Persefone o nowym albumie:

„Metanoia” to kolejny krok w naszym osobistym dążeniu do egzystencjalnego rozwoju poprzez muzykę. Ten album jest wezwaniem do głębokiej zmiany, wezwaniem do wewnętrznej podróży przez strach i ból, wezwaniem do skoku w znaczące i zakorzenione miejsce. Tworzenie tego albumu zmusiło nas do zmierzenia się z wieloma muzycznymi i osobistymi przeszkodami i obawami, a wynik tej konfrontacji tkwi we wszystkich nutach i słowach uchwyconych w tym nowym rozdziale naszej podróży. Obyś odnalazł sens w całym tym muzycznym chaosie.

Wcześniej kapela udostępniła lyric video do numeru Architecture Of The I oraz teledyski do utworów Katabasis i Merkabah

Persefone o utworze Merkabah:

„Metanoia” to muzyczna podróż ku duchowemu przełomowi. „Merkabah” jest narzędziem do podnoszenia, „Merkabah” prosi o medytację i zaufanie w procesie. Tą piosenką chcieliśmy zaznaczyć kluczowy moment na albumie i napisać o osobistym odejściu od starego ja, bolesnej i potrzebnej transformacji, aby osiągnąć nowe wyżyny, zostawić strach za sobą, przyjąć życie jako niesamowite doświadczenie, którym zostaliśmy obdarowani z… „na kolanach, nadal wierzę”.

Tracklista:
01. Metanoia
02. Katabasis
03. Architecture of the I
04. Leap of Faith
05. Aware of Being Watched
06. Merkabah
07. Consciousness (Pt.3)
08. Anabasis Pt.1
09. Anabasis Pt.2
10. Anabasis Pt.3

Artykuł Odsłuch nowego albumu formacji Persefone pochodzi z serwisu KVLT.

Persefone o nowym albumie:

„Metanoia” to kolejny krok w naszym osobistym dążeniu do egzystencjalnego rozwoju poprzez muzykę. Ten album jest wezwaniem do głębokiej zmiany, wezwaniem do wewnętrznej podróży przez strach i ból, wezwaniem do skoku w znaczące i zakorzenione miejsce. Tworzenie tego albumu zmusiło nas do zmierzenia się z wieloma muzycznymi i osobistymi przeszkodami i obawami, a wynik tej konfrontacji tkwi we wszystkich nutach i słowach uchwyconych w tym nowym rozdziale naszej podróży. Obyś odnalazł sens w całym tym muzycznym chaosie.

Wcześniej kapela udostępniła teledyski do utworów Katabasis oraz Merkabah

Persefone o utworze Merkabah:

„Metanoia” to muzyczna podróż ku duchowemu przełomowi. „Merkabah” jest narzędziem do podnoszenia, „Merkabah” prosi o medytację i zaufanie w procesie. Tą piosenką chcieliśmy zaznaczyć kluczowy moment na albumie i napisać o osobistym odejściu od starego ja, bolesnej i potrzebnej transformacji, aby osiągnąć nowe wyżyny, zostawić strach za sobą, przyjąć życie jako niesamowite doświadczenie, którym zostaliśmy obdarowani z… „na kolanach, nadal wierzę”.

Tracklista:
01. Metanoia
02. Katabasis
03. Architecture of the I
04. Leap of Faith
05. Aware of Being Watched
06. Merkabah
07. Consciousness (Pt.3)
08. Anabasis Pt.1
09. Anabasis Pt.2
10. Anabasis Pt.3

Artykuł Persefone: lyric video do utworu Architecture Of The I pochodzi z serwisu KVLT.

Persefone o nowym albumie:

„Metanoia” to kolejny krok w naszym osobistym dążeniu do egzystencjalnego rozwoju poprzez muzykę. Ten album jest wezwaniem do głębokiej zmiany, wezwaniem do wewnętrznej podróży przez strach i ból, wezwaniem do skoku w znaczące i zakorzenione miejsce. Tworzenie tego albumu zmusiło nas do zmierzenia się z wieloma muzycznymi i osobistymi przeszkodami i obawami, a wynik tej konfrontacji tkwi we wszystkich nutach i słowach uchwyconych w tym nowym rozdziale naszej podróży. Obyś odnalazł sens w całym tym muzycznym chaosie.

