Sam zespół usłyszałem lata temu w programie Kuby Wojewódzkiego i już wtedy przykuli moją uwagę swoim ciężkim, agresywnym, a jednocześnie melodyjnym brzmieniem. Debiutancki krążek The Legend Written by an Annonymous Spirit of Silence nosił w sobie naleciałości takich wykonawców, jak Fear Factory, Hatebreed czy Slipknot, a sam zespół zapowiadał się wyśmienicie. Niestety nagle coś się stało i straciłem z radaru twórczość częstochowian. Minęły lata, przez moje uszy przemknęło wiele innych zespołów i nagle… wielki powrót Chaos Engine Research. Grupa skrupulatnie przygotowywała przez ten czas nowy materiał, równoważyła muzyczną przygodę z prozą życia i w końcu podzieliła się z fanami swoją drugą płytą. I jest to powrót „na pełnej”. Pierwsze dwa utwory: Freak i Unknown to wciśnięcie pedału gazu do oporu. Zespół trzyma się częściowo wyznaczonych na debiucie schematów, ale obrósł w jeszcze soczystsze „mięcho” i dzięki temu brzmi o wiele bardziej wyraziście. Gitary rżną aż miło, perkusja napędza całą maszynerię, a wokal – pomimo dużej dawki agresji – jest nad wyraz klarowny. Słychać, że te lata nie były zaprzepaszczone. Panowie dojrzeli, nauczyli się nowych rzeczy, to słychać.

Spośród jedenastu utworów na Faces nie sposób wyróżnić jednego czy dwóch wybijających się ponad resztę. Wszystko opiera się na tym, co w ciężkiej muzyce najważniejsze, czyli dobrych i nośnych riffach, wprowadzających w numery, a później już każdy z nich zaczyna żyć własnym życiem. Czy to będzie Fanatic z delikatną inspiracją KoRnem, czy Samael, kojarzący mi się trochę z graniem Suicide Silence, zespół nie wziął sobie za punkt honoru zasady kopiuj/wklej, tylko gra na własnych zasadach.
Warstwa tekstowa dzięki dołączonej do płyty książeczce pozwala się wgłębić w przemyślenia, jakie kumulowały się w zespole w ciągu ostatnich kilku lat i teraz znalazły ujście. Czytając poszczególne wersy tekstów, z wieloma z nich bardzo mocno się identyfikowałem.

Zespół Chaos Engine Research wrócił do polskiej, ciężkiej muzyki z tarczą. Pragnę zaznaczyć, że płyta Faces nie będzie dla wszystkich lekkostrawnym daniem, ale na pewno niezwykle treściwym i wartym poświęconego czasu. To tak, jakbyśmy zamówili w restauracji soczystego steka, który rozmiarowo sprawia wrażenie niemożliwego do zjedzenia, ale koniec końców jesteśmy po nim syci, nieprzejedzeni i zadowoleni.

Artykuł CHAOS ENGINE RESEARCH – „Faces” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Odnośnie muzyki napisać mogę sporo. Pierwszym aspektem jest fakt, że nazwa projektu może kojarzyć się z jakimś ekstremalnie brutalnym wylewem wymiocin, a tak nie jest. Pedophile Priests poza wyzywającą nazwą, paroma ostrymi tekstami i fotkami w koronatkach oferuje duży rozrzut sposobów ekspresji. Głównym gatunkiem eksplorowanym przez zespół jest death metal, to nie podlega żadnej dyskusji. Szybkość i brutalna nawałnica to jeden z głównych elementów Cancer, ale oprócz ekstremum mamy do czynienia z elementami melodii, która czai się głównie w niebanalnych riffach. Do wtóru gitarom towarzyszą pojawiające się od czasu do czasu czyste, podniosłe zaśpiewy przyzywające klimatem szaleństwo Anorexia Nervosa, a może nawet troszkę Anaal Nathrakh. Do Anorexii także mógłbym porównać wstawki klawiszowe, ale nie ze względu na kopiowanie tylko na wspomniane wcześniej poczucie szaleństwa, czające się także w ich partiach. Jest to bardzo oryginalne i zarazem niepokojące podejście do tematu, jak dla mnie wręcz świadczące o własnym stylu projektu – bez tych elementów materiał mógłby stracić wiele. Jestem także zaskoczony, iż projekt mający na koncie dwie duże płyty, posiada tak silnie wypracowany styl. Za wizytówkę płyty można by przyjąć na przykład utwór przypisany pozycji trzeciej na liście – World Disassembled, który posiada bardzo wyraźny riff przewodni, odpowiednią agresję i siłę, jest łatwo zapamiętywalny, przyozdobiony czystymi zaśpiewami i zdrową ilością elektroniki. Wisienką na torcie jest minimalistyczna solówka, uderzająca w klimaty progresywne. Generalizując, myślę, że podobne słowa mógłbym napisać względem każdej kompozycji, co w moim uznaniu dobrze świadczy o ich twórcach.

Jest jednak jedna rzecz, która mnie delikatnie uwiera – wokal prowadzący. Ciężko nazwać go growlami, brzmi na dosyć wymuszony i wymęczony. W tak zwanej bogatości ogólnego przekazu nie jest to element skreślający całość, ale na pewno jest detalem, który może powodować brak zachwytu, na jaki zasługuje sama muzyka.

