Dobrze prezentowało się stanowisko z merchem. Jako że krakowski gig był pierwszym na trasie, to nie zbrakło na straganie nieczego. Po kilka wzorów koszulek, bluz, trochę płyt (w tym winyle). Sam uzupełniłem zasoby płytoteki o dwa CD Sarcatora. Udalo się zresztą pogadać z młodą ekipą, która okazała się bardzo sympatyczna. Na scenie z kolei Szwedzi przyjemnie rozgrzali nielicznych (jeszcze) zabranych, serwując ognistą dawkę thrash metalu, wzbogaconego pierwotną, black metalową energią i death metalową siłą. Warto sprawdzić młodzież, która kontynuuje dziedzictwo ojców i dziadów.

Nie ukrywam, że najbardziej czekałem na występ Amerykanów z Vitriol. Ich zeszłoroczny krążek, Suffer & Become, zrobił na mnie niemałe wrażenie – umieściłem nawet album w moim TOP 10 dla Kvlt. Vitriol zagrał w duecie z małą pomocą elektroniki. Kyle Rasmussen (wokal i gitara) oraz Matt Kilner (perkusja) dali radę w taki zestawieniu. Może wręcz w okrojonym składzie zabrzmieli selektywnej, dobitniej. W końcu ich intensywna, techniczna, rytmicznie momentami połamana muzyka mogłaby wypaść na żywo kakofoniczne i chaotycznie. A tak było mrocznie i wciągająco. Hymny o bólu i cierpieniu – krótko, z drobnymi problemami technicznymi, ale wykonawczo rzetelnie i dziko. Chciałbym kiedyś więcej i w pełnym składzie.

Sporo osób przyszło specjalnie na The Ruins Of Beverast. Wiem, bo na koncert wyciągnął mnie wielki fan ekipy. „Jedź, nie pożałujesz”, zachęcał i muszę przyznać, że miał rację. Choć znam twórczość Alexandra von Meilenwalda powierzchownie (właściwie TROB to jednoosobowy projekt), to doceniam jej różnorodność. Na żywo Alexander w towarzystwie paru muzyków potrafił wykreować bardzo spójny spektakl, co było dla mnie pozytywnie zaskakujące. Po szaleństwach dwóch pierwszych kapel, zrobiło się nastrojowo, ale i mocno. The Ruins Of Beverast zabrzmiało potężnie, miejscami wręcz death/doom metalowo. Kto się wczuł, ten przepadł na parędziesiąt minut – pod warunkiem, że docenia w metalu wolniejsza tempa.

Jaki jest norweski black metal, każdy widzi. 1349 kontynuuje nieświętą krucjatę. Pewnie można utyskiwać, że klub nie wypełnił się po brzegi (no, może w połowie), ale niech żałuję nieobecni. Jak wspominałem wcześniej nieśmiało, bardziej czekałem na poprzedników, ale w końcu co Norwegowie to Norwegowie. Skupili się na rzeczach najnowszych, więc ponad połowę setlisty wypełniły numery z promowanej The Wolf and The King oraz z poprzedzającego go albumu The Infernal Pathaway. Uzupełniły zestaw klasyki z pozostałych płyt. Set zabrzmiał dziko, pierwotnie – tak jak black powinien wypadać na żywo. Kilkanaście niezmordowanych osób w moshpicie podbiło nieco emocje. Podobnie jak jegomość z okrzykiem Habemus Papam!. Tego dnia przywitaliśmy bowiem Leona XIV na Piotrowym Tronie, a w dawnej stolicy Polski skrytego za perkusją, smutno wpatrzonego w dal Frosta, co udało się uchwycić na fotce… Jakże pięknie kontrastuje jego cierpienie z piekielnie żywiołowym graniem 1349.