Wcześniej kapela udostępniła video do utworu Merkabah

Persefone o utworze Merkabah:

„Metanoia” to muzyczna podróż ku duchowemu przełomowi. „Merkabah” jest narzędziem do podnoszenia, „Merkabah” prosi o medytację i zaufanie w procesie. Tą piosenką chcieliśmy zaznaczyć kluczowy moment na albumie i napisać o osobistym odejściu od starego ja, bolesnej i potrzebnej transformacji, aby osiągnąć nowe wyżyny, zostawić strach za sobą, przyjąć życie jako niesamowite doświadczenie, którym zostaliśmy obdarowani z… „na kolanach, nadal wierzę”.

Tracklista:
01. Metanoia
02. Katabasis
03. Architecture of the I
04. Leap of Faith
05. Aware of Being Watched
06. Merkabah
07. Consciousness (Pt.3)
08. Anabasis Pt.1
09. Anabasis Pt.2
10. Anabasis Pt.3

Artykuł Nowy teledysk formacji Persefone pochodzi z serwisu KVLT.

Persefone o utworze Merkabah:

„Metanoia” to muzyczna podróż ku duchowemu przełomowi. „Merkabah” jest narzędziem do podnoszenia, „Merkabah” prosi o medytację i zaufanie w procesie. Tą piosenką chcieliśmy zaznaczyć kluczowy moment na albumie i napisać o osobistym odejściu od starego ja, bolesnej i potrzebnej transformacji, aby osiągnąć nowe wyżyny, zostawić strach za sobą, przyjąć życie jako niesamowite doświadczenie, którym zostaliśmy obdarowani z… „na kolanach, nadal wierzę”.

Persefone o nowym albumie:

„Metanoia” to kolejny krok w naszym osobistym dążeniu do egzystencjalnego rozwoju poprzez muzykę. Ten album jest wezwaniem do głębokiej zmiany, wezwaniem do wewnętrznej podróży przez strach i ból, wezwaniem do skoku w znaczące i zakorzenione miejsce. Tworzenie tego albumu zmusiło nas do zmierzenia się z wieloma muzycznymi i osobistymi przeszkodami i obawami, a wynik tej konfrontacji tkwi we wszystkich nutach i słowach uchwyconych w tym nowym rozdziale naszej podróży. Obyś odnalazł sens w całym tym muzycznym chaosie.

Tracklista:
01. Metanoia
02. Katabasis
03. Architecture of the I
04. Leap of Faith
05. Aware of Being Watched
06. Merkabah
07. Consciousness (Pt.3)
08. Anabasis Pt.1
09. Anabasis Pt.2
10. Anabasis Pt.3

Artykuł Nowe video zespołu Persefone pochodzi z serwisu KVLT.

Wybór 11 listopada na datę koncertu w stolicy był dość problematyczny. Można rzec, że był to sprawdzian oddania fanów, a nawet ich odwagi. Rozmaite marsze związane ze Świętem Niepodległości, mecz reprezentacji Polski i pośrodku tych wydarzeń, w samym centrum Warszawy, w klubie Palladium, koncert IAMX.

Zgodnie z opublikowanym harmonogramem koncert mistrza mrocznej elektroniki miał rozpocząć się o 20.30. Publika nie musiała długo czekać. Już o 20.32 czerwone światła zmieniły się na niebieskie, a ze sceny popłynęło No Maker Made Me, a tuż po nim Happiness. Dwa utwory z wydanej w 2015 r. płyty Metanoia. Album ten był przywoływany podczas koncertu jeszcze cztery razy.

We are one in the unified field

You fucking beautiful. It’s a pleasure to be here. We love you – mówił będący mózgiem projektu IAMX Chris Corner. Miłe słowa płynęły również od towarzyszących mu instrumentalistek – Janine Gezang (klawisze, bas, wokal) oraz Sammi Doll (klawisze, wokal). Wraz z nimi występował także perkusista Jon Siren. To stały skład koncertowy podróżujący z Cornerem po całym świecie podczas trasy Everything Is Burning Tour.

