskie sobie emocje, a połączenie klasycznego rocka z nowoczesnym brzmieniem to ukłon w stronę kolejnych pokoleń fanów wokalisty.

Grzegorz Kupczyk komentuje:

Oddaję w Wasze ręce pierwszą płytę firmowaną moim nazwiskiem, na której usłyszycie dziesięć całkowicie nowych utworów.

Przymierzałem się do tego od kilku lat i dopiero 4 lata temu za namową Grześka Stępnia zacząłem myśleć o tym poważnie. Grzegorz zaproponował udział Pawła i Łukasza okazało się to strzałem w dziesiątkę, bo to nie tylko wspaniali kompani, ale i znakomici muzycy. Ich pogoda ducha i radość życia jak i swobodne podejście do twórczości zaowocowały tym materiałem.
Całość powstała w cztery słoneczne dni, gdy zamknęliśmy się w Domu Kultury w Narewce. Usłyszycie tutaj kapitalną sekcję oraz fenomenalne solowe partie Pawła Oziabło. Pracowaliśmy wspólnie i razem aranżowaliśmy. Niezwykle pomocny w studio był Grześ „Ornette” Stępień. Jest wyjątkowy.

Do współpracy w sferze tekstowej oprócz „Ornette’a” zaprosiłem także Tomka Staszczyka, z którym miałem przyjemność współpracować już przy poprzednich płytach. Moje zaproszenie przyjęła także Magdalena Kupczyk i Maria „MARIHUANA” Wietrzykowska (CETI), co dodaje niepowtarzalnego klimatu. Marysia jak zwykle wprowadza coś nieuchwytnego, magicznego swoim głosem.
Inny Kupczyk? Być może, choć będąc wierny samemu sobie, nie chciałem oderwać się od tego, co kocham najbardziej w muzyce.

Grzegorz Kupczyk swoją muzyczną przygodę zaczął z formacją Kredyt, ale stałe miejsce w polskim metalowym panteonie zyskał dzięki dokonaniom z grupą Turbo, z którą nagrał takie kultowe płyty jak m.in. „Dorosłe dzieci” czy „Kawaleria Szatana”. W 1989 roku założył zespół CETI, z którym działa do dziś dnia i wydał 12 płyt studyjnych, z czego ostatnia, „CETI”, ukazała się w 2022 roku. W trakcie swojej muzycznej kariery współpracował też z takimi formacjami jak m.in. Aion, Panzer X, Esqarial, Kruk i Non Iron. W 2012 roku za wybitny wkład w kulturę narodową Kupczyk uhonorowany został Złotym Krzyżem Zasługi.

Tracklista:
01. Impromptu (instrumental)
02. Emigrant
03. Sowa
04. Sexysen
05. Rubikon
06. Zaklinacz deszczu
07. Głowa Kasandry
08. Edi
09. Myśli i chmury
10. Mówiąc o miłości

Artykuł GRZEGORZ KUPCZYK wydaje nową płytę pochodzi z serwisu KVLT.

W związku z tym, mamy dla fanów muzyki na nośniku fizycznym konkurs, w którym można wygrać wyżej wspomniane wydawnictwa.
Co zrobić aby zdobyć jedną z nich, albo wszystkie?

Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Polubienie i publiczne udostępnienie konkursowego postu nie jest niezbędne, ale mile widziane i wykonanie tych czynności może zwiększyć szanse na wygraną.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Konkurs_CD_MMP_2024 dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu oraz w wiadomości napisać dlaczego to Ty powinieneś/aś otrzymać konkursowe płyty CD.

Na zgłoszenia czekamy do środy (31.01.2024) do godziny 20:00.
Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.
Biorąc udział w konkursie, akceptujesz regulamin strony internetowej www.KVLT.pl.

Artykuł Wygraj płyty CD od Metal Mind Productions pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Blind Guardian – Warszawa (26.09.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Scardust – Warszawa (26.09.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Pantera

