Niestety z przyczyn niezależnych ode mnie, nie miałem sposobności przeżyć występu Mord’a’Stigmata, a bardzo szkoda. Po pierwsze, ich ostatni album Hope często gościł w moim odtwarzaczu, a po drugie, byłem ciekaw, jak nowe utwory sprawdzą się na żywo. Od znajomych usłyszałem, że straciłem mocny i klimatyczny koncert.

Kiedy przekroczyłem progi Progresji, Blaze of Perdition byli już na scenie. Pozytywnym zaskoczeniem był widok Sonneillona na wokalu (jak wiemy jego stan zdrowia nie pozwala na częste granie koncertów) oraz to, że horda zadbała o odpowiednią oprawę ich czarnej sztuki. Kolejnym ważnym elementem ich występu był fakt, że Near Death Revelations jest materiałem, który, zdaje się, jest pewniakiem do grania na żywo. A może bardziej pasuje do mniejszych klubów koncertowych? Kiedyś miałem okazję uczestniczyć w sztuce Blaze of Perdition w kameralnym klubie i wtedy ich muzyka zdawała się wsiąkać w każdy możliwy napotkany element. Podczas warszawskiego koncertu zabrakło mi tamtego „klimatu” i choć brakowało mi mocy, agresji oraz jadu, to nadal nie omieszkam spróbować zobaczyć ich kolejny raz.

Kolejny mocny punkt programu Secrets of the Moon montował się na scenie. Nigdy wcześniej nie widziałem ich na żywo, więc tym bardziej czekałem na ten koncert. Pod sceną coraz bardziej gęstniał tłum. Zgasły światła i z głośników zaczął sączyć się progresywny black metal w wykonaniu Niemców. sG i spółka rozpoczęli od Hol z najnowszego albumu. Wreszcie publiczność ruszyła się do „tańca”. Dobry kontakt zespołu oraz mocna i spontaniczna ekspresja nie mogła obejść się bez reakcji zebranych – po każdym utworze rozbrzmiewały gromkie brawa. Secrets of the Moon okazał się zespołem wręcz skrojonym do grania na żywo. Lepiej niż na płycie zabrzmiały Man Behind the Sun i Here Lies the Sun oraz starsze Seven Bells czy Lucifer Speaks. Bardzo dobry występ.

Na zegarze wybiła godzina planowanego koncertu gwiazdy wieczoru, zespołu Triptykon. Bez zbędnego skrępowania wyszli na scenę. Tom G. Warrior wraz z zespołem rozpoczął od Procreation (of The Wiced) Celtic Frost i już było wszystko jasne. Pod sceną zaczęło się gotować. Czytelne i właściwie zbalansowane brzmienie plus moc topornego uderzenia, jaką tego wieczoru zaserwowali, były przykładami, jak powinien wyglądać genialny koncert. Ich moc zdyskwalifikowała poprzedników. Nikt nie miał wątpliwości, po co wybrał się do Progresji. Z ust kierownika Triptykon poleciał kolejny utwór. Tym razem padło na niesamowicie klimatyczny Aurorae. Idealne zagrany, z precyzją godną zegarmistrza nie stracił na piekielnym feelingu. Miałem wrażenie, że powietrze coraz bardziej gęstnieje, a publika wpadła w trans. Triptykon opanowali tłum zebranych. Nie zabrakło klasyków: Ain Elohim, Circle of the Tyrants czy Morbid Tales. Starsi załoganci wpadli w istne szaleństwo pod sceną, machali łbami do niemal każdego utworu. Czas mijał szybko. Zobaczyłem, że na moim zegarku zbliża się czas planowanego zakończenia niesamowicie piekielnie (nie)dobrego koncertu.

