Na pewno nie jest to płyta dla każdego. Nie brakuje tu ciekawie i intrygująco połamanych rytmów, zarówno na gitarze elektrycznej, jak i basie, nie wspominając już o niecodziennie zaaranżowanych partii przez pałkera Gerarda Niemczyka (Lux Occulta „The Mother and the Enemy„). To przede wszystkim płyta wielowarstwowa, sporo tu ambientowych  wstawek czy delikatnych sampli. I wokale. Właśnie! To nie są wokale, a bardziej szepty czy też melorecytacje, ubogacone o psychotyczny pogłos.
Muzyka choć niesamowicie ciężka, to wcale nie jest pozbawiona melodii, którą można wyłapać. Te melodie nagle zostają połamane chaotycznymi jazzowymi improwizacjami, a wszystko w transowym charakterze nakręcone partiami gitar Andrzeja Choromańskiego i podbite mocno uwypuklonym basem Leszka Rakowskiego. W żadnym wypadku nie da się tej płyty rozkładać na elementy, ale wspomnę tylko, że kompozycja „L” dość mocno przypomina mi Chmury nie było zespołu Kobong

Moans Music, czyli wydawca określa tę płytę słowami: „Psychodeliczny – Tajemniczy – Enigmatyczny – Przeszkadzający – Niepokojący” i w zasadzie są to epitety idealnie opisujące wydawnictwo OVV. A jak to brzmi? Chyba nie przesadzę mówiąc, że produkcja to klasa światowa. Bartek Kuźniak w swoim portfolio ma współpracę z takimi kapelami jak wspomniana już Lux Occulta, Dies Irae, Blindead czy Vader i Furia. A więc czapki z głów.

To nie jest muzyka dla szerokiego grona odbiorców, a takie muzyczne dziwadła po prostu trzeba lubić. Podsumowując całość, trudno mi znaleźć tutaj słabe punkty, więc nie pozostaje mi nic innego jak docenić OVV jak tylko mogę.

Dla mnie ta ich muzyka to cholernie genialna sprawa.

Artykuł ATROCIOUS FILTH – „OVV” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

W roli otwieracza wystąpili ministranci z nieświętej Hostii. Ich ubiegłoroczny debiut parokrotnie spotkał się z pozytywnymi opiniami w metalowej sieci, ale wiadomo, że to koncerty stanowią prawdziwy sprawdzian dla zespołu. Muzycy debiutantami nie są i zaprezentowali się równie brutalnie jak na albumie. Pachu z głową zakonnicy przy pasie i stułą na szyi niczym prawdziwy heretyk wykrzykiwał fałszywe proroctwo. W ciągu półgodzinnego koncertu Hostia dość jednoznacznie pokazała, że death/grind w ich wykonaniu jednakowo porywa ludzi do szaleńczego tańca i skutecznie znieważa świętości oraz wszystkie trzy boskie cnoty razem wzięte. Bóg zapłać Panowie! Za świetny start i piękne zapałki na stoisku z merchem!

Kolejnym punktem wieczoru był Mentor, który już czwarty raz pokazuje mojej osobie, że cała technologia fonograficzna nie jest w stanie uchwycić całkowitej energii tego zespołu. Serio! Oba dotychczasowo wydane krążki uznaje za udane, ale to właśnie występy live stanowią prawdziwą siłę tego zespołu. Nie wiem co w zasadzie mógłbym więcej napisać. Koncert został zagrany na pełnym gazie, z niesamowicie trudną do okiełznania energią i bez zbędnego rozwodzenia się o niczym. Mieszanka czarnego punka, rock’n’rolla i metalu spod znaku nieśmiertelnego Motorhead to było z pewnością coś, czego krakowska publiczność pożądała, a najlepszym tego dowodem była prawdziwa dzicz pod sceną. Przyszli, zagrali, zdobyli i udowodnili, że nie bez powodu można ich nazwać mentorami w swojej kategorii.

Gwoździem całego programu był oczywiście Frontside. Zespół wielokrotnie miałem okazję widzieć na żywo, ale naprawdę nie sądziłem, że Panowie są jeszcze w stanie mnie zaskoczyć i spodziewałem się raczej po prostu solidnego występu. Na szczęście po dwóch pierwszych numerach zostałem wyprowadzony z błędu, bo muzycy zaprezentowali się naprawdę świetnie. Niezmiernie cieszył mnie fakt, że setlista opierała się głównie na samych walcach i nie było praktycznie momentu na wytchnienie. Niewielki rozmiar krakowskiego Zaścianka jedynie dodawał uroku całemu występowi, który był przepełniony atmosferą zwyczajnie dobrej zabawy. W połączeniu z czerwonym światłem można było nawet przyjąć, że właśnie w ten sposób wyglądają przyjęcia urodzinowe w piekle. A co do samych numerów – trudno było pozbyć się banana na mordzie, słysząc kawałki ze starszych albumów – Długa droga do piekła, Początek końca ziemi, fajnie wypadł gościnny występ Groova z Drown My Day w sztandarowym Bóg stworzył szatana i trzeba przyznać, że odegranie nieśmiertelnego Territory z repertuaru Sepultury okazało się naprawdę strzałem w dziesiątkę (może w przyszłości Propaganda? Sądzę, że zestaw perkusyjny z obecną formą Tomy mógłby wybuchnąć). Oczywiście chciałoby się więcej, brakowało mi pewnych numerów (zwłaszcza Apokalipsa trwa), a zespół dość nieoczekiwanie (by nie napisać, że nagle) skończył swój występ, to jednak mogę napisać, że wyszedłem w pełni zadowolony i usatysfakcjonowany. Polecam sprawdzić formę zespołu, bo jest czego słuchać i brzmi to dobrze!

Krakowski i pierwszy przystanek Innowiercy Tour 2019 minął w mgnieniu oka. Kolejny raz Knock Out Productions udowodnili, że wiedzą jak skompletować odpowiedni skład na zapewnienie dobrego wieczoru, a publika pokazała, że rozumie na czym polega dobra zabawa. Bez obsuwy, bez problemów, za to z dużą ilością polskiej muzyki metalowej na poziomie. 

