Wypuszczoną w tym roku EP-kę Our Freedom należy traktować bardziej jako prezent dla fanów. Po pierwsze, dostajemy tylko dwa numery, czyli tytułowy i Across the Streets (Our Foe) oraz ich instrumentalne wersje. To nagrania z początków działalności i pierwszych demówek z 2011 roku – we współczesnym składzie Legio Sergia ostał się już tylko jeden członek pamiętający tamte czasy.

Czuć w tych kawałkach jeszcze pewną dozę amatorszczyzny, zarówno w strukturze kompozycji, umiejętności instrumentalnych muzyków, jak i w brzmieniu. Znalazły się zresztą na debiucie i raczej nie są jego najmocniejszymi punktami. Propozycja to dość sztampowa, riffy zdają się nieco toporne i nie przyciągają uwagi, podobnie jak melodyjne wtręty podane bez animuszu. Bardziej pobłażliwi słuchacze stwierdzą, że w tej surowej formie zespół przynajmniej wypada autentycznie, podziemnie, w pewnej opozycji co do bardziej wymuskanych propozycji z nurtu melo death. W porządku, mogę się zgodzić z podobnym stwierdzeniem. Na pewno nieco złowieszczości dodaje tym utworom chropowaty wokal V. Degtara (dziś nieobecnego już w składzie). Gdy w instrumentalnych wersjach walor ten znika, Legio Sergia staje przed słuchaczem obnażony i nieco bezbronny.

Jeśli jesteście fanami podobnego grania i wyszukujecie mniej oczywistych kapel z undergroundu, z pewnością warto sprawdzić tegoroczny album Niemców. EP-ka zaś to rzecz dla wiernych fanów oraz miłośników kaset. W takiej właśnie wersji otrzymałem Our Freedom. A że lubię ten nośnik (MC wydane nieco z inną grafiką), to pozostaję względnie usatysfakcjonowany. Problem w tym, że tych wyprodukowano ledwie 30, więc niewykluczone, czy już nakład nie został wyprzedany.

Artykuł LEGIO SERGIA – „Our Freedom” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Materiał zawarty na wydanej przez Total Därkness Propaganda kasecie został skomponowany w 2009 roku, kilka lat potem zarejestrowany i niedawno doczekał się fizycznej, kasetowej formy. Demo I jest powrotem do pierwszej połowy blackowych lat 90. Snują się nam te riffy i tylko czasem przyspieszają wraz z perkusją, łomoczącą w takt prostych rytmów. Siermiężne motywy splatają się ze sobą, sam Botöönd charczy nam miło w tle, a kolorytu niby jednostajnej muzyce dodają klawiszowe, dungeon synthowe tła i motywy współistniejące z gitarową, zgrzytliwą robotą, mieszające się ze sobą całkiem zgrabnie. Progresywny w formie raw black metal? A czemu nie! Produkcja pozbawiona jest tu jakichkolwiek ozdobników, przez co wszystko brzmi jakby nagrano materiał w piwnicy opuszczonego domu, gdzie realizator pozostawił stary mikrofon i uciekł, bojąc się opętania. I żeby było jasne – w takiej konwencji to się broni, a nawet ma jakiś urzekający (mroczny) czar.

Dwie długie kompozycje Journey Through the Void i Unconcious Travelling to an Unknown Sphere spodobają się miłośnikom brudnego black metalu, który bawi się rozbudowaną, ponurą, smętną formą i zabarwiony jest odrobiną ezoterycznie brzmiącej elektroniki i – wbrew pozorom – nie ucieka od całkiem intrygujących melodii. Sprawdźcie zatem na Bandcampie, a jeśli ktoś się zakocha – będą to co prawda nieliczni, ale wierni fani – może pokusić się o limitowaną do 200 sztuk taśmę. Można coś tej muzyce zarzucić, nawet sporo, ale w przyjętej przez Ködfolt filozofii tworzenia black metalu pewne niedociągnięcia nie tylko uchodzą, ale są czymś wręcz wpisanym w kanony stylu.

