Mathcore, djent i techniczny metal bez ograniczeń

Na „Detach” MINIPONY rozwija własną formułę, poszerzając ją o nowe wpływy i jeszcze większą dawkę eksperymentów. Materiał opiera się na połączeniu technical metalu, mathcore’u i djentu, wzbogaconych o elektroniczne warstwy oraz inspiracje muzyką latynoską.

Nisko strojone gitary, skomplikowane struktury rytmiczne oraz agresywne wokale współtworzą gęsty i intensywny krajobraz dźwiękowy, który ma być jednocześnie przytłaczający i angażujący. Zespół podkreśla, że „DETACH” jest rezultatem wieloletnich poszukiwań własnej tożsamości oraz chęci przesuwania gatunkowych granic.

Produkcja z udziałem współpracownika Gojiry

Materiał został zarejestrowany w Borgo 41 Studio w Lumbisí w Ekwadorze pod okiem gitarzysty zespołu Amadeusa Galiano. Za miks odpowiada natomiast Jamie Uertz, znany między innymi z pracy przy albumie „Magma” francuskiej formacji Gojira.

Efektem ma być najbardziej dopracowane i bezkompromisowe wydawnictwo w dorobku MINIPONY, ukazujące prawdziwe oblicze zespołu oraz jego techniczne możliwości.

Od Meshuggah po Fear Factory

MINIPONY tworzą Emilia Moncayo (wokal, sample, syntezatory), Amadeus Galiano (gitara, bas, instrumenty perkusyjne) oraz Carlos Sanchez (perkusja). Muzycy łączą doświadczenia wyniesione z metalu ekstremalnego, progresywnego i muzyki elektronicznej, budując charakterystyczne, wielowarstwowe brzmienie.

Na przestrzeni ostatnich lat formacja występowała zarówno w Ameryce Łacińskiej, jak i Europie. Muzycy dzielili scenę z takimi gigantami jak Meshuggah oraz odbywali trasy koncertowe u boku Fear Factory. Zespół pojawił się również na renomowanych festiwalach pokroju 70,000 Tons of Metal, Hell and Heaven Fest czy Summer Breeze.

Obejrzyj klip do singla „Pachanga”

Tracklista „Detach”

1. OM (Instrumental)
2. Detachment
3. Hope
4. OW (Instrumental)
5. Pachanga
6. Inner Dance

Artykuł MINIPONY zapowiada EP-kę „Detach”. Ekwadorskie trio łączy mathcore, djent i elektronikę pochodzi z serwisu KVLT.

Pewnie większości z Was Ekwador kojarzy się z pysznymi bananami i kawą, a mi na dodatek z ropą naftową. Mam nadzieję, że od dzisiaj ten południowoamerykański kraj zacznie Ci się kojarzyć z muzyką zespołu Minipony (tak, mini kucyk).

Debiutancki album zespołu Minipony, zatytułowany Imago, ukazał się w październiku 2017 roku dzięki współpracy kilku wytwórni muzycznych: Subsound Records, Narcotica Publishing, Goodfellas, Code 7 oraz PHD. I słuchając ich muzyki, wniosek nasuwa się jeden – pomimo kilku miesięcy od daty premiery zwyczajną ignorancją byłoby pominięcie takiego wydawnictwa.

Już wstępne porównanie do dość ekstremalnych zespołów pokazuje, że muzyka w odbiorze nie jest łatwa. Albo ją kochasz i męczysz póki wystarczy Ci sił do słuchania skomplikowanych pokręconych melodii, albo wyłączasz odtwarzacz CD (lub ten na bandcampie) i szukasz bardziej przyswajalnych dźwięków.

Na płycie tej znajdziemy agresywną muzykę spod znaku The Dillinger Escape Plan, z kobongowo-dillingerowymi krzywiznami i damskim wokalem, przypominającym mi o niedawnym koncercie zespołu SYK. Nie brakuje tutaj również progresywnego i djentowego riffowania gitar z dużą ilością dysonansów. Głos Emilii jest niezwykle urzekający. Raz delikatny niczym szepcząca do ucha flirtująca niewiasta, a innym razem obłąkany i agresywny niczym ciosy pięściarskie. Emilia również odpowiada za sample, które od razu skojarzyły mi się z Fear Factory. Niskie strojenie gitar za każdym razem z wygrywanymi riffami, podbite ciosami perkusji wbija słuchacza w fotel. Polirytmia, czyli w moim mniemaniu tzw. kontrolowany chaos grany na instrumentach nie jest możliwy do słuchania „tak, ot w tle”, tutaj należy się zatrzymać w miejscu i w oderwaniu od rzeczywistości skupić na muzyce.

Płytę otwiera krótkie, industrialne i zwodnicze (przed tym co nastąpi) – Intro. Potem następuje skomasowany atak awangardową muzyką. Sample są podane w bardzo zdrowy ilościowo sposób i świetnie urozmaicają „chory” charakter muzyki (w szczególności w utworze Gatos). Ciężko wskazać najlepszy utwór na płycie, ponieważ wszystkie trzymają równy i wysoki poziom, ale gdybym musiał, to z obłąkanymi wokalizami tytułowy Imago. Jednym z utworów na płycie jest Human Centipede, więc jeśli ktoś z Was widział choć fragment filmu (o tym samym tytule), to może sobie wyobrazić, że muzyka jest równie pogmatwana, jak fabuła obrazu Tom’a Six’a.

Imago to bardzo dobry, mocny i udany debiut zespołu z Ekwadoru, jednak jeśli miałbym wskazać jakąś wadę, na pewno warto byłoby bardziej urozmaicić partie gitary.  Miałem wrażenie, że  poszczególne linie melodyczne lub riffy już wcześniej słyszałem. Produkcja stoi na bardzo wysokim poziomie, muzyka jest dynamiczna i czytelna oraz masywna. Nic dodać nic ująć.

Jestem niezwykle ciekaw jak energiczny i żywiołowy musi być występ na żywo w wykonaniu Minipony. Ale chyba nie byłbym w stanie pląsać, tudzież moshować – raczej stałbym w bezruchu. Poza tym wcale bym się nie zdziwił, gdyby wcześniej czy później supportowali na trasie zespół Meshuggah.

Artykuł MINIPONY – „Imago” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.