Trzymam go prawdopodobnie po raz ostatni, a to dlatego, że ten liczący sobie prawie sześć lat album jest po prostu bardzo słaby i w moich oczach niegodny noszenia na okładce loga Throneum. Elementy kojarzone ze śląską załogą są tutaj oczywiście obecne, to wciąż oldskulowy i pełen chaosu death metal, któremu towarzyszy maniakalny wokal Hanuszkiewicza. Nie można też powiedzieć złego słowa o tym, co za garami wyczynia Diabolizer. Wszystko to jest jednak mało porywające i nie oferuje w zasadzie niczego godnego odnotowania. Duet niestety wpadł w pułapkę własnej brzmieniowej surowości i pod względem produkcyjnym zwyczajnie przesadził – muzyce brakuje kopa, a charakterystyczne wokale The Great Executionera często są przytłumione i pozbawione iskry. W efekcie nawet te rzeczy, które w 2016 roku były dla muzyki Throneum pewnego rodzaju nowością (chociażby ocierające się o doom zwolnienia) wypadają blado, o wiele gorzej niż na wydanym ledwie dwa miesiące później Organic Death Temple MMXVI.

Reedycją Morbid Death Tales powinni więc zainteresować się tylko i wyłącznie zatwardziali fani zespołu. Tym, którzy dopiero poznają tę kapelę radziłbym omijać ten krążek szerokim łukiem, gdyż może was zniechęcić do dalszego zgłębiania twórczości Bytomian. A chyba wszyscy w jakimś stopniu zaznajomieni z twórczością Hanuszkiewicza zgodnie powiedzą wam, że dyskografia Throneum pełna jest przecież materiału z wysokiej półki.

Artykuł THRONEUM – „Morbid Death Tales” (2016/2021) pochodzi z serwisu KVLT.