Fot. Andrzej Rudiak

Artykuł 1349, Ruins Of Beverast, Vitriol, Sarcator – Kraków (8.05.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Grecy oferują wszystko to, co z black metalem się kojarzy: bo oprócz muzyki mamy też corpse painting, pieszczochy i czaszki na fotkach, odpowiednio nieczytelne, klasyczne logo od Krzysztofa Szpajdla, a nawet grafikę z głową kozła. Tekstowo zespół wiedzie nas przez katakumby, gdzie odbywają się mroczne rytuały, zaprasza do grot pełnych szczurów, i średniowiecznych krypt – tytuły nie są metaforyczne. Mamy tu pewien posmak starych horrorów i gotyckich makabresek, zmieszanych z obrazoburczymi rytuałami. Wszystko wykrzyczane z mocą, ale i w miarę czytelnie, z małą dawką wokalnego kombinowania. Temple of Katharsis nie wznosi się na poetyckie wyżyny, ale mieści się to wszystko w kanonach. Dostaje się tu wyznawcom wszystkich religii – zespół nie uderza koniunkturalnie jedynie w chrześcijaństwo – i ludzkiej rasie ogólnie. Jakimś urozmaiceniem jest tekst w języku greckim w utworze Ο αρχιερεύς των λύκων – ale jak pisałem, brak mi trochę typowego dla półwyspu helleńskiego rytualnego, gorącego, lekko teatralnego sznytu. Album został wyprodukowany z odpowiednią dawką szorstkości, ale i selektywnie. Ponownie wypada podsumować: przewidywalnie, bezpiecznie, ale i podług prawideł blackowego rzemiosła. Nawet jeśli zespół nie wzbudza zachwytów, to i przyczepić się ma się do czegoś szczególnie.

Hellmaster 666 (wokal i bas), Nodens (bębny) i Zeratul (gitary) – we wkładce i na zdjęciach promocyjnych widać tylko dwójkę muzyków, ale w podsumowaniu wymieniona jest trójka – grają to, co im w sczerniałej duszy śpiewa. Macabre Ritual to interesująca propozycja dla maniaków lubujących się w klasycznym black metalu.

Artykuł TEMPLE OF KATHARSIS – „Macabre Ritual” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Na czterdziestolecie urodzin jednej z absolutnie najważniejszych kapel na polskiej ziemi, która przetarła szlak rodzimym kapelom i zapisała się diabelskimi zgłoskami w historii death metalu, wyszło niedawno II wydanie Wojny totalnej, uzupełnione o najnowsze dzieje. Tym wszystkim, którzy jeszcze nie mieli okazji z biografią Vadera się zaznajomić, rekomenduję gorąco. Zdawało mi się, że od premiery minęła zaledwie chwila, a w międzyczasie wyrosło nowe pokolenie metalowców. Oni być może będą czytać książkę Szubrychta jak relacje ojca historii, Herodota – z pewnym niedowierzaniem, bo tak wiele się zmieniło na metalowej scenie, ale i wokół nas, że śmiało można powiedzieć, iż żyjemy w innej epoce. A może się mylę? Może świat gna do przodu, a metalowcy pozostają z gruntu ci sami?

Jest w „Wojnie totalnej” sporo ciekawostek, które pozwolą Wam poznać zespół od kulis. Z książki dowiecie się chociażby, jakim sposobem początkowa działalność zespołu przyczyniła się do częstszego bywania młodzieży w jednym z olsztyńskich kościołów oraz jaką rolę w promocji zespołu odegrał rajdowy samochód Krzysztofa Hołowczyca. Poczujecie też klimat garażowych koncertów i przełomowego występu na legendarnej już pierwszej Metalmanii czy emocje związane z rozsyłaniem po świecie demówek, a w końcu dotarciem do „Ziemi Obiecanej”, czyli podpisaniem profesjonalnego kontraktu z death metalowym potentatem, jakim na początku lat 90. był niewątpliwie Earache. A to przecież zaledwie początek opowieści, która dzięki nowemu wydaniu sięga współczesności i mimo przeróżnych pomniejszych upadków i wyboistych dróg, ukazuje żywotność projektu, którym dowodzi Piotr „Peter” Wiwczarek.

