W kwietniu w holenderskim Tilburgu odbędzie się kolejna edycja Roadburn.

16-19.04.2026 – Holandia, Tilburg

Podczas Roadburn 2026 wystąpią:

Acid Mothers Temple, All Men Unto Me, Bitchin Bajas, Bosse-De-Nage, Dälek, Echt!, Elucid, Fauna, Lili Refrain, Lathe Of Heaven, Moloch, Nghtcrwlr, Planing For Burial, Portrayal Of Guilt, Sanam, Siem Reap, Sir Richard Bishop, Yellow Eyes, Ak’Chamel, Aya, Backengrillen, Billy Woods, Blackwater Holylight, Haress, Inter Arma, Kowloon Walled City, Mandy, Indiana, Maruja, Milkweed, Pain Magazine, Primitive Man, Prostitute, Róis, Saetia, Slift, Slow Crush, Slowhole, True Violence, Unsane, Warning, Agriculture, Coalesce, Cripping Alcoholism, Habak, Heaven In Her Arms, Kiss The Anus Of A Black Cat, Krallice, Oathbreaker, Quest Master, Shearling, World Peace

Bilety można zakupić tutaj.

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł ROADBURN 2026: pierwsza wersja rozpiski dniowej pochodzi z serwisu KVLT.

W kwietniu 2026 roku w holenderskim Tilburgu odbędzie się kolejna edycja Roadburn.

16-19.04.2026 – Holandia, Tilburg

Organizatorzy Roadburn 2026 ogłosili nowe formacje, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Acid Mothers Temple, All Men Unto Me, Bitchin Bajas, Bosse-De-Nage, Dälek, Echt!, Elucid, Fauna, Lili Refrain, Lathe Of Heaven, Moloch, Nghtcrwlr, Planing For Burial, Portrayal Of Guilt, Sanam, Siem Reap, Sir Richard Bishop, Yellow Eyes

Wcześniej potwierdzono udział:

Ak’Chamel, Aya, Backengrillen, Billy Woods, Blackwater Holylight, Haress, Inter Arma, Kowloon Walled City, Mandy, Indiana, Maruja, Milkweed, Pain Magazine, Primitive Man, Prostitute, Róis, Saetia, Slift, Slow Crush, Slowhole, True Violence, Unsane, Warning, Agriculture, Coalesce, Cripping Alcoholism, Habak, Heaven In Her Arms, Kiss The Anus Of A Black Cat, Krallice, Oathbreaker, Quest Master, Shearling, World Peace

Bilety można zakupić tutaj.

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Nowe formacje na ROADBURN 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

Tym razem jest trochę inaczej – a to ze względu na zaproszonych do współpracy gości. Może to być dla kogoś wada, bo specyficzny duch wizji Doctora Visora zazwyczaj gdzieś ulatuje. Każdy z zaprezentowanych coverów różni się od oryginału, często znacząco. Producenci na Behind the Mask zazwyczaj mocno przerabiają bazową kompozycję, bawią się dynamiką i tempami, czasem wyciągają jakiś motyw i czynią go głównym. Znając twórczość Doctora Visora i Molocha (bo znalazły się na tej kompilacji także kawałki drugiego z synthwave’owych projektów Fabiana Filiksa) rozpoznawałem poszczególne tematy, ale najczęściej okazywało się, że proponowane wersje były znacznie dalsze od pierwowzoru, niż z początku mi się wydawało. Ich bezpośrednia konfrontacja daje do myślenia i odkrywa więcej z warsztatu poszczególnych twórców. Nie po to słuchamy autorskich wersji, by znaleźć się w tej samej rzece – i dla mnie to plus.

Każdy z artystów postawił sobie za cel, by jednak odrobinę się pobawić, porzeźbić, poszukać własnego głosu. Miałem też wrażenie, że często z dusznej piwnicy szalonego naukowca wędrujemy ku międzygalaktycznym przestrzeniom albo cyberpunkowym – nomem omen – molochom. Na przykład wstęp do The Lurking Fear wyszedł w klimatach bliskich Obcemu, I am a Moloch wiódł mnie przez postapokaliptyczne pejzaże. Każdy z ośmiu kawałków zasługuje na uwagę. Lepsze oryginały czy zremiksowane propozycje? To zostawiam Wam do rozstrzygnięcia.

Pytanie, czy na tym etapie podobna kompilacja jest potrzebna? Doctor Visor zdaje się dopiero rozkręcać, a to już jakby forma pewnego podsumowania. Cieszę się, że numery te wywołują pewne wizualne skojarzenia. Jako fan literatury science-fiction i gier RPG doskonale odnajduję się w zaproponowanych klimatach. Pewnie niejeden numer posłuży mi jako ścieżka dźwiękowa. Może brakuje jakichś totalnych zaskoczeń – to po prostu płyta z remiksami, ale jednak każdy z artystów odcisnął tu swoje piętno, coś zaproponował od siebie, nie potraktował zadania jako chałtury, którą trzeba odbębnić. Już wyobrażałem sobie te autorskie rozkminy gdzieś w piwnicach usianych szczątkami androidów i zanurzonych w przymglonym świetle neonów.

Całość jest dobrze zmasterowana i brzmi głęboko (silne basy) i przestrzennie jednocześnie. Fani dokonań Filiksa wysłuchają z zainteresowaniem, porównując do pierwowzorów, a malkontenci może przekonają się do którejś z odmiennych od pierwowzorów wersji. Ci, którzy siedzą w tej muzycznej, niszowej elektronicznej bajce (a czasem i bańce) sprawdzić muszą. Behind the Mask unika wady podobnych kompilacji – przypadkowości. Nie powstał patchworkowy potworek, a solidny ukłon dla kolegi z tej samej, podziemnej sceny.

Artykuł DOCTOR VISOR – „Behind The Mask (The Remixes)” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Zaboböny to jedyne takie, regularnie odbywające się wydarzenie w Opolu.

Wszystką rzecz zapoczątkowała myśl, która pojawiła się w umyśle twórcy projektu Bön,  Johny’ego  Yul’a, by ze standardowych koncertów projektu oscylującego w nurcie dark ambinetu, dark folku, rytualnego eksperymentu z dźwiękiem, uczynić wielogodzinne obcowanie z dźwiękiem i obrazem gdyż Bön to dźwiękotwórcy, poszukujący swojej drogi przez klimat przeszłości i teraźniejszości, pozwalając swoim dźwiękowym gadom mówić samodzielnie. Łącząc zachód ze wschodem i północ z południem, wyznaczają własne rytualne oświadczenie o muzyce świata.

Jedenasta edycja Zabobonów odbędzie się:

28-29.10.2022 – Opole, Wyjście Awaryjne (wydarzenie)

Wystąpią: Kragrowargkomn (funeral doom/industrial/drone/black metal), Vilgoć (korazja dźwiękiem), Grief Circle (stoner/doom/post-metal), Opowieść, Sznur (black metal), Oderfisch (Czubównacore), Moloch (dungeon synth), Olaf Olafsonn and the Big Bad Trip (swamp folk/dark psychedeliam/dark folk) oraz Bön (dark ambient/dark folk/ritual/experimental)

Stały elementem wydarzenia jest pokaz ogniowy w wykonaniu Teatr Tańca i Ruchu z Ogniem Mantikora z Opola

Artykuł Szczegóły imprezy Zaboböny XI pochodzi z serwisu KVLT.

Próżno tu szukać dynamicznych syntezatorów i nawiązań do horrorów rodem z darksynthowego repertuaru Molocha – Vertigo dostarcza nam czegoś całkowicie innego, momentami wprawiając w głębokie zamyślenie, a chwilami przenosząc w melancholijne klimaty opustoszałej, miejskiej przestrzeni.
Jak na tytuł przystało, Vertigo jest w stanie przyprawić słuchacza o zawroty głowy w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Album zdecydowanie zyskuje przy kolejnym i kolejnym odsłuchu.

Ambientowe krajobrazy dźwięku rozwijają się już w pierwszym, tytułowym utworze krążka. Dominuje minimalizm i oszczędność środków wyrazu, które zostają często przełamane nieoczywistym finałem.
Znakomitym przykładem jest tutaj saksofon pojawiający się na singlowym The Stranger, który nadaje ambientowemu brzmieniu klimatu dark jazzu. Ponadto klawisze dodatkowo wzbogacają utwór o wyrazistość i charakter. Jest tu jakaś tajemniczość albo górnolotnie stwierdzając – zimna elegancja.

Innym utworem z pewnością zasługującym na wyróżnienie jest Machine God. Futurystyczne brzmienia bez wątpienia mogłyby pełnić rolę ścieżki dźwiękowej – czy to do filmu sci-fi, czy do dzieła utrzymanego w dystopijnych klimatach. Synthy, budujące na początku oniryczny klimat, stopniowo nabierają wyrazistości, by za chwilę zmienić się w industrialne dźwiękowe labirynty.
Na albumie nie brakuje również elektryzujących i hipnotycznych kompozycji, takich jak Insomnia oraz przepełniony chłodniejszymi, wręcz przybrudzonymi dźwiękami Derelict. W trans wprawia również ścieżka Road to Nowhere – zapętlona, tajemnicza, wzbudzająca poczucie szarości oraz pustki.
At the Old Cemetery jest z kolei swoistym wyciszeniem płyty z budującym klimat klawiszami.

Vertigo to w dużej mierze coś więcej niż muzyka do odtwarzania jedynie w tle, co sprawia, że dla niektórych ten album może okazać się bardziej wymagający. To zdecydowanie pozycja dla tych, którzy stawiają na atmosferę i cenią sobie wysuwający się na pierwszy plan ciężki i gęsty klimat, a nie jedynie melodię.
Minimalizm, prostota i brak przekombinowania każą się wsłuchać w prezentowany przez Fabiana Filiksa materiał, w którym nie uświadczymy natłoku niepotrzebnych dźwięków, a i tak poczujemy nasycenie.

Artykuł FABIAN FILIKS – „Vertigo” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Lubię synthwave. Czasem nawet słucham, a co! Nie napawam się jednak tego typu produkcjami, nie śledzę każdego przejawu na scenie i na pewno nie przedawkowałem podobnych produkcji, dlatego też przyjmuję propozycję od Doctora Visora z dużą ochotą, jako odskocznię od gitarowej muzyki. Artysta operuje na nowym albumie typowym zestawem retro elektronicznych brzmień, odniesień, patentów. To dziwić nie może. Kanony są od pewnego czasu wyraźnie sprecyzowane. Wypada się zastanowić raczej, czy w pewnych ostro zakreślonych ramach, ktoś potrafi się odnaleźć i dorzucić własny, autorski kamyczek? The Funeral Portrait nosi w sobie ten indywidualny szlif. Numery zawarte na albumie to oczywiście sentymentalny przelot po retro patentach z lat 80. (kłania się choćby syntetyczna muzyka filmowa Johna Carpentera czy Charlesa Bernsteina), a jednocześnie wywoływanie duchów świetności klasycznej literatury grozy czy pulpowych filmów science-fiction. Pomaga w tym użycie od czasu do czasu bliskich sakralnym brzmieniom dźwięków – czego najlepszym przykładem Voices – doprawionych sennym, tajemniczym rozmyciem i odgłosami przywodzącymi na myśl spirytystyczne seanse.

No właśnie. Siłą tego materiału jest ta odrobina mistyki, tajemnicy i koszmarnych oparów, nie przygnębiająca, ale wywołująca drobny dreszczyk. Nie każdy potrafi budować klimat, a Doctor Visor odnajduje właściwą ścieżkę pośród elektronicznych drogowskazów, kierujących z jednej strony ku przygodzie, a z drugiej ku nawiedzonym zaułkom. Choć nie brakuje tu numerów żwawych, gotowych posłużyć za soundtrack do eksploracji niezbadanych rejonów galaktyki (Return of the Other Side, A Touch of Evil) czy przejazd po cyberpunkowym mieście (Master of the Unknown) to od czasu do czasu słuchacz zanurzony jest w mglistej zawiesinie lovecraftowskich, niepokojących pejzaży (kawałek tytułowy albo I Live Again).

Album The Funeral Portrait to podróż intrygująca i pełna wrażeń. Biegnie od nostalgii lat 80. poprzez wiktoriańskie opowieści o duchach, kończąc w odległych, galaktycznych przestrzeniach. Fani synthwave’u nie powinni go przegapić. Podobnie jak poszukujący soundtracku do czytania klasyki pulpowej literatury.

Artykuł DOCTOR VISOR – „The Funeral Portrait” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Warto pamiętać, że Moloch do tej pory wydał kilka albumów z mroczną odmianą synthwave (darksynth) pod tym szyldem i od 2018 wielokrotnie występował w Polsce, m.in. na koncertach z Perturbator, Nightrun87 czy Favorit89 oraz na festiwalu Castle Party 2019. Wcześniej muzyk znany był z black metalowego projektu Zorormr, z którym wydał trzy duże albumy i jedną EP-kę. Projekt ten jak i cała aktywność muzyka została skonsolidowana pod nowym szyldem. W jakim kierunku zmierza tym razem przyjdzie nam się przekonać w niedalekiej przyszłości.

źródło: molochofficial.bandcamp.com, Moloch/Doctor Visor na FB
zdjęcie: Aleksander Honc

Artykuł Moloch zmienia nazwę na Doctor Visor pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Moloch: premiera singla z EPki The Lurking Fear pochodzi z serwisu KVLT.

21.09.2019 – Wrocław, Liverpool (wydarzenie)

Wstępna rozpiska czasowa:
19:30-20:00 – otwarcie drzwi
20:00-20:45 – Heretique
21:00-21:45 – Proch
22:00-22:45 – Calm Hatchery
23:00-23:45 – Masachist
24:00-00:45 – Moloch

Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym można wygrać dwa pojedyncze i jeden podwójny bilet na to wydarzenie. Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Polubienie i publiczne udostępnienie konkursowego postu nie jest niezbędne, ale mile widziane i wykonanie tych czynności może zwiększyć szanse na wygraną.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule NoxFest 2019 dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu oraz w komentarzu pod konkursowym postem na Facebooku wskaż trzy zespoły, które chciałbyś aby się pojawiły na kolejnej edycji NoxFest.

Na zgłoszenia czekamy do niedzieli (15.09.2019) do godziny 18:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.
Biorąc udział w konkursie akceptujesz regulamin strony internetowej www.KVLT.pl.

Źródło: Via Nocturna

Artykuł Wygraj bilet na NoxFest pochodzi z serwisu KVLT.

Organizator wydarzenia rozpoczął już sprzedaż biletów na to wydarzenie. Bilety w cenie 40 zł można zakupić tutaj. Dodatkowo każdy nabywca biletu w przedsprzedaży otrzyma gratisową płytę CD z katalogu wytwórni.

21.09.2019 – Wrocław, Liverpool (wydarzenie)

Wstępna rozpiska czasowa:
19:30-20:00 – otwarcie drzwi
20:00-20:45 – Heretique
21:00-21:45 – Proch
22:00-22:45 – Calm Hatchery
23:00-23:45 – Masachist
24:00-00:45 – Moloch

Źródło: Via Nocturna

Artykuł Ruszyła sprzedaż biletów na NoxFest pochodzi z serwisu KVLT.