Hatebreed

Crowbar

Illusion

Flapjack

Subterfuge

Atan

Artykuł Metal Hammer Festival – Łódź (05.06.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Przypomnijmy, że zespół miał wystąpić w katowickim Spodku wraz ze Slayerem, Cradle of Filth i Static-X w ramach trasy Tattoo The Planet w 2001 roku. Międzynarodowe tournée odwołano wówczas z powodu ataku terrorystycznego na wieże World Trade Center. Kolejnego występu Pantery w Polsce nie udało się zabookować. Niespełna dwa lata po wydarzeniach z Nowego Jorku grupa została rozwiązana, a w 2004 roku doszło do tragicznej śmierci Dimebaga Darrella. Przez ponad dekadę media spekulowały o pomyśle zatrudnienia gitarzysty mającego wesprzeć oryginalne trio. Zostać miał nim Zakk Wylde, prywatnie bliski przyjaciel Darrella. Niestety, wszelkie próby wznowienia wspólnej działalności trojga muzyków blokowane były przez brata Dimebaga, czyli bębniarza klasycznego składu Pantery – Vinniego Paula. Trwało to aż do nagłej śmierci perkusisty w 2018 roku. Słynny kwartet reprezentuje dziś więc tylko połowa oryginalnego składu: legendarny Phil Anselmo za mikrofonem oraz basista Rex Brown. Muzycy postanowili wskrzesić słynną markę po to, by grać koncerty w hołdzie dla braci Abbott (tak brzmi prawdziwe nazwisko Darrella i Paula). Szeregi aktualnej inkarnacji grupy uzupełnili wspomniany wyżej słynny Zakk Wylde oraz równie popularny Charlie Benante, będący na co dzień bębniarzem Anthrax.

Występ reaktywowanej Pantery poprzedziły sety pionierów sludge’u z Crowbar oraz hardkorowców z Hatebreed. Na deskach Atlas Areny zagościła także mocna, krajowa ekipa w postaci Flapjack oraz Illusion, a także Subterfuge i Atan. Nie zdążyłem niestety na żaden z polskich zespołów, meldując się na sali koncertowej łódzkiego obiektu dopiero na sam początek setu Crowbar.

Crowbar

Kirk Windstein, mimo upływu lat, nadal sprawia wrażenie człowieka nienadgryzionego zębem czasu. Kondycja koncertowa jego zespołu jest powalająca! Pomimo, że niekwestionowany lider nowoorleańskiego Łomu kilkukrotnie zwracał się do publiczności informując, że pełnienie obowiązków wokalnych jest aktualnie dla niego szczególnie wymagające – muzyk zachorował i nabawił się problemów z gardłem – nie odnotowałem żadnych problemów związanych z mocą czy stabilnością jego strun głosowych. Grupa obchodzi aktualnie trzydziestolecie swojego drugiego albumu, zatytułowanego po prostu Crowbar. W Atlas Arenie usłyszeliśmy cztery kompozycje z tego krążka, a były to rozpoczynające koncert High Rate Extinction, drugie w kolejności Fixation, Negative Pollution i nieśmiertelne All I Had (I Gave). Z ostatniego longplay’u zespołu, wydanego w ubiegłym roku Zero and Below, zagrano Chemical Godz oraz It’s Always Worth the Gain. Nie zabrakło także doskonałego Planets Collide, w trakcie którego Windstein uronił w Łodzi niejedną łzę – było to wyraźnie widoczne na telebimach. Nie wiem wprawdzie, jaki był tego konkretny powód, ale Kirk tego dnia był nieco wycofany w kontakcie z publicznością. Zwrócił się do nas kilkukrotnie, ale przez większą część koncertu pozostawał statyczny i milczący. Ważne, że nie wpłynęło to na walor wykonawczy grupy; Crowbar w swojej setliście postawił przede wszystkim na kompozycje mające wgnieść w ziemię bądź zmiażdżyć słuchacza. Cel ten osiągnął bez trudu. Na koniec dodam, że w jednym z numerów gościnnie na gitarze zagrał Bobby Landgraf, czyli techniczny Rexa Browna, muzyk zespołu Honky i były członek supergrupy Down, który zastąpił w niej na kilka lat… Kirka Windsteina.

Setlista:
High Rate Extinction
Fixation
I Feel the Burning Sun
Chemical Godz
Negative Pollution
The Cemetery Angels
It’s Always Worth the Gain
All I Had (I Gave)
Planets Collide
Like Broken Glass

Hatebreed

Po kilkunastominutowej przerwie na scenie Atlas Areny pojawili się amerykanie z Hatebreed. Ekipa z Bridgeport natychmiast zaczęła trząść obiektem w posadach. Niezależnie od wykonywanego utworu, na płycie tworzyły się mniejsze i większe młyny pochłaniające coraz to nowe osoby, a w trakcie refrenów hardcore’owego evergreenu, jakim bez wątpienia jest Destroy Everything, skakało kilkuset fanów jednocześnie. Słynny Jamey Jasta nie był w Łodzi w idealnej kondycji wokalnej, ale niewielkie problemy głosowe nadrabiał wygenerowaną ze sceny energią. Frontman ani na chwilę nie pozostawał w bezruchu, biegając i skacząc po podestach, zachęcając zgromadzonych do skandowania. Koncert oparto głównie o numery z klasycznych już krążków Perseverance, Supremacy i The Rise of Brutality. Bez zaskoczeń, ale też bez rozczarowań; czterdzieści pięć minut spędzonych z Hatebreed minęło szybko, a grupa znakomicie podołała zadaniu rozgrzania słuchaczy przed headlinerem Metal Hammer Festival.

