Utwór zwiastuje nadchodzący album „Verbolgen”. Premiera wydawnictwa została wyznaczona na 7 sierpnia 2026 roku. Za wydanie płyty odpowiadają Season of Mist (poza Ameryką Północną) oraz 20 Buck Spin (Ameryka Północna).

Hulder prezentuje singiel „View From Nemeton”

„View From Nemeton” otwiera kampanię promocyjną nowego wydawnictwa i stanowi pierwszą wizualną zapowiedź tego, co twórcy określają jako najbardziej dopracowane dzieło w historii projektu.

Materiał wideo został zrealizowany na analogowych nośnikach w lasach północno-zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Jak wyjaśnia zespół, obraz został stworzony wspólnie przez Lianę Rakijian i Hulder, prezentując symboliczne spojrzenie na świat nadprzyrodzony oraz mistyczne przestrzenie obecne w narracji nowego albumu.

Teledysk można obejrzeć poniżej:

„Verbolgen” ma być najbardziej kompletnym dziełem Hulder

Pochodzący z północno-zachodnich Stanów Zjednoczonych projekt na przestrzeni ostatnich lat zyskał wierne grono odbiorców. Stało się tak dzięki bezkompromisowemu podejściu do black metalu inspirowanego klasyczną północnoeuropejską sceną.

Twórczość Hulder od początku wyróżniała się surową atmosferą, przywiązaniem do tradycji oraz mrocznym klimatem.

Na albumie „Verbolgen” projekt rozszerza jednak swoje muzyczne horyzonty. Oprócz tradycyjnych blackmetalowych fundamentów pojawią się nowe instrumenty i zaproszeni goście.

W nagraniach udział wziął między innymi KELD (Majesties, Obsequiae, Celestiial), odpowiedzialny za partie liry korbowej. Z kolei za bębnami usłyszymy muzyków związanych z projektami Vapula oraz Vrolok. Artyści ci znani są również z działalności w zespołach Aeternus i Gorgoroth.

Mistyczna podróż pomiędzy światem żywych i umarłych

Warstwa liryczna „View From Nemeton” osadzona została w rzeczywistości, gdzie przenikają się światy żywych i zmarłych. Utwór rozwija ceremonialny charakter dzięki hipnotycznym riffom, gęstej atmosferze oraz powracającej inkantacji „Bone to Bone / Limb to Limb / Blood to Blood”.

Kompozycja stopniowo ewoluuje, otwierając się na partie instrumentów klawiszowych i liry korbowej. Dzięki temu całość zyskuje jeszcze bardziej rytualny i mistyczny charakter.

Według zapowiedzi nowy materiał połączy surowość i mrok tradycyjnego black metalu z bardziej rozbudowanymi aranżacjami. Jednocześnie zachowa charakterystyczną dla Hulder atmosferę tajemnicy i obcowania z tym, co nadnaturalne.

Co wiadomo o albumie „Verbolgen”?

Nowe wydawnictwo ma być najbardziej ambitnym materiałem w dotychczasowej historii projektu. Album będzie zawierał dziewięć utworów o łącznym czasie trwania 48 minut i 33 sekundy.

Tracklista „Verbolgen”

1. Drie Raven (Intro)
2. The Crowning
3. Thy Binding Oath
4. Verbolgen
5. …And We Shall Sing
6. In Blood and In Earth
7. Den Nacht Zijn Lied
8. View From Nemeton
9. The Glow of Dawn

Premiera i przedsprzedaż

Album „Verbolgen” ukaże się 7 sierpnia 2026 roku. Wydawnictwo można już zamawiać w przedsprzedaży.

Artykuł HULDER wraca z nowym rytuałem. „View From Nemeton” zapowiada album „Verbolgen” pochodzi z serwisu KVLT.

Już wkrótce formacja wystąpi w Polsce na jednym koncercie. W roli supportów wystąpią:

• Houle (melodyjny black metal)
• Radogost (folk metal)
• Dymna Lotva (doom/post-metal)

Koncert odbędzie się:

21.02.2025 – Kraków, Klub Studio (wydarzenie)

Bilety:

• Stojące: 100 zł – przedsprzedaż | 120 zł – w dniu koncertu
• Balkon (tylko w serwisie Ticketclub): 140 zł – przedsprzedaż | 160 zł – w dniu koncertu

do nabycia tutaj.

Artykuł MOONSORROW na jedynym koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

17-18.04.2020 – Stadthalle Lichtenfels (wydarzenie)

Organizatorzy Ragnarök Festival 2019 ogłosili kolejną formację, która zagra na imprezie. Do składu dołącza:

Mayhem

Wcześniej potwierdzono udział:

Skiltron, Necrophobic, God Dethroned, The Spirit, XIV Dark Centuries, Kampfar, Moonsorrow, Anomalie, 1914, Karg, Avast, Oceans, Nagflar,Winterfylleth 

Artykuł Kolejny zespół zasila Ragnarök Festival 2020 pochodzi z serwisu KVLT.

