Na początek parę gorzkich słów. Po głowie dostanie się poprzedniemu wokaliście – Michałowi Maślance (obecnie to stanowisko zajmuje Mateusz Pasek), który obdarował Path swoim głosem. Główne zastrzeżenia mam do formy języka angielskiego w numerach – zanik, lub brak akcentu, zbyt duży nacisk na podkreślanie końcówek słów oraz tematyka liryk wzbudziła we mnie mieszane uczucia. Ciąg dalszy wad wokalu to możliwości – „mierz siły na zamiary”, a tu słychać głos,który próbuje wydobyć się z gardła. I jest to główny powód, dla którego dobry odbiór płyty został w moim odczuciu zaburzony. Ponieważ Panowie są dopiero na początku swojej muzycznej „ścieżki”, przymykam więc oko na te potyczki, gdyż muzyka broni się sama w sobie. Mało tu doom’u w tym doomie, ale fajnie, że muzycy eksperymentują z wplataniem elementów thrashu czy heavy. W zestawie dołączają sporo melodyjnych utworów, jak choćby końcówka Inner World czy Uncover. Sporo przejść z powolnego tempa do nieco szybszego sprawiają, że nie doświadczymy nudy czy jednolitości. Na pewno warto zwrócić uwagę na Dark Fever, który swoim początkiem wzbudza falę niepokoju i tajemnicy, czy Fairy Tale of Man, , który wydaje się delikatnie zainspirowane utworem Brave Katatonii. Oprócz nisko nastrojonych gitar, słychać też klawisze wykorzystane w Winter is Coming, które nadają katedralny klimat, ze wstępem bardzo przypominającym King of a Stellar War Rottig Christ.

Schaderian doceniam za wymieszanie kilku warstwy muzycznych zagranych na wysokim poziomie. Liczę jednak na więcej, mam nadzieję, że dzięki nowemu wokaliście zespół otrzyma mocne wsparcie ze strony jednego z najważniejszych elementów składowych – głosu i siły przekazu.

Ocena:7/10

Artykuł SCHADERIAN – „Path” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.