Setlista:
Live for This
A Call for Blood
A Stroke of Red
This Is Now
Perseverance
Empty Promises
Destroy Everything
Smash Your Enemies
Proven
Looking Down the Barrel of Today
As Diehard As They Come
Tear It Down
To the Threshold
I Will Be Heard

Pantera

Przygotowania do tego występu trwały pół godziny, bo zespół korzysta z towarzyszących mu elementów scenografii, a także rozbudowanej pirotechniki. Nim sprawdzono światła i rozstawiony sprzęt, nad głowami zgromadzonych rozwieszono gigantyczną płachtę zakrywającą scenę wielkim, czerwonym logo zespołu. Następnie, z głośników poleciało nagranie Regular People (Conceit), a na telebimach pojawił się krótki montaż starych wygłupów oryginalnego składu Pantery. Cieszy fakt, że grupa od samego początku występu nie pozostawia wątpliwości, iż Anselmo, Brown i koledzy grają koncerty przede wszystkim po to, aby uhonorować dziedzictwo ich zmarłych przyjaciół oraz usatysfakcjonować oddanych fanów.

Usłyszeliśmy intro (pamiętne In Heaven wykonywane przez kobietę z kaloryfera Głowy do wycierania Davida Lyncha), po czym płachta wyjechała ponad scenę w akompaniamencie słupów białego dymu, a zespół uderzył z pełną mocą. Zaczęli od A New Level. Ten numer to bezlitosny cios prosto w twarz i świetny wybór na start setlisty. Spora część zgromadzonej na płycie publiczności ruszyła natychmiast w kierunku zawiązującego się mosh pitu. Po chwili był on już pokaźnych rozmiarów. Anselmo pozwolił sobie na krótkie przywitanie fanów i zapowiedział Mouth of War, które zabrzmiało jeszcze potężniej, dzięki nagłośnieniu, które po szybkich korektach akustyków do samego końca koncertu było rewelacyjne. Trzecie w kolejności Becoming nie pozostawiło już żadnych wątpliwości. Reaktywowana Pantera jest w doskonałej formie, a jej koncerty nie są jedynie zwykłym skokiem na kasę. W Atlas Arenie Charlie Benante tłukł w bębny z taką samą mocą jak niegdyś Vinnie Paul, Zakk Wylde bezkompromisowo egzekwował kolejne riffy Dimebaga, a mocno przesterowany, tłusty bas Rexa Browna spajał instrumentarium Pantery w wydaniu Anno Domini 2023. Dało się zauważyć, że niemłodzi już przecież panowie dają z siebie wszystko, traktując dziedzictwo Pantery z należytym szacunkiem.

Jak ze swoich obowiązków wywiązał się Phil Anselmo? Znakomicie, znacznie lepiej niż mógłbym się tego po nim spodziewać. Słychać było, że wokalista odpowiednio przygotował swoje partie i zabezpieczył struny głosowe przed trasą po Europie. Zarówno partie wykrzykiwane, jak i te śpiewane (w This Love oraz kameralnym coverze Planet Caravan od Black Sabbath) wypadły doskonale. Można pokusić się o stwierdzenie, że Phil jest prawdopodobnie w najlepszej kondycji wokalnej od lat. Występujący boso wokalista był nieco statyczny – to przez problemy z kręgosłupem. Na nagraniu z Instagrama grupy widać było, że w łódzkiej garderobie muzyk spędzał czas na leżąco, odpoczywając na macie. Biorąc pod uwagę, że wokalista jest po pięćdziesiątce, nie spodziewałbym się po nim scenicznych szaleństw. Na plus oceniam również jego trzeźwość (na scenie nie było alkoholu, a jedynie butelki z wodą). Ubrany w t-shirt z twarzą fenomenalnego ukraińskiego boksera Oleksandra Usyka, Anselmo kilkukrotnie przemawiał do zgromadzonych, ciesząc się ze swojej obecności w Polsce i pozwalając sobie na drobne żarty. Nie zabrakło także słów uznania wobec braci Abbott.