15-16.05.2020 – Finlandia, Hyvinkää

Organizatorzy Steelfest 2020 ogłosili kolejne formacje, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Vormitory, Nifelheim, Seth, Warmoon Lord

Wcześniej potwierdzono udział:

Deicide, Sodom, Primordial, Hecate Enthroned, Infernal War, Borgne, Profanatica, Moonsorrow, Shape Of Despair, Faustian Pact, Havukruunu, Akitsa, Cadaver, Denial Of God, Diocletian, Druadan Forest, Impaled Nazarene, Melechesh, Mispyrming, Mörk Gryning, Osculum Infame, Totenwache, Venom Inc., W.A.R, White Death

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Kolejne formacje zasilają Steelfest 2020 pochodzi z serwisu KVLT.

15-16.05.2020 – Finlandia, Hyvinkää

Organizatorzy Steelfest 2020 ogłosili kolejne zespoły, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Deicide, Sodom, Primordial, Hecate Enthroned, Infernal War, Borgne

Wcześniej potwierdzono udział:

Profanatica, Moonsorrow, Shape Of Despair, Faustian Pact, Havukruunu, Akitsa, Cadaver, Denial Of God, Diocletian, Druadan Forest, Impaled Nazarene, Melechesh, Mispyrming, Mörk Gryning, Osculum Infame, Totenwache, Venom Inc., W.A.R, White Death

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Kolejne zespoły zasilają Steelfest 2020 pochodzi z serwisu KVLT.

15-16.05.2020 – Finlandia, Hyvinkää

Organizatorzy Steelfest 2020 ogłosili kolejne zespoły, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Profanatica, Moonsorrow, Shape Of Despair, Faustian Pact, Havukruunu

Wcześniej potwierdzono udział:

Akitsa, Cadaver, Denial Of God, Diocletian, Druadan Forest, Impaled Nazarene, Melechesh, Mispyrming, Mörk Gryning, Osculum Infame, Totenwache, Venom Inc., W.A.R, White Death

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Steelfest 2020: znamy kolejne zespoły pochodzi z serwisu KVLT.

Środa
Wraz z przekroczeniem granicy polsko-czeskiej w Lubawce i zgodnie z przewidywaniami przywitał nas deszcz, którego intensywność malała wraz ze zmniejszającym się dystansie do Jaromera.
Na VIP campie zameldowaliśmy się około 15tej i o 16 nasz tymczasowy i kilkudniowy dom stal się faktem. Pamiętając zeszłoroczne kolejki po odbiór akredytacji postanowiłem czym prędzej pokwapić się po jego odbiór. No niestety. Najczarniejszy scenariusz stał się faktem. Długa kolejka, która ruszała się w ślimaczym tempie była prawdziwym koszmarem.

W „budzie” z trzema okienkami było czynne jedynie jedno okienko (WFT#1). Nieuchronne było to, że jeden z najbardziej oczekiwanych przeze mnie koncertów będzie „słuchany” z kolejki. „Dzięki” tej kolejce przegapiłem Tribulation, Gruesome oraz Sadist (fuck!). Nowością w tym roku było wprowadzenie elektronicznego systemu wejść połączonego z płatnościami za oficjalny merch oraz catering. Warto wspomnieć, że zarówno aktywacja tegoż systemu płatności oraz pofestiwalowy zwrot środków wiązał się z opłatą około 2×5 zł (WFT#2).
W połowie koncertu Devildriver wszedłem na teren festu, jednak tylko kątem ucha i oka rzuciłem na ten zespół bowiem nie leży w kręgu mojego zainteresowania. Był to jednak idealny czas na pierwszą brutalną kolację. W pełni sił stawiłem się na Neurosis.
Przyznam się bez bicia, że psychofanem tej kapeli nie jestem, choć sludge/post-metalowe granie od czasu do czasu lubię uskutecznić. Nie zawiodłem się ani trochę! Panowie na dzień dobry wgnietli mnie swoim ciężarem nieco w ziemię do tego stopnia, że postanowiłem po feście zgłębić ich muzyczne dokonania. Jedynym minusem było to, że było mocno za głośno oraz dźwięk nie był tak klarowny jakbym sobie życzył. Muzyka Neurosis jest nieco transowa okraszona brudnym brzmieniem gitar.
Na scenie obok montował się Dying Fetus. Nie przepadam za tą kapelą, a na domiar tego na Oriental Stage miał grać King Dude, który to kilka dni temu dał (podobno fenomenalny) koncert w Krakowie, więc wybór był dość jednoznaczny. Artysta, czyli tak naprawdę Thomas Jefferson Cowgill wraz z zespołem dali niesamowity koncert, który łączył rock’a z darkfolkiem. W przerwach frontman zagadywał publikę ostro degustując Jacka Danielsa. Kilka minut przed końcem koncertu postanowiliśmy się ewakuować aby uniknąć ścisku i pielgrzymki na koncert Shining. Niestety koncert Shining był potwierdzeniem tego, że z namiotu powinno się zrezygnować oraz powiększyć scenę. Jakość dźwięku była dobra jedynie tak od 2/3 namiotu i bliżej w stronę sceny. Zdegustowany tym faktem odpuściliśmy zabijając czas przy stoisku z merchem jednocześnie oczekując na występ gwiazdy wieczoru – Abbatha! Plan był taki aby zobaczyć to show z balkonu. No niestety, okazało się, że w tym roku posiadacze biletów na VIP camp nie mają darmowego wstępu, więc odpuściliśmy (komuś w tym roku brakuje hajsu – WFT#3). Koncert Abbatha był poprawny, nie zrobił na mnie takiego wrażenia jak kilka lat temu show Immortal’a (również na Brutal Assault).
Abbath robił śmieszno-groźne miny krzycząc „Abbath?” oraz skomentował basistę „He has white bas! What the fuck!” (black metalowy suchar?). Na set w większości składały się kawałki Immortala, a na końcu można było usłyszeć niezawodny i nieśmiertelny All Shall Fall!
Po Abbathu na scenie obok zameldowała się Chelsea Wolfe (drone/neofolk). Nie sposób przejść obok tak wspaniałego wokalu, który wytwarzał niesamowity klimat koncertu; do tego brudne gitary i ciekawe sample. Mocno polecam zapoznanie się z tą muzyką! Koncert był świetnym uwieńczeniem dnia. Niestety zmęczenie dało się we znaki i trzeba było się zawijać na kamping opuszczając koncert Thaw (:/).

