Zacznijmy od kilku zdań o historii zespołu, który istniał między 1990 a 1993 rokiem. Skład pochodzi z Mazur, a dokładnie z Kętrzyna. Niewątpliwie dzięki swojemu pochodzeniu udało im się namówić Piotra Wiwczarka na nagranie wszystkich solówek na ten materiał. Skład ma na koncie jeden album, a jego muzycy nie zaangażowali się też nigdy w inne projekty (przynajmniej próżno informacji o tym szukać w sieci). Daje to nam zespół jednej płyty, który powstał, namieszał w podziemiu i zakończył działalność.

About the Rising Sun nagrano w Świech Studio i już na tym etapie było solidnie. Dla wznowienia został wykonany nowy mastering, co nadało materiałowi mocy. Poziom starej szkoły został odpowiednio utrzymany, brzmi po prostu mocniej, wyraźniej i „w mordę”. Za te zabiegi odpowiedzialność bierze Michał Grabowski z BlackTeamMedia, którego pracę można sprawdzić choćby na ostatnim krążku Christ Agony. W aspekcie muzycznym mamy niewątpliwie do czynienia z death metalem. Takim klasycznym, polskim, siarczystym, jakiego trochę było na początku lat 90. Co prawda, w porównaniu z innymi załogami wypadają dosyć brutalnie, ale dla mnie jest to nadal klasyk, który można zestawić na jednym oddechu z Imperator, Vader, Violent Dirge, Golgotha, Ascaris i Traumą. Ja taki death po prostu kocham i nie było możliwości, bym Kingdom of the Lie mógł ocenić źle. About the Rising Sun pasuje mi od początku do końca z wszystkimi jego zaletami i wadami. Szybkie stopy, „typowy” growl i ciekawie zbudowane aranże to główne zalety tej płyty, a solówki jakie nagrał Peter wpasowują się w konwencję i mogą się stać dla niektórych głównym powodem zakupu tego wznowienia. Dominują tu średnie tempa, miażdżące dwustopowe wałki i miarowe, rytmiczne wbijanie gwoździ siłowymi partiami. Niecałe dwadzieścia pięć minut trwania mija momentalnie i niezauważalnie.

About the Rising Sun ominął mnie w latach 90. Wydawnictwo Moans Music uważam za potrzebne i wartościowe. Nasze podziemie zasługuje na przypomnienie, a zespoły takie jak Kingdom of the Lie pokazują, że mieliśmy potężną scenę, zaś hasło „Polska death metalem silna” nie wzięło się z niczego.

Artykuł KINGDOM OF THE LIE – „About the Rising Sun” (1993/2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół Kingdom of the Lie nagrał tylko jedną płytę – “About The Rising Star”. Solówki na tym albumie gościnnie nagrał Piotr Wiwczarek (Vader). To nagranie przez lata zdobyło miano legendy i klasyki. Do teraz nie zostało wydane.

Dzisiaj w hołdzie tragicznie zmarłemu muzykowi i współtwórcy Kingdom of the Lie – Marcinowi „Cinkowi” Matysiakowi, zespół dzięki wytwórni Moans Music wydaje reedycję “About The Rising Star”.

“About The Rising Star” ukazuje się na winylu oraz CD oraz na platformach streamingowych.

Nowy master z oryginalnych ścieżek na potrzeby reedycji wykonał Michał “Miotła” Grabowski (współpracował z takimi zespołami jak Christ Agony, Defying, Thy Worshiper czy Yfel 1710). Powstała nowa okładka płyty na podstawie oryginalnego wydania z 1993 roku, autorem której jest Andrzej Kuziola (współpracował z m. in. Betrayer, Hideous Divinity), a rysunki we wnętrzu okładki wykonał malarz i grafik Krzysztof Iwin.

Tracklista:
01. We Are the Kings
02. Life Is Lie
03. Blasphererion
04. Everlasting Love
05. God Satan Nonsense
06. Kon Dor

Artykuł Reedycja KINGDOM OF THE LIE „About The Rising Star”, gościnnie Piotr Wiwczarek pochodzi z serwisu KVLT.