Trzecim utworem tego dnia było Nightlife z The Alternative (2006 r.). Podczas niego Janine zaprezentowała się ze świecącym neonowo basem. W tle na – jak zwykle świetnie przygotowanych – wizualizacjach wirowały płatki róż. Zespół wciąż utrzymywał kontakt z publiką, wokalista ze sceny przyznawał: It’s a celebration tonight. Po tych słowach zabrzmiały dźwięki The Unified Field. Kolejne było magiczne Everything Is Burning z wydanej w tym roku EP-ki Everything Is Burning (Metanoia Addendum). Scenę spowiły kłęby dymu, a światła przybrały pomarańczową barwę. Za murami Palladium mógł następować koniec świata lub nowy początek, jednak dla fanów liczyło się tylko tu i teraz. I choć nie było ich tak wielu jak w listopadzie ubiegłego roku w Stodole, to atmosfera była równie przesycona elektrycznymi impulsami.

If I have to switch the lights off, I wanna switch them off with you

Wyciszenie przyniosło niemal rzewne Screams, jednak szybki bit powrócił wraz z You Stick It In Me. Ten przebojowy utwór z pierwszej płyty projektu IAMX Kiss + Swallow (2004) wykonała wraz z Chrisem Cornerem Sammi Doll. Później zabrzmiało uwielbiane przez fanów spokojniejsze Spit It Out, a następnie jeszcze delikatniejsza Insomnia. Podróż po mocnych dźwiękach przyniósł utwór North Star, tempo przyspieszyło jeszcze mocniej wraz z Aphrodisiac, by osiągnąć kulminację na Kiss + Swallow. I scenę spowiły ciemności.

Brawa, brawa, brawa. Tradycyjny snop światła latarki płynący ze sceny i badający twarze publiki. Cztery minuty i IAMX wraz z zespołem znów zawładnęli klubem. Szybkie I Come With Knives i przypominające swinga wykonywanego przez roboty Oh Cruel Darkness Embrace Me.

I znów ciemność. I znów hit – Bring Me Back a Dog, a później wyciszające i bardziej rozbudowane niż na płycie This Will Make You Love Again. Podziękowania, rozdawanie playlist i pałeczek perkusyjnych, a nawet nieotwartych butelek wody. Intensywny spektakl dobiegł końca.

Artykuł IAMX – Warszawa (11.11.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Wczoraj daliście koncert w Gdańsku. Jak Wam się grało?
Uwielbiamy koncertować w Polsce, to dobra zabawa. Podczas wczorajszej nocy czuliśmy się, jakby wydarzyło się coś naprawdę specjalnego. To było ekscytujące.

Swój pierwszy koncert w Polsce jako IAMX zagrałeś w Szczecinie w 2004 roku. Od tego czasu wiele razy wracałeś do nas. W listopadzie wystąpiłeś w Warszawie.
Tak, kochamy to. Dziś opublikujemy film poklatkowy, który jest dokumentacją z warszawskiego koncertu. Przedstawia w skrócie cały dzień.

Jak wygląda twój dzień, gdy nie jesteś w trasie?
Jeśli nie pracuję, lubię poświęcić całą swoją uwagę tworzeniu. Zazwyczaj robię coś na komputerze, trochę programuję, zajmuję się fotografią. Wyprowadzam mojego psa na spacer.

Tego białego, który ma profil na Instagramie?
Tak, Polar. Jest obecnie w Los Angeles pod opieką moich przyjaciół. Bardzo za nią tęsknię. Jest piękna. Większość czasu nad czymś pracuję. Nad jakimś projektem, zazwyczaj IAMX. Nie daję sobie dużo wolnego, lubię zajmować mózg pracą.