W notatce do II wydania Jarek Szubrycht zaznacza, że oprócz peanów na cześć jego roboty, pojawiły się też głosy krytyczne. Zarzut, że środek ciężkości położono na lata formowania się zespołu i jego pierwszych rodzimych i zagranicznych sukcesów, oddalam. To naturalne – każda biografia skupia się na okresie „burzy i naporu” i trudno pisać o jakimkolwiek klasyku death metalu bez szerszej perspektywy rzuconej na koniec lat 80. i pierwszą połowę 90. Autor oczywiście w nowym wydaniu rozpoczyna dalszą opowieść o zespole tam, gdzie skończyła się ostatnio, a zatem od 2014 roku. Niemniej nowe rozdziały znowu kierują nas na początku do wspomnień. Przyczynkiem jest płyta Future Of the Past – Hell In The East, którą Vader nagrał w 2015 roku, oddając hołd tym rodzimym zespołom (i czeskiemu Krabathorowi), które w latach 80. również rozpoczynały swój marsz ku realizacji marzeń. Świetnie, że udało się dotrzeć do niektórych z muzyków z tamtych lat, najistotniejszych dla formowania się sceny ekstremalnej. Początek „suplementu” wypada zatem świetnie i pozwala historii znów się rozkręcić, wracając jednocześnie w niewymuszony sposób do źródeł.

W tych dopisanych rozdziałach Vader jawi się jako zespół już klasyczny, ale wciąż głodny sceny. Bo bez względu na to, czy ktoś wciąż śledzi ich dyskografię (a mimo wszystko wypada), czy nie, nikt przecież nie odmówi kapeli energii i twórczej chęci. Wypady w miejsca, które wcale nie są oczywiste dla europejskich bandów (Indie, Nepal, Indonezja, Ameryka Środkowa i Południowa), covidowe przejścia, zmiany składu, opisane tutaj dość szczegółowo, dowodzą, że Vader na laurach nie osiada, nie poddaje się, wciąż chce. Dodane zresztą na koniec obszerne wyimki z dziennika Tomasza „Hala” Halickiego, który opisuje perypetie z południowoamerykańskiej trasy z 2018 są świadectwem poświęcenia i pewnego rodzaju heroizmu. Słabi odpadają. Vader kroczy śmiało przed siebie.

Dodam na koniec, że nowe wydanie prezentuje się jeszcze lepiej niż pierwowzór. Dzięki tłoczonym literom okładka zyskała pewien klasyczny sznyt – czuć rocznicową powagę i elegancję. W środku nie brak archiwalnych czarno-białych i kolorowych zdjęć, w tym dodanych na potrzeby wznowienia. Książkę uzupełniono o drobiazgowo skompilowaną dyskografię Vadera. Jest to zatem ponad 100 stron nowości. Czy warto? Jeśli nie czytaliście jeszcze, nie macie nad czym się zastanawiać. Jeśli na Waszej półce stoi już stare wydanie, to oczywiście musicie rozważyć wszelkie za i przeciw. Może poprzedni, zakurzony tom podarujecie jakiemuś młodemu metalowi? Ja sam poślę pierwsze wydanie w świat, zachowując to najnowsze. Niech ktoś świeży w temacie zobaczy, jak dawniej sprawy się miały, gdy zespół zza siedmiu wzgórz, zza siedmiu mórz śmiał marzyć o podboju świata hałasu…

Wydawnictwo SQN na Facebooku
Oficjalna strona Vadera na Facebooku

Artykuł JAREK SZUBRYCHT – „Vader. Wojna totalna. Wydanie II” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Według informacji we wkładce grupę tworzą muzycy skrywający się pod pseudonimami A:G (gitary), L:S (wokal) i G:P (bębny) oraz wspomagający koncertowo skład D:G (bas). W środku wkładki widnieje zdjęcie trójki zakapturzonych dżentelmenów, więc jak mniemam trio jest odpowiedzialne za For Whom Is the Night. Panowie są sprawnymi muzykami ze szczyptą polotu, ale nie popisującymi się zbytnio (solówki są tutaj rzadkością). Całość to głównie średnie i szybkie, choć nie ekstremalne tempa i mile chłoszczące tremola. Raczej sytuuje się to blisko klasyki drugiej fali black metalu, łamanej przez pewną rytualną dostojność – typową dla Behemotha – i współczesną produkcją. To granie dalekie od piwnicznych brzmień, jednak całość nie jest nadmiernie wygładzona, a klarowna w brzmieniu.

