Podczas części koncertów zespoły będą wymieniać się rolą głównej gwiazdy wieczoru. W Wielkiej Brytanii i Irlandii trasie przewodzić będzie Trivium, natomiast In Flames pojawią się jako gość specjalny. W krajach skandynawskich sytuacja będzie odwrotna, a na pozostałych przystankach oba zespoły otrzymają równorzędny status.

Skład koncertowego pakietu uzupełnią Paleface Swiss oraz VOLA, którzy będą otwierać wszystkie zaplanowane występy.

W komentarzu do ogłoszenia trasy członkowie Trivium napisali:

Jesteśmy niezwykle podekscytowani ponownym połączeniem sił z naszymi wieloletnimi przyjaciółmi z In Flames podczas kolejnej legendarnej trasy po Europie i Wielkiej Brytanii. Z Paleface Swiss oraz VOLA w składzie będzie to naprawdę potężny zestaw. Nowa era Trivium właśnie się rozpoczyna. Widzimy się pod sceną!

Z kolei In Flames dodali:

Cieszymy się, że wracamy do Europy razem z naszymi starymi przyjaciółmi z Trivium! Paleface Swiss i VOLA dopełniają wyjątkowo mocny skład. Nie możecie przegapić tego metalowego wieczoru. Do zobaczenia już wkrótce!

Plan trasy koncertowej przedstawia się następująco:

29.03.2027 – IE – Dublin, 3Arena
31.03.2027 – UK – Glasgow, The OVO Hydro
02.04.2027 – UK – Manchester, Co-op Live
03.04.2027 – UK – Londyn, Alexandra Palace
04.04.2027 – UK – Cardiff, Utilita Arena Cardiff
06.04.2027 – BE – Bruksela, Forest National
07.04.2027 – FR – Paryż, Zenith
09.04.2027 – DE – Hamburg, Sporthalle
10.04.2027 – DE – Drezno, Messe Dresden
11.04.2027 – DE – Berlin, Velodrom
13.04.2027 – LU – Esch-sur-Alzette, Rockhal
14.04.2027 – CH – Berno, Festhalle
16.04.2027 – DE – Frankfurt, Festhalle
17.04.2027 – DE – Düsseldorf, PSD Bank Dome
18.04.2027 – NL – Amsterdam, AFAS Live
20.04.2027 – CZ – Praga, O2 Universum
21.04.2027 – AT – Wiedeń, Stadthalle
23.04.2027 – DE – Stuttgart, Schleyer-Halle
24.04.2027 – DE – Monachium, Zenith
25.04.2027 – DE – Bamberg, Brose Arena
27.04.2027 – DK – Kopenhaga, K.B. Hallen
29.04.2027 – NO – Oslo, Spektrum
01.05.2027 – SE – Sztokholm, Avicii Arena
03.05.2027 – FI – Tampere, Nokia Arena
05.05.2027 – LV – Ryga, Xiaomi Arena
07.05.2027 – PL – Katowice, Spodek

Bilety będzie można zakupić od 28 sierpnia bieżącego roku tutaj.

Artykuł TRIVIUM i IN FLAMES wspólna trasa po Europie, w maju 2027 r. roku koncert w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Vader

Deafheaven

Wardruna

Satyricon

Artykuł Brutal Assault Dzień 4. – Jaromer (08.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Eivor

Misþyrming & Nergal play Behemoth’s Sventevith

Artykuł Brutal Assault Dzień 3. – Jaromer (07.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Death Angel

Kittie

Psychonaut

Artykuł Brutal Assault Dzień 2. – Jaromer (06.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Fit For An Autopsy