Artykuł Innowiercy Tour 2019 – Kraków (28.11.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Dzień I (25.06.2019)

Po odebraniu opaski skierowałem się prosto pod scenę The Shrine, gdzie kończył wybrzmiewać idealnie wakacyjno-urlopowy song, czyli Ostatni tabor z repertuaru polskiej grupy Kat. Punkt 16:15 na scenie pojawili się „dziady” z In Twilight’s Embrace i kolejny raz wrzucili zgromadzoną publikę do kotła z ubiegłoroczną świetnie przyjętą Lawą. Mimo panującego upału i braku powietrza do złapania tchu, metal śmierci okazał się prawdziwie świeżym powiewem i rozbudził zgromadzoną publikę. Temperatura z każdym numerem ulegała znacznemu podkręceniu, a muzycy bez chwili wytchnienia dewastowali fanów mieszanką melodyjnego black i death metalu. Co warte podkreślenia, zespół zabrzmiał naprawdę dobrze, jak na tak młodą godzinę. Idealny polski starter na najwyższym poziomie. Dzięki!

Po uzupełnieniu zapasów życiodajnej wody uderzyłem w kierunku Park Stage, z której płynęły już brutalne dźwięki w wykonaniu super grupy Vltimas. Panowie Vincent, Eriksen i Mounier wspomagani na scenie przez J.D. serwowali niezwykle techniczny i precyzyjny death metal, który w asyście upalnego słońca dosłownie wgniatał publikę w ziemię. Sam występ oceniam za udany, a zespół dość jednoznacznie mi udowodnił, że muszę nadrobić zaległości i wreszcie poświęcić ich debiutanckiemu Something Wicked Marches In należną uwagę. Końcówkę koncertu odpuściłem i udałem się na sprawdzenie ostatniej, głównej sceny mieszczącej się we wnętrzu krakowksiej Tauron Areny.

Na Main Stage w najlepsze trwała folkowa potańcówka w wykonaniu szwajcarskiego Eluveitie. Choć muzycznie nie była to kompletnie moja bajka, to widać było, że muzycy i całkiem licznie zgromadzona publika nieźle bawili się przy melodyjnych numerach zespołu. Grunt to zadowolenie fanów i miło było słyszeć wśród stojących obok mnie osób, że grupa zaprezentowała się naprawdę dobrze. 

Kolejnym przystankiem był ponownie The Shrine, gdzie powoli przygotowywał się amerykański Power Trip. To był mój drugi koncert tych metalowych maniaków i drugi raz zostałem  mocno chwycony za serce bijącą ze sceny energią oraz pierwszorzędnie zaserwowanym thrashem. Riley Gale siłował się z mikrofonowym statywem, moc dosłownie rozpierała go w każdym utworze i zawodowo dowodził pozostałą czwórką muzyków. Set oparty w głównej mierze na materiale z wydanego dwa lata temu Nightmare Logic potwierdził fakt, że ekipa z Dallas słusznie zbierała pochwały w recenzjach za swój drugi album. Jeżeli tylko będziecie mieli okazję pojawić się na ich koncercie, to koniecznie nadróbcie zaległości. Z pewnością nie pożałujecie! Dla mnie był to najmocniejszy punkt pierwszego dnia Mystic Festival!

Nie można jednak tego napisać o występie Soulfly, a raczej części, którą miałem okazję zobaczyć. Przykro to stwierdzać, ale Max Cavalera ma chyba czasy własnej świetności dawno za sobą. Inna sprawa, że jego dorobek muzyczny po odejściu z Sepultury nigdy nie potrafił mnie dostatecznie przekonać. Do tego doszło dość karykaturalne wykonanie fragmentu nieśmiertelnego War Pigs, którego raczej bym nie poznał, gdyby nie znajomość tekstu. Mam nadzieję, że miłośnicy Soulfly byli zadowoleni. Dla mnie niestety fragment występu był przysłowiowym „męczeniem buły”.

Nie czekając długo, ponownie wróciłem do wnętrza areny (będącego nomen omen prawdziwą kontrą i chłodną oazą dla żaru lejącego się z nieba), gdzie tłum czekał na weteranów thrash metalu. Testament od pierwszego numeru pięknie udowadniał, że nie ma zamiaru bawić się w półśrodki. Skolnick wraz z Petersonem czarowali gitarami i pokazywali kunszt własnych umiejętności, a wykonane numery z klasycznego The Gathering (zwłaszcza D.N.R!) dowodziły zasłużonego statusu żywej legendy sceny. Szkoda jednak, że nagłośnienie w niektórych momentach pozostawiało wiele do życzenia i utrudniało wychwycenie pełnego smaku z tej thrashowej uczty.

Nowy album Possessed z pewnością nie raz i nie dwa pojawi się w tegorocznych podsumowaniach płytowych. Nic dziwnego – materiał wypuszczony przez Becerra i spółkę nie pozostawia najmniejszych złudzeń, że oldschoolowy death metal wciąż potrafi zaskakiwać i rozrywać słuchaczy na strzępy z niewyobrażalną siłą rażenia. I taki właśnie był koncert! Bez zbędnej gadaniny, pełen brutalności i pozbawiony jakichkolwiek kompromisów. Usłyszenie na żywo Demon czy Exorcist było spełnieniem mojego jakiegoś marzenia, a w asyście dobrego nagłośnienia dosłownie rozpływałem się od utrzymującego się wciąż upału i uderzającego mnie prosto w twarz piekielnego death metalu. Występ dnia ex aequo ze wspomnianą już grupą Power Trip.