W wielu wywiadach wspominasz, że twój ostatni album – Metanoia – jest inspirowany bezsennością, twoimi problemami. Jakbyś go opisał?
Jest on dla mnie czymś w rodzaju odrodzenia. To oznacza właśnie słowo metanoia – zmianę zdania, zmianę serca, psychologiczne odrodzenie. Powodem, dla którego wybrałem ten tytuł, były problemy, z którymi zmagałem się przez kilka lat. Podczas tego czasu wiele zmieniło się w moim życiu, chociażby mój wizerunek. Miałem wrażenie, że najbardziej naturalną rzeczą, o której mogę pisać, są właśnie te kwestie. Metanoia jest o przechodzeniu z mrocznego okresu życia do jaśniejszego.

Czy w czasie mrocznego okresu również tworzyłeś?
Nie. Odbierałem muzykę jako zagrożenie. Dlatego przestałem pracować. Przeszedłem wiele terapii, odpoczywałem i dokonałem wielu zmian w moim życiu. I powoli odzyskiwałem siły. Kiedy poczułem się wystarczająco silny, zacząłem znów pisać.

Z jednej strony było to więc jak przekleństwo, ale z drugiej jak błogosławieństwo, odpoczynek?
Tak, bycie twórczą osobą komplikuje życie. Czasem może być przekleństwem. To jak posiadanie w głowie przez cały dzień radia. Może to też być wspaniałe. Ponieważ, kiedy go nie mam, moje myśli udają się w mroczne miejsca. Dlatego wolę tworzyć, gdyż utrzymuje mnie to w dobrym miejscu. Jestem szczęściarzem, że mogę wyrażać się w ten sposób.

Twoja muzyka, teksty i teledyski często przywodzą na myśl kulturę gotycką. Czy czujesz z nią pokrewieństwo lub nawet mógłbyś określić siebie jako gota?
Nie nazwałbym siebie gotem, ale lubię kulturę gotycką. Uważam, że bywa bardzo piękna – artystyczna i eksperymentalna, kiedy nie jest upraszczana do masowej idei gotyku. Ale nie jestem zainteresowany utknięciem w jednym miejscu, wolę czerpać inspiracje z wielu źródeł.

Muzyka, którą tworzysz, określana jest jako synth pop, mroczny kabaret czy nawet industrial. Znalazłoby się kilka innych nazw. W którym z tych gatunków czujesz się najlepiej?
Mam problem z gatunkami. Wszyscy muzycy, którymi się interesowałem, stali poza definicjami. Dlatego nie przejmuję się nimi obecnie. Kiedyś było inaczej, ponieważ chciałem odnaleźć siebie. W końcu zdałem sobie jednak sprawę, że nie potrzebuję tego; więcej: że cieszę się ze swojej nieokreśloności. Wolę eksperymentować z różnymi gatunkami.

Jakiej muzyki słuchasz? Co jest dla ciebie inspiracją?
Nie słucham obecnie wiele. Gdy stajesz się profesjonalnym muzykiem, cały czas tworzysz; zwłaszcza gdy jesteś producentem. Gdy nie tworzysz muzyki, nie chcesz jej słyszeć. To jak praca w banku. W weekend nie chcesz o niej myśleć. Jestem bardzo analityczny i gdy słyszę coś, instynktownie dekonstruuję to. Muzyka potrafi rozproszyć moją uwagę.
Kocham wiele grup z lat 80., których prawdopodobnie ludzie obecnie nie znają. Lubię Kraftwerk, DAF, Alien Sex Friend, Japan, jako dzieciak słuchałem dużo Gary’ego Numana. Inspirowało mnie wielu muzyków.

Co poza muzyką wpływa na ciebie? Książki, filmy?
Absolutnie kocham filmy. Sądzę, że gdy byłem dzieckiem, miałem większą obsesję na punkcie filmu niż muzyki. To też obecnie rzecz, którą się zajmuję – łączę różne pasje.

Tworzysz wizualizacje, własne teledyski.
Tak, nie spodziewałem się, że będę to robić. Ale ma to sens, gdy pomyślę, że każdej nocy obsesyjnie oglądałem filmy. Było to dla mnie prostą formą ucieczki, podobnie jak muzyka. Kochałem próbować zrozumieć, jak zrobiono różne rzeczy, stworzono sceny, wizualną stronę. Nie jestem opowiadaczem historii, dlatego mniej interesował mnie scenariusz.