Solstafir

Triptykon

Batushka

Witch Club Satan

Artykuł Brutal Assault Dzień 1. – Jaromer (05.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Dzieło Lake’a to skrupulatny (w założeniu) przegląd stanu amerykańskiego black metalu, od jego zarania na przełomie lat 80. i 90. po najnowsze dokonania. Szczęśliwie autor unika tutaj pułapki kreślenia zbyt daleko idącej genezy stylu, albo ciągłego odnoszenia się do jego peryferii i sąsiedztwa. Po wprowadzeniu Lake skupia uwagę na kapelach stricte blackowych (definicje stylu pozostawiamy purystom), rozpoczynając opowieść słusznie od kultowego VON, oddając dalej głos członkom Absu, Grand Belial’s Key, Masochist czy Profanatica – i tak dalej, i dalej, przemierzając prerie, bagna, pustynie amerykańskiego kontynentu, a przy okazji dziesięciolecia. Całość jest bowiem ułożona względnie chronologicznie, co pozwala dobrze prześledzić pewne przeobrażenia i trendy, jakim poddawał się black metal na amerykańskiej ziemi.

Pomysł na książkę jest zatem prosty, a jej forma klarowna – autor przepytał muzyków tworzących amerykańską scenę i oddał im głos. Poszczególne rozdziały, poza paroma wyjątkami, to po prostu prezentacje poszczególnych formacji na bazie cytowanych wywiadów. Taki format ma też wady. W dłuższej perspektywie okazuje się bowiem miejscami nużący, zwłaszcza gdy czytamy ją ciągiem i chcemy się uwinąć w kilka wieczorów. Nie oszukujmy się: historie o tym, jak to się wszystko zaczęło i jak rozwijało – od piwnicy po większy festiwal – bywają bliźniaczo podobne do siebie. Jowialni i pełni pasji interlokutorzy spotykają się tu z nudziarzami, a rzetelni świadkowie z bufonami, którzy ubarwiają rzeczywistość – i trzeba mieć to na względzie.

Czasem do głosu dochodzą też ludzie z wytwórni płytowych, wydawcy zinów czy właściciele sklepów, ale to margines przytaczanych tu treści. Niewiele też w Rewolucji tożsamości prób ogólnych syntez czy zacięcia socjologicznego. Lake jest konsekwentny – oddaje głos swym bohaterom i czasem tylko dorzuca swoje przysłowiowe trzy grosze, w lapidarny sposób ujmując sedno opisywanego zjawiska. Potrafi też scharakteryzować styl omawianych kapel dosadnie i obrazowo.

Jaki obraz sceny wyłania się z opowieści muzyków? Pierwsze z blackowych kapel spod gwiaździstego sztandaru nie zdążyły się jeszcze zachłysnąć miłością do Skandynawii, bo wyrastały z innych korzeni. Kiedy powiew drugiej fali z Norwegii dotarł do USA, ścieżka ta stała się na jakiś czas bardziej odtwórcza. Ale nie ma co się oszukiwać – był taki moment w historii metalu, że każdy chciał być jak Emperor. Rodzi się tu zatem pewien wewnętrzny konflikt między poszukiwaniem oryginalnego języka, a ograniczającą fascynacją tym, co na Starym Kontynencie można było usłyszeć. Z biegiem lat amerykański black metal zaczął ponownie poszukiwać własnych dróg, odrzucając konwenanse – zaczęło się to na szerszą skalę od Agalloch, a kontynuatorami tej wolnościowej myśli są chociażby Deafheaven czy Imperial Triumphant – inna sprawa, że nie wszyscy zaakceptowali te poszukiwania. Ale trudno mu dziś odmówić wpływowej roli. Black metal z USA nie jest już ciekawostką, bywa punktem odniesienia.

Książka Lake’a to również historia brzydkiego kaczątka, które z czasem rozwinęło czarne skrzydła. Ci muzycy, którzy nie pasowali do sceny thrashowej czy deathmetalowej (czasem po prostu z powodu mniejszej biegłości technicznej) zaczynali tworzyć coś swojego. A to „coś” bywało zazwyczaj bardziej odpychające, złowrogie, obrazoburcze – na pokaz lub z przekory. Kapele z innych nurtów metalowych w Stanach podpisywały kontrakty z dużymi wytwórniami, pokazywano je w Headbangers Ball, niektóre nawet przygrywały psiemu detektywowi na ekranach kin, a amerykański black metal pozostał na długo w prawdziwej niszy, przyciągając uwagę prawdziwych maniaków, najczęściej nielicznych. W Europie w którymś momencie i o black metalu stało się głośno (choć w dużej mierze za sprawą ekscesów pozamuzycznych), a w Wyoming czy Teksasie nigdy.