Przyszedł czas na uzupełnienie płynów i zdecydowałem się na spróbowanie festiwalowych kraftów. Mając zapas czasu przed występem Amon Amarth, udałem się do Pentagron Zone i oczekiwałem na piwo przy dźwiękach koncertu Powerwolf. Byłem naprawdę zdumiony, jak liczną publikę zgromadzili niemieccy power metalowcy. Nie spodziewałem się, że zespół będzie miał tylu fanów, ale to kolejny dowód na dobrze przemyślany dobór zespołów na pierwszą edycję festiwalu.

Pierwsze numery przeleciały przez moje uszy, następne w asyście nieustannej kolejki do chmielopoju zaczęły mnie po prostu irytować. Cóż, kompletnie nie moje klimaty, ale kolejny raz dodam – skoro tłum bawił się w najlepsze, to grunt, że zespół znalazł należne mu grono odbiorców. Po prawie 30 minutach czekania otrzymałem upragnione piwo (co prawda przelane do dwóch oddzielnych kubków i z niewyobrażalną ilością piany, ale z uwagi na temperaturę i pragnienie nie miałem nawet czelności wybrzydzać; smak „death metalowego” piwa był moim zdaniem ok, choć żaden ze mnie znawca), a występ szwedzkich wikingów odpuściłem kosztem spokojnego spożycia i złapania chwili wytchnienia w strefie gastronomicznej.

Skłamałbym pisząc, że nie byłem ciekaw występu Batushki. Cały kabaret związany ze sprawą wielkiej schizmy i palenia kontraktów zamiast kadzidła wołał o pomstę do nieba/piekła, a zaprezentowane materiały bez większego zaskoczenia okazały się dość średnimi płytami. Jednak skoro pojawiła się szansa na obejrzenie liturgicznego show w wersji 2.0, nie miałem zamiaru odpuścić i sprawdzić prawdziwość własnych teorii. Dość szybko przekonałem się, że moje obawy były słuszne. Pomimo (znów!) bardzo dobrego brzmienia na The Shrine, zespół nie porwał mnie własnym show i wypadł po prostu nudno. Głównie muzycznie. Bo choć na scenie kolejny raz pojawiła się masa sakralnych gadżetów – świecie, ołtarze, mniejsze i większe batushki – to numery z Hospodi nieco przygasiły magię tego całego wydarzenia. Po czwartym numerze odpuściłem, głodny większej energii i bardziej treściwej muzyki, chyba podobnie zresztą jak spora część osób w koszulkach z okładką nowej płyty Pana Krysiuka i spółki. 

In Flames okazał się idealnym remedium na przepompowany charakter poprzedniego występu. Bez bicia przyznam się, że Come Clarity był moim zdaniem ostatnim wartym pełnej uwagi albumem Szwedów, to koncertowo zostałem bardzo mile zaskoczony. Co prawda znaczną część setlisty stanowiły nowe utwory, ale muzycy zaprezentowali się w nich naprawdę nieźle. Czuć było, że między zespołem a publicznością był dobry kontakt, a muzyka wręcz przepełniona emocjami całego występu (co w przypadku poprzednika można by raczej nazwać paździerzem). Anders wypadł naprawdę porywająco zarówno wokalnie, jak i w roli konferansjera. Akcenty ze starszych płyt (Colony, Pinball Map czy Cloud Connected) może nie brzmiały tak dobrze jakbym tego oczekiwał, to jednak cały koncert oceniam na niezwykle solidny. Znowu pochwalę dźwiękowców, zespoły na otwartych scenach zabrzmiały tego dnia wyjątkowo dobrze i z mojej strony duży ukłon uznania.

W tym roku minęło piętnaście lat, odkąd miałem okazję widzieć Slipknot na żywo podczas występu na Stadionie Śląskim w Chorzowie (2004 – wraz z Metallicą w trakcie trasy promującej St. Anger). Pierwsze trzy albumy darzę sporą sympatią, a zespół mimo skręcenia w dość nieciekawy dla mnie kierunek po śmierci Graya, nadal traktuję jako jeden z tych, do których lubię wracać z jakimś sentymentem. Miałem więc spore oczekiwania wobec koncertu i byłem ciekaw, ile zostało tej prawdziwej, chorej energii lat 90., jaka została niegdyś uformowana na terenach rolniczo-emerytalnego Des Moines. Na wstępie rozwieję wątpliwości – w moim mniemaniu nagłośnienie uniemożliwiło czerpanie pełnej satysfakcji z całego show. Rozpoczynające koncert People = Shit  i (sic), dosłownie bulgotały od wyciągniętego na pierwszy plan brzmienia zestawów perkusyjnych, które przysłaniały wokal Coreya i sekcje gitar. Dopiero z czasem, gdy słuch przyzwyczaił się do dość ekstremalnych warunków oraz kiepskiej selekcji poszczególnych instrumentów, można było w mniejszym bądź większym stopniu cieszyć się z show. Na scenie ogień, dosłownie i w przenośni. Slipknot znany z robienia widowiskowych występów nie pozwalał fanom na chwilę odpoczynku. Nowe utwory wypadły lepiej bądź gorzej (w  przypadku tych pierwszych na pewno wymieniłbym Sulfur), starocie przywołały miłe wspomnienia i uśmiech na twarzy (zwłaszcza Disasterpiece i Surfacing). Oczywiście zabrakło części klasyków jak Left Behind, Wait and Bleed czy Liberate, ale i tak ostatecznie wyszedłem zadowolony. Nawet pomimo męczącego nagłośnienia.

Dzień II (26.06.2019)

Drugi dzień festiwalu także planowałem rozpocząć od polskiego akcentu, ale własna dezorganizacja czasu i obowiązki uniemożliwiły mi pojawienie się na koncercie Entropii. Gdy zespół był w trakcie występu, dopiero zmierzałem w kierunku Tauron Areny i mogłem w nim uczestniczyć, na tyle, na ile zdążyłem posłuchać w trakcie drogi. Koniec końców zdecydowałem się wybrać obejrzenie całego show Hatebreed, który powoli miał wychodzić na deski Park Stage. Szkoda, gdyż nie miałem okazji widzieć zespołu na żywo po wydaniu Vacuum, ale mam jednak nadzieję, że niedługo pojawi się w Krakowie ku temu dogodna okazja. Wierzę, że jak zawsze pokazali na żywo klasę.