Liber Null nie miesza nieskończonej liczby temp i motywów, ale urozmaica swoje kompozycje, dodając zwykle jakieś nieszablonowe zakończenie. Klasyczne black metalowe rozwiązania doprawiono odrobiną akustycznych, spokojnych dźwięków, jakby bliskich początkom Opeth. Mistyczny klimat dobrze też wzmacnia szeptana łacińska inwokacja w Hexenblood Vessel. To drobnostki, ale dodają całości piekielnych rumieńców i podnoszą ocenę końcową.
Na uwagę zasługują też teksty. Zespół porusza się oczywiście w kanonach black metalowej tematyki, ale ucieka od dosadności. W tym okultystyczno-rytualnym anturażu nie brak szczypty romantycznego zacięcia i zadumy, jakby wziętej z początków XIX- wiecznej literatury gotyckiej, nacechowanej symbolicznymi i diabolicznymi odniesieniami. Ciekawie współgra to z siłą brutalnej muzyki, a że oprawa graficzna – prosta, monochromatyczna, w odcieniach czerni i złota – daleka jest od banału, dobrze „przegryza” się z muzyczną i liryczną zawartością. Dostajemy zatem płytę naprawdę interesującą. Tak, fani black metalu niejedno już słyszeli – są dzieła śmielsze w wyrazie i w formie, ale For Whom Is the Night jest godna polecenia. Ale już cisza! Do not talk about the dead. They listen in…

Artykuł LIBER NULL – „For Whom Is The Night” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Aktualny skład zespołu:

Igor Godlewski – perkusja
Kuba Knapczyk – bas
Paweł Olma – gitara
Arek Harmata – wokal

Artykuł Nowy singiel od AWAKENESS pochodzi z serwisu KVLT.

Nie ma się co oszukiwać – zawarty na tym CD materiał nie jest czarną perłą wykradzioną ze skarbca Szatana. To dość przeciętne kawałki – zwłaszcza z dzisiejszej perspektywy. Wyczuwa się tu brak profesjonalizmu i umiejętności, zarówno w warstwie kompozycyjnej oraz wykonawczej, jak i producenckiej. Ale czy oczekujemy od garażowej kapeli z tamtych lat wirtuozerii i wymuskanej produkcji? Pewnie nie, choć niektórzy mocniej zapisali się w naszej pamięci, podążając przez podrzędne kluby ścieżką lewej ręki .

Mimo jednak rozlicznych mankamentów, nagrania te są warte uwagi zagorzałych maniaków. Nie można bowiem odmówić Antychrystowi śmiałości, która w tamtych latach mogła odstraszać słuchaczy zapatrzonych w heavymetalowych gigantów. U szczytu potęgi sceny N.W.O.B.H.M , a zarazem początku dopiero ery thrash metalu, demo Slaughter in Hell przynosi muzykę brudną, szorstką, niezgrabną i dziką, niepasującą do ówczesnego mainstreamu. Nie sposób zatem się dziwić, że na bogatym w zespoły rynku niemieckim trudno było się w 1983 roku przebić. Czuć tu punkowy sznyt, który wraz z opętańczym, bliskim wrzaskom wokalem Gerharda Fittinga Jr. i diabolicznymi tekstami pozwala zdefiniować tę muzykę jako proto-black metal . To już nie Venom, ale jeszcze nie black w formie, jaka ukształtowała się później.

Można z sympatii dla młodych metalowców z Antichrist powiedzieć, że ich wczesna twórczość wyprzedzała nieco swoją epokę, zapowiadając nowe kierunki rozwoju sceny ekstremalnej. Hellhammer też miał pod górkę i nie został w swoich czasach zrozumiany, choć nagrania Szwajcarów kryły w sobie więcej siły i brudnego wdzięku. Czasem kawałki Antichrista wydają się kompozycyjnie nieporadne, nie wszystko w nich pasuje i łączy się w zgrabną całość, nawet biorąc pod uwagę programowe garażowe podejście. Zdarzają się tu gitarowe sola, które są nieprzemyślanymi przebieżkami po gryfie. Numery czasem dłużą się i wydają jakby zlepione z przypadkowych fragmentów (Roses of Evil). Ale wybrzmiewa w tym szczerość, energia i – uderzając w wysokie tony – momenty profetyczne: właśnie taką drogą pójdzie zaraz podziemie, dorzucając jeszcze do diabelskiego pieca więcej szybkości i mocy. Kontakt z ową nieopierzoną hybrydą, jeszcze niezgrabną i naiwną w swych harcach, może stanowić zatem pewne odkrycie.