Czwartek
Drugi dzień festiwalu rozpoczęliśmy dość wcześnie bo ledwo po 12tej. Na scenie miał się pojawić bowiem Heaving Earth, jedna z czeskich kapel grająca death metal. Pomimo tego, że nie znałem tejże formacji, kolega mnie przekonał i postanowiłem co chłopaki prezentują. A zaprezentowali bardzo dobry koncert. Jeśli lubicie styl grania Morbid Angel, Immolation czy też Incantation to ich muzyka Wam podejdzie na 100%. Zaraz po nich na scenie obok miał zagrać Plini (prog rock virtuozo). Jako, że lubię czasami odpocząć od black i death metalowego łojenia dobrym progresywnym graniem, wystarczyło się przemieścić nieco w bok i raczyć dźwiękami australijskiej kapeli. Muszę przyznać, że dawno o tej porze nie widziałem tak pozytywnych reakcji ze strony publiki! Jeśli chodzi o muzykę, którą prezentował zespół to widzę tu oprócz progresywnego rocka wpływy djentu, post-rocka z solówkami a’la Joe Satriani. Zespół na tyle wywarł na mnie wrażenie, że postanowiłem zakupić ich CD, jednak ani na oficjalnym stoisku Brutal Assault ani w innych budkach z płytami nie dane było mi kupić ich płyty. Po krótkiej przerwie spędzonej przy stoisku z płytami wróciliśmy na bardzo oczekiwany koncert niemieckiej grupy Obscura (prog/tech death). To co oni zaprezentowali, to jeszcze długo będę pamiętał. Na dzień dobry wjechał Anticosmic Overload (miazga!). Kapela nie grała kawałków tylko z najnowszego Akroasis, set był przekrojowy, który w pełni mnie zadowolił. Wkrótce na jedynym koncercie w Polsce zagrają sztukę we Wrocławiu, więc kto ich przegapił to zachęcam do stawienia się. Belgów z Aborted miałem już przyjemność widzieć jakiś czas temu na Brutalu, jednak z tego względu iż od tamtego czasu stałem się ich fanem nie zamierzałem opuścić ich srogiego wpierdolu, który zaserwowali publice.
Może się narażę kilku osobom, ale przyznam się, że koncert Immolation totalnie mi nie podszedł. Z tego względu, że fanboyem thrash metalu nie jestem to i Exodusa pomimo statusu legendy sobie odpuściłem. Po tym dwuzespołowym odpoczynku przyszedł czas na gwiazdę dnia – francuski zespół Gojira. To co ta kapela wyprawia na żywo to zamiata chyba każdego, i tak było ze mną. Idealne nagłośnienie i od samego początku groove z pierdolnięciem perkusji jak i szalonego basisty. Bezapelacyjnie – jeden z najlepszych koncertów tej edycji festiwalu. Po nich na scenie obok zagrał Ministry, legenda industrialnego metalu. Bardzo ciekawym dodatkiem do show amerykańskiego zespołu były wyświetlane video, tak więc poziom psychodelii osiągnął wyższy stopień. Pomimo tego, że widziałem ich wcześniej to trudno było odejść sprzed sceny, bowiem w planach miałem obejrzenie występu Dark Tranquillity. Po występie Szwedów wróciliśmy na główną scenę, żeby jedynie z ciekawości rzucić okiem na koncert Parkway Drive. Sama muzyka nie należy do moich ulubionych, tak więc najciekawszym elementem koncertu były ognie, które trzeba przyznać świetnie się zgrywały z timingiem utworów.
Perturbator. Byłem ciekaw samego show, muzyki jak i tego jak brutalni fani go odbiorą. No i się zdziwiłem. Publiki pod sceną było dość sporo i większość się świetnie bawiła. Na pewno tak muzycznie odszczepiona od całokształtu muzyka jest ciekawym dodatkiem, ale zdecydowanie bardziej by pasowała na scenę orientalną.