Całe wydarzenie oceniam bardzo wysoko. Wszystko genialnie zorganizowane przez Knock Out Productions. Zespoły zaprezentowały wysoki poziom artystyczny i udowodniły, że koncert w Progresji był znakomitym początkiem tego roku i na długo pozostanie w mojej pamięci.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”674″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”18″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Triptykon i inni – Warszawa (18.03.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Bardzo sobie chwaliłem ostatni mini-album Our Hearts Slow Down, więc tym bardziej oczekiwałem na następcę Ansia. Najnowszy album Hope pokazuje, że można grać muzykę zainspirowaną różnymi stylami muzycznymi, a jednocześnie robić to tak, że ma się wrażenie obcowania z nowym gatunkiem. Zespół już zaznaczał, że lubi chadzać własnymi ścieżkami, ale nigdy tak radykalnie. Słowo „zmiana” kolejny raz jest kluczem do nowego wydawnictwa Mord’A’Stigmata. Weźmy zatem tytułowyHope, gdzie za pomocą prostych, walcowatych dźwięków muzyka mimowolnie wdziera się do umysłu słuchacza. W kolejnym The Tomb from Fear and Doub muzyczny krajobraz się jednak zmienia, tony mienią się gotyckimi barwami, kontrastują z ciężkimi niskimi strojami, lekko przechodzą w kosmiczne progresywne pasaże i na końcu zniewalają, intrygują i wyciszają. Potem w To Keep the Blood instrumenty zmieniają front na bardziej oczywisty – w paru dźwiękach z każdą następną chwilą dodają ciężkości, mimowolnie wtłaczają negatywne emocje w wydźwięk kompozycji. Z jednej strony „trzy akordy darcie mordy”, a z drugiej jest drugie dno, które można i warto odkryć dopiero po wielu przesłuchaniach. Znowu czuć ten miażdżący zlepek elektryzujących emocji, w generowaniu których pomaga znakomita technika instrumentalistów, ale ona nie jest celem, a zaledwie środkiem do wyzwolenia w słuchaczu wspominanych ekscytacji.

W kontekście poprzednich wydawnictw zespołu najnowsze dzieło opiera się na prostych strukturach i surowym brzmieniu. Całościowo utrzymane jest w stosunkowo średnich tempach. Muzyka jest bardziej przystępna i kompletna. Nie ma już nic z black metalu i nawet z post-black metalu. I chwała im za to.

Artykuł MORD’A’STIGMATA – „Hope” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Ubiegłoroczny debiut grupy Moanaa przeszedł u mnie jakoś bez większej uwagi, toteż niezbyt byłem nastawiony na ich występ i przyznam szczerze, że traktowałem ich jako typowy otwieracz czy też zespół do sprawdzenia nagłośnienia. Cóż, musicie Panowie wybaczyć moje lekceważące podejście. Praktycznie od pierwszego numeru zaczarowaliście mnie swoim ciężarem i mocą, która w bardzo ładny sposób łączyła się z melodyjnością i czasami wręcz melancholijnymi wstawkami. Nagłośnienie również było bardzo dobre, a i sama publika powoli zaczęła tuptać w rytmie post metalowych kawałków.

Kolejnym punktem wieczoru była sprawdzona już marka czyli hipnotyzerzy z Mord’A’Stigmata. Pamiętam, że ich występ na trasie z Morowe i Thaw nie przypadł mi zbytnio do gustu ze względu na słabe nagłośnienie i zlewający się dźwięk. Tym razem, pochodzący z Bochni kwartet już na wstępie zaprezentował Inkaust, który nie pozostawił nikomu wątpliwości, że stanowią czołówkę w swojej awangardowo-black metalowej randze.
Z każdym kolejnym utworem napięcie pod sceną rosło i coraz więcej osób dawało porwać się obłędnym dźwiękom serwowanym przez muzyków. Jak dla mnie było bardzo dobrze i czekam na trasę, gdzie nareszcie będą występować w roli headlinera.