Jamey Jasta nie musiał długo namawiać tłumnie zebranej publiki na rozpoczęcie wspólnej zabawy pod patronem breakdownów  Hatebreed, zawodowo porwał towarzystwo do wyładowania nagromadzonej energii i przez cały set nie spuszczał nawet przez chwilę z tonu. Moshpit, kurz, żar lejący się z nieba i dziesiątki osób bujających się do bezkompromisowych ciosów, jak np. Under the knife, Destroy Everything, czy mój osobisty faworyt  Defeatist. Myślę, że każdy, kto przyszedł na ten koncert z zamiarem dostania pięścią między oczy,  otrzymał należne i to ze sporym kwitkiem. 

Na szczęście o wiele mniejsze kolejki po zapasy wody mineralnej nie utrudniły stawić się na kilkanaście minut występu Municipal Waste. Choć nie tak efektownie jak poprzedniego dnia Power Trip, to równie zawodowo i z pełną pasją jechali ze swoim bezkompromisowym crossover thrashem. Bez zbędnego ciśnienia, na pełnym luzie i z mocno wciśniętym gazem. Chętnie zobaczę ponownie w klubie, niestety wzrastający apetyt na kolejny koncert zawrócił mnie z powrotem pod Park Stage.

Powód był bardzo prosty: Carcass. Brytyjscy amatorzy mniej bądź bardziej estetycznej medycyny chirurgicznej zaserwowali przekrojowy występ przez własny dorobek, a cały program precyzyjnie niczym skalpel pozwolił usunąć wszelkie wątpliwości co do ich statusu „ojców brutalnego death metalu”. Buried dreams i This Mortal Coil były własnie tym, na co czekałem, i spełniły moje oczekiwania, zresztą jak cały koncert. Dam się pokroić za koncert klubowy na jesień, mam nadzieję, że będzie okazja powtórzyć to spotkanie w niedługim czasie.

Podarowałem sobie występ Trivium, który, nie ukrywając, nie był na tyle interesującą mnie opcją, aby zajrzeć na główną scenę. Czas przeznaczyłem na przeglądnięcie oferty okolicznych kramów wydawniczo-odzieżowych oraz kolejny raz odpowiednio nawodnić organizm na dalszą część dnia. Słońce powoli zaczęło odpuszczać, a ja udałem się ponownie na The Shrine. Tym razem na spotkanie z zawodnikami wagi ciężkiej prosto z Nowego Orleanu. Z wielką chęcią ponownie zaliczyłem występ Crowbar. Rzemieślniczo odegrane ciężkie riffy, pełna i tłusta perkusja w asyście ochrypniętego głosu Windsteina świetnie korespondowały z zachodzącym słońcem oraz rozpoczęciem wieczornej części drugiego dnia Mystic Festival. 

Występ legendarnego Emperor był co najmniej udany. Każdy z dziewięciu numerów nie pozostawił mi nawet cienia wątpliwości, że norweskie cesarstwo ma się naprawdę dobrze i starzeje się w naprawdę dobrym stylu. Choć zespół pozostawał na scenie w nieco statycznej i nadto skupionej pozie na scenie, to muzycznie rozwalał mnie z każdym kolejnym kawałkiem. Profesjonalizm bijący z gry Ihsahna, Samotha i Torsona (wspomaganych na scenie przez Munkeby i Secthdamona) był godny podziwu, a cały koncert z całą pewnością zadowolił zgromadzonych miłośników black metalowej sztuki. Spodziewałem się większych tłumów – w porównaniu do wspomnianego już Powerwolfa można by napisać, że świeciło nieco pustkami, ale to bez znaczenia. Gdy wracam do Ensorcelled by Khaos czy I Am The Black Wizards wiem, że kto miał być na tym koncercie, to z pewnością się pojawił i wyniósł z niego (mam nadzieję) tak samo dużo satysfakcji jak ja. 

Rolę zamykacza imprezy na scenie The Shrine powierzono amerykańskim rzeźnikom z Immolation. To zawodowcy, których nie trzeba specjalnie przedstawiać. Podczas ostatniej trasy z Melechesh w dość jasny sposób (i kolejny raz) pokazali na czym polega stara szkoła death metalu, w której nie ma miejsca na sentymenty i pieprzenie o pierdołach. Tym razem było podobnie, choć widziałem jedynie początek. W ciągu kwadransa, jaki udało mi się poświęcić przed udaniem się na koncert duńskiego króla horroru, Dolan i ekipa bez żadnych skrupułów rozpoczęli mielenie zebranego grona miłośników ekstremalnego hałasu. Wierzę, że było tak do samego końca. Ba! Wiem o tym, bo kto jak nie oni?!