Jakiego typu były to filmy? Horrory, komedie?
Wszystko. Pochłaniałem wiele rzeczy, choć nie byłem bardzo zainteresowany komediami. Lubiłem horrory i kino artystyczne. Moja mama pozwalała mi nie spać do późna i oglądać te dziwne filmy.

Twoja mama nie miała nic przeciwko?
Nie, ponieważ wiedziała, że oglądam sztukę. Rozumiała, że konsumuję to na kreatywnym poziomie. Bardzo mnie wspierała.

Kto jest twoim ulubionym reżyserem?
To trudne pytanie. Jest ich kilku. Zakochałem się w Fellinim. Kocham też Tarkowskiego i polskiego reżysera Krzysztofa Kieślowskiego. Uwielbiam serię Trzy kolory. Zainspirowała mnie pod względem psychologicznym, filozoficznym i estetycznym.

Czy chcesz ewoluować w kierunku tworzenia filmów, długich teledysków?
Chciałbym. Wiem, że moje zainteresowania leżą po stronie wizualnej. Więc prawdopodobnie mógłbym być reżyserem, ale nie jestem najlepszy w narracji. Zazwyczaj kreuję ją przy wizualizacjach. Filmy, które stworzyłbym, byłyby abstrakcją i miały ukryte znaczenie. Był taki autor, Derek Jarman, który stworzył wiele filmów w latach 80. i 90. Konstruował je, składając fragmenty w całość. Były to filmy abstrakcyjne, ale posiadające sens. Myślę, że mógłbym tworzyć tego typu rzeczy.

Twój teledysk do utworu North star jest w pewnym sensie kontynuacją klipu do Come Home.
Tak, prawdopodobnie jest tak z powodu jego konstrukcji. Obydwa nagraliśmy bez ekipy, tylko ja i kamera wędrująca po rożnych miejscach. W North Star jest tylko część IAMX, jest Janine i Jon, Sammi niestety nie było. Praca nad nim dała mi wiele radości. To rodzaj wideo, które pochłania dużo czasu, ale jest bardzo tanie. Wystarczy, że masz kamerę hd i wiesz, jak to robić.

Powiedziałeś o Janine. Masz wspaniały zespół. Janine, Sammi, Jon. Jak wybrałeś te osoby?
Mam dobrą intuicję. Potrafię rozpoznać kogoś, z kim będzie mi się dobrze pracowało. Szybko wiedziałem, że będzie tak w przypadku Janine. Przedstawił mi ją dawno temu mój manager. Bardzo szybko się wdrożyła i wiele wniosła. Jest to bardzo produktywna osoba. Sammi została wyszukana w Internecie przez Janine. Była fanką IAMX. Wnosi radość i energię. Jest bardzo bystra i dobra w tym, co robi.

A Jon?
Szukaliśmy perkusisty w Los Angeles. Poznałem Jona w restauracji i polubiłem sposób, w który do mnie mówił, do tego był dobrym perkusistą, ale jest wielu dobrych perkusistów. Więc sposób, w jaki do mnie mówił, był bardzo ważny.

Mieszkałeś w Londynie, Berlinie… Ostatnio przeprowadziłeś się do Los Angeles. Miałeś dość zimna?
Nie tyle zimna, co szarości. Zawsze przenosiłem się, szukałem inspiracji w różnych miejscach. Wiele z nich możesz znaleźć w miastach. Mam obecnie przyjaciół w Los Angeles. Przez długi czas nie byłem nim zainteresowany, ponieważ uważałem, że to duchowe pustkowie. Myliłem się. Żyje tu wiele wspaniałych ludzi, jest pięknie. Szukałem również bardziej pozytywnego światopoglądu.

Jakie są twoje plany na ten rok?
Będziemy kontynuować trasę. Nie grałem przez długi czas i powrót na scenę jest ekscytujący. Jestem obecnie szczęśliwszy podczas występów niż kiedyś. Będziemy dalej tworzyć nową muzykę, może występować na festiwalach. Ponowie wrócimy do Europy.