Piątek
Dzień rozpoczęliśmy od koncertu czeskiego doom metalowego Blues For The Red Sun, jednak tragiczne nagłośnienie zespołu sugerowało aby stąd czym prędzej uciekać. Kilka lat temu pierwszy raz widziałem na żywo Septicflesh. Pomimo tego postanowiłem ponownie sprawdzić ich formę na żywo, tym bardziej, że za perkusją zasiada Krimh (ex-Decapitated). Muzycznie koncert był bezbłędny, Krimh niczym maszyna naparzał w gary, jedynym minusem było zbyt częste (sorry) pieprzenie frontmana Setha. Ciągle liczył do trzech i wszystko chciał rozwalać! (let’s destroy) przy czym nie wiele grał na swoim basie (jechał z podkładu?).
Potem nastąpiła przerwa regeneracyjna aż do czasu koncertu portugalskiego zespołu Moonspell. Akurat ten band to mi się chyba nigdy nie znudzi. Zagrali bardzo dużo kawałków z Irreligious (w tym roku przypada 20-lecie płyty) dorzucając obłędne Alma Mater. Po tym fenomenalnym koncercie przyszła pora na Satyra i spółkę. Norwedzy set oparli w na Nemesis Divina. Wspominając oniegdyś koncert Satyricon z Brutal Assault, pytałem siebie – what the fuck? Coś tu nie gra. Czy to gorszy dzień, czy nie najlepsze nagłośnienie? Nie wiem. Koncert uratowali utworami K.I.N.G., Fuel For Hatred i The Pentagram Burns.
Następne w grafiku była koligacja Arch Enemy z Taake na trzeciej scenie. Wybór prosty – black metal! I to był strzał w dziesiątkę. Hoest ze swoją ekipią odwalili kawał świetnej roboty na scenie. Oczywiście nie zabrakło kvltowego utworu Nordbundet. Koncert na 6-tkę, a raczej 6,66!
Po tym koncercie załapałem się na końcówkę Arch Enemy. Bardzo dobrze, że tylko na końcówkę, bowiem nowe Arch Enemy to równia pochyła. Od znajomych osób na festiwalu słyszałem, że „koncert był śmieszny/cyrkowy”. Niestety ze względu na późną porę i zmęczenie materiału czas na zakończenie tego dnia. A szkoda, bo o 1:00 miał zagrać Dark Funeral.

Sobota
Piątkowy after w namiocie poskutkowało tym, że w sobotę pominąłem koncert Hypno5e. Więc następnym punktem programu był dopiero Stuck Mojo o 16tej. Muszę przyznać, że zespół jest w dobrej formie i chętnie bym go zobaczył na jakimś klubowym koncercie z dłuższym timingiem. Pochwalić należy wokalistę, który zdał egzamin przy kawałkach ze starszych płyt. Totalnym dla mnie zaskoczeniem był koncert Angelcorpse. Namiot był wypełniony po brzegi! Amerykanie dosłownie zniszczyli. Świetne riffy, bezbłędne blasty i fani opętani dźwiękami napieprzający pod sceną. Po tej masakrze należało się czym prędzej zalogować przed sceną, na której miał grać Behemoth. Nergal wraz z zespołem zagrali świetne show z dodatkiem pirotechniki częstując fanów komunikantami. Większość utworów poleciała z The Satanist, a całość została zakończona kawałkiem Chant for Eschaton 2000. Myślę, że nie było to 100% w wykonaniu zespołu i sam pomysł wg mnie co do zagrania akurat tej płyty w całości nie był najlepszy. Po tym thrash metal w wykonaniu Destruction, czyli najlepszy moment na odpoczynek aby nabrać sił na koncert krakowskiego zespołu Mgła. Krajanie zaprezentowali sporo kawałków z With Hearts Toward None i Exercises In Futility. Z zakrytymi twarzami, surowo, bez zbędnego pierdolenia między utworami (w czym mistrzami są chyba panowie z Destruction). BDB koncert na zakończenie 21 edycji Brutal Assault.

Artykuł Brutal Assault 2016 – Jaromer (10-13.08.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Niestety od początku szło jak po gruzie. Po pierwsze zepsuło mi się auto (po prawdzie to stało się to już na Castle Party) a po drugie decyzja o wyjeździe zapadła tuż przed ostatnim dzwonkiem, tak więc czasu na pakowanie nie było prawie wcale.