Artykuł KÖDFOLT – „Demo I” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Właściwie albumów takich jak Whistle and I’ll Come To You (Under The Weeping Cherry Tree) nie powinno się oceniać w jakiejkolwiek skali – to ten rodzaj muzyki, która z pełną premedytacją tworzona jest dla bardzo specyficznego odbiorcy, akceptującego absolutnie niekomercyjne reguły gry. To przekaz wysyłany od twórcy niespecjalnie przejmującego się konwenansami, zapraszającego do intymnego świata. Nieliczni podadzą rękę, a reszta nigdy nie przejdzie przez te wrota, choćby nie wiadomo jak szeroko były rozwarte. I wcale nie dlatego, że próg jest wysoki, bo to przecież proste dźwięki, skupiające się na ponurych emocjach elektroniczne pasaże.

Pacific Threnodies, która wydała propozycję Trollkjerring – także także na limitowanej kasecie (50 sztuk w specjalnym puzderku) – specjalizuje się właśnie w takiej alternatywnej niszy nisz (wcześniej recenzowałem niewątpliwie ciekawy, ale też dla wielu zbyt awangardowy i szorstki w formie projekt life). Wstrząsająca okładka Whistle…– zdjęcia na fizycznym wydaniu kasety są dużo bardziej wyraźne – prezentujące pokancerowaną rękę, jak łatwo się domyśleć po samobójczej próbie, dość czytelnie sugeruje, że zawartość muzyczna nie jest radosna.

I rzeczywiście – Trollkjerring prowadzi słuchaczy przez bardzo depresyjne rejony, korzystając najczęściej z najprostszych środków, jakimi dysponuje stylistyka dark ambient / drone / dungeon synth. Syntetyczne, rozmyte plamy dźwięków, czasem niepokojący odgłos dobiegający jakby z innego świata, od wielkiego dzwonu jakieś urozmaicenie, jak dźwięk fortepianu w I Feel loked out, do tego z rzadka szeptany, recytujący albo desperacko łkający głos artysty (również pozbawiony radosnych konotacji), tworzą muzyczny język, który byłby doskonałą ilustracją kameralnego, czarno-białego filmu grozy, albo wyjątkowo mrocznego dramatu psychologicznego. Są tu też momenty, które kojarzą mi się ze starymi filmami science-fiction. Wyobrażam sobie, że niektóre tematy – choćby te zawarte w najdłuższej kompozycji My Enslavement to Her Green Eyes – doskonale pasowałyby do zilustrowania sceny, w której pełen podejrzeń Kris Kelvin przybywa na pogrążoną w sennym chaosie stację badawczą na planecie Solaris.

Whistle and I’ll Come To You (Under The Weeping Cherry Tree) to pewnego rodzaju muzyczny i koncepcyjny performance, który nie dla wszystkich będzie do przyjęcia. Niektórzy znajdą jednak wspólny język z artystą. Może to i szkoda, bo im więcej słuchaczy, tym większe prawdopodobieństwo zapaści w melancholijno-depresyjne rejony, z których czasem nie ma już powrotu. Dla nielicznych odbiorców ta płyta to może być strzał w dziesiątkę. Dla bardzo wielu coś niestrawnego. W sumie o to chyba w sztuce chodzi. Ja poczułem się zaintrygowany, choć nie wiem, czy powrócę do świata wymalowanego dźwiękami od Trollkjerring. Trochę obawiam się zawartej na Whistle… desperacji, która może kusić zwodniczą siłą pustki, samotności, niezrozumienia.

Artykuł TROLLKJERRING – „Whistle and I’ll Come To You (Under The Weeping Cherry Tree)” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Muszę jednak odradzić split Bicefalo Culto Ancestral miłośnikom innowacji, poszukiwania w muzyce nowych ścieżek, piewcom technicznych rozwiązań, kibicom kapel szukających progresu. Tutaj tego nie ma, witamy w świecie brzydzącym się świeżymi trendami i metalowym do bólu (uszu). A że piekielnych kręgów jest przynajmniej kilka, znajdzie się oczywiście miejsce na staroświeckie podejście do obrazoburczych treści i dźwięków.

