The End polubiłem od pierwszych sekund kompozycji uderzającej po intrze. Eternal Suffer momentalnie zdradziło, że materiał jest przesiąknięty duchem początków lat 90., które jak dla mnie były i nadal są najlepsze dla death metalu. Aura unosząca się nad Morose Death śmierdzi najlepszymi tradycjami sceny death. i słuchając go, czuję się znowu jak nastolatek przeglądający katalogi Baron Records czy Carnage w celu wybrania kolejnego zakupu wysyłkowego. Na The End, poza tym wyjątkowym klimatem, można uświadczyć ogromu staroszkolnego, przepełnionego gruzem metalu, który w średnich tempach wbija powoli gwoździe w miękkie ciała swych ofiar. Atmosferę zła pogłębiają oldschoolowe na wskroś wstawki klawiszowe, kojarzące się z początkami Therion czy Amorphis. Gdy przy porównaniach jesteśmy, to polecam wszystkim, którzy pamiętają płyty Golgotha, Ascaris, Betrayer, Pandemonium lub pierwsze dokonania Traumy. Z zagranicznych porównań mógłbym wspomnieć Bolt Thrower i ich monumentalny, walcowaty death metal z czasów Warmaster, generalnie same klasyki gatunku.

Dobrze się tego słucha, a serce się raduje, że mogłem poznać nowy/stary album mojej ulubionej ery w metalu. Ciekawi mnie bardzo jakie będą dalsze ruchy projektu i czy comeback zakończy się tylko na wydaniu tego materiału. Polecam The End bez wyrzutów.

Artykuł MOROSE DEATH – „The End” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.