Przekrojowa, półtoragodzinna setlista zawierała słynne klasyki Pantery. Oprócz wspomnianych wyżej numerów, usłyszeliśmy m.in.: 5 Minutes Alone, I’m Broken, Cowboys From Hell czy obowiązkowe Walk, którego refreny wsparli wokalnie członkowie Crowbar oraz wymieniony wcześniej Landgraf. Zaprezentowano także mniej popularne kompozycje, mające zadowolić najbardziej oddanych fanów grupy, takie jak Suicide Note Pt. II czy War Nerve z wydanego w 1996 roku The Great Southern Trendkill. W trakcie koncertu za muzykami pojawiały się wizualizacje odnoszące się do albumów grupy oraz, rzecz jasna, braci Abbott. Po bokach zestawu perkusyjnego oraz za Charliem Benante wielokrotnie wystrzeliwały wysokie słupy ognia, stale podnoszące temperaturę obiektu. Zgadzam się z opinią, że rzeczywiście tak mniej więcej mógł wyglądać koncert Pantery w latach 90. ubiegłego wieku. Gdybym miał na coś narzekać, zdziwiła mnie skrócona wersja Domination, która składała się w zasadzie wyłącznie z solówki oraz legendarnego breakdownu. Ponadto, Zakk Wylde zaliczył kilka słyszalnych błędów technicznych w trakcie odgrywania riffów i solówek Dimebaga, ale nie było to nic nadzwyczajnego. Ot, drobne koncertowe potknięcia. Na sam koniec usłyszeliśmy rewelacyjne Yesterday Don’t Mean Shit, po którym Anselmo otulił się wrzuconą na scenę polską flagą. Po wszystkim wokalista zastosował patent znany wszystkim z koncertów Down, śpiewając fragment Stairway to Heaven Led Zeppelin, po czym upuścił mikrofon na scenę.

Po wyjściu z Atlas Areny wielokrotnie słyszałem entuzjazm zadowolonych fanów. Uważam, że był on w pełni zasłużony. Pantera zagrała po prostu świetny koncert. Muszę przyznać, że na Metal Hammer Festival jechałem trochę z ciekawości, nieco powątpiewając w potencjał Phila, Rexa, Charliego i Zakka. Cieszę się, że mogłem zweryfikować swoją ciekawość na żywo. Otrzymałem więcej niż mógłbym sobie życzyć i z pewnością pojadę na kolejny polski koncert grupy.

Dodam jeszcze, że organizacja festiwalu pozostawiała niestety sporo do życzenia. Kolejki do jedynego stanowiska z oficjalnym merchem występujących zespołów zdawały się nie mieć końca, a te do stref gastronomicznych były jeszcze dłuższe. Pod tym względem Metal Hammer Festival był bodaj najgorzej zorganizowaną imprezą na jakiej byłem w łódzkiej Atlas Arenie. Drodzy organizatorzy, warto wyciągnąć wnioski z tegorocznej edycji!

Setlista:
Regular People (Conceit) – nagranie audio wraz z wideo o braciach Abbott
In Heaven – intro, nagranie z filmu Głowa do wycierania Davida Lyncha
A New Level
Mouth For War
Becoming
I’m Broken
Suicide Note Pt. II
5 Minutes Alone
This Love
War Nerve
Fucking Hostile
Cemetery Gates – nagranie audio wraz z wideo o braciach Abbott
Planet Caravan
Walk
Domination / Hollow – skrócony medley
Cowboys From Hell
Yesterday Don’t Mean Shit

Zdjęcia autorstwa Pawła Mielko.

Artykuł Metal Hammer Festival – Pantera, Hatebreed, Crowbar – Łódź (05.06.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Już 5 czerwca będziemy w Polsce gościć takie legendy muzyczne jak Pantera, Crowbar, Hatebreed oraz Atan. Ponadto na scenie wystąpią dobrze znane polskie zespoły: Illusion, Flapjack oraz Subterfuge.

Festiwal odbywa się w łódzkiej Atlas Arenie.

Bilety dostępne na:

–  shop.metalmind.com.pl
–  eventim.pl
–  ebilet.pl

Ceny biletów w przedsprzedaży / w dniu koncertu:

Płyta – 350/ 380 zł
Siedzące kat. 1 – 420 / 450 zł
Siedzące kat. 2 – 380 / 410 zł
Siedzące kat. 3 – 320 / 350 zł

https://www.facebook.com/events/461192936106228

Artykuł Pozostały dwa tygodnie do METAL HAMMER FESTIVAL pochodzi z serwisu KVLT.