Demo Horror Awakes powstało trzy lata później. Dla metalu złotej ery stanowiło to całą epokę. Thrash zdążył już rozwinąć skrzydła i ultraszybkie tempa, pojawiły się też płyty będące podwalinami sceny ekstremalnej. Choć wydawnictwo zawiera materiał spójniejszy i dojrzalszy, i mocniejszy, paradoksalnie może robić mniejsze wrażenie, mimo większej dawki ekstremum. Znajdziemy bowiem w tamtym okresie podziemne nagrania, które wydają się śmielsze i bardziej dzikie. Równocześnie formacja jest tu konsekwentna, a konstrukcja riffów bardziej zwarta – można mówić o jakiejś jednorodnej wizji całości. Miłośnikom brudnego metalu spod znaku debiutu Bathory można śmiało polecić nagrania niemieckiej kapeli. Czasem zawarte na Horror Awakes kawałki brzmią jak nieco „ugarażowiony” Kat z czasów 666. Wprawdzie poziom nie ten, waga gatunkowa też nie, ale punkt wyjścia oba albumy mają podobny.

Demówki Antichrista stanowią propozycję dla słuchaczy, którzy lubią odkrywać korzenie podziemnej sceny. Warto przypominać kapele poszukujące przed dekadami ścieżek dalekich od mainstreamu. Niektóre prowadziły na manowce, inne zostały wydeptane dla następców. Nie jestem fanem oceniania dokonań prekursorskich, bo należy im się szacunek tak czy inaczej, więc miejcie świadomość, że notę końcową powinna podnosić tutaj historyczna waga tego wydania.

Warto penetrować zapomniane nekropolie metalu, nawet jeśli trup już pokryty grubą warstwą pajęczyn, a jego pogrobowe rzężenie nie zawsze rozbrzmiewa mistrzowską pieśnią.

Artykuł ANTICHRIST – „Slaughter In Hell” (1983-1986 /” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Włosi konsekwentnie mieszają na swoim debiutanckim wydawnictwie czerń z czerwienią – spod żaru płomieni wyłaniają się zgliszcza. Symboliczna grafika na okładce, wnętrze książeczki, zdjęcia zespołu (świadomie nieostre) utrzymane są wyłącznie w tych dwóch barwach. Przejrzystość i prostota dobranych środków ma tutaj kluczowy charakter. Pyra swojego black metalu, zmieszanego z brudnym, ale i atmosferycznym death/doom metalem, nie przyozdabia niepotrzebną ornamentyką. Utwory nie wykraczają poza klasyczny zestaw złożony z gitary, basu i perkusji, ale w 25 minutach spiętych klamrą złożoną z odgłosów wichru udało się zawrzeć kawałek mrocznego świata. Pewna dramaturgia zbudowana została samymi zmianami temp, nie nazbyt skrajnymi, i umiejętnym przeplataniem podobnych do siebie, a jednak wyrazistych motywów. W momentach wolnych, kiedy skąpe dźwięki gitary budują klimat, kapela nie traci nic ze złowieszczej aury. Deathmetalowy, przeciągły growl dobrze przegryza się z warstwą instrumentalną. Przy sporej dawce brudu Pyra nie zatraca dźwiękowej wyrazistości. Fundament stanowi produkcja: szorstka, niesterylna, ale i pełna przestrzeni – jakbyśmy wychodzili na martwe pustkowia, wkraczali w pierwotną energię świata.

Muzycy skrywający się pod pseudonimami I., L. i A. zęby już zjedli na metalu, udzielając się w różnych włoskich kapelach, próbując wielu metalowych stylistyk. Dociekliwym nietrudno będzie odnaleźć ich personalia i dotrzeć do innych muzycznych dokonań. Doświadczenie procentuje, a EP Pyra pozbawione jest dzięki niemu mielizn czyhających na debiutantów. Na pewno warto ten materiał sprawdzić. Nie wznieca on rewolucji, nie poszerza horyzontów w metalu ekstremalnym, niemniej konsekwentny dobór środków buduje tu atmosferę mistycznego rytuału. Czy podobna formuła zadziała ponownie? Oby ten ogień się nie wypalił.