Rewolucja tożsamości przedstawia czytelnikom w dużej mierze portrety indywidualistów, odszczepieńców pragnących kroczyć własną ścieżką, zagubionych w mrokach życia, zmagających się z nałogami, niezrozumieniem, czasem błądzących ideologicznie. Sporo znajdziemy w tej książce opowieści o samotnikach, którzy w zaciszu swych pokojów i rodzinnych piwnic zaczynali swoje projekty muzyczne, tyleż ciekawe, co efemeryczne. Trudno zresztą mówić tu o jednolitej scenie. W końcu nawet zespoły z Kaskadii – to mój ulubiony rozdział w tej książce – rozrzucone są na przestrzeni paru stanów i kontakty między nimi można uznać za znikome. W USA mieliśmy i mamy też do czynienia z wieloma ośrodkami, a czasem i samotnymi wyspami, gdzieś pomiędzy sekwojowymi lasami, polami bawełny i kukurydzy lub na krańcu zagubionej autostrady.

Jak czytać książkę Rewolucję tożsamości? Ambitnym czytelnikom proponuję sposób „die hard”: od deski do deski, dawkując sobie zawartość, sprawdzając jednocześnie wnikliwie dyskografie omawianych kapel. To zajmie długie tygodnie, być może miesiące, nie musi jednak odbyć się jednym ciągiem. Taka lektura pozwoli zdobyć przynajmniej tytuł Bachelor of Arts na Yale czy Princeton z omawianego w książce tematu. To jednak wyzwanie dla nielicznych. Ale jeśli lubicie stare ziny i opowieści z dawnych czasów, to będzie to dla Was lektura satysfakcjonująca, bez względu na poziom zaangażowania.

USBM. Amerykański Black Metal: Rewolucja tożsamości nie jest pozycją pozbawioną mankamentów. Nie jestem wszak ekspertem w dziedzinie, ale mogę wymienić parę kapel, które powinny się znaleźć w tym dziele, a próżno ich szukać. Gdzie na przykład Akhlys? Pewne zespoły zasłużyły na dłuższe teksty, innym należała się być może jedynie wzmianka. Ale ogrom pracy autora i ilość zebranej wiedzy, muszą budzić respekt. Pytanie tylko, jak wiele osób w Polsce ma potrzebę tak wnikliwego zapoznania się ze sceną zza Wielkiej Wody? Dla amerykańskiego czytelnika zainteresowanego tematem to na pewno kategoria „musisz mieć”, a co ma powiedzieć Jan Kowalski wychowany na Gromie Behemotha? Opinie mogą być różne, ale pewien duch, bez względu na kontynentalne różnice, podobny, więc Lake operuje językiem uniwersalnym dla fanów podziemia.

Neill Jameson z formacji Krieg, pytany przez Lake’a o amerykańską scenę, stwierdza: To nie jest piękna historia. To nie Norwegia, nikt się tu nie zabija, ale zdecydowanie są ludzie, którzy mają mocne opinie. Są różne wersje tego, jak pewne rzeczy wyglądały naprawdę, niekoniecznie prawdziwe. Otrzymujecie nasze historie, które nie kroczą prostą drogą. To nie jest czysta opowieść. I sądzę, że to dobre podsumowanie zarówno fenomenu amerykańskiej sceny, jak i książki Daniela Lake’a.

Tom uzupełniają główne czarno-białe fotografie i takież reprodukcje wybranych okładek płyt. Na początku rozdziałów w tle pojawiają się loga zespołów, co dodaje całości podziemnego sznytu, podobnie jak oldschoolowa okładka Artura Rudnickiego. Brakuje chyba listy wydawnictw, pewnego kanonu, od którego warto zacząć swoją przygodę z USBM – wnikliwy czytelnik musi sam sobie wypisać najważniejsze tytuły do sprawdzenia. Twarda odkłada i dobry papier to już standard w publikacjach wydawnictwa In Rock – i tym razem edytorsko wszystko wygląda porządnie. Za to wstęp napisany przez Toma G. Warriora nie wnosi nic ciekawego – ale jak wiadomo, to przede wszystkim zabieg marketingowy. Znane nazwisko miało przyciągnąć uwagę i tyle.