Płytę rozpoczyna dosyć długi fragment wzięty z kvltowego serialu Twin Peaks, co jest już jakimś sygnałem, czego możemy się spodziewać dalej. Kto zna ścieżkę dźwiękową z serialu, ten momentalnie wyczuje miłość artystów do tego kawałka geniuszu (choć na Ep Mirage było to słychać jeszcze silniej). Rafał skomponował muzykę oscylującą klimatem gdzieś na przecięciu trip hopu z tym właśnie tworem, gdzie bardzo zwiewne, uduchowione partie współegzystują w równym stopniu z transowym rytmem. Co mnie osobiście bardzo ucieszyło, to wykorzystanie na płycie żywych instrumentów – poza saksofonem, który poszedł z klawisza, ale jeżeli się o tym nie wie, to nie ma szans tego wyłapać. Album jest pełen życia i momentami nawet troszkę rockowy (Far from Home czy lekko toolowy TY). W bardziej zakręconych momentach słyszę tu też echa Trenta Reznora i jego schizofrenicznej maszyny Nine Inch Nails (Hang Time). Liczę na to, że muzycy nie obrażą się na te porównania, niewątpliwie mają ambicje, by być marką samą w sobie i idą w tym kierunku zdecydowanie, jednak przed inspiracjami i skojarzeniami nie ma ratunku, a być do takich artystów porównywanym to bardziej zaszczyt niż obraza.

Osobną historią są wokale nagrane w całości przez Ewelinę. Jej wkład w odbiór płyty jest ogromny. Wokalistka nie pojawia się we wszystkich kompozycjach, ale jej charakterystyczne, mocne, polskojęzyczne liryki nadają całości odpowiedniego „lotu”, dodają głębi i w nieoczywisty sposób tworzą „przeboje” z utworów, które normalnie nie miałyby prawa się nimi stać ze względu na swoją odjechaną strukturę. Jest to też element, który łączy najsilniej Slaidize z trip hopem i gigantami z Massive Atack czy Portishead. Nie chodzi mi o wytykanie konkretnych porównań, a bardziej o klimat, budowanie atmosfery i głębię zawartą w ich sztuce.

W podsumowaniu… nie będzie podsumowania. W akapicie tym chciałbym tylko wyrazić nadzieję, że projekt zostanie zauważony, a płyty będą się sprzedawać jak świeże bułeczki. Jeżeli Reznor dał radę odnieść sukces, jeżeli lata 90. przyniosły wielką modę na trip hop, to nie widzę przeszkód, by sztuka Slaidize również nie miała odnieść szerszego sukcesu. Materiał znajdujący się na TY zasługuje na poklask, na miliony odtworzeń w streamingu i potężną promocję, której niestety nie ma. Jak śpiewał najgorszy polityk współczesnych czasów, „bo tutaj jest jak jest po prostu…”, słowa to bolesne i niestety pasujące do realiów naszej sceny. Nie zmienia to faktu, że liczę iż projektowi się powiedzie w przyszłości.

Artykuł SLAIDIZE – „TY” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Zmyliła mnie nieco oprawa graficzna płyty, która kojarzyła mi się z nowomodnymi djentowo/metalcore’owymi produkcjami. Trafiłem wcześniej na kilka podobnych, czarno-białych, stylizowanych na ryciny okładek i mózg z automatu postanowił włożyć band w szufladkę, płatając mi niezłego figla, który ostatecznie stał się pozytywem. Włączając materiał z nastawieniem na wtórny metalcore, bardzo się ucieszyłem, że trójka muzyków tworzy sztukę od niego daleką, absolutnie z nim niezwiązaną.

Epka nagrana została w Dobra 12 Studio na setkę, co dodało całości zacnego drive’a, który od pierwszych nut zmusił mnie do podniesienia brwi z uczuciem zaciekawienia. Bardzo dobrze brzmiące kompozycje wciągnęły mnie momentalnie, a im dalej, tym się okazało lepiej. Każda z pięciu kompozycji ma coś nowego do zaoferowania i każda posiada swoją tożsamość, wszystkie jednak łączy solidny groove, ambicja i brak wokali. Panowie postanowili pójść drogą takich zasłużonych zespołów, jak Kobong, Pelican czy Moaft, oferując niebanalną muzykę, ale słuchalną – nieprzesadnie przeładowaną nadmiarem kombinacji. Nawet, gdy gitara pozwala sobie na wariacje, sekcja rytmiczna prowadzi nas nośnym pulsem, nie pozwalając odlecieć całości w szaleństwo.