Po solidnym przygotowaniu przez oba zespoły nadszedł czas na swoistą wisienkę na torcie czyli morderców z Blaze of Perdition. Nie będę ukrywał, że tegoroczny Near Death Revelations jest moim osobistym faworytem do zdobycia tytułu Najlepsza Płyta Metalowa w Polsce, dlatego tym bardziej byłem ciekaw tego co zaprezentują. Cóż…lubelska bestia nie pozostawiła wątpliwości, że są profesjonalistami w wydobywaniu agresywnego i pełnego nienawiści black metalu. Po bardzo dobrych Abbey The New Aeon i Into The Void Again zespół przeszedł do When Mirrors Shatter. Od tego momentu koncert można określić jednym krótkim stwierdzeniem: „Wczytano Protokół Wpierdol”. Praktycznie do samego końca występu pod sceną zaczęły dziać się dantejskie sceny. Na samym środku parkietu rozpoczęła się istna rzeźnia w wykonaniu +/- 20 osób, które niczym w szaleńczym amoku miotały się między sobą jak dusze chcące uciec z otchłani mitologicznego Hadesu. Zwieńczeniem tego okvltystycznego wieczoru był nieśmiertelny hit „Królestwo Twoje”.

Finał trasy Days Of No Light Tour zaliczam do jednego z lepszych tegorocznych koncertów klubowych na jakim miałem okazję być. Miłe w odsłuchu nagłośnienie i wysoka frekwencja to zaledwie cząstka przyjemności, której głównym prowodyrem była muzyka z jaką miałem okazję obcować. Nie będzie przesadą jeżeli powiem, że nasza rodzima scena prezentuje wręcz światowy poziom zarówno fonograficznie jak i koncertowo. Kto nie był niech żałuje, a kto miał okazję bawić się na tej trasie równie dobrze jak ja mogę powiedzieć tylko tyle: Niech nam zazdroszczą!

Autorem zdjęć jest Aleksander Bogusław Urban, któremu dziękuję za ich użyczenie.

Artykuł Days Of No Light Tour – Kraków (14.11.2015) pochodzi z serwisu KVLT.

Niemniej jednak cieszy mnie to bardzo, ponieważ wyzwala to w pewnym sensie gatunek z okowów jednego metrum czy stylistyki brzmieniowej, otwiera możliwości przed eksperymentalnym podejściem do aranżacji utworów i co również warte jest podkreślenia, sprawia, że black metal, czy jak by tego inaczej nie określić, staje się przystępny w odbiorze dla fanów muzyki w ogóle. Na temat technicznych aspektów muzyki zespołu Mord 'A’ Stigmata w ogóle nie mam zamiaru się rozpisywać. Profesjonaliści w każdym calu.

Słuchając „Our Hearts Slow Down” odnosi się wrażenie, że każdy kolejny motyw muzyczny nie mógłby istnieć bez poprzedniego. Panowie pozwolili dźwiękom płynąć, umiejętnie budując przy tym napięcie i klimat. Nie brakuje również energicznych momentów. Są one jednak elementem jednym z wielu, który składa się na całość stylu prezentowanego obecnie przez zespół. Wachlarz dźwięków i różnego rodzaju rozwiązań artystycznych jest bardzo szeroki. Bardzo lubuję się w pewnej przewrotności słyszalnej w aranżacjach numerów. Są to momenty kiedy ciężkie, wolne partie gitarowe współgrają z szybkimi bębnami lub na odwrót. W otwierającym płytę utworze „Mantra Of Anguish” jest to wyraźnie słyszalne. Dodatkowo coś o czym wspominałem wyżej, a jest bardzo ważne czyli umiejętne budowanie napięcia. Sposób w jaki ta muzyka „oddycha”. Nie pozostaje mi nic tylko pogratulować świetnego wydawnictwa i oczekiwać na kolejne dzieła z tego obozu.

Wszystkim gorąco polecam ten materiał.

Artykuł MORD’A’STIGMATA – „Our Hearts Slow Down” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.