USBM. Amerykański Black Metal: Rewolucja tożsamości to książka od fana dla fanów. Tak to się zwykle w podziemiu odbywało. Wymiana kaset, wymiana wiedzy, wzajemne wtajemniczanie się. Tego właśnie oczekiwałem od tej pozycji. Maniacy black metalu nie powinni się zastanawiać. Kolekcjonerzy metalowych biografii dostaną na półkę ładnie prezentujący się tom. Reszta przed zakupem musi rozważyć wszystkie za i przeciw.

Oficjalna strona wydawnictwa In Rock na Facebooku

Artykuł DANIEL LAKE – „USBM. Amerykański Black Metal: Rewolucja tożsamości” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Brutal Assault Dzień 1. – Jaromer (05.08.2026)

Dzień 2

Brutal Assault Dzień 2. – Jaromer (06.08.2026)

Dzień 3

Brutal Assault Dzień 3. – Jaromer (07.08.2026)

Dzień 4

Brutal Assault Dzień 4. – Jaromer (08.08.2026)

Pozostałe zespoły

Festiwal

Artykuł Brutal Assault – Jaromer (05-08.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

14-15.08.2026 Rajecke Teplice (kemping Slnečné Skaly) – Słowacja (wydarzenie)

Piątek:

13:00 Gates open
16:00 Detergent
17:00 Orbital Damage
18:00 Refore
19:00 Horrorscope
20:00 Realms of Chaos
21:00 Doomas
22:10 Besna
23:10 Mean Messiah

Sobota:

12:00 Sawdust and Mold
13:00 Plebs
14:00 Destroy
15:00 Machina Baphometa
16:00 Stercore
17:00 Sphere
18:00 Etterna
19:00 Catastrofy
20:00 Brutal Sphincter
21:20 LIK
23:00 Angelus Apatrida
00:30 Varkocs

Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej festiwalu: https://blasphemy.sk oraz na Blasphemy Festival

Artykuł Za kilka dni BLASPHEMY OPEN-AIR 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

 
Cryptopsy

Artykuł Cryptopsy, Terror, Vulvodynia – Kraków (30.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Formacja zapowiedziała swój czwarty album studyjny zatytułowany „Vyraj„. Wydawnictwo ukaże się 7 sierpnia 2026 roku nakładem Prophecy Productions. Nowy materiał ma być kolejnym dużym krokiem w artystycznym rozwoju DYMNA LOTVA. Choć fundamentem brzmienia grupy pozostają black metal i post-black metal, na Vyraj zespół jeszcze mocniej sięga po doom, heavy i progressive metal, elektronikę, gotycki mrok oraz elementy białoruskiego folkloru.

Koncepcyjną osią albumu jest tak zwana białoruska etnoastronomia. W słowiańskich wierzeniach rozgwieżdżone niebo wiąże się zarówno z podróżą, jak i zaświatami. Tytułowy Vyraj oznacza mityczną krainę, do której ptaki odlatują na zimę i gdzie dusze zmarłych odnajdują ostateczny spoczynek. W tej symbolice zespół splata dawne legendy z doświadczeniem przymusowej emigracji, utraty domu i pragnieniem powrotu.

Klip do singla „The Boat Of Despair” z Aaronem Stainthorpe’em

Pierwszym singlem promującym „Vyraj” był „The Boat Of Despair”. W utworze gościnnie wystąpił Aaron Stainthorpe, znany z High Parasite oraz wieloletniej działalności w My Dying Bride. Kompozycja sięga do symboliki przeprawy pomiędzy światem żywych i umarłych, a jej klimat dodatkowo podkreśla mroczny teledysk zrealizowany 40 metrów pod ziemią.

Klip do „The Boat Of Despair” został nakręcony w Zabytkowej Kopalni Srebra oraz Sztolni Czarnego Pstrąga w Tarnowskich Górach. Za reżyserię odpowiada Ryncuk Vystarobski.