Z krótkiej Epki jako ulubione wybrałem złączone w całość dwie kompozycje Beings Die Alone i Apocalypse Blues. Pierwsza rozpoczyna się udziwnionym ciężarem i przez całość trwania buduje loty na jego patencie, by dzięki siarczystemu, basowemu przerywnikowi przeistoczyć się w Apokaliptycznego Bluesa, który oferuje z kolei masę dziwnych, gitarowych wypuszczeń i dysonansów, a wszystko to osadzone jest na fajnym, basowym groovie.

Takie niespodzianki, jak debiutancki, mały album Manimal Dissonance, uwielbiam. Zostałem zaskoczony, uwiedziony i zachwycony. Wszystko tu do siebie pasuje i pomimo silnych, słyszalnych inspiracji daje obraz kapeli budującej swoje ja. Jedyną moją obawą w tym momencie jest, że słyszałem już w swoim życiu kilka obiecujących materiałów kapel poruszających się w podobnej materii, ale zespoły te nie uniosły później ciężaru stworzenia mocnego, nienudzącego się pełnego albumu. Oby ten skład należał do tych wytrwałych i pełnych pomysłów.

Artykuł MANIMAL DISSONANCE – „Catastrography” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

NYIA „Head Held High”

Po raz pierwszy na winylu! Zremasterowane wznowienie kultowego debiutu supergrupy NYIA z 2004 roku! W nagraniu „Head Held High” wzięli udział: Bogdan Kondracki, Wojciech Szymański (obaj ex-Kobong, Neuma), Jarosław „China” Łabieniec (ex-Vader), Piotr Bartczak (ex-Dies Irae) oraz nieżyjący Szymon Czech (ex-Prophecy, Third Degree). Debiutancki album Nyia to przeniesienie artystycznej wizji Kobonga w realia brzmieniowe nowego milenium. Rzecz obowiązkowa dla fanów Converge, The Dillinger Escape Plan lub Antigamy.

ATROCIOUS FILTH „OVV”

Wydany pierwotnie w styczniu 2021 roku, drugi pełny album Olsztynian dostępny wreszcie w wersji winylowej! Twórczość Atrocious Filth brzmi jakby powstała w bezczasie. Jest na tyle osobna i bezkompromisowa, że nie sposób przypisać jej do określonego nurtu czy epoki w ciężkiej muzyce. „OVV” przynosi muzykę jutra, które dzieje się dzisiaj.

Obydwa wydawnictwa są limitowane do 333 sztuk. Cena w pre-orderze wynosi 99 zł (później 109 zł), natomiast przy zakupie obydwu tytułów cena wynosi 179 zł. Zamówienia można składać w sklepie wytwórni Moans Music.

Artykuł NYIA oraz ATROCIOUS FILTH na winylu jeszcze w tym roku pochodzi z serwisu KVLT.

Obecny skład zespołu przedstawia się następująco:

Michał Bartosik – bss (ex-Banisher)
Maciek Dzik – perkusja (Disperse)
Łukasz Kursa – gitara (Moanaa)
MrTrip – gitara, wokal (Blindead 23)

Tracklista:
01. stoneclad
02. kanati
03. seventhunders
04. coyotes
05. waterbabies
06. maneto
07. wetsthebed

Jesienią zespół wyruszy w trasę koncertową:

13.10.2022 – Toruń, NRD (wydarzenie)
14.10.2022 – Gdynia, Desdemona (wydarzenie)
15.10.2022 – Warszawa, Hydrozagadka (wydarzenie)
27.10.2022 – Olsztyn, Las (wydarzenie)
28.10.2022 – Poznań, Pod Minogą (wydarzenie)
29.10.2022 – Bydgoszcz, Wiatrakowa (wydarzenie)
03.11.2022 – Katowice, Katofonia (wydarzenie)
03.11.2022 – Kraków, Alchemia (wydarzenie)
19.11.2022 – Krosno, Rock Iron (wydarzenie) +SCEPTIC
09.12.2022 – Bielsko-Biała, Rude-Boy (wydarzenie)
10.12.2022 – Łódź, Warkot (wydarzenie)

W roli supportów wystąpią: Jesus Chrysler Suicide, Fleshworld, Tenebris, KRZTA, Yutani, Sunday at 9 oraz Kontagion.