Jeżeli dzień po Mystic Festival przeglądaliście portale społecznościowe i widzieliście te donośne zachwyty w stylu najlepszy koncert, koncert życia, prawdziwy metal itp., to wiedzcie, że nie ma w nich nawet promila przesady. King Diamond pozamiatał swoim koncertem do tego stopnia, że prawdopodobnie ekipa porządkowa nie miała za wiele do sprzątania w okolicach Park Stage. Heavy metalowe opowieści z krypty wybrzmiały fenomenalnie, nie sądziłem, że będzie mi kiedykolwiek usłyszeć muzyków tej daty w formie 1:1 z nagraniem studyjnym. Rozpoczynające wieczór The Candle i Voodoo od razu mnie powaliły na kolana, także do końca występu nie mogłem się już pozbierać, a to był początek. Dalej coraz lepiej, mocniej, w żadnym stopniu nie tracąc unoszącej się atmosfery komiksowego horroru, nawiedzonych domów i demonicznych historii. Na liście m.in. A Mansions of Darkness, Halloween, nowy numer Masquerade of Madness (bardzo zgrabnie wpleciony między klasycznymi kompozycjami), Welcome Home i zamykający set The Lake. Polscy fani mogli liczyć na powrót Króla po krótkiej przerwie i dwa numery na bisy – Burn oraz nieśmiertelny wręcz The Black Horseman. Po nieco ponad godzinie show dobiegło końca. Tłum długo skandował nazwę King Diamond – niczym podwładni domagali się więcej od niekwestionowanego władcy strasznego heavy metalu. Oczywiście, że było zbyt krótko, że zabrakło niektórych utworów, że mogło być jeszcze więcej. Festiwale jednak rządzą się własnymi prawami. Nie zmienia to jednak faktu – był to najlepszy koncert tegorocznego Mystic Festival. Przynajmniej takie jest moje zdanie i nie widzę powodów, aby miało cokolwiek je zmienić. Tym samym zakończyłem udział w pierwszej edycji. Podarowałem sobie występ Sabaton. Wątpię – a mógłbym nawet napisać, że jestem pewien – aby cokolwiek zrobiło na mnie wrażenie po ostatnich kilkudziesięciu minutach na prawdziwym heavy metalowym karnawale opętanych dusz.

Kilka (subiektywnych) spostrzeżeń na tematy około-festiwalowe, a warte wspomnienia:

• Nagłośnienie na otwartych scenach przerosło moje oczekiwania – kolejny raz chwała dźwiękowcom za bardzo dobrą robotę.
• Strategicznie rozplanowany teren dookoła Areny – w ciągu dnia na Park Stage można było pozbyć się wrażenia, że festiwal odbywa się w centrum miasta. Brak kolejek do toalet/toi toi, duża swoboda i ilość miejsc do uczestnictwa w koncertach.
• Klimatyczne dekoracje przy scenie The Shrine – wierzę, że to kwestia czasu, jak MF będzie miał tego więcej. 
• Wystawa prac Zbigniewa Bielaka – miło było zobaczyć na żywo prace prawdziwego mistrza metalowych okładek. 
• Kolejki w pierwszy dzień festiwalu – wynikające raczej z małego doświadczenia samej obsługi, dziewczynie lejącej nam piwo ręce po prostu drżały i widać, że chyba nie miała wcześniej do czynienia z takim formatem imprezy. Być może pochopnie oceniam i generalizuję, ale cóż, pech chciał, że właśnie tak trafiłem. 
• Szybki sold out festiwalowego piwa – dla mnie to co prawda nie aż tak istotne  i też nie do końca zarzut, ale przy niewielkiej różnicy w cenie między butelką a kijem można było przeczuwać większe zainteresowanie. Drugiego dnia po godzinie 18.00 nie było już czego szukać.
• Zraszacz z wodą, który niby nie jest niczym wielkim, sprawdził się idealnie do krótkiego orzeźwienia.
• Nad wyraz dbająca o czystość publika – aż miło było popatrzeć jak mało śmieci wala się po terenie festiwalu, brawo dla Was!

Zakończę bez większej pompy i wywodów, bo nie ma już więcej czego dodawać. Dziękuję zespołom za niezwykłe koncerty, fanom za liczne uczestnictwo i wsparcie dla nowej inicjatywy na mapie naszego kraju, a organizatorom za możliwość pojawienia się na odświeżonej wersji Mystic Festivalu. Wierzę, że niespodzianki, o których wspomniał Tomasz Ochab w festiwalowym wydaniu KnockOut Zine okażą się prawdziwym zaskoczeniem. Pozostaje nam cierpliwie czekać pierwsze ogłoszenia kolejnej edycji, która odbędzie się 10 i 11.06.2020 na terenie krakowskiego Muzeum Lotnictwa. 

Artykuł Mystic Festival 2019 – Kraków (25 – 26.06.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Poniżej znajdziecie video zapowiedź teledysku do utworu Verba oraz fragment koncertu z Wacken Open Air 2018.

Tracklista:
01. Alatyr
02. Fire Burns
03. Air
04. Des’ u horakh
05. Oy ty moya Zemle
06. Bosymy nizhkamy
07. Voroh
08. Berehynya
09. Horizon
10. Pace of the Space
11. Khreshchennya
12. What are you living for?
13. Verba
14. Kroda

źródło: http://bravewords.com

Artykuł Motanka zapowiada debiutancki album pochodzi z serwisu KVLT.

Watching You Die jest drugim materiałem brutalsów z Poznania, a zarazem zwiastunem nadchodzącego pełniaka, który – jak udało mi się dowiedzieć – ukaże się w przyszłym roku. Zanim jednak posłuchamy debiutanckiego albumu, skupmy się na tym, co dostajemy na kasecie zawierającej nieco ponad 15 minut muzyki, która kompozycyjnie pięknie hołduje szkole z Florydy. Dlatego skojarzenia z Morbid Angel czy Malevolent Creation są jak najbardziej słuszne. Jednak tłuste, walcowate brzmienie znane z amerykańskich produkcji zostało zastąpione na rzecz rzężącego, grobowego i magnetofonowego brudu, który gdzieniegdzie (jak np. w Necrofukker) świetnie odkrywa nawiązania do północno-europejskich romansów z death n’ rollem, znanych z Entombed czy Wolfbrigade. Duszna i militarna atmosfera, której nie powstydziliby się weteranie z Bolt Thrower, także daje o sobie znać, choć na ten moment są to raczej akcenty aniżeli jawne tropy co do kierunku dalszego rozwoju zespołu. Myślę jednak, że Cancerfaust powoli zacznie zmierzać ku wojennym klimatom znanym z nagrań Brytyjczyków, i wszystko wskazuje na to, że w tej kategorii wagowej poradziliby sobie naprawdę nieźle i mogliby zrobić sporo interesujących rzeczy. Czas pokaże, pozostaje nam trzymać kciuki i mieć nadzieję, że wszystko pójdzie tak jak powinno.