Klip do singla „Return My Coffin Home” z udziałem Ingvarra

Drugim opublikowanym singlem jest „Return My Coffin Home”, w którym pojawił się Ingvarr z ukraińskiej formacji SCHREIGARM. Utwór został napisany w języku białoruskim i ukraińskim, a jego tematem jest głęboka tęsknota za ojczyzną oraz pragnienie powrotu do domu nawet po śmierci.

W kompozycji wykorzystano tradycyjne białoruskie zaklęcia ochronne oraz odniesienia do ukraińskiej pieśni ludowej „Plyve Kacha Po Tysyni”. Utwór został zadedykowany pamięci Bartka, zmarłego przyjaciela i fana zespołu. Za reżyserię teledysku ponownie odpowiada Ryncuk Vystarobski.

Nagrania, goście i creditsy

Na albumie „Vyraj„pojawiło się grono zaproszonych muzyków reprezentujących różne oblicza sceny metalowej i dark ambientowej.

• Aaron Stainthorpe (High Parasite, ex-My Dying Bride) – wokale w utworze „The Boat Of Despair”
• Ingvarr (Schreigarm) – wokale w utworze „Return My Coffin Home”
• Déhà (Wolvennest) – fretless bass w utworze „Return My Coffin Home”
• Deanna F. – harfa w utworze „Veha”
• Andrii „Deicider” Sovgar – chórki w utworze „Bu Samoje”
• Miraslava Palynskaya oraz Jan Palynski – dziecięce partie wokalne w utworze „Veha”
• Velzevul – dodatkowe wokale oraz efekty dźwiękowe (FX) w utworze „Return My Coffin Home”
• chór Balbuta w utworze „Bu Samoje”: Andrii „Deicider” Sovgar, Jan Mačuĺski, Aliaksandr Čarnuha, Jauhien, Mikita

Wizualna strona wydawnictwa również została silnie powiązana z główną ideą albumu. Zdjęcia wykorzystane na potrzeby okładki i książeczki albumu powstały podczas nocnej sesji w wymierającej białoruskiej wsi, z której pochodzą przodkowie wokalistki Nokt. Fotografie wykonano przy rodzinnym cmentarzu w czasie roju Perseidów, co bezpośrednio łączy oprawę graficzną z motywem gwiazd, śmierci, pamięci i drogi do mitycznego Vyraju.

Sesja nagraniowa albumu została zrealizowana w kilku studiach w Polsce. Partie perkusji nagrano pod okiem Piotra Nowaka w Studio Młyn w Bycinie, wokale zarejestrowano z pomocą Pavla Sinili w warszawskim Everest Studio, natomiast nagrania gitar i basu odbyły się w Hata Studio w Warszawie, gdzie za ich realizację odpowiadał Jauhien.

Za oprawę wizualną wydawnictwa odpowiada Jauhien, który przygotował zarówno okładkę albumu, jak i kompletny layout.

Formaty wydania i preorder

Album „Vyraj” ukaże się w kilku formatach. Wydawnictwo będzie dostępne jako:

• digital,
• CD digipak z 16-stronicową książeczką,
• gatefold LP na czarnym winylu,
• gatefold LP na winylu Jellyfish Galaxy marbled, limitowanym do 300 egzemplarzy,
• artbook 2-CD w twardej oprawie, format 18 x 18 cm, 60 stron, z dodatkowymi zdjęciami, liner notes oraz bonusowym CD zawierającym 8 dodatkowych utworów.

Preorder albumu Vyraj jest dostępny pod poniższymi adresami: SPKR Store | Prophecy Productions | Bandcamp – Vyraj | Bandcamp – Vyraj Deluxe Edition

Tracklista płyty „Vyraj”

1. Zory
2. Veha
3. The Boat Of Despair
4. Viedźmieragina
5. Niama Darohi
6. Bu Samoje
7. Ustań Za Mianie
8. Return My Coffin Home

Artykuł DYMNA LOTVA odsłaniają kolejne karty albumu „Vyraj” pochodzi z serwisu KVLT.