Artykuł KETHA „Wendigo”: pre-order, klip i trasa koncertowa pochodzi z serwisu KVLT.

Fatigue i Kontagion to zespoły pochodzące z Bydgoszczy, a muzycznie kompletnie się różniące. Ich współpraca mogła nabrać różnych kształtów. Fatigue obraca się na co dzień w klimatach doom/black metalu, mocno atmosferycznego, Kontagion natomiast silnie czerpie z industrialu, opierając swe brzmienie na obniżonym stroju ośmiostrunowej gitary, co często generuje porównania do djentu, czego wiem, że zespół nie lubi. Słuchając materiału, stanąłem przed bardzo ciężkim problemem jego klasyfikacji stylistycznej. Słychać tu na pewno wpływy gatunków uprawianych przez zespoły, ale inspiracji jest więcej, a wszystkie – co mnie dosyć zaskakuje – dobrze współgrają. Prawdopodobnie najłatwiej byłoby album przykleić do półeczki z szeroko rozumianym post/doom metalem, bo ogromna część klimatu i przestrzeni generowana jest tu w podobnym stylu. Tempa dominujące w kompozycjach są powolne, pozwalają strunom wybrzmieć. Od typowego postu odróżniają je pojawiające się całkiem często agresywniejsze partie okołoblackowe i nisko brzmiące ciężary, ubrane w growle i screamy, sprawiające, że utwory stają się „ciemne” i duszne. Nie wiem, na ile płyta jest efektem jam session, a na ile jest oparta na wysyłaniu plików, ale muszę przyznać, że udało się tu stworzyć coś oryginalnego, dzięki temu, że muzycy panowali nad albumem w stu procentach. Mam wrażenie, że w bogatej strukturze całości mogą coś odnaleźć fani zarówno doom metalu, jak i depressive black metalu czy innych odmian stawiających na budowanie dołującej atmosfery. Muzycy położyli nacisk na różnorodność, ale w równym stopniu zadbali o spójność i chwała im za to.
Stwierdzić muszę także, że nie jest to album idealny. Można by się przyczepić do paru rozwiązań, do czasami niedoskonałych czystych partii wokalnych czy dosyć topornego brzmienia, ale w moim przypadku wszystko to powoduje właśnie, że album mi się podoba. Cofa mnie w czasy, gdy albumy nie były tak cholernie przeprodukowane i odarte ze spontaniczności. Te małe niedoskonałości postanowiłem potraktować jako miejsce na rozwój w przyszłości i będę nieśmiało liczył na Fatigue & Kontagion II w przyszłości, a obecny, premierowy album (premiera odbyła się 15.07.2022) uważam za udany eksperyment i świetną próbę samorealizacji muzyków na nowych, trudnych obszarach. Robienie muzyki z jednym zespołem jest bowiem wystarczająco trudne, a co dopiero z dwoma.

Artykuł FATIGUE & KONTAGION – „Fatigue & Kontagion” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Fatigue & Kontagion – premiera płyty i drugiego singla pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:

1.Provocated Immaterial
2.Double Headed Eagle Onyx God
3.Oppresive Creation
4.Seven Horns
5.W
6.Manea’s Descent
7.Pill
8.Forges

Artykuł Premiera singla z kolaboracyjnego albumu FATIGUE & KONTAGION pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Basilica
2. Future Byte
3. I Found None
4. I Wept
5. The End Of Every World [NOTHING HAS CHANGED remix]
6. Disgust(um mobile) [SKOVRONSKY remix]
7. Stuck Between Dimensions [MAJK remix]
8. 82 [MAJK remix]
9.[R-!-Ǝ]lentless 4

Artykuł Streaming nowej EPki zespołu Kontagion pochodzi z serwisu KVLT.