Artykuł PYRA – „Pyra” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Właśnie mija czterdziestolecie ukazania się drugiego albumu Venom. Z tej okazji zespół wraz z wytwórnią BMG przygotował wznowienie płyty Black Metal na winylu. Nie ma sensu omawiać szczegółowo muzycznej zawartości – każdy zna na pamięć takie numery, jak ten tytułowy, złowieszczy Buried Alive czy pełen mocy i majestatu Countess Bathory. Mnożą się w tekstach trzy szóstki, pentagramy i klątwy, a diabeł tańczy z węgierską hrabiną na grobach nieszczęśników pogrzebanych żywcem, co nie przeszkadza snuć podmiotowi lirycznemu erotycznych fantazji o nauczycielkach. Jak na owe lata, to płyta godna stosu. Wszystko zdaje się tu prawdziwie kultowe: niepokorne, proste, nośne riffy, teksty pełne diabolicznych odniesień, ikoniczna okładka i logo, zdjęcia wewnątrz, użyte w druku czcionki, a nawet sam tytuł, który przecież określił nazwę rozwijanego przez epigonów stylu.

Z czarnego ziarna wkrótce miał wykiełkować przeklęty las. Wystarczyło potem nasiąkać, inspirować się i rozwijać te pomysły, zresztą wielu tak czyniło. Venom od razu czarcim pazurem oraz utoczoną z niewinnych krwią zapisywał się w annałach metalu i nakazywał podążać ścieżką zniszczenia. Najlepsza płyta grupy? Na pewno kompletna. Nic już więcej zespół nie wymyślił ponad to, co objawił na Czarnym Metalu. I ów Metal wciąż żre, porusza, zaciekawia, mimo upływu dziesięcioleci.

Z okazji jego rocznicy do wyboru są dwa placki: klasyczny czarny i srebrny rozstrzelony swirl winyl. Otrzymałem do recenzji tę drugą wersję i muszę przyznać, że prezentuje się świetnie! Okładka zachowuje surowy charakter – na szczęście nikt nie próbował jej odświeżać i retuszować rogatej postaci. Tytuł został wytłoczony w głębokiej czerni, krojem pisma, który budzi przyjemny dreszcz. Koperta w środku, zadrukowana na modłę średniowiecznego manuskryptu, objawia wersety czarnej magii, wycharczane zresztą w utworach z płyty przez Cronosa. Tył z enigmatycznymi zdjęciami złowieszczo wyglądających muzyków również przenosi nas do magicznych lat 80.. Rozkładana wkładka niewątpliwie wytyczyła w swych czasach pewne estetyczne trendy. Wszystkie elementy wyglądają jak żywcem wzięte z 1982 roku i odwzorowują oryginalne wydanie, co powinno ucieszyć maniaków. Szlachetna prostota musi się podobać. Nawet jeśli Venom mrugał wtedy okiem, to pewne rozwiązania stały się obowiązującą konwencją. Do tego winyl brzmi dobrze, więc nie można się do niczego przyczepić.

Wobec tego wydawnictwa nie wypada zatem przejść obojętnie. Nie zaspokoi ono wielbicieli masy dodatków, jednak prostota rozwiązań, którą zasłynęła kapela z Newcastle, zyskała w 2022 odpowiednią i godną celebrację. Miłośnikom klasyki powiem więc: sięgajcie po winyl z dziką radością! A zatem „Lay down your souls to the gods rock 'n roll!”.

Artykuł VENOM – „Black Metal (40th Anniversary)” (1982/2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Z najnowszym albumem Włochów The Catharic Anointing of Heterodoxy In Resilience (A Black Metal Rhapsody) należy wziąć się po prostu „za bary” i wydać własny wyrok. Ktoś pokocha bezkrytycznie, ktoś wyśmieje lub odrzuci. Jednych i drugich pogodzi być może kower Queen –Black Metal Rhapsody to blackowa trawestacja Bohemian Rhapsody. Szczerze i życzliwie uśmiechnąłem się podczas pierwszego kontaktu – zwłaszcza, gdy zamiast swojskiej „mamy” pojawił się w tekście „Szatan”. Nie można odmówić Hanormale brawury. O ileż prościej byłoby wziąć na warsztat jakiś norweski hymn z lat 90.