Sprawa pogorszyła się już na miejscu, gdyż organizatorzy zadbali o naszą higienę cielesną i mentalną i zafundowali nam trzygodzinne oczekiwanie po akredytacje. W strugach deszczu. Muszę powiedzieć, że przez te kilka godzin moja cierpliwość została wystawiona na nie byle jaką próbę, podobnie zresztą jak plecak z aparatem.

Minusem całego tego zamieszania był fakt, że obłędny Tribulation, na który pędziliśmy przekraczając wszystkie możliwe przepisy oraz granicę dźwięku, posłuchałem sobie zaocznie. I za to właśnie karny k… się organizatorom należy jak amen w pacierzu.

Pod scenę dotarłem dopiero pod koniec występu Sadista, byłem jednak tak przemoknięty i głodny, że zainteresowałem się bogatym zapleczem gastronomicznym.

Na szczęście zdążyłem oderwać się od koryta na tyle wcześnie, żeby obejrzeć na scenie orientalnej Kinga Duda, przedstawiciela jakże modnej ostatnio fali Dark Rocka. Pięknie śpiewał King przywodząc mi na myśl Nicka Cave’a i Jonniego Casha. Oraz Them Pulp Criminals, których słucham ostatnio namiętnie. Jak na otwarcie festiwalu, Amerykanin zaprezentował się fantastycznie. Aż musiałem się napić.

Pierwszym koncertem, w którym wziąłem czynny udział, należał do Shining. Ten szwedzki, genialny i w dodatku pod namiotem. Pięćdziesiąt minut ostrego i bezkompromisowego Black Metalu wspomogło piwo i kebaba i postawiło mnie w końcu na nogi. I szkoda tylko, że nie rejestrowałem tego mocnego punktu programu, gdyż mój aparat pływał akurat w plecaku.

Dlatego też rączym już kłusem popędziłem na spotkanie z nadwornym clownem Black Metalu – liderem Immortala, Abbathem. Fajnie było na żywo i z bliska zobaczyć człowieka, którego w ostatnim czasie widziało się tylko na memach. A zagrane przez niego kawałki z przeciętnej według mnie premierowej płyty Abbath zabrzmiały naprawdę świetnie. Wisienką na torcie było chóralne odśpiewanie All Shall Fall, które już do końca wróciło mi wiarę w ten czeski film. Szkoda tylko, że nie usłyszałem Mighty Raravendark, ale tego kawałka to już pewnie nawet sam Abbath nie pamięta. Koncert bardzo przypadł do serca nie tylko mnie, czego widocznym przejawem było słyszane tu i ówdzie do końca festiwalu wyskrzekiwane słowo Abbath. Czyli nic lepiej…

Pierwszy dzień festiwalu zakończyłem na Chelsea Wolfe, która ochłodziła mój entuzjazm na tyle, że niestety odpuściłem sobie także Thaw, z którym tak bardzo chciałem się skonfrontować.

Drugi dzień przywitał nas słońcem i oczywiście mocno chrzczonym piwem. W tym festynowym nastroju przeszwędałem się w okolicach Heaving Earth, zahaczyłem o Plini, przystanąłem przed Antigamą i Obscurą i dopiero Animal as a Leader wygonił mnie znów do wodopoju. Zdecydowanie nie moje klimaty.

Dopiero Ihsahn obudził we mnie to, co z czym uwielbiam obcować na koncertach. Ciarki co drugi kawałek, mrowienie u podstawy czaszki na początku każdego numeru i ledwie powstrzymane łzy przy Mass Darkness. Pięknie grał lider Emperora. A gdy od czasu do czasu otwierałem rozmarzone oczy, wzrok skupiał się na promieniach zachodzącego słońca, które wyglądały niby zstąpienie ducha świętego na Ihsahna. Nie mogłem się również nadziwić jego technice, gdyż ręka chwytająca gryf działała jakby w oderwaniu od całej reszty występu. Świetne to było. Świetne.

W związku z występem Norwega spóźniłem się niestety na October Tide i tylko ostatnie kilka kawałków musiało wystarczyć za cały występ Szwedów. Zdecydowanie nie powinno się organizować równolegle dwóch koncertów w podobnym klimacie. Szkoda, że nie udało mi się wciągnąć w klimat dwunastu dni deszczu czy listopadowych trumien. Może następnym razem.

Następnym żelaznym punktem była nieco mniej metalowa Gojira. Ależ energii było w tej godzinie. Muzycy szaleli po scenie niczym opętani a basista ewidentnie kilkukrotnie przekroczył dopuszczalną dawkę kofeiny. Miotał się tak, że pozostali muzycy zaczęli mu po chwili schodzić z drogi. Aż dziw bierze, że pomimo tych hołubców muzyka płynęła gładko i czysto i koncert został okrzyknięty jednym z najlepszych na festiwalu. Aż szkoda, że tak mało znam tę kapelę i nie mogę się więcej porozwodzić na temat ich twórczości.