Polska?
Na pewno przyjedziemy. Być może do Warszawy albo Krakowa.

Polscy fani będą bardzo szczęśliwi.
Cudownie. To bardzo urocze.

Artykuł IAMX: „lubię zajmować mózg pracą” pochodzi z serwisu KVLT.

Dzień był niespodziewanie chłodny, a przecież zapowiadano 11 stopni C. Nie był jednak ponury. Nie. Zwłaszcza dla osób, które w sobotę 5 marca poczuły przemożną chęć zobaczenia IAMX na scenie poznańskiego klubu Eskulap.

Ci, którzy znają ten solowy projekt brytyjskiego wokalisty Chrisa Cornera, zapewne już widząc samą nazwę IAMX, częściowo wiedzą, czego można było się spodziewać. Jeśli jednak nie słyszeliście o nim, zamknijcie oczy, wyobraźcie sobie i poczujcie dużą dozę cienia poprzecinanego świetnie dobranymi światłami, korespondujące z muzyką wizualizacje i maszynę koncertową produkującą ostre jak brzytwa, a jednocześnie chwytające za serce i poruszające tłumem utwory. A najlepiej nie wyobrażajcie sobie, tylko posłuchajcie…

The alternative to real world

Klub Eskulap, z pozoru niepozorne miejsce, kryje w sobie całkiem dużą salę koncertową i zaplecze, na którym można usiąść i porozmawiać. To tutaj o godzinie 15 Chris Corner udzielał wywiadów. I to pod nim, przywabione tourbusem na niemieckich rejestracjach, gromadziły się fanki (liczniejsze) i fani w strojach nawiązujących do kreacji scenicznych ich idola. Był więc brokat, były litery X, były czarne smugi, była i czerń. Nie całkowite Castle Party, ale jednak klimat podobnie mroczny i jednocześnie pełen radosnego wyczekiwania.
O 19 bramy klubu zostały otwarte. Chętni, a było ich sporo, mogli zakupić gadżety i ubrania z trasy koncertowej. Płyty, single, torby, przypinki, koszulki i nawet elementy bielizny. Wszystko sprzedawane zza lady, na której stał złoto-czarny manekin. Toalety pokrywały się brokatem, który wraz z jego właścicielkami znaczył coraz szersze kręgi. Im bliżej było godziny 20, tym więcej migocących drobinek mieniło się pod sceną.

O 20 licznie przybyli fani przylegli do barierek. W tle leciała muzyka, testowano mikrofony, jednak zespół, który jest zazwyczaj punktualny, nie pojawiał się na scenie. Obok skandowania nazwy IAMX dało się słyszeć głosy niepokoju. Uspokojeni byli jedynie ci, którzy przeczytali wcześniej wpis Sammi Doll na Instagramie, informujący, że występ rozpocznie się o 20.30. I tak się stało! Dokładnie o tej porze na scenie pojawił się IAMX, czyli Chris Corner, oraz muzycy towarzyszący mu podczas trasy promującej wydany w 2015 r. album Metanoia.

Kinder und Sterne küssen und verlieren sich

Scenę rozświetliły precyzyjnie dobrane światła, na czterech ekranach zaczęły być wyświetlane wizualizacje. Światło padało także na Janine Gezang (klawisze, bas, wokal) oraz Sammi Doll (klawisze, wokal) – dwie pełne niespożytej energii artystki, które przez cały półtoragodzinny koncert grały, skakały, śpiewały i zagrzewały tłum do zabawy. Reflektory nie omijały też publiki, dzięki czemu cały spektakl przypominał dużą dyskotekę z przywódcami, którzy nadawali jej rytm.

Główny dyrygent, przysłonięty ciemnymi ubraniami, czarną mazią i brokatem, unikał jasności, a ona jego. Podobnie ukryty w cieniu był przez większość czasu perkusista Jon Siren. Ten spektakl czerni i światła, w połączeniu z wizualizacjami, w których bardzo dużą rolę odgrywało ludzkie ciało, zazwyczaj w akrobatycznych pozach, był precyzyjnie wyreżyserowany i świetnie komponował się z muzyką.