Riffy Katalończyków majestatycznie snują się jak hiszpańskie galeony, przepełnione zwożonymi z Nowego Świata dobrociami, czasem tylko przyspieszające wraz z uderzeniem zefiru, niosące proste, godne zapamiętania motywy i momenty klimatycznego wytchnienia. Peruwiańczycy z kolei stawiają na dzikość godną surowego i gorącego klimatu Ameryki Południowej, a gdyby ich muzykę zanieść z pomocą wehikułu czasu prekolumbijskim przodkom, to łomocząca sekcja, chłoszczące riffy i szalone solówki sprawdziłyby się jako soundtrack do krwawych rytuałów na cześć bogów wojny.

Przestrzegam jednak i tych, którzy kochają metalowe powroty do przeszłości – God’s Funeral i Hadez grają naprawdę nieźle, ale też bez jakichś niesamowitych fajerwerków. To po prostu dobry materiał w starym stylu i tyle (aż tyle!). Wolę jednak kawał razowej kromki metalowego chleba niż wykwintne zakąski cieszące mainstreamowych piewców sztuki alternatywnej. Tak czy inaczej miłośnicy staroszkolnego undergroundu powinni split tenże sprawdzić. Najlepiej na wydanej przez Total Därkness Propaganda kasecie!

Artykuł HADEZ / GOD’S FUNERAL – „Bicefalo Culto Ancestral” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Oczywistym jest, że przy takiej ilości materiału jakość musi zostać przytłoczona przez ilość. Ale Damián Antón Ojeda ma swój introwertyczny, depresyjny, melancholijny, zgrzytliwy świat, i chyba nieszczególnie przejmuje się, czy ktokolwiek będzie chciał zanurzyć się wraz z nim w sosie hałaśliwej muzyki i osobistych przemyśleń. Life – kolejny projekt może być tego dowodem.

Kalifornijska wytwórnia Pacific Threnodies, która wydała demo two (w kolejce do recenzji czekają kolejne albumy z tej stajni), specjalizuje się w muzyce niepokornej, nieprzystępnej, przeznaczonej dla pewnej niszy słuchaczy, skłonnych uznać za swoją codzienność muzyczne eksperymenty i dysonanse. Zawarta na tym materiale muzyka przez większość będzie odrzucona, choćby za nieklarowną produkcję, pewną naturalną dysharmonię, łączenie ze sobą rzeczy pozornie (a nawet całkiem na serio) niepasujących do siebie, świadome opowiadanie się po stronie atonalności niektórych rozwiązań.

Najprościej byłoby powiedzieć, że na demo two ożenione zostały z sobą światy post black metalowe, post hardcore’owe i punkowe, co dało dziwny miszmasz, tyleż zachęcający, co odstręczający, podany w dodatku formie brudnej, niedbałej, brzydkiej, czasem jednak przemycającej melodie. Ot, jakiś awangardowy blackowy band lekko inspirujący się Sonic Youth robi sobie jam z początkującą kalifornijską emo punkową brygadą, a my przysłuchujemy się temu zza ściany. Do tego ta wściekle żółta oprawa graficzna (obudowa wydanej w limicie 77 sztuk kasety magnetofonowej bije zółcią po oczach jak kaczeńce na łąkach), tworzy efekt finalny, którego trudno nie dostrzec – dosłownie i w przenośni.

No właśnie, ktoś zapyta – po co to wszystko? Nie wiem. Może właśnie po nic. Pewnie w tym szaleństwie jest jakaś metoda, czasem nawet pociągająca, bo mimo wszystko doceniam trud i odwagę life. Choć większość słuchaczy nie będzie pewnie chciała pewnie zagłębiać się w dźwiękowy świat, który omija często stylistyczne reguły, nie jest też bliski nikomu, poza własnym nad-produktywnym demiurgiem, to pewnie znajdą się miłośnicy wolności twórczej, chwalący bezkompromisowość propozycji life. Bo tego nie można twórcy demo two odmówić – absolutnego wypięcia się na rynkowe oczekiwania.

Czy polecam? Nie, bo ci, którym ten materiał może przypaść do gustu, już dawno nie zwracają uwagę na polecanki muzycznych dziennikarzy, zarówno tych poważnych, mainstreamowych, jak i niepoważnych, niszowych. Oni wolą szukać sami, pośród rzeczy odrzuconych przez większość, gdzieś na rubieżach (wysypiskach?) alternatywy. Demo two żadnej większości do gustu nigdy nie przypadnie, co może jest największym (jedynym?) komplementem.

Artykuł LIFE – „demo two” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.