Artykuł Dragonforce – Katowice (14.11.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Warkings – Katowice (14.11.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Powerwolf – Katowice (14.11.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

14.11.2022 – Katowice, Międzynarodowe Centrum Kongresowe (wydarzenie)

Pierwotnie koncert miał się odbyć 18 września 2021 roku, o czym pisaliśmy TUTAJ.

Powerwolf powstał w niemieckim Saarbrücken w 2003 roku i już dekadę później zrobił w swojej ojczyźnie prawdziwą furorę, dostając się z krążkiem Preachers Of The Night (2013) na szczyt oficjalnego notowania płyt. Sukces ten powtórzył albumem The Sacrament Of Sin (2018). Za wspomniany album, zespół otrzymywał czterokrotnie wyróżnienia prestiżowego niemieckiego Metal Hammera, w kategoriach: „Najlepszy debiutant”, „Najlepszy album powermetalowy”, „Najlepszy zespół niemiecki” i „Album roku”.

Jako specjalni goście wystąpią Dragonforce (UK, power metal/speed metal) i Warkings (Grecja, power metal).

Bilety w cenie 149/170 zł do nabycia na stronie organizatora: https://knockoutmusicstore.pl/.

Organizatorem koncertu jest KnockOut Productions.

Artykuł POWERWOLF na jedynym koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Zanim jednak otrzymałem odpowiedź na nurtujące mnie pytanie zadanie wprowadzenia fanów w pożądany nastrój otrzymała grupa supportująca – doskonale znana miłośnikom gatunku szwedzka formacja HammerFall. Starczy powiedzieć, że ich statusu legendy power metalu z powodzeniem broni blisko 30-letni staż z uznanymi wydawnictwami, które pokrywały się złotem i platyną. W ramach liczącego dwanaście utworów zasadniczego seta usłyszeliśmy trzy utwory z najnowszego krążka „młociarzy” – Brotherhood, Venerate Me i tytułowy Hammer of Dawn oraz jeszcze niepokryty kurzem hołd dla gigantów szwedzkiego rocka i metalu, (We Make) Sweden Rock z wydanego trzy lata temu albumu Dominion. Nie mogło zabraknąć ballady, czyli zwykle wykorzystywanej przez zespół w takich momentach Glory to the Brave. Zdecydowanie bardziej ożywioną reakcję wśród publiczności wywoływały jednak numery sięgające do powermetalowych korzeni zespołu, jak choćby The Metal Age czy Renegade. Zapewne nie byłem jedynym, który z trudem przełknął sprzedanie dynamicznych utworów ze znakomitej płyty Crimson Thunder (Hero’s Return, On the Edge of Honour, Riders of the Storm i Crimson Thunder) w formie zaledwie kilkuminutowego zlepka. Ze wspomnianego krążka w całości wybrzmiał jedynie flagowy Hearts on Fire, który w towarzystwie patetycznego Hammer High zapewnił dodatkowe kilkanaście minut rozrywki podczas bisu. Chociaż do zaangażowania muzyków i publiki nie można było mieć zarzutów, na finiszu pozostałem z wrażeniem, że szaleństwa pod sceną mogło być jeszcze więcej przy odważniejszym skomponowaniu setlisty.

Wszelkie rozważania dotyczące formy panowie z Helloween ucięli już w pierwszym zdaniu. Kilkunastominutowe otwarcie pod postacią wokalnie i kondycyjnie wymagającego Skyfall potwierdzało, że przyszykowano widowisko na najwyższym poziomie. Wtrącę tylko, że w tym momencie pod sceną było już bardzo gorąco, i to nie tylko za sprawą wydarzeń na głównej arenie, ale również z powodu wysokiej temperatury i zaduchu, które, sądząc po reakcji ludzi, nie tylko w mojej głowie przekraczały powszechnie przyjęte koncertowe normy. MCK – na drugi raz poprosimy klimatyzację o kilka stopni niżej! Do pieca dołożyli tymczasem sami muzycy, nie zwalniając na moment tempa w klasyku Eagle Fly Free. Tuż po nim zaprezentowali zaskakująco dobrze poruszający tłum Mass Polution, kolejny numer z nowej płyty.