Bunkrów i cudów nie ma, ale jak dla mnie to i tak jest zajebiście. Watching You Die jest trochę jak pierwsza pięćdziesiątka wódki w weekendowy wieczór – gładko wejdzie, trochę rozgrzeje, ale przede wszystkim zaostrzy apetyt na całonocną zabawę. Dobre to jest, ot tak, po prostu, bez specjalnego doszukiwania się metafizycznych prawd i drugiego dna.

Ocena: 7/10

Cancerfaust FB

Kup płytę/Buy CD

Artykuł CANCERFAUST – „Watching You Die” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Metalmania (FB)
Termin: 07.04.2018, bilety od 190 zł
Na wstępie należą się gratulacje dla Metal Mind Productions za reaktywację jednego z najważniejszych muzycznych festiwali w tej części Europy. Po ubiegłorocznej edycji z Samael i Moonspell na scenie głównej w tym roku na festiwalu zagrały legendy black metalu – norweski Emperor, ponadto między innymi Destroyer666, Asphyx, Napalm Death oraz wiele innych.

Wałbrzych Rock Fest (FB)
Termin: 21.04.2018, bilety: 65/75zł
Co prawda nie jest to stricte metalowy festiwal, ale wszyscy o szerszych muzycznych zainteresowaniach powinni być zadowoleni. W tym roku zagra Department (industrial metal), oraz Hunter, Kult i Lao Che. W przeszłości na scenie zaprezentował się między innymi Acid Drinkers, Riverside, Lostbone czy też Lipali.

3-Majówka (FB)
01-03.05.2018, karnet: TBA
To chyba idealna alternatywa na weekend majowy. Dlaczego? To proste! Wszyscy gdzieś wyjeżdżają, a więc praktycznie wszędzie można spotkać tabuny ludzi. I dlaczego takiego weekendu nie spędzić w muzyczny sposób? W tym roku między innymi: Nocny Kochanek, Vader, Kreator, Jelonek, Me and That Man oraz gros artystów z dość odmiennego muzycznego bieguna. Trzy dni pod znakiem dobrej muzyki w stolicy Dolnego Śląska brzmi po prostu świetnie!

Malbork Metal Fest (FB)
Termin: 01.06.2018, bilet: 40 zł
W tym roku odbędzie się pierwsza edycja jednodniowego klubowego festu. W Dniu Dziecka w Malborku zagrają: Decapitated, Hellvoid oraz Deadpoint.

Rose&Rock Fest Kutno (FB)
Termin: 02.06.2018, bilety: TBA
Ten festiwal odbędzie się po raz szósty i na obecną chwilę potwierdzono udział thrash metalowego zespołu Exumer oraz polskich grup: Leash Eye, Wolf Spider oraz Decapitated. W poprzednich latach bilet wstępu kosztował jedyne 30 zł.

Black Silesia III Open Air (FB)
Termin: 08-09.06.2018, karnet: 250 zł
Blask Silesia Productions coraz prężniej działa w bookingu koncertów, a ten fest jest tego niepodważalnym dowodem. Miejscówka, czyli Gród Rycerski w Byczynie jest dobrze znana, bowiem w tym samym miejscu odbywał się Dark Fest, za którym nie jeden z nas tęskni. Gwiazdami imprezy są: Blasphemy, Nigelheim oraz Satan. Czy ktoś z Was ma wątpliwości, aby się tam pojawić?

Tauron Life Festival Oświęcim (FB)
Termin: 14-16.06.2018, karnet: od 259 zł
W połowie czerwca odbędzie się kolejna edycja festiwalu pod szyldem Life Festival w Oświęcimiu. W tym roku na scenie zaprezentują się tacy artyści, jak niepowtarzalny Carlos Santana, legendarny Europe, a także projekt Punk Live, w którym wystąpią Kazik, Budzy, Siczka, Maleo i jeszcze kilku zaproszonych gości.

Impact Festival 2018 (FB)
Termin: 26.06.2018, bilet: od 235 zł
W tym roku na kolejną, szóstą już edycję festiwalu Impact Festival organizatorzy, czyli Live Nation Polska, zaprosili takich artystów, jak: Ozzy Osbourne, Bullet For My Valentine oraz Galactic Empire.

Gardłoryki (FB)
Termin: 30.06.2018, bilet: 0 zł
Jak to mówią: „najciemniej pod latarnią”. Tak właśnie jest w tym przypadku, bo impreza w tym roku odbędzie się po raz szósty i jest oddalona od Poznania o około 66 km. Rok temu grał Vader, a w tym roku moją uwagę zdecydowanie przyciąga Agressiva69.

Castle Party (FB)
Termin: 12-16.07.2018, karnet: 270 zł
Historia festiwalu sięga 1994 roku i rozpoczęła się w Zamku Grodziec. Impreza ta sukcesywnie budowała swoją markę i obecnie jest uważana za jedną z najważniejszych w kategorii muzyki gotyckiej i industrialnej. Zresztą nie bez przyczyny festiwal się wyprzedaje, w tym roku na scenie bolkowskiego zamku, jak i kościoła zagrają: ARRM, Shining, Samael, Mortiis, In The Woods… oraz wiele innych. Kto jeszcze nie doświadczył tej atmosfery, koniecznie musi odwiedzić to miejsce.

Red Smoke Festival (FB)
Termin: 13-15.07.2018, karnet: TBA
Pleszewski festiwal to przykład 200% pasji tego, co robią osoby stojące za tym eventem. Początkowo ideą było stworzenie miejsca, gdzie własny zespół organizatora „mógł sobie zagrać”. Jędrek Wawrzyniak z ekipą doprowadzili do tego, że fest się wyprzedaje, kapele się do niego dobijają, a rok w rok lista grających bandów wywołuje efekt WOW! I to wszystko w przeciągu 5 lat od debiutu festu. W tym roku wystąpią m.in.: Sons of Otis, Bongzilla czy Dopethrone. W poprzednim roku karnet był w cenie 90 zł. To najlepsze stonerowo-psychodeliczne święto dla fanatyków takiej muzyki.