Akustyka jak niemal zawsze na koncertach IAMX była doskonała. Zespół postawił, podobnie jak w listopadzie w Warszawie, na mocniejsze wykonanie utworów. Wszystko zaczęło się od I Come With Knives z wydanej w 2013 r. płyty The Unified Field. Zaraz potem zabrzmiało The Alternative z noszącego ten sam tytuł albumu z 2006 r. Następnie przyszła kolej na utwór z najnowszej płyty – Happiness. Po którym Chris i zespół zaprosili publikę na kolejny majstersztyk z tego postdepresyjnego wydawnictwa – No Maker Made Me. W wykonaniu na żywo utwór ten niesie jeszcze większy ładunek agresji i równocześnie niekoniecznie agresywnej energii. Następny był delikatny Tear Garden z Kingdom of Welcome Addiction (2009 r.), po czym wraz z Oh Cruel Darkness Embrace Me powróciła do nas Metanoia. Nie zabrakło przy tym innych hitów z The Alternative, jak Spit It Out oraz Nightlife.

I want your contact

Później ponownie, tym razem wraz z Insomnią, przenieśliśmy się do świata najnowszego albumu i doświadczyliśmy bardziej subtelnego oblicza IAMX. Następnie Chris zaczął prowadzić tłum w kierunku Gwiazdy Polarnej (North Star). Nie pozwolił nikomu odpocząć. Dziewczyny dwoiły i troiły się na scenie, a on spazmatycznie poruszał się pomiędzy nimi a instrumentami elektronicznymi. Janine porzucała klawisze na rzecz basu lub dodatkowego bębna, w który uderzała wspólnie z Chrisem. Zespół wciąż zachęcał publikę do interakcji. Wokalista dziękował i bił ukłony, ręce tłumu falowały, teksty były śpiewane. Słowem – koncert idealny.

Niestraszny był nam brak klimatyzacji i wysoka temperatura panująca w klubie. Nie zniechęcało nas to do skakania. Nie wpłynęło też na zespół. Brokat spływał z twarzy, ale nikt nie odpuszczał. Wszyscy podążyliśmy ochoczo za rytmem Aphrodisiac. Świetnie bawiło się, słysząc między utworami podziękowania od zespołu i słowa miłości. Na zakończenie powróciliśmy do miejsca, w którym wszystko się zaczęło, a to za sprawą Your Joy Is My Low z pierwszej płyty solowej Chrisa Kiss + Swallow (2004 r.). Później bity ucichły. Zespół kłaniał się, dziękował i pożegnał, ale oczywiście nikt z publiki nie myślał o opuszczaniu sali. Skandowanie IAMX, światło latarki padające ze sceny i badające twarze fanów i znów maszyna ożyła.

I want to know how to survive in the nightlife

Bis przedłużył ekstazę, gdyż IAMX ponownie sięgnął po pierwszą płytę, stawiając na Kiss and Swallow. Później znów przenieśliśmy się do 2009 r., niestety omijając 2011, i ze sceny popłynęło uspakajające I Am Terrified. I znów zespół zniknął, a scena i sala pogrążyły się w ciemności. Jednak nie trzeba było długo czekać. Artyści wrócili z drugim bisem i przebojowym Bring Me Back a Dog. To było perfekcyjne zagranie. Mistrzowie ceremonii i publika wskazywali na zmianę na siebie: The trouble is me – You, świetnie się przy tym bawiąc. Całość wieńczyło refleksyjne Mercy, również z 2004 r.

I światła zgasły. Rozdano róże, które zostały przyniesione przez fanki i w trakcie koncertu były trzymane przez Chrisa. Rozdano playlisty i pałeczki perkusyjne. Część osób została jeszcze przy barierkach, chłonąc atmosferę i patrząc na kwiaty, które dokonały żywota pod usianą brokatem sceną. Nadeszła noc, na którą świetnie przygotował nas zespół.

Poniżej zdjęcia z koncertu, pełna galeria do obejrzenia tutaj.
Autorka zdjęć jest Justyna Szadkowska.

Artykuł IAMX – Poznań (05.03.2016) pochodzi z serwisu KVLT.