Koncert dałoby się podzielić na kilka wyraźnych bloków. W pierwszym, w którym wokalnie „ścierali się” przede wszystkim Michael Kiske i Andi Deris – obaj w doskonałej formie – usłyszeliśmy jeszcze Power oraz dwa ukłony w kierunku obu części nieśmiertelnego Keeper of the Seven Keys: Future World i Save Us. Tuż po nich, ku ogromnemu entuzjazmowi publiki, za mikrofon chwycił pierwszy wokalista Helloween, Kai Hansen, a wtedy wiedzieliśmy już, że czeka nas powrót do jeszcze starszego dorobku kapeli – kultowego i szanowanego premierowego albumu Walls of Jericho. Uraczono nas zatem porządną porcją heavymetalowej energii oraz znakomitego połączenia mocnego, szybkiego grania z nośnymi melodiami. Wartkim i nieprzerwanym strumieniem popłynęły dźwięki z kompilacji utworów Metal Invaders, Victim of Fate,  Gorgar i Ride the Sky, a wisienką na torcie był wykonany w całości Heavy Metal (Is the Law). Po czymś takim wszystkim należał się moment wytchnienia, który nadszedł wraz z balladą Forever and One, fenomenalnym pokazie umiejętności wokalnych duetu Kiske i Deris, a także z gitarowym solo Saschy Gerstnera. Dodać tu muszę, że gitarowe komando, uzupełnione o „wioślarzy” Michaela Weikatha i Kaia Hansena oraz basistę Markusa Grosskopfa, ani na moment nie ustępowało pola sekcji mikrofonowej. W dalszej kolejności na „wokandę” trafił trzeci numer z najnowszego repertuaru Helloween, Best Time, przy czym rzut oka na zegarek uświadamiał, że „najlepszy czas”, dziś pod postacią seta, niepokojąco zbliża się do końca. Zanim jednak muzycy po raz pierwszy opuścili scenę, rozbrzmiały jeszcze dwa utwory: melodyjny Dr Stein oraz następna niespodzianka z „epoki Hansena” – How Many Tears.  Nie były to na szczęście ostatnie akcenty wieczoru, bowiem Helloween powrócili do gry jeszcze dwukrotnie. Najpierw przy akompaniamencie charakterystycznego pogwizdywania rozpoczynającego utwór Perfect Gentleman, które poprzedziło niesamowitą, blisko 20-minutową aranżację Keeper of the Seven Keys, a następnie w par excellence „wyjściowym” numerze – I Want Out. Przy każdym z bisów Kiske z Derisem znaleźli niejedną okazję, żeby swoje pożegnanie odwlec w czasie, w czym pomagała rozkręcana przez nich do zabawy publika. Zresztą Helloween doskonałej interakcji z widownią odmówić po prostu nie można!

Chociaż katowicki koncert w mojej ocenie nie przebił ostatniego widowiska Helloween w Warszawie, które pozostaje niedoścignione przede wszystkim pod względem oprawy audiowizualnej i długości seta (3 godziny!), wczorajszy występ zapisze się w pamięci jego uczestników jako jedno z najlepszych tegorocznych muzycznych wydarzeń w kraju. Zjednoczenie sił dotychczasowych wokalistów niemieckiej kapeli ma bezsprzecznie pozytywny wpływ na jakość tworzonej i prezentowanej przez nich muzyki. Uderza to z chemii, jaka panuje na scenie, jakości materiału, ale przede wszystkim wykonów z najwyższej półki. Helloween starzeją się jak wino i – co tu ukrywać – chciałbym się starzeć tak jak oni!

Artykuł Helloween, HammerFall – Katowice (18.09.2022) pochodzi z serwisu KVLT.