Jarocin (FB)
Termin: 13-15.07.2018, karnet: od 179 zł
Co prawda festiwal ten mocno zmienił swoją formę, ale nadal można tam zobaczyć sporo ciekawych zespołów, takich jak: In Twilight’s Embrace, Obsidian Mantra, Entropia. A tuż obok nich zagrają Świetliki, hip-hopowy KęKę, Coma czy też Kortez. Jeśli nie straszny jest Wam taki muzyczny mariaż, to nie pozostaje nic tylko zapisać datę w kalendarzu i zaopatrzyć się w bilet.

Festiwal Legend Rocka (FB)
Termin: 20-21.07.2018, bilet: od 160 zł
Już kilka razy się przymierzałem, aby wpaść do Doliny Charlotty na ten festiwal, ale w tym roku akurat line-up do mnie nie przemawia, bowiem zagrają Bryan Ferry i Billy Idol, a w sierpniu Alan Parsons Live Project. Kilka lat wstecz można było zobaczyć Carlosa Santanę, Deep Purple, Whitesnake, The Sisters of Mercy, Korn czy też Alice’a Coopera. Ale wierzę, że znajdą się i tacy, którzy pojadą do Strzelinka (między Słupskiem a Ustką) dla samego Billy’ego.

Festiwal Uwolnić Muzykę (FB)
Termin: 27-28.07.2018, karnet: 50 zł
Siódma edycja festiwalu w Środzie Śląskiej będzie pierwszą biletowaną, ale nie bez powodu, bowiem na scenie misterium odprawi Batushka. To jedyny występ tego ansamblu na letnim feście w Polsce. Kolejnymi argumentami do wzięcia udziału w imprezie są chociażby dwie inne kvltowe kapele w polskim metalu: black metalowa Arkona oraz Kat&Roman Kostrzewski. Bezpłatne pole namiotowe, ciekawa strefa gastronomiczna, świetne kapele – i to wszystko za pięć dyszek.

Metal Doctrine (FB)
Termin: 28.07.2018, bilet: 0 zł
Jest dobrze, a nawet bardzo. Dlaczego?  Bo na obecną chwilę wiadomo, że zagrają: Krusher, Det Gamle Besatt, Prosecutor,
Lęk, Kat & Roman Kostrzewski oraz Witchmaster. Takie kapele i do tego za totalną darmoszkę. Chyba wiecie co należy zrobić.

Pol’And’Rock (FB)
Termin: 02-04.08.2018, bilet: 0 zł
W tym roku Przystanek Woodstock zmienił nazwę na Pol’And’Rock. To impreza, o której słyszał chyba każdy, więc przedstawiać jej raczej nie trzeba. W tym roku zagrają między innymi: Arch Enemy, Alestorm, Gojira, Blues Pills.

Czad Festiwal (FB)
Termin: 15-18.08.2018, karnet: 259 zł
Straszęcin to wieś i w tej wsi sześć lat temu pewni zapaleńcy wpadli na pomysł zrobienia festiwalu, który zwie się Czad Festiwal. Moja stopa tam nie jeszcze nie stanęła dlatego, że rozstrzał gatunkowy był przeogromny. Jednak w tym roku ma być inaczej. Jak? Ano tak, że ma być w pełni rockowy. Na obecną chwilę potwierdzono Papa Roach, Delain oraz Gloryhammer. Szału nie, ale czas pokaże, co tam jeszcze się pojawi.

Cieszanów Rock (FB)
Termin: 16-19.08.2018, Karnet: TBA
Festiwal na wschodnich kresach Polski (na północ od Lubaczowa) od 2013 zaprasza fanów muzyki na spędzenie kilku dni na terenach Roztocza, ażeby raczyć się dźwiękami generowanymi ze sceny (albo odwrotnie). Tutaj generalnie jest miszmasz, bo jednego dnia potrafi zagrać Vader oraz Strachy na Lachy czy też Arka Noego oraz Finntroll, Happysad vs Therion, i takich „par” można by jeszcze kilka podać. No ale jak to się mawia – na festiwalach „na piwko też trzeba kiedyś pójść”. W tym roku na imprezie pojawi się między innymi Decapitated, Materia oraz….. Dr Misio (haha!).

MuszlaFest (FB)
Termin: 17-18.08.2018, karnet: TBA
Bydgoski festiwal tradycją sięga roku 2003, czyli wykręci już ładny jubileusz 15-lecia. Muzycznie na imprezie grają zarówno kapele z nurtu hardcore’a, metalu, jak i punka, a organizatorzy sukcesywnie zapraszają zespoły coraz to ciekawsze i „z wyższej półki”, takie jak: Ignite, Rise of the Northstar, Blindead, Dezerter. W ubiegłym roku karnet kosztował 79 zł.

Niech Cisza Milczy (FB)
Termin: 18.08.2018, bilet: 0 zł
To festiwal, który od kilku lat odbywa się w Pyskowicach, czyli na obrzeżach Gliwic. Dotychczas jednodniowy open air gościł takie kapele, jak Percival Schuttenbach, Kat&Roman Kostrzewski, Vader, Hate. W tym roku gwiazdą imprezy będzie Obscure Sphinx. Szacunek dla organizatora, że udaje mu się pozyskać finansowanie na taką imprezę, a jak wiemy poza festami, koncertów w Polsce nie brakuje i sumarycznie każdy zaoszczędzony grosz pozwala nam zobaczyć i usłyszeć więcej muzyki na żywo. Brawo Bocian! \m/

Prog In Park II (FB)
Termin: 18.08.2018, bilet: 185 zł
Knock Out Productions przygotował drugą edycję open airowego festu w Parku Sowińskiego w stolicy Polski. W ubiegłym roku zagrali Opeth, Solstafir, blindead i Riverside, natomiast w tym roku impreza zapowiada się również interesująco, bowiem zagrają m.in.: Anathema, Sons of Apollo i Ihsahn.