Nieco więcej mogę powiedzieć natomiast o kolejnej kapeli, na którą trafiłem. I nie tylko ja pewnie, gdyż na Dark Tranquillity wychowała się pewnie połowa metalowego świata. Panowie zaczęli oczywiście od swojego ostatniego pełnowymiarowego albumu, z którego zagrali jeszcze ze dwa lub trzy kawałki. Nie zabrakło także przedstawicieli z Character i Fiction. Niestety najstarsze kawałki, jakie usłyszałem ze sceny pochodziły z roku 2002 tak więc nie miałem okazji odświeżyć sobie nic z lat mojej młodości. Ale i tak było super.

W wolnej chwili zajrzałem na scenę orientalną, gdzie produkował się właśnie japoński projekt Mono. Muzycy na szczęście nie zaszczycili nas śpiewem (jakoś metal po japońsku brzmi mi gorzej niż ten po czesku), za to muzyka była bardzo dobra. Tona uczuć, worek melancholii i hektolitry wściekłości i bezsilności. Taki klimat to ja lubię. Zwłaszcza pod koniec sytego dnia.

Ostatnim punktem wieczoru (przynajmniej dla mnie) był muzyczny skok totalnie w bok. Co jednak bardzo mnie zdziwiło to fakt, że przy Wielkim Elektroniku z Paryża bawił się spory tłumek. I to pomimo faktu, że było już dawno po północy. Świetnym pomysłem było zaproszenie gościa z totalnie innej galaktyki a i sam Perturbator spisał się na medal i piątkę w serduszku. I choć rozpoznawałem tylko kawałki z jego ostatniego albumu The Uncanny Valley, to czas do godziny pierwszej śmignął mi niczym niedobry węgierski langosz z pierwszego dnia na Brutala. Idąc do namiotu obiecałem sobie, że bez kolejnej płyty Perturbatora do domu nie wrócę.

Czwartek zaczął się dla mnie septycznym mięsem. Tak, po tak sytym dniu poprzednim odpuściłem trochę koncertowego świata i zamieniłem go na raj płytowy, który zakończył się finalnie wynikiem dwucyfrowym na moim krążkowym koncie. Poza tym trzeba się było trochę posocjalizować i pogadać o sztuce. Właśnie, o sztuce mięsa między innymi. Septic Flesh, choć grał wcześnie, atmosferę stworzył fantastyczną. Ci Grecy to „umią” w Death Metal jak mało kto. Panowie zaczęli oczywiście od pierwszego kawałka z ostatniego swojego albumu Titan, ale to była tylko przygrywka. Nie zabrakło genialnego Communion, The Vampire from Nazareth czy Lovecraft’s Death. I znów szkoda, że muzycy grali jedyne 45 minut i że nie zagrali niczego z mojego ulubionego Revolution DNA.

Nieco zawiodło mnie In the Woods… na którym lata temu również ścierałem pierwsze swoje kły. Zespół anno domini 2016 ma się już nijak do tego z czasów Heart of the Ages. I choć grali składnie i ładnie i nawet klimatycznie, to namiot opuszczałem raczej zasępiony. Nie tego spodziewałem się po pionierach Black Metalu.

Na szczęście Moonspell odczarował wszystkie złe myśli. Godzina z Portugalczykami śmignęła niczym wieczór z idealną kochanką. Muzycy z Porto zaserwowali nam oczywiście swoje największe szlagiery z Opium i Awake na czele, ale nie zabrakło także Full Moon Madness, Mephisto czy Alma Mater. Zresztą setlista Moonspell to były same hity z pierwszych stron gazet, ale czegóż innego oczekiwać po takim zespole. I choć widziałem ich już na żywo kilkukrotnie to bezsprzecznie muszę stwierdzić, że na następny ich koncert pójdę z niemniejszym zapałem.

Po takiej dawce muzyki genialnej dobić mógł mnie tylko jeden człowiek. Satyr. Co oczywiście zrobił rozgniatając wszystkich niczym karakony na linoleum. Jak zwykle w świetnej formie (pomimo poważnych zdrowotnych problemów), jak zwykle bezkompromisowy i jak zwykle precyzyjny niczym chirurgiczny skalpel. I choć setlista okazała się być nie taka znów oczywista (nic z Satyricona), to kamienie milowe spadły na publikę ze zrozumiałą oczywistością. Mimo to wymienię te kilka tytułów, które pozamiatały fort niczym atomowy podmuch. The Dawn of the New Age otworzyło puszkę Pandory, która w kolejnej godzinie wypełniła się Nemesis Diviną, Mother North, Fuel for Hatred czy The Pentagram Burns. Satyr i spółka pożegnali nas po królewski K.I.N.G.(iem) i niby nigdy nic ukłonili się jak to mają w zwyczaju i po prostu zeszli ze sceny. A ja jeszcze dobrą chwile zachodziłem w głowę, czy to wszystko miało miejsce naprawdę.