Koniec końców, płytę Cancer uważam za ciekawy materiał, obecnie stawiam album znacznie wyżej niż większość stricte death metalowych produkcji. Mam wrażenie, że może w przyszłości wielu zaskoczyć.

Artykuł PEDOPHILE PRIESTS – „Cancer” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Na pierwszy rzut oka wydanie płyty wygląda bardzo ładnie. Jest to chyba celowy zabieg, by czym prędzej wrzucić ją do napędu. Koniecznie odkręcić głośno przycisk volume i przenieść się w czasie. Pierwsze dźwięki Fading Glow przeniosą nas do lat osiemdziesiątych. Wtedy na całym świecie, każdy młody człowiek marzył, aby zobaczyć na żywo Iron Maiden i Helloween. Okres białych adidasów, koszulek w spodnie i całej maści pasków z ćwiekami. Słuchając Łez Wieków niejeden z nas, odniesie takie wrażenie, że przeniósł się w czasie. Muzycy Divine Weep nie kombinują zbytnio i wplatają w swoją muzykę stare heavy/power metalowe patenty. A jeśli o nich mowa muszę skupić się na wokaliście Igorze Tarasiewiczu. Wokal tego człowieka to miks Michaela Kiske i Brucea Dickinsona. Wielki talent drzemie w tym, jak śpiewa. Z wielką pasją i energią robi to doskonale. Szkoda, że po wydaniu tego krążka opuścił zespół.

O wokalu można powiedzieć same dobre rzeczy. To samo tyczy się gitar nagranych na tym albumie. Nie znudzisz się drogi słuchaczu jak lubisz popisowe solówki Murraya z Ironów i harmonie Weikatha ze wspomnianego wyżej Helloween. Gitarzyści Divine Weep robią świetną robotę. Niema nic absolutnie do zarzucenia w tej kwestii. Przykładem może być tytułowy Tears Of The Ages, który brzmi fantastycznie. Solidne jak stal riffy są wizytówką tego, co znalazło się na tym longplayu. Gościem w tym utworze jest Wojciech Hoffmann z Turbo.

Kompozycji jest osiem w normalnym czasie długości cd. Fajnym bonusem są dwa dodatkowe utwory-Age Of The Immortal i Łzy Wieków zaśpiewany po polsku. Ten pierwszy znalazł się na pierwszej płycie Divine Weep zatytułowanej tak samo. Wracając do utworów, które szczególnie przykuły moją uwagę to Petrified Souls i Imperious Blade. Uważam, że to najlepszy „kawał mięcha”, jakiego dawno nie słyszałem w takiej stylistyce. Kiedy power metal jest wygładzony i brzmi jak dyskoteka, budzi moją odrazę. W tym przypadku jest to wszystko z gustem dobrane. Jest energia i siła, która bardzo mi się podoba.

Solidny to album i na pewno będzie ich wizytówką. Uważam, że znajdzie dużą rzeszę fanów, którzy nie znają Divine Weep. Pośród czerni, stonerów i innych dziwnych fajnych rzeczy warto zarzucić sobie tego typu granie. Polecam wszystkich fanom starego heavy, jak i nowych rzeczy.

Artykuł DIVINE WEEP – „Tears Of The Ages” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Oversleep Hurricane został wydany przez Metal Scrap Records oraz Another Side Records i zawiera 46 minut dźwięków eksplorujących rejony rocka, jazzu czy grunge’u. Oprócz klasycznego instrumentarium na płycie można usłyszeć dźwięki sitaru czy bębnów udu. Sitar pojawia się wstępie do pierwszego na albumie You Don’t Feel Good! oraz w Rifleman, w którym przygrywają też bębny udu i klawisze.  W Love At Distance, Stay In The Background oraz zamykającym Little Girl Big Heart odrobinę melancholii dodają skrzypce. Płyta składa się z 11 kompozycji o zróżnicowanym klimacie. Wspomniany You Don’t Feel Good! oraz Let’s Us Get Naked to kawałki dynamiczne, podczas gdy Deepest Gloom i tytułowy Oversleep Hurricane to kompozycje spokojne. Moją uwagę przykuł czwarty w kolejności Fly!, który wyróżnia się większym od pozostałych ładunkiem emocji. Ciekawy jest też Wicked Boy II, w którym ostre riffy przeplatają się z jazzowym graniem i flamenco. Zestaw ten uzupełniają skrzypce i hammondowe klawisze.

Przyznam, że po pierwszym przesłuchaniu płyta nie zrobiła na mnie dużego wrażenia, jednak kiedy następnego dnia w pracy muzyka plumkała sobie w tle, zacząłem łapać się na tym, że stopa przytupuje, a głowa buja się w rytm dźwięków trzech Rebeliantów. Album został nagrany przy użyciu tylko analogowego sprzętu, dzięki temu słyszymy dokładnie to, co grają muzycy, a nawet więcej. Czasami zabrzmi trącona struna czy blacha. Siedząc wieczorem z piwem w ręku, poczułem się przez moment, jakbym siedział w barze, w którym właśnie gra Shadow Rebel. Może nie jest to wybitny, ale całkiem przyjemny w odbiorze album.

Artykuł SHADOW REBELS – „Oversleep Hurricane” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.