Ino-Rock Festival (FB)
Termin: 25.08.2018, bilet: 159 zł
To cykliczna impreza, której początki sięgają 10 lat wstecz, a zlokalizowana jest w Inowrocławiu. Muzycznie wydarzenie jest utrzymane w klimatach rocka klasycznego i progresywnego. W tym roku gwiazdą będzie Gazpacho.

Metal Mine (FB)
Termin: 25.08.2018, bilet: TBA
Wałbrzyski fest dość szybko i mocno wbił się w mapę muzycznych wydarzeń w naszym kraju, na w których należy bezsprzecznie wziąć udział. W przeszłości na scenie Starej Kopalni wystąpili: Illusion, Obscure Sphinx, Septicflesh, Furia, Acid Drinkers. Na tegorocznej edycji zagrają: Decapitated, The Haunted, Azarath, Kat&Roman Kostrzewski oraz kilka innych równie ciekawych. Najgorzej wypada baza noclegowa w mieście, więc pozostaje obskurne schronisko „na górce” albo namiot nieopodal terenu festiwalu, w którym podobno w ubiegłym roku było ciężko wbić śledzie. Ale za to dźwięk to jest mistrzostwo świata. W ubiegłym roku bilet w przedsprzedaży kosztował (śmieszne) 55 zł.

Zgierz City of Power (FB)
Termin: 01.09.2018, bilet: 0 zł
Nie brakuje ludzi szydzących z power metalu we wszelaki sposób. Nie mnie oceniać gusta, bo to ostatnie, co bym zrobił. Ktoś lubi, to proszę bardzo – w Zgierzu koło Łodzi odbywa się power metalowe święto. Sam bym chętnie zobaczył Visions of Atlantis.

Materiafest (FB)
Termin: TBA, bilet: TBA
W ubiegłym roku po raz pierwszy odwiedziłem festiwal organizowany przez braci Piesiaków z zespołu Materia. Była to przełomowa 6-ta edycja, na której gwiazdami byli Behemoth, Illusion oraz  Riverside. Od jej zakończenia brak jakichkolwiek informacji odnośnie festiwalu w 2018 roku. Czyżby nie dźwignęli tego pod kątem finansowym? Obym się mylił.

Summer Dying Loud (FB)
Termin: 07-08.09.2018, karnet: 75 zł
Tomasz (organizator) z roku na rok przechodzi samego siebie. W ubiegłym roku zagrali m.in.: Sodom, Solstafir, Unleashed i Schammasch, a na obecną chwilę w 2018 roku potwierdzono koncerty Incantation, Entombed AD, Orange Goblin czy Ereb Altor. Bezsprzecznie jest to jeden z najciekawszych punktów na festiwalowej mapie Polski. Grzechem byłoby się tam nie stawić. Do tego darmowe pole namiotowe oraz smaczne jedzenie w przystępnych cenach. W tym roku oczywiście się tam stawię. Musowo!

Krushfest (FB)
Termin: 08.09.2018, bilet: TBA
Na obecną chwilę nie wiadomo o kapelach, które zasilą tegoroczny skład imprezy, ale mając na uwadze kto grał w przeszłości (Decapitated, KSU, Turbo, Nocny Kochanek), to raczej możemy spać spokojnie i wyczekiwać oficjalnych anonsów.

Black Waves Fest (FB)
Termin: 13.10.2018, bilety: TBA
To dość młoda festiwalowa inicjatywa i takie działania należy przede wszystkim wspierać. Nie jest to wydarzenie typu open air,  a klubowy fest. Każdego roku możemy się spodziewać ciekawego line-upu i tym razem nie jest inaczej, bowiem na imprezie zagra między innymi kvltowa Furia oraz Corruption. W ubiegłym roku bilet wstępu kosztował 25 zł.

Soulstone Gathering (FB)
Termin: 09-10.11.2018, karnet: TBA
Jacek wraz z ekipą od trzech lat ciężko pracuje nad ciekawym line-upem. W ubiegłym roku karnety w przedsprzedaży były w cenie 89 zł, a na scenie zagrali Suma, Somali Yacht Club, Death Hawks oraz czołówka polskiego stoner/doom metalu. Obecnie mogę się podzielić informacją, że w Krakowie zagra My Sleeping Carma.

Into The Abyss (FB)
Termin: TBA, karnet: TBA
To młoda inicjatywa, która ma za zadanie kruszyć ściany klubów we Wrocławiu. Maniacy undergroundowego black i death metalu mogą być zadowoleni, bo podczas trzech edycji na scenie zagrali między innymi: Profanatica, Vallenfyre, Possessed, Sadistic Intent, Grave Miasma. Nie ma jeszcze informacji o tegorocznej odsłonie, ale liczę, że organizatorzy znowu zaskoczą fanów gruzu. W ubiegłym roku karnet kosztował 100 zł.

Foad Fest (FB)
Termin: 30.11-01.12.2018, karnet: TBA
W tym roku odbędzie się druga edycja klubowego festu utrzymanego głównie w black metalowym klimacie. Skład debiutanckiej edycji był zacny, a i obecnie ogłoszone zespoły zachęcają do przybycia do Grodu Kraka. W tym roku zagrają między innymi: Hate, Aborym i Infernal War. W ubiegłym roku 2-dniowy karnet kosztował tylko 80 zł.

Jeśli dotrwaliście do końca, to wniosek się nasuwa się jeden: festiwalów u nas dostatek, a nie wymieniłem połowy niszowych ambientowych, wielkoformatowych i pewnie paru innych.
Jeśli dokładnie zwrócicie uwagę na terminy festów, to praktycznie tydzień po tygodniu możecie odwiedzać muzyczne eventy.
To po co narzekać?

Artykuł Festiwale w Polsce – są czy ich nie ma? pochodzi z serwisu KVLT.