Znalazło się na The Catharic... miejsce na dość długie kompozycje, zwykle mające formę suit. Dzieje się w nich sporo. Nie chcę za wiele spojlerować, bo pewien element zaskoczenia, związany z łączeniem odległych od siebie muzycznych światów, jest na płycie ważnym czynnikiem zabawy ze słuchaczem. Włosi trochę podpuszczają nas, czasem żartując odrobinę, innym razem popisując się śmiałością. Od klasycznego black metalu, skrzeków i dziarskich riffów, poprzez orkiestrowe wstawki i chórki, na klasycznych jazzowych tematach, folkowych, dalekowschodnich wstawkach kończąc. A żeby tego było mało, przewijają się tu melodie w estetyce radiowego, japońskiego popu.

Tak, dużo tego, a czasem wszystkie te składniki przewijają się na przestrzeni jednej tylko kompozycji. Z chaosu rodzi się ciekawy koncept. Ciekawy, ale niekoniecznie do strawienia przez wszystkich. To tak jakbyście słuchali na zmianę starych numerów Emperora i Dimmu Borgir, poprzetykanych ścieżką dźwiękowa z Cowboya Beboba, zdartymi dźwiękami z prog rockowych winyli z lat 70. (Black Widow choćby) i zawodzeniem japońskich Yokai. Chaos to jednak zamierzony i kontrolowany, bo liczne grono zaproszonych muzyków wiedziało, jaki efekt chce osiągnąć.

The Catharic Anointing of Heterodoxy In Resilience (A Black Metal Rhapsody) – brzydkie kaczątko, czy czarny łabędź, śmiało wzlatujący ponad przeciętność? Oczywiście nie takie eksperymenty black metal zna, by tu jakoś odlecieć w zachwycie i zdziwieniu. Jednak u słuchaczy, którzy dadzą Hanormale drugą szansę, każde kolejne przesłuchanie będzie przynosić nowe wrażenia, bo nie wyłapie się wszystkiego za pierwszym razem.

Jeśli czegoś mi brak, to jeszcze większej dawki japońskiego folku, bo to jakiś rzeczywisty wyróżnik. Dla mnie muzyka Włochów stanowi interesującą odskocznię od metalowego mainstreamu i surowego podziemia.

Artykuł HANORMALE – „The Cathartic Anointing of Heterodoxy In Resilience (A Black Metal Rhapsody)” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Dostajemy zatem na Celestial Revelations black metal, często w klasycznym ujęciu, niemniej jednak bez retro-sentymentalnej otoczki, do tego wzbogacony o różne elementy. Bo są tu riffy nieco odbiegające od tradycyjnej, skandynawskiej konwencji, czasem lekko „rwane” (The Engulfing Void) lub bliższe death metalowym rozwiązaniom. Każdy z kawałków opiera się na paru pomysłach, dość zgrabnie złączonych. Z drugiej strony nie zawsze udaje się zbudować jakąś dramaturgię. Raczej mamy do czynienia z pewnym zlepkiem riffów i zagrywek.  Od blackowego, szalonego wrzasku po growling. Od blastów po zwolnienia. Z krain hałasu po nieliczne momenty wyciszenia – jak w interesującym, melodyjnym momencie w Disintegrate. Dzieje się tu dużo, dość, by nie wrzucać materiału do ściśle określonej szufladki.

Jeśli miałbym jakiś zarzut, to jedynie taki, że Celestial Revelations nie wyróżnia się w szczególny sposób. Owszem, proporcje i sposób zmieszania już jest jakąś autorską wizją, ale brak na albumie momentów, które zapisywałyby się w pamięci – przynajmniej w mojej, bo może ktoś oszaleje i wciągnie się bez reszty. Z drugiej zaś strony Ashes For The Mute nie zawodzą jednak, nie odpuszczają, nie schodzą na manowce. To soczyste granie, bez mielizn i wypełniaczy. Zważywszy że mamy do czynienia z pełnowymiarowym studyjnym debiutem, chciałbym wierzyć, że młodzi muzycy z USA są dopiero na progu świątyni zniszczenia i mroku. Śmielej zatem, zamaszysty krok do przodu, panowie, a dołączycie do rodzimej czołówki, bo czemu by nie?

Ja włączyłem Celestial Revelations do swej kolekcji na kasetowym nośniku. Niby nic, a ładnie wydane. Kolor przybrudzonego złota na samej MC ładnie współgra z białą grafiką na czarnym tle w książeczce. Warto nabyć w takiej formie – jeśli jeszcze taka możliwość istnieje.

Artykuł ASHES FOR THE MUTE – „Celestial Revelations” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.