W normalnych warunkach przy Taake puszczają mi z zachwytu zwieracze. Jednak po tak zabójczej norwesko portugalskiej dawce, podczas występów Hoesta po prostu stałem i słuchałem. Ale nie powiem, i tym razem było genialnie. Zwłaszcza za sprawą kawałków z Noregs Vaapen, który to album uważam za jeden z najlepszych w historii Black Metalu w ogóle. Tony mgły (w końcu Taake to mgła), liche trupie światło i muzyczny walec wypompowały mnie do tego stopnia, że postanowiłem iść spać zaraz po występnie Norwegów. Zboczyłem jednak na piwo…

…i tym samym załapałem się na jeden z najlepszych i najbardziej niespodziewanych koncertów na tegorocznym Brutalu. Nie będę ukrywał, że Dark Funeral nigdy nie znajdował się w kręgu mojego szczególnego zainteresowania. Do tego stopnia, że pośród czterocyfrowej liczby moich płyt krążka Dark Funeral nie ma ani jednego. Teraz przyznaję, że wielkim byłem ignorantem. Dawno nie było tak, żebym na koncercie nieznanej mi bliżej kapeli stał i nie mógł oderwać wszystkich posiadanych zmysłów od tego, co dzieje się na scenie. A tu te 50 minut spędziłem bez mrugnięcia powieką, bez przełknięcia ślini i bez oddechu. Nie tylko muzyka była podczas tego koncertu perfekcyjna. Także oprawa wizualna robiła swoje. Słupy dymu, jęzory płomieni i klimatyczna scenografia sprawiły, że już kolejnego dnia kolejne krążki wpadły do mojego plecaka. A idąc o drugiej do namiotu wcale, ale to wcale nie miałem ochoty na sen.

Ostatni dzień zaczął się dla mnie równie późno, co w piątek. No ale w porównaniu do zagranego w zasadzie bez przerwy seta Moonspell / Satyricon / Taake / Dark Funeral wszystko wypadało jakoś tak blado.

Dopiero fiński dublet Omnium Gatherum i Insomnium wyciągnął mnie spomiędzy płytek Dark Funeral. Ci goście to mają frajdę z grania i widać to w każdym kawałku wykonywanym na żywo. I choć może Omnium Gatherum przemawia do mnie w mniejszym stopniu, to na żywo ogląda się i słucha finów równie przyjemnie. Chociaż nie, mało co tak stawia mi włosy na dłoniach i nogach jak The Primeval Dark, który to otworzył występ Insomnium. Szkoda tylko, że zabrakło mojego ulubionego Shadows of the Dying Sun.

Moonsorrow było naturalnym następcą i kolejny koncert finów upłynął mi wielce przyjemnie. I choć dyskografię Moonsorrow znam nieźle i mam ją prawie skompletowaną, to wielką miłość do granego przez nich Pagan Folku znaleźć u mnie trudno. Nie zmienia to jednak faktu, że koncert zagrany został jak zwykle bez najmniejszego zarzutu a poderwana do tańca część publiczności pląsała niczym rusałki nad brzegiem jeziora. Ja jednak zbierałem siły na dużo bardziej doniosłe wydarzenie.

Jeszcze godzinę przed koncertem nic na to nie wskazywało, że występ Behemotha ściągnie aż takie tłumy. Niemniej już na dobrą chwilę przed godziną zero tłum zgęstniał do tego stopnia, że trudno się było przecisnąć nawet pod brutalbarami zlokalizowanymi na samym końcu placu, na którym zbierała się publika. Po chwili krążenia w celu znalezienia optymalnej pozycji do „strzału z lustra” byłem pewien, że Nergal i spółka przyciągnęli największą publikę spośród wszystkich kapel na tegorocznym Brutal Assault! Ludzie stali wszędzie i wszędzie było ich pełno. Stali i czekali. Aż pojawił się on!

W przeciwieństwie do Satyricona, Behemoth oparł swój precyzyjnie dopracowany i wyreżyserowany w najmniejszym szczególe set na ostatnim swoim albumie. Była więc kupa ognia, urywki pacierza, stuła i kadzidło, a głodnym Nergal osobiście udzielał komunii. Show także było najbardziej zaawansowane spośród wszystkich koncertów na Brutalu a muzyka odegrana jak na albumie. Na koniec pojawiło się Ov Fire and the Void, Conquer All oraz Chant for Eschaton 2000, którego na żywo nie słyszałem chyba jeszcze nigdy. I w ten sposób zakończył się najbardziej bluźnierczy o obrazoburczy koncert na festiwalu. A pod sceną pozostał tylko proch i pył….

Ostatnim moim punktem programu podczas tegorocznego festiwalu był oczywiście koncert Mgły. Był to także ostatni gwóźdź mojego programu, gdyż pomimo sporej fascynacji Mgłą nie widziałem jej na żywo jeszcze nigdy. Tak więc cierpliwe oczekiwanie wyrzuciłem w kąt i przez godzinną przerwę kręciłem się niczym obłąkana dusza po czyśćcu.

I w końcu wyszli. Cali na czarno, w tych samych ubraniach i z tymi samymi gitarami. W czarnych pończochach na twarzach stali przed nami niczym jeźdźcy apokalipsy i wymierzali swoją muzyką sprawiedliwość z taką bezwzględnością, że nawet mocne karki uginały się pod ich cięgami. Jezus jakie to było odmienne od pełnego wybuchów i błyskotliwych zabawek Nergala. Na koncercie Mgły muzyka była wszystkim i to muzyka totalnie pozamiatała. A zagrane było wszystko począwszy od genialnych wręcz Mdłości na Exercises in Futility skończywszy. Zero gadania, zero uśmiechu, zero przerw między kawałkami. Nic, tylko 50 minut szczelnie wypełnionych dźwiękami. A oni niczym Panowie świata stali i spuszczali na nas kolejne plagi. Każdy dźwięk wypalał na słuchających niezmazywalne piętno i stwierdzenie, że koncert Mgły był wisienką na tegorocznym torcie nie będzie z pewnością przesadą. Ja po koncercie czułem się jak po zderzeniu z walcem. Jadącym na mnie z prędkością przynajmniej dźwięku.

No cóż, nie będę ukrywał, że zakochałem się w Brutalowych klimatach. Zapomniałem o środowej trzygodzinnej kuriozalnej kolejce, błocie i zapchanym polu namiotowym, na którym do prysznica stało się również latami. Pominąłem myślami „usprawnienia” z elektronicznymi opaskami i wodę ochrzczoną śladowymi ilościami piwa.

A to dlatego, że muzycznie było to wydarzenie perfekcyjne. Kilkanaście godzin muzyki non stop przez cztery dni, wszystko na najwyższym poziomie, bez żadnego kwitnięcia pod sceną i bez nawet pięciominutowych opóźnień. Tutaj czeska maszyna zadziałała bez szemrania i dała mi taką porcję emocji, że wystarczy mi chyba do końca roku. A może nawet do następnego Brutal Assault, na którym zjawię się z pewnością. I to nie tylko dla Emperora, od którego 20 lat temu zacząłem moją przygodę z czymś cięższym od Helloween i AC/DC.

Artykuł Brutal Assault 2016 – Jaromer, Czechy (10-13.08.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

To, z czym zespół sobie naprawdę dobrze radzi, to bardzo długie i rozbudowane kompozycje. Black metalowa agresja miesza się na wszelkie sposoby z nieco podniosłymi, ale i skocznymi folkowymi motywami. Zdecydowanie ludowe instrumenty są bardziej wyeksponowane niż dotychczas. Równie dumnie brzmią męskie chóry, nadając całości bitewnego klimatu jak chociażby w Ruttolehto incl. Päivättömän päivän kansa, czy jeszcze bardziej w Ihmisen aika (Kumarrus pimeyteen). Mimo jakiegoś stopnia podobieństwa pomiędzy poszczególnymi utworami na płycie, należy się duży plus za różnorodność motywów, riffów i pomysłów. Ot kawałek Mimisbrunn rozpoczynający się łagodnym, melancholijnym, akustycznym intrem, a zakończonym pędzącą perkusją i agresywnymi gitarowymi partiami o mocno blackowym charakterze. Gdzie pomiędzy początkiem a końcem tempo instrumentów stopniowo narasta i zmienia się niemal wraz z każdym motywem. Cieszy też to, że Moonsorrow nieustannie trzyma się tekstów w języku fińskim, który nadaje takiej muzyce dodatkowego charakteru, chyba że…

…chodzi o dwa utwory zamieszczone dodatkowo na Jumalten Aika, będące coverami Grave Soulless i Rotting Christ Non Serviam. W wersji Moonsorrow na szczęście nie są przekombinowane, aczkolwiek słychać własną interpretację zespołu w obydwu przypadkach z folkowym tłem, nadającym melodyjności. Szczególnie jest to uwydatnione w Non Serviam. Powiedziałabym, że jednocześnie zespół połączył swój styl i nie zatracił przy tym charakteru pierwowzorów, a to wydaje mi się dość ważne przy tworzeniu coverów.

Nie ma na Jumalten Aika niczego przełomowego, żadnej innowacyjności, jednak sposób kompozycji i ich aranżacje sprawiają, że słucha się całości przyjemnie i bez zmęczenia materiału. Skoczność nie jest tutaj tandetną „potupają”, a momentami podniosła atmosfera, nie jest nazbyt pompatyczna. Moonsorrow kolejny raz nie przedobrzyło w melodyjnym bogactwie, raczej nie pozostawiając słuchacza niezadowolonego.

Artykuł MOONSORROW